Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Manager แสบร้ายยกกำลังสอง!!!
หมูผอม
บทที่ 20 - ความทรงจำในอดีต
22
31/07/2554 18:51:46
449
เนื้อเรื่อง

บทที่ 20

ความทรงจำในอดีต

ฉันยืนหยุดอยู่นิ่งๆ ยืนสบตากับเค้าคนนั้น เค้าเองก็ยืนสบตากับฉันเช่นกัน หัวสมองของฉันตอนนี้ไม่ได้สนใจใครอีกแล้วแม้กระทั่งเคออส ตอนนี้ฉันสนใจแต่เพียงคนที่ฉันกำลังสบตากันอยู่เท่านั้น ในหัวฉันเริ่มคิดย้อนกลับไปในอดีตในวันที่เค้ากับฉันยังรักกันอยู่ พวกเรารักกันมาก มากถึงขนาดที่ตกลงจะแต่งงานกัน แต่อยู่วันหนึ่งแม่ของเค้ามาบอกกับฉันว่าอยากจะให้เค้าแต่งงานกับคนที่คู่ควร ซึ่งก็คือคนที่พวกเค้าเลือกเอาไว้แล้ว ในตอนนั้นแม่ของเค้าพูดกับฉันว่า ถ้าเธอรักเค้าจริง ก็ปล่อยให้เค้าแต่งงานกับคนที่ฉันเลือกเถอะ และแน่นอนว่าเค้าจำเป็นต้องเลือกแม่ ตอนนั้นฉันเองก็พอเข้าใจ ถึงจะยังรับไม่ได้แต่ฉันก็คิดว่าฉันต้องเจอคนที่ดีกว่าเค้าได้แน่ๆ ในวันแต่งงานของเค้าก็ตรงกับวันเกิดของเค้าเอง ทั้งๆที่ก็รู้ดีอยู่แล้วว่าเค้าคงไม่มา แต่ฉันก็ยังซื้อเค้กกับของขวัญเตรียมเอาไว้ให้ในร้านอาหารร้านเดิมของพวกเรา จนเวลามันผ่านล่วงเลยไปนาน นานจนฉันคิดว่าเค้าคงไม่มาแล้ว ฉันเลยตัดสินใจวางของขวัญกับเค้กทิ้งไว้ในร้านและหวังว่าเค้าจะมา แต่ฉันคงรอเค้าไม่ได้แล้วละ ฉันคิดไปในใจเรื่อยเปื่อยว่าตอนนี้เค้าก็คงฉลองกับภรรยาของเค้าไปแล้วพอสมองของฉันมันนึกไปถึงเรื่องราวเมื่อในอดีตทีไร ฉันก็อดเสียใจไม่ได้จู่ๆน้ำตาก็ไหลลงมาเค้าเองที่เห็นอย่างนั้นก็กำลังจะเดินมาเช็ดน้ำตาให้ฉัน แต่ถ้าฉันยังร้องไห้อยู่แบบนี้ แล้วเมื่อไหร่ที่ฉันจะลืมเค้าได้ล่ะ! ฉันต้องลืมเค้าให้ได้ ฉันเช็ดน้ำตาของตัวเองแล้วยิ้มกลับไปให้เค้า เค้าหยุดเดินแล้วยิ้มแห้งๆให้ฉัน เค้าคงจะรู้ล่ะมั้งว่าฉันกำลังฝืนยิ้มอยู่ เค้าน่าจะรู้ดี แต่ฉันเองก็ดูออกเหมือนกันว่าเค้าเองก็ฝืนยิ้มอยู่เช่นเดียวกัน เค้าส่งสายตามาหาฉันมันเป็นสายตาที่บ่งบอกว่าเค้าเสียใจ เค้าอยากจะขอโทษสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง สายตาที่บ่งบอกว่าเค้ายังรักฉันอยู่และอยากจะเข้ามาเช็ดน้ำตาให้ฉันเหลือเกินแต่ก็ทำไม่ได้ เมื่อฉันได้รู้ว่าเค้าคิดยังไงน้ำตาที่กลั่นเอาไว้ก็ไหลมาอย่างไม่อายใคร พอร์ทเทอร์ฉันก็ยังรักนายอยู่และอยากเข้าไปกอดเค้าเดี๋ยวนี้เหมือนกันนะ ฮือ~ ฉันไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้ว ในเมื่อยิ่งอยู่ทั้งฉันและเค้าก็ยิ่งจะต้องเสียใจ ฉันวิ่งออกมาจากตรงนั้นไปยังที่ๆมีคนน้อยที่สุดแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างสุดจะทน กลั้นมันไม่ไว้อีกแล้ว ฉันไม่อยากจะนึกเลยว่าจะได้เจอเค้าอีกทั้งๆที่ฉันอุตส่าห์ใช้ความพยายามจะลืมเค้าให้ได้

เจ๊เป็นอะไรหรือเปล่าเสียงของผู้ชายคนหนึ่งที่ฉันก็เริ่มจะคุ้นเคยกันดี พูดขัดความคิดของฉันทำให้ฉันหยุดคิดเรื่องของเค้าก่อนแล้วหันมาหาชายคนนั้น

ปะเปล่าไม่มีอะไร นายออกมาทำไมฉันบอกแล้วไงว่าให้นายต่อแถวไปก่อนเดี๋ยวคนมันเยอะทำไมไม่ไปต่อล่ะออกมาทำไม

ก็ออกมาดูเจ๊นั่นแหละ เห็นเจ๊วิ่งออกมาแถมยังร้องไห้ด้วยเป็นอะไรหรือเปล่า

เปล่าไม่มีอะไรหรอกนายกลับไปต่อแถวเถอะ

ผมไม่เชื่อ เจ๊เป็นอะไรบอกผมมาเถอะ

ก็บอกว่าไม่มีอะไรไง ชายคนนั้นดึงตัวฉันที่กำลังจะเดินหนีไปให้หันมาหาเค้า แล้วก็จัดการประกบริมฝีปากที่แสนหวานลงบนริผีปากของฉัน เค้าทำมันอย่างแผ่วเบาเพื่อเป็นการดึงสติของฉันให้กลับมา ก่อนจะถอนริมฝีปากออกอย่างแผ่วเบาแล้วจูบฉันอีกครั้งฉันเองก็ไม่รู้ทำไมฉันกลับไม่รู้สึกรังเกียจใดๆเลย ทั้งๆที่ฉันควรจะผลักเค้าออกไปเพราะมาแตะเนื้อต้องตัวฉันแต่ฉันกลับจูบเค้าตอบ เราจูบกันสักพักก่อนที่จะรู้ตัวและผละออกจากกัน เค้าทำท่าเคอะเขินนิดๆก่อนจะพูดประโยคหนึ่งที่ทำให้ฉันหวั่นไหว

ถ้าไม่อยากเล่านักก็ไม่เป็นไรหรอกแต่รู้ไว้นะว่าผมเป็นห่วง

ไม่มีอะไรมากหรอกTT///TT”

ผมจะปกป้องเจ๊เองนะ จะไม่ให้ใครมาทำร้ายเจ๊เด็ดขาด

“…”

เจ๊ยอมให้ผมปกป้องเจ๊ได้มั้ย

“…”

“…”

ได้…”

เจ๊ว่าไงนะ ^-^”

ได้! ก็แค่นั้นเอง

อื้ม

หลังจากที่ฉันปล่อยโฮในอ้อมอกของเคเสร็จแล้ว เราไปเล่นเครื่องเล่นกันต่อฉันก็ไม่เจอเค้าอีกเลยคิดว่าเค้าคงกลับไปแล้วล่ะมั้ง แต่ก็ดีแล้วล่ะฉันจะได้ไม่คิดถึงเค้าอีกมันทรมาน TT^TT

แหม ไม่หน้าเชื่อเหมือนกันนะเนี่ยว่าเจ๊จะจูบผมกลับ^-^”

กรี๊ดๆ นายพูดบ้าอะไรน่ะ -////-”

อ่าว~ ก็มันจริงไม่ใช่เหรอที่เราจูบกันไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว^-^

ฉันได้แต่บิดไปบิดมาจนตัวจะเป็นเกลียวอยู่แล้วแต่มันแปลกที่ฉันใช่เวลาที่จะลืมพอร์ทเทอร์ตั้งนานแต่ฉันก็ทำไม่ได้ แต่พอฉันจูบกับเคออสฉันก็ลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับพอร์ทเทอร์ไปหมดเลยภายในชั่วเวลาพริบตาหนึ่งถ้าสมมุติว่าฉันรักเค้าจริงๆก็ขออย่าให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเลยสาธุ TT0TT

ฉันว่าเรากลับกันเหอะ

เจ๊เหนื่อยแล้วเหรอ

ใช่เหนื่อยมากๆด้วย

เพราะจูบของผมมันร้อนแรงมากเลยใช่ม่ะ^-^”

กรี๊ดๆ ตาบ้าหยุดเดี๋ยวนี้นะถึงเราจะจูบกันแล้ว แต่ฉันไม่ได้บอกว่าฉันชอบเพราะฉะนั้นมันจะไม่มีอีกครั้งแล้วเข้าใจมั้ย

อะโด่ ชอบก็บอกมาสิ -_-”

ไอ้บ้า!”

“^-^” ยังมาทำหน้าทะเล้นอีก -_-;;

พอและฉันยังไม่อยากพูดอะไรตอนนี้แล้ว กลับกันเถอะ

“TT^TT ง่ะ

ณ โดมบลูสกายส์

ฉันเดินอย่างโซซัดโซเซไปมาอย่างอ่อนล้าออกไปตั้งแต่เช้ากว่าจะได้กลับก็พระอาทิตย์ตกพอดี นิเหนื่อยนะเนี่ย TT^TT

ฉันมองไปนอกหน้าต่างเพื่อรับลมแล้วก็เห็นตึกสีแดงกรี๊ดลืมนึกไปเลยว่าฉันต้องทำลายโดมนั่นนี้ ฉันลืมไปได้ไงเนี่ยนี้มันหนึ่งในงานหลักๆที่ฉันต้องทำเลยนะเนี่ยแย่ที่สุด~ ฉันรีบเดินออกมาจากห้องเพื่อเดินทางไปยังโดมคู่กัดทันทีและเมื่อถึงก็พบว่ายัยนั่นไม่อยู่ไปทำเล็บกรี๊ดยัยพี่บ้า นิฉันมาเสียเที่ยวเหรอเนี่ยกรี๊ด~ >_<

นิเธอมาทำไม ไม่มีอะไรทำหรือไงง่ะมาเหยียบโดมของคนอื่นเค้าอย่างเนี่ย

 เสียงที่ฟังดูกี้ครั้งก็หมั่นไส้ทุกครั้งดังมากระทบหูของฉันและพอฉันหันกลับไปก็เจอนังพญามดแดงกับมดดำ(ลีน่า&เลน่า)

งั้นก็คงด่าน้องเธอด้วยล่ะมั่งยัยเลน่าน่ะฉันพูดบ้างแล้วชี้นิ้วที่แสนเรียวยาวไปทางนัง

เลน่า พวกนั้นหันไปมองหน้ากันฝ่ายพี่ยกมือขึ้นขอโทษฝ่ายน้องฝ่ายน้องก็รับคำขอโทษ บ้าล่ะพวกนี้ติ๊งต๊องจริง=__=^

ฉันไม่มีเวลาจะมากัดกับพวกเธอหรอกนะ ฉันมีคิวรัดตัว

คิวอะไรกัน ฉันเห็นเธอกับแฟนของน้องสาวฉันเดินอยู่ด้วยกันที่เดอร์ไรท์(สถานที่ๆคู่รักมักไปกันน่ะ)อยู่เลยไม่ใช่เหรอ

แฟนของน้องสาวเธอ? นิพวกเธอยังไม่เลิกคิดกันอีกหรือไงย่ะว่าเคนั่นไม่ใช่แฟนของน้องสาวเธอ แล้วอย่าบอกนะว่าเธอเองก็คิดว่านายไนส์ตั้นเป็นแฟนเธอเหมือนกัน เหอะ!พวกไม่มีอันจะกิน!”

กรี๊ด/กรี๊ด มันน่าจะใช่กับเธอมากกว่านะย่ะนังวาเนสซ่า

อย่างน้อยๆ ฉันก็ไม่ไปแย่งแฟนใคร

แกหาว่าฉันแย่งแฟนแกงั้นเหรอ พวกฉันมาก่อนนะเว้ย!!!”

มาก่อนแต่เค้าไม่เอา ก็ตกมาที่คนมาที่หลังอยู่ดีนั่นแหละ แบร่ๆๆ

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด อยากจะถามไม่เจ็บคอบ้างเหรอ -_-^

 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 272 ท่าน