Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
copyright
sweetcorn
14
14
01/01/2533 00:00:00
904
เนื้อเรื่อง

13

ฉันกดโทรศัพท์อ่านข้อความที่บราวนี่ส่งมาเรื่อย ๆ น้ำตาก็ค่อยไหลออกมา

ทำไมฉันต้องร้องไห้เพราะเกมส์ที่เขาสร้างขึ้นมาเพียงแค่อยากจะเอาชนะฉัน อยากจะแก้แค้น แค่เกมส์จบฉันเป็นฝ่ายแพ้เขาก็จะไปจากฉันเท่านั้น

 มันไม่ได้มีอะไรเสียหายถ้าเขาไปฉันก็ต้องอยู่ได้เหมือนตอนที่ฉันยังไม่รู้จักเขา ฉันต้องอยู่ได้ แต่ใจของฉันมันไม่ฟังฉัน จะให้ฉันเจ็บไปถึงไหน ฉันต้องลืมเขาให้ได้

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ฉันเอามือมาปราดน้ำตามที่หน้าแล้วพยายามที่จะให้เสียงของตัวเองปกติที่สุด

“ฮัลโหล”

“ทำอะไรอยู่ ว่างรึป่าว”

ลูซิเฟอร์ถามด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น

“อืม”

“ออกมากินข้าวเป็นเพื่อนฉันหน่อยซิ ฉันอยู่ร้านอาหารคอนโดฯของเธอ”

“ได้ซิ”

“ฉันจะรอนะ”

ลูซิเฟอร์วางสายไป ความเศร้าเริ่มเดินเข้ามาในใจของฉัน

ฉันรีบไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วลงไปหาลูซิเฟอร์ ฉันรีบไปหาเขา หรือ กำลังวิ่งหนีความเศร้าอยู่กันแน่

เมื่อมาถึงร้านอาหารฉันมองเข้าไปในร้านแต่ก็ไม่เห็นลูซิเฟอร์ที่โต๊ะไหนเลย

พนักงานร้านอาหารเดินตรงมาที่ฉัน ลูซิเฟอร์คงให้มาพาฉันไปหาเขา

“สวัสดีคะ คุณซันเดย์รึป่าวคะ”

“คะ”

“เชิญทางนี้คะ”

พนักงานสาวใจดีพาฉันเดินมาหยุดอยู่ที่โต๊ะๆหนึ่งที่ถูกจัดอย่างสวยงามบนโต๊ะมีเค้กบราวนี่และดอกกุหลาบเต็มไปหมด

พนักงานสาวพาฉันมาส่งถึงที่ ก็ขอตัวกลับไปทำงาน

ฉันนั่งลงที่เก้าอี้ของโต๊ะตัวนั้น แล้วกดโทรศัพย์หาลูซิเฟอร์แต่เขาก็ไม่รับ ฉันตัดสินใจจะเดินออกจากร้านแล้วกลับขึ้นห้องแต่...

“ซันเดย์”

เสียงของเขาทำให้ฉันต้องหยุดชะงัก แล้วหันกลับไปมองเขา

บราวนี่!!

ผู้ชายที่ทำให้ฉันเสียใจเดินเข้ามาใกล้ฉัน แล้วคลุกเข่าลงตรงหน้าฉัน

ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันคงดีใจและใจเต้นมากกว่านี้ แต่มันไม่ใช่

“นายทำอะไร ถ้าจะหลอกฉันอีกมันไม่สำเร็จหรอกนะ”

พูดจบขาของฉันมันก็จะเก้าออกจากตรงนั้นทันที

หมับ!!

“ฟังฉันก่อน ฉันขอโทษ”

บราวนี่จับมือของฉันไว้ ไม่ให้ฉันเดินหนีเขาไป

“ฉันรักเธอจริงๆ นะ”

“นายจะพูดว่ารักฉันทำไมกัน ในเมื่อ...”

“ฉันรักเธอจริงๆ ฉันรักเธอตั้งแต่วันที่เจอเธอครั้งแรก แต่ฉันเสียใจเมื่อฉันสืบรู้ว่าเธอเป็นน้องของคนที่ทำให้น้องของฉันเสียใจ และตอนนี้ฉันก็เข้าใจแล้วว่ามันเป็นการเข้าใจผิด เธอรู้มั้ยว่าการทำให้คนที่เรารักต้องเจ็บและเสียใจมันทรมานมากแค่ไหน ฉันรู้และเข้าใจความเจ็บปวดนั้น เริ่มต้นใหม่ได้มั้ย”

ภาพของเรื่องที่ผ่านมาวนไปวนมาอยู่ในหัวของฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“แล้วฉันจะมั่นใจได้ไง ว่านายจะไม่หรอฉันอีก”

บราวนี่ยิ้ม แล้วเอื้อมมือมาประคองมือขวาของฉันแล้วถอดแหวนนั้นออก จากนั้นเขาก็จับมือซ้ายของฉันขึ้นมา แล้วสวมแหวนให้ฉันที่นิ้วนางข้างซ้าย!

“ทันทีที่เราเรียนจบ ฉันจะแต่งงานกับเธอทันที^^

“นายพูดจริงรึป่าว”

บราวนี่ยืนขึ้น แล้วจ้องตาฉัน แววตาเขาดูมั่งคงและจริงจังมาก

“ฉันรักเธอ”

“อุ๊บ!!

ริมฝีปากอันอ่อนโยนประทับที่ริมฝีปากของฉัน ฉันมั่นใจในคำตอบของเขาเพราะอะไรกัน ความรู้สึกนี้ ฉันรักเขาจริงๆ แล้วซินะ

 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 405 ท่าน