Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Manager แสบร้ายยกกำลังสอง!!!
หมูผอม
บทที่ 25 - จะช่วยได้...หรือไม่ได้นะ
27
01/01/2533 00:00:00
488
เนื้อเรื่อง

บทที่ 25

จะช่วยได้...หรือไม่นะ

แย่ที่สุดเลยอะไรกันเนี่ยมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงโด่งดังระดับโลกอย่างมหาวิทยาลัยDormitory จะมีเรื่องบ้าๆบอๆแบบนี้ด้วยไม่ว่าจะเป็นเรื่องการล้างคำสาป ที่จะจัดขึ้นในทุกๆปีในวันที่ 4เดือน4แบบนี้โดยใช่ชื่อว่าวันฮาเลวีนเนอร์ แล้วไหนจะกฏกติกาในการล้างคำสาปที่ต้องหลบพี่ตระกูลผีทั้งหลายแหล่มากมายอย่างเอาเป็นเอาตาย แล้วยังต้องไปช่วยพวกที่ถูกจับไปอีกล่ะ =[]=! พวกนี้นิมันเอาตัวรอดกันไม่เป็นเลยรึไงกันย่ะเชอะ!

วันนี้เองก็เป็นวันสุดท้ายแล้วในการแข่งขันระหว่างผีกับมนุษย์ -_-^ ซึ่งจะจบลงตอนหกโมงของวันนี้ซึ่งมันก็น่าจะดีกับคนที่ยังอยู่แต่คงไม่ดีนักกับคนที่ถูกจับไป เพราะมันเพิ่มโอกาสให้ตัวเองหายไปตลอดกาลจนกว่าจะถึงปีหน้าอีกครั้งหนึ่งแล้วรอให้คนมาช่วยใหม่ ตอนแรกฉันก็คิดว่าพวกที่เป็นคนจัดงานคงเป็นคนแกล้งพวกเราแน่ๆแต่พอมาคิดๆดูแล้วตอนที่นักศึกษาโดนจับไปทำไมมันหายไปเลยล่ะ =_=^ เพราะฉะนั้นมันคงไม่ใช่แน่ๆ

นินาย

ครับ

แล้วพวกเราจะหาคนที่หายไปเจอมั้ย

ไม่รู้สิครับ

“…”

แต่ก็น่าจะเจอนะครับ

แล้วหายไปกี่คนแล้วล่ะ

“…”

เห็นหอนาฬิกานั่นมั้ยครับเขาว่าพลางชี้มือไปยังหอนาฬิกาขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ระหว่างทั้งสองโดม

เห็น แล้วมันเกี่ยวอะไรอ่ะ?”

นาฬิกานั้นมันไม่ได้บอกเวลาใช่มั้ยล่ะ

เอ้อเหรอ! ฉันเพิ่งรู้นะเนี่ย

“=__=^ นั้นแหละ

แล้วมันเกี่ยวยังไงล่ะ-*-”

ก็ตอนนี้เวลาเท่าไหร่ล่ะ

นายดูไม่ออกเหรอ =__=^”

“=[]=!”

...

เวลาเท่าไหร่แล้ว

เหอะ! ดูไม่ออกก็ไม่ยอมบอก

“…”

อ่ะ! ก็ได้ก็ได้ตอนนี้14.03นาที

อืม

แล้วไงต่อล่ะ

นั่นคือจำนวนคนที่เหลืออยู่

ฮ่ะงั้นก็เหลือแค่ 17 คนเหรอ

ใช่นั้นแหละ -_-^”

แค่นั้นจากร้อยเนี่ยน้าาาา

“…”

พวกนั้นเอาจริงเหรอเนี่ย

“…”

แล้วเอาไงต่อดีอ่ะ =__=^”

ก็ไปตามหาพวกเขาแล้วช่วยพวกเขาออกมา

พวกที่ถูกจับไปอยู่ด้วยกันหมดเลยเหรอ

อือ

งั้นไปกันเหอะ

อือ

ฉันรีบเดินออกมาจากที่ซ่อนอย่างระมัดระวังที่สุดฉันเดินตามหลังไนส์ตั้นออกมาช้าๆ เขาเองก็ไม่รู้จะไปไหนต้องคอยระวังไปด้วยแถมยังต้องคอยหาที่ซ่อนไปด้วย ฉันหวังว่าพวกนั้นคงไม่พาพวกเขาไปซ่อนที่รูหนูหรืออะไรแบบนั้นนะ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงก็ปล่อยให้ถูกจับไปเถอะฉันยินยอมเลย ^-^;;

นายเดี๋ยว

ฮือ

ฉันเห็นเงาทางนั้นน่ะ

จริงเหรอ เขาดูท่าทางดีใจ จะดูใจทำไมน่ะมันไม่เห็นว่าจะน่าดีใจตรงไหนเลยนะ U_U!! กลับน่ากลัวมากกว่า -_-^^

นั้น…”

นั้นอะไร -_-^”

ที่ซ่อน!”

“O[]O!”

ใช่แน่ๆ

“…”

ไปกันเถอะ ตอนนี้เหมือนฉันกำลังเล่นเกมหาสมบัติ ที่เห็นเส้นชัยอยู่ข้างหน้าแล้วก็กำลังเดินทางไปหามันด้วยความร่าเริงเบิกบานใจ(?)

เดี๋ยวๆๆ ฉันยื้อมือที่ถูกดึงเอาไว้ก่อนจะเอ่ยคำพูดออกมา

หือ~”

นายรู้ได้ไงว่านั้นคือที่ซ่อน

ก็เซนส์ไง ^-^”

“-__-”

“^-^”

แล้วทำไมฉันยังไม่เห็นใครสักคนเลยล่ะ ประตูสักบานยังไม่เห็นด้วยซ้ำไป

ก็ประตูแบบไม่มีลูกบิดไงล่ะ เขาพูดพลางผลักประตูเข้าไปภายในเอ๊ะนายนี่มีเซนส์จริงๆเหรอเนี่ย ฉันเห็นนักศึกษาไม่ต่ำกว่า70คนนั่งอย่างเซ็งสุดๆบ้างก็ร้องไห้ บ้างก็หลับเพราะความเหนื่อยทุกคนล้วนแต่เซ็งๆกันทั้งนั้น -..- แต่พอเห็นพวกฉันก็เปลี่ยนสีหน้าทันทีมาเป็นหน้าแห่งความดีใจและคนที่มีหวังซึ่งบ้างก็วิ่งมากอดฉัน บ้างก็ร้องไห้อีกครั้งด้วยความดีใจ และบ้างก็ยังหลับเหมือนเดิม ไอ้พวกไม่รู้จักบุญคุณคน -_-**

มีจะจริงเหรอเนี่ย

เห็นมั้ยล่ะผมบอกแล้ว

“O_O ไม่หน้าเชื่อ

เชื่อเถอะครับ คุณเรจีรน่าเป็นคนช่วยพวกเขาออกมานะเนี่ย ^_^”

อะอือ *O*”

นะในนี้เหม็นอับและ...อึดอับมากเลยค่ะช่วยพาผึ้งออกไปหน่อยได้มั้ยคะ หญิงสาวคนหนึ่งคลอนมาเกาะที่ขาฉันอย่างอ้อนวอนก็พอเข้าใจอ่ะนะในนี้มันก็เหม็นจริงๆแหละ ฉันเองก็ไม่อยากอยู่ในนี้สักเท่าไหร่หรอก -_-^ ฉันมองไปที่สวิซส์แล้วสั่งให้เค้าไปช่วยปลุกคนที่หลับเป็นตายตั้งมากมายนั้นให้ตื่นสักที แล้วก็ช่วยลากพวกนั้นออกไปข้างนอกเพื่อพวกนั้นจะรู้สึกดีขึ้น ก่อนที่ฉันจะกลับมาคุยกับยัยผึงเอ๊ะ! หรือผึ้งนะ

เธออยู่ที่นี่มานานเท่าไหร่แล้ว

ก็ก็ประมาณ 12ชั่วโมงคะ

อืมงั้นเหรอ งั้นก็ไปกันได้แล้ว ฉันย่อตัวเพื่อจะพยุงยัยผึ้งให้ยืนขึ้นก่อนจะเดินพยุงยัยนั้นออกมาข้างนอกที่ซ่อนนั่น แล้วฉันก็เหลือบไปเห็นนายสวิซส์ยิ้มให้ฉันก่อนจะขยับปากช้าๆหมายให้ฉันอ่านปากในขนาดที่ตัวเองก็พยุงลุงสวนอยู่ แต่ฉันก็พอจะอ่านออกอ่ะนะ

เธอ-พยุง-คน-อื่น-เป็น-ด้วย-เหรอเอ๊ะ! นายนี่ฉันไม่ใช่คนใจไม้ใจระกำอะไรขนาดนั้นนะคนมาขอความช่วยเหลือก็ต้องช่วยสิ เอ๊ะนี่เห็นฉันเป็นคนยังไงเนี่ย~

ขอบคุณมากนะคะคุณเรจผึ้งเดินเองได้แล้วล่ะคะ ^-^”

อืมงั้นก็ดี

ผึ้งไม่คิดเลยนะคะว่าคนที่มาช่วยพวกเราจะเป็นคุณเรจีน่า

“-_-** แล้วคิดว่าจะเป็นใครล่ะ

ก็ยังไม่รู้หรอกคะแค่คิดว่าไม่น่าจะใช่คุณเรจีน่า ^_^” เอ๊ะนี่เธออยากกลับเข้าไปใหม่ใช่มั้ยเนี่ย ม่ะเดี๋ยวแม่จัดให้ -_-^

งั้นเดี๋ยวผึ้งขอตัวก่อนนะคะแต่ก่อนที่ฉันจะได้พูดหรือลงมือทำอะไรยัยนั่นเหมือนจะรู้ก่อนและวิ่งหนีไป =[]= เชอะ!

คุณเรจ~” เอ๊ะเสียงนี้มันคุ้นๆนะ

ใครน่ะ

แพมเองค่าาาาา *O*”

ยะ...ยัยแพมมี่ o_O”

“…”

เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงน่ะ

แพมกลับมาจากการประกวดน่ะคะ แล้วก็ไม่เห็นใครเลยพอเดินไปนู่นไปนี่มาเรื่อยๆก็โดนจับมาเนี่ยแหละคะ นี้โชคดีนะคะถ้าไม่ได้คุณเรจมาช่วยเนี่ยแพมต้องกลายเป็น มิซสาบสูญแน่เลย TT^TT”

เอ๊ะเดี๋ยวนะเมื่อกี่เธอบอกว่ามิซสาบสูญงั้นเหรอ

อ้อ!คะแล้วคุณจีน่าคิดว่าไงล่ะคะ

งั้นก็แปลว่าการประกวดในครั้งนี้เธอชนะงั้นเหรอ

อือ ชนะ

ว้าวจริงเหรอ ^_^”

“^-^”

เธอเนี่ยไม่ทำให้ฉันผิดหวังจริงๆ

แน่อยู่แล้วล่ะคะก็แพมซะอย่างนี้คะ

กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆ แล้วฉันก็กรี๊ดอย่างมีความสุข อีกไม่นานแล้วสินะที่ยัยวาเนสซ่าจอมแสบจะต้องมารับกรรมตามที่สัญญาเพราะแพ้ฉันหึๆ บอกแล้วว่าฉันน่ะชนะ ^-^

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 210 ท่าน