Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Manager แสบร้ายยกกำลังสอง!!!
หมูผอม
บทที่ 22 - ฉันกลัว!!!~
24
31/07/2554 18:56:17
461
เนื้อเรื่อง

บทที่  22

ฉันกลัว!!!~

ว่ะฮ่ะฮ่า! ฉันดีใจดีใจได้ข่าวมาว่าแฟนเก่าของเจ๊กลับมาแล้วเหรองั้นก็คงวุ่นกันน่าดูเลยอ่ะดิ ^-^ รู้สึกจะชื่อเดวิดใช่มั้ยแฟนเก่าพี่น่ะ ถ้าจำไม่ผิดเคยจีบฉันด้วยนะแต่มันไม่ตรงสเป็กฉันอะ แถมเดวิดอะไรนั่นยังตามตื้อจนเกินไปด้วยแบบเข้าขั้นโรคจิต วิปริตนิดๆ กลมกล่อมกำลังดีเลยเฮ้ยไม่ใช่ =__=^ ขนาดนี้เวลา16.30 เสียงนาฬิกาดังบอกเวลาถึงเวลาดูการ์ตูนเรื่องกล้วยหอมจอมซนแล้ว^_^ ปลอบปลื้มB1,B2 หมีเทดดี้ แล้วไหนจะหนูเจ้าของร้านชำอีกว้าวการ์ตูนเรื่องโปรดของฉันเลยนะเนี่ยฉันไม่เคยพลาดซักตอน (โตแล้วนะคุณเธอ -_-;;)

ก๊อกๆๆ/ฮ่าๆๆๆๆๆ

ฮัลโหลก๊อกๆๆๆ/ฮ่าๆๆๆๆๆๆ

มีใครอยู่มั้ย/ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ

“-_-^/^-^ มีใครอยู่มั้ยโว้ย!!!”

กรี๊ดดดด เสียงนังตัวไหนย่ะ

ใครบังอาจมาขัดจังหวะฉันตอนนี่ไม่ได้ดูเวลาเลย

พึบ! พึบ! เสียงฉันลุกไปเปิดประตูเองอย่าได้เข้าใจผิดไปนะ -_-^

คุณวาเนสซ่า ^-^”

ยะยัยแคทลีน O[]O!”

อย่าทำหน้าแบบนั้นสิค่ะ

กรี๊ดเธอเป็นใคร แคทลีนที่ฉันรู้จักไม่ได้ผมยาวแบบนี้!”

แหม่ผมมันไว้ให้ยาวกันได้คะ

แล้วก็ไม่แต่งหน้าถ้าไม่จำเป็นแบบนี้ด้วย!”

แหม~ คนเรามันก็ต้องอยากสวยบ้างสิคะ

แล้วก็ไม่ใส่ชุดกระโปรงสั้นรัดรูปขนาดนี้ และถ้าเป็นไปได้เธอจะไม่แตะมันเลย!”

แหม~ พอดีชุดนี้มันขาดน่ะ แต่ไม่เป็นอะไรหรอกมีอีกหลายชุดที่ขาดนะคะ ไม่ต้องตกใจ

ละ...แล้วส้นสูงล่ะ o_O!”

อ่อก็ไม่มีอะไรนิคะก็แค่ส้นเตี้ยๆมันพังๆไปหมดแล้ว แล้วตอนที่ซ้อมประกวดก็ใส่ส้นสูงเลยชินไปแล้วล่ะคะก็แค่นั้นเอง แคทสวยขึ้นใช่มั้ยล่ะคะ^-^”

“O[]O++

อย่าทำหน้าแบบนั้นสิคะ แมลงบินเข้าปากหมดแล้วนะ -_-“

เอ่อ...ใช่! เธอสวยแต่มันก็ไม่ระคายเคืองอะไรฉันหรอกนะจะบอกให้

ค่ะ! แคทรู้แล้วคะ

... ฉันยังอึ้งอยู่พูดอะไรมะออก ก๊า~ ก๊า~ ก๊า~

งั้นขอแคทพักหน่อยนะคะ

เดี๋ยวแล้วตกลงเรื่องการประกวดใครชนะ

“^-^ คิดว่าใครล่ะคะ

“-*- ถ้าฉันรู้ฉันก็ไม่ถามเธอหรอกนะ

ก็ต้องเป็นคุณแพมมี่สิคะ TT^TT”

“O[]O!!! กรี๊ดๆๆๆๆ จริงเหรอแล้วที่ทำไปทั้งหมดมันไม่ได้ช่วยเธอเลยหรือไงย่ะ!”

จะช่วยได้ยังไงล่ะค่ะอยู่ดีๆ ก็ให้แคทนั่งเย็บผ้า เดินแบบ ดัดแปลงชุด แบบไม่ได้ฝึกแบบนั้นเป็นใครก็ทำไม่ได้ทั้งนั้นแหละคะ TOT”

แล้วทำไมยัยนั่นทำได้ละย่ะ

ก็ เค้าสวยกว่าแคทนิคะ

แสดงว่าที่ชนะเพราะคะแนนความสวยเหรอย่ะ -*-“

เจ้าค่าาาาาา TT0TT”

เชอะ! ช่างมันเถอะเธอไปพักได้แล้ว เอ่อแล้วนี่เธอจำไม่ได้เหรอย่ะว่าเวลาเนี่ยฉันทำอะไรอยู่ไม่น่ามากวนเลย

เอ๊ะ? แคทจำไม่ได้หรอกค่ะว่าแต่มันสำคัญมากเลยเหรอคะ

กรี๊ดๆๆๆ สมองเธอหายไปไหน เรื่องนี้มันสำคัญต่อชีวิตฉันมากเลยล่ะ >O< สำคัญยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้นเลยแต่ตอนนี้ก็พลาดไปแล้วเนี่ย(ครั้งแรกในชีวิตที่พลาดกล้วยห้อมจอมซน)TT^TT

“-_-^ ช่างเหอะ จะไปไหนก็ไปเลยนะ ไม่อยากรื้อฟื้นมันแล้วอาลัยตายอยาก

แคทไม่ไปไหนแล้วละคะแคทเหนื่อย ขอไปพักก่อนนะคะแล้วจะใช้อะไรแคทก็หลัง 2ทุ่มแล้วกันนะคะไปแล้วล่ะคะ ^-^”

“=__=”  ว่าแล้วมันก็เดินเข้าห้องไปปล่อยให้ฉันอึ้ง แคทคนเดิมไปไหนแล้วง่ะ เดี๋ยวนี้กำหนดเวลาเรียกใช้ด้วย ฉันจะบ้าตาย!!! TT^TT

ตอนนี้คาดว่าพี่คงจะกระโดดโลดเต้นไปแล้วที่รู้ว่าฉันเป็นฝ่ายแพ้การประกวดมิสซิสประจำเดือน ไอ้แพ้ยังไม่เจ็บใจเท่าไหร่แต่ที่เจ็บใจที่สุดคือต้องทำตามสิ่งที่เจ๊สั่งต่างหากล่ะ~ และตอนนี้ฉันก็กำลังมารับกรรมที่ยัยเคทลีนก่อไว้แล้วล่ะค่ะไม่รอให้เค้ามาเรียกเหมือนสุนัขหลงทางที่ตามหาเจ้าของหรอกนะ TT^TT ยัยนี่มันต้องโดนฉันสักตั้ง(แคทลีน) ตอนนี้ที่โดมแบล็คเดวิ้วเงียบๆพิลึก เพราะปกติจะมีงานรื่นเริงทุกวันไม่เว้นวันหยุดเสาร์อาทิตย์และวันหยุดนักขัติฤกษ์ตั้งแต่หกโมงเย็นยันตีหนึ่งตีสองกันเลยทีเดียว (ไม่รู้ว่ามันเอาเวลาไหนหลับกันนะ แล้วไหนจะเวลาเรียนอีก -_-^)

แต่วันนี้กลับมีเพียงแสงไฟนีออนอ่อนๆพอให้เห็นทางเดินเข้าโดมเท่านั้นเอง ส่วนสถานที่ๆเคยมีเครื่องดื่มโต๊ะเก้าอี้ต่างๆที่เอาไว้สำหรับรับแขกเหรื่อต่างๆที่มาร่วมจอยในงานนี้นั้นก็ถูกเก็บไปหมดจนไม่เหลือให้เห็นแม้แต่ชิ้นเดียวให้เห็น ประตูหน้าต่างทุกบานถูกปิดสนิทอย่างไม่มีวี่แววว่าจะเปิดออกมาเลยจนกว่าจะถึงตอนเช้า เอ๊ะ! นี่มันอะไรกันเนี่ยชักแปลกๆไม่เหมาะกับโดมแห่งความรื่นเริงอย่างแบล็คเดวิ้วเอาซะเลยไม่ได้การแล้วฉันจะต้องดูหน่อยแล้วว่ามีอะไรเกิดขึ้น ฉันเดินไปยังบอร์ดของโดมที่จะชี้แจ้งเกี่ยวกับกำหนดการต่างๆของโดมนี้

                       

กำหนดการโดมเรดเซอร์คัทประจำวันที่ 04/04/11

วันนี้เป็นวันฮาเลวีนเนอร์ของพวกเราชาวโดมแบล็คเดวิ้วนะคร้าบ~ ทุกท่านกระผมเป็นเลขาโดมสุดหล่อเหลานามว่าเซฟเฟอร์ ที่เพิ่งกลับจากอังกฤษเมื่อสัปดาห์ที่แล้วนี้เอง    ที่กระผมกลับมานั้นก็เพื่ออยากจะมาร่วมงานที่สุดแสนจะพิเศษที่หนึ่งปีมีเพียงหนึ่งครั้งเท่านั้นของโดมของพวกเราชาวเรดเดอร์ที่จะจัดขึ้นทุกวันที่ 4เดือน4ของทุกๆปีงานนี้สามารถชวนเพื่อนร่วมโลกที่อยู่อีกโดมมาเล่นด้วยได้อย่างอิสระเสรีโดยที่ไม่ต้องขออนุญาตผู้ใดทั้งสิ้น กฎกติกาของเรานั้นก็ง่ายมากเลยคร้าบ~ เพียงแค่ทุกคนจะต้องปิดประตูหน้าต่างหรือแม้กระทั่งไฟฟ้า ยกเว้นแค่ไฟนีออนอ่อนๆที่หน้าทางเข้าโดมเท่านั้น(เพราะเมื่อเกมเริ่มไฟจะปิดเองอัตโนมัติ) แล้วให้ทุกคนออกมาจากห้องพักหรือสถานอาคารต่างๆทุกคนต้องอยู่ในสวนหรือที่โล่งแจ้งเท่านั้นแล้วจากนั้นก็อย่าออกมาจากที่มืดๆ เด็ดขาดเพราะพวกมันจะมาเอาคุณไปและค่อยๆแกล้งคนที่หลงผิดเข้ามาในโดมของเราใครที่หลงผิดเข้ามาแล้วจะออกไปจากโดมไม่ได้จนกว่าจะเจอพวกเดียวกันนั้นก็คือชาวเรดเดอร์ที่มีกุญแจเข้าออกโดมได้ตลอดเวลานั้นเอง(จะมีเฉพาะบางคนเท่านั้นหรือเทียบอัตราแล้วเท่ากับ 1 ในร้อย) และชาวเรดเดอร์เองนั้นก็ต้องคอยหลบหนีจากการหลอกหลอนของพวกมันเหล่านั้นที่จะมาเอาคุณไปใครที่ถูกหลอกหรือถูกจับตัวได้ก็จะไม่มีสิทธิ์ออกมาจากที่ซ่อนที่พวกมันเอาคุณไปซ่อนได้จนกว่าจะมีคนมาพบและช่วยเหลือคุณออกมาคุณอาจจะต้องติดอยู่ที่นั้นตลอดชีวิตโดยมีข้าวเพียงหนึ่งมื้อที่พวกมันจะให้คุณกินในหนึ่งวัน ปล.เรื่องนี้เคยเกิดขึ้นจริงมาแล้วฮึๆๆ ใครที่เข้ามาร่วมแล้วไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจนั้นจะต้องถือว่าเข้าร่วมเกมหมดไม่ว่าคุณจะใหญ่มากจากไหนแต่ที่นี้คุณต้องเอาชีวิตให้รอดเท่านั้นไม่งั้นก็เตรียมตัวไปอยู่กับพวกนั้นได้เลย คำแนะนำไม่ควรอยู่คนเดียวเพราะพวกมันจะคอยจับคนที่อยู่คนเดียวมากกว่าอยู่เป็นกลุ่ม ควรหาเพื่อนร่วมทุกข์ และอย่าได้ประหม่าเพราะถึงอยู่เป็นสิบคนพวกมันก็จับคุณได้ฮึๆๆเกมแห่งชีวิตนี้จะเริ่มขึ้นตอนเวลา 18.00 PM.ของวันนี้ไปจนถึง 18.00 PM. ของวันต่อไปขอให้สนุกนะคร้าบกระผมขอตัวไปซ่อนก่อนจาก เซฟเฟอร์ไอ้หนุ่มสุดหล่อ^_^++

หลังจากที่ฉันอ่านจบแล้วฉันก็ลองก้มมองดูนาฬิกาของตัวเองช้าๆ ตอนนี้เวลา 18.01 นาที มีเสียงกระดิ่งดังสั่นเหมือนบอกให้รู้ว่าเกมแห่งชีวิตได้เริ่มขึ้นแล้ว แล้วมีเสียงครืดๆ พอฉันมองกลับไปก็พบว่าประตูของโดมแบล็ดคเดวิ้วคับมันด้ปิดลงแล้วอย่างอัตโนมัติ

กรี๊ดๆๆๆๆๆ TT^TT ฉันตะโกนลั่น สายตาก็มองซ้ายมองขวาไม่รู้จะทำยังไงดี ทั้งตัวเริ่มสั่นระริกเหมือนคนใกล้ตาย เสียงหัวใจเต็นดังขึ้นเรื่อยๆจนรู้สึกได้ น้ำตาเริ่มคลอเป้า สายตาเริ่มมองไม่เห็นอะไรในใจได้แต่คิดว่าฉันต้องหาคน ใช่หาคนขอเพียงหาใครสักคนเจอก็ไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว YOY แล้วก็ห้ามไปในที่ๆมีแสงสว่างด้วยฉันรีบปฏิบัติอย่างทันที ฉันรีบไปแอบที่หลังกล่องลังใบหนึ่งซึ่งตรงนั้นไม่มีแสงสว่างเลยแม้แต่น้อยเหมาะแก่การซ่อนตัวเป็นอย่างมาก แต่แล้วสักพักก็มีเสียงดังครืดๆ ที่ข้างหลังฉันพอฉันหันไปมองก็ไม่มีอะไร รอบที่สองที่ฉันหันไปมองก็ยังไม่มีอะไร รอบที่สามที่ฉันหันไปมองก็เห็นเงาอะไรวิ่งผ่านไปกรี๊ดๆๆๆไม่อยู่แล้วโว้ยๆๆๆ TT^TT ฉันรีบวิ่งออกมาอย่างเร็วที่สุดเท่านั้นเคยมีสถิติในโลกใบนี้มาก่อนจะไปชนกับอะไร ใคร ตัว/คนหนึ่งเข้า

กรี๊ดดดดดดดด/โว้ยยยยยยยย!!!” ฉันล้มลงอย่างแรงสุดๆ โอ๊ยเจ็บง่ะ ส่วนไอตัวอะไรสักอย่างที่ฉันวิ่งชนนั้นก็ล้มลงก้นกระแทกพื้นเหมือนกัน ^-^ ค่อยยังชั่วที่ไม่ได้ล้มคนเดียว (ยังมีเวลามาคิดเรื่องนี้อีกเหรอคุณเธอ)

อะไรเนี่ยคนกำลังหนีอยู่ใครมาวิ่งชนว่ะ/อะไรเนี่ยคนกำลังหนีอยู่ใครมาวิ่งชนว่ะ

นายเป็นคนเหรอ O[]O!”

ใช่น่ะสิ! แล้วเธอน่ะเป็นใครวิ่งไม่ได้ดูอะไรเล้ย!”

บังอาจมานะย่ะที่กล้าพูดแบบนี้ กับวาเนสซ่า เดอลอชเช่ ลาเนสเอว่า หลานสาวผู้อำนวยการแบบนี้เนี่ย

งั้นคุณก็คือคุณวาเนสซ่าเหรอ ผมเองจำได้มั้ย ตอนนี้ฉันบอกได้เลยว่าฉันมองไม่เห็นอะไรเลยสักนิดเดียว มันมืดไปหมดมีแค่เพียงแสงของดวงจันทร์อ่อนๆเท่านั้นที่พอทำให้เห็นเลือนร่าง

ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย แต่นายเป็นคนใช่มั้ยไม่ใช่พวกนั้นใช่มั้ย!”

โธ่! คุณวาเนสซ่าผมไงทำเป็นจำไม่ได้ ไม่ได้ทำเป็นจำไม่ได้เว้ย! แต่ฉันมองไม่เห็นจริงๆๆ

ไม่ได้ทำเป็นจำไม่ได้โว้ย แต่มองไม่เห็นจริงๆว่านายเป็นใคร

งั้นก็ออกมาตรงป้ายบอร์ดสิครับจะได้เห็นกัน

ไม่เอาอ่ะเดี๋ยวเจอพวกนั้น

แป๊บเดียวเองครับจะได้เห็นไงว่าผมเป็นคนจริงๆไงฉันยอมก้าวออกไปพร้อมกับคนคนนั้น

อะ...ไอ้เค O[]O!”

คร้าบ~ เจ๊ ^-^++

กรี๊ดฉันดีใจที่สุดเลยอ่ะ ฉันรีบวิ่งเข้าไปกอดหมอนั่นโดยไม่รู้ตัวรู้แค่ว่าตอนนี้ฉันโคตรดีใจเลยอ่ะ

ฮ่ะๆ ผมว่าเรารีบไปดีกว่านะครับ -_-;;” เคพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าเริ่มมีเงาวนเวียนเต็มไปหมด

กรี๊ดๆๆๆ เฮียนที่สู้ดดดดดดดพวกเราทั้งสองคนไม่รออะไรรีบวิ่งให้เร็วที่สุดยิ่งกว่าช้างตกมันอีก พวกเรารีบวิ่งไปหลบที่หลังต้นไม้ใหญ่ในที่มืดทึบ ที่ไม่สามารถมองเห็นอะไรได้ทั้งนั้นอย่างอย่างรวดเร็วทันใจ

เฮ้อ~ รอดไป

เจ๊รู้มั้ยมีไม่กี่คนนะที่รอดมาได้ ที่เจ๊รอดมาได้เพราะแรงควายทั้งนั้นเลยนะเนี่ย

นินายหลอกด่าฉันรึเปล่าเนี่ย

เปล่านี่มันคำชมล้วนๆเลยนะ เจ๊ฟังยังไงเป็นคำด่าเนี่ย ^-^” เค้ายิ้มโชว์เขี้ยวอีกแล้ว -////-

เหอะๆ แต่จะว่าไปฉันก็โชคดีมากเลยนะเนี่ย ที่ได้มาเจอเพื่อนร่วมโลกเนี่ย >O<” เพราะตั้งแต่ฉันหลบๆมาเนี่ย 4 ชั่วโมงได้แล้วมั่งยังไม่เจอใครเลย กลัว T^T

ไม่เจอก็ไม่แปลกหรอกครับเพราะทุกคนถูกจับกันไปเกือบหมดแล้วครับ เหลือกันแค่ไม่ถึง50คนจากร้อยทั้งร้อยอะนะครับ พวกเราเนี่ยโชคดีมากเลยเจ๊รู้มั้ย

จะจริงเหรอ แล้วคนที่โดนจับไปละ

พวกเราก็ต้องไปช่วยยังไงละครับ มันเป็นหน้าที่ของผลเมืองดี ^-^” นายไม่กลัวอะไรเลยหรือไงกล้าเอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยง บ้าไปแล้ว!!!

แต่ฉันอยากออกไปจากที่นี่แล้วอ่ะ ฉันกลัวTT^TT”

ไม่ได้นะครับพวกเราต้องไปช่วยพวกเค้าก่อนไม่อย่างนั้น พวกเค้าจะติดอยู่ตลอดไปเลยนะครับ

“TT^TT นี้มันเรื่องจริงเหรอเนี่ย

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 230 ท่าน