Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Manager แสบร้ายยกกำลังสอง!!!
หมูผอม
บทที่ 15 - คราวหลังไม่ต้องฝืนก็ได้นะ
17
31/07/2554 13:13:38
444
เนื้อเรื่อง

บทที่ 15

คราวหลังไม่ต้องฝืนก็ได้นะ

ฉันเดินเข้ามาในโดมพร้อมกับไนส์ตั้นและยัยลีน่า ยัยนั่นพยายามขายขนมจีบให้

ไนส์ตั้นอยู่ได้ตลอดเวลา ส่วนนายนั่นก็เอาแต่มองหน้าฉันด้วยความอาฆาตจนไม่มีเวลาสนใจขนมจีบนับพันๆลูกกองที่อยู่ตรงหน้า นิจะอ่อนต่อโลกไปไหนเนี่ย เรื่องแบบนี้ใครเข้าก็ทำกันทั้งนั้นแหละไม่เคยได้ยินรึไงที่คนฝรั่งเค้าจุ๊บทักทายกันนะ^_^ นายนิไม่สมควรเป็นรองประธานโดมฉันเลยนะเนี่ยอ่อนปวกเปียกเป็นบ้า

ไนส์ค่ะถ้าเกิดคุณเรจีน่าเค้าไม่สนใจคุณ ไนส์มาหาน่าได้ตลอดเวลาเลยนะค่ะ^-^”
เสียใจด้วยนะเพราะว่ามันคงไม่มีวันนั้นนะจ๊ะ^-^”

เอ่อไม่เป็นไรค่ะเพราะถ้าคุณเรจีน่าเผลอเมื่อไร...น่าก็จะเสียบทันทีเลยค่ะ นะ...หน้าดาน!!! -_-;;

ก็บอกแล้วไงจ๊ะว่ามันจะไม่มีวันนั้นหรอก ^^;; อย่าคอยให้เหนื่อยเลย

“-_-^ ก็ฉันจะคอย

ชิ!...อุ๊ย! ขอตัวก่อนนะเพราะฉันกับไนส์มีเรื่องที่ต้องคุยกัน เป็นการส่วนตัว~^-^”

กรี๊ด~!!!" ฉันจับมือไนส์และดึงเค้าเข้ามาในลิฟอย่างไม่สนใจเสียงใดๆที่อยู่ด้านนอก

ประธานมีเรื่องอะไรจะคุยกับผมเหรอครับ-_-^”

เฮ้ย~ อย่าทำหน้างั้นดิฉันขอโทษ T/I\T”

“…”

คือ...ฉันก็จะมาคุยเรื่องนี้แหละ นาย...ช่วยแกล้งเป็นแฟนฉันหน่อยได้ป่ะ

“…”

ในชีวิตนี้ฉันไม่เคยขอร้องใครเลยนะ TOT”

ประธานเคยขอร้องผมไปแล้วครั้งหนึ่งนะครับ ตอนงานประกวดมิซซิสประจำเดือนไง แหมมันยังจำได้อยู่ เอ่อไอ้ฉลาด! TT^TT
           งั้นฉันไม่ขอร้องนายก็ได้ แต่ฉันขอสั่งนายว่าระหว่างที่ยัยลีน่าอยู่ที่นี่นายจะต้องทำตัวให้เป็นเหมือนแฟนของฉัน เข้าใจมั้ย~”

แล้วถ้าผมไม่ตกลงละครับ

นายต้องตกลงสิ เรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้ว!”

ประธานก็ไปบอกกับคุณลีน่าสิครับว่าเรื่องทั้งหมดที่พูดว่า มันไม่ใช่เรื่องจริง

ถ้าฉันจะพูดอย่างนั้นจะมาขอร้องนายให้ยอมเป็นแฟนปลอมๆ ทำอาวุธโบราณอะไรล่ะ =__=”

ยอมเสียหน้านิดๆหน่อยๆ คงไม่เป็นไรหรอกมั้งครับ

“TTOTT เป็นสิ

ปะ...ประธานอย่าร้องไห้สิครับ

งั้นก็ตอบตกลงซักทีสิ ฉันเหนื่อยแล้วนะ T_T”

กะ...ก็ได้ครับ T^T” << ฝืนใจสุดๆ

เย้~” ฉันหายยิ้มได้เป็นเหมือนปกติอย่างรวดเร็ว ^-^ ก็ฉันไม่ได้ร้องจริงๆนิ เมื่อกี๊มันแค่ละคร

เอ่อ! แล้วก็มีอีกเรื่องหนึ่งที่นายต้องปรับปรุงอย่างด่วน!”

ระ...เรื่องอะไรเหรอครับ?”

นายต้องห้ามเรียกฉันว่าประธานเพราะเราเป็นแฟนกันแล้วเข้าใจมั้ย อย่าให้มีพิรุธเด็ดขาด

คะครับประธาน

บอกว่าอย่าเรียกไง!”

อะอืมเรจีน่า

มันดูห่างเหินเกินไป เรียกฉันว่า จีน่าสิ!”

ฮะ...ฮ่ะ! ให้ เรียกชื่อเล่นของประธานน่ะเหรอครับ

แต่…”

นายยอมช่วยฉันแล้วไม่ใช่เหรองั้นก็ต้องยอมเรียกสิ มันจะอะไรนักหนากับอีแค่ชื่อเล่นของฉันเนี่ย!!” ฉันตะโกนลั่นลิฟ เมื่อเจ้ารองประธานซื่อบื้อนี่มีท่าที่ไม่ยอมเรียกชื่อเล่นของฉัน

ก็ได้ครับ จีน่า

“^-^ อืม ฉันยืนยิ้มอย่างพอใจ

ก็แค่เนี่ยแหละ อะ! ลิฟเปิดพอดีเลย ฉันไปก่อนนะ หลังจากที่เราตกลงกันแล้วฉันก็เดินออกมาจากลิฟและตรงไปที่ห้องพักของฉัน ฉันเห็นเด็กผู้ชายหน้าตาดี(หล่อมากเลยก็ว่าได้)คนหนึ่งยืนอยู่หน้าห้องฉัน เค้ามีผมสีน้ำตาลเข้มแต่งตัวเหมือนพวกจิ๊กโก๋แต่มันก็เท่ดีนะฉันไม่เคยเชื่อมาก่อนเลยว่าตัวเองจะชอบสไตล์นี้ O__O!!

นายเป็นใครน่ะ ฉันเอ่ยทักคนที่ตอนนี้ยืนเป็นพระพุทธรูปอยู่ที่หน้าห้องฉัน

เอ่อ คุณเรจีน่าสินะครับผมชื่อเซฟเฟอร์ครับ

เซฟเฟอร์? แล้วนายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง นี่มันชั้นของคณะผู้บริหารโดมนะ

เอ่อ...ผมเป็นน้องชายของพี่ไนส์ตั้นน่ะครับ

ฮ่ะ!” ฉันไม่เชื่อสายตาตัวเอง พี่ออกจะเรียบร้อยจนบางทีก็มากเกินไป ส่วนน้องดูสิทั้งหล่อ เท่ น่ารัก ขนาดนี้ (เก็บอาการหน่อยเรจีน่า) ไม่อยากจะเชื่อว่าสองคนนี้เป็นพี่น้องกัน

แปลกจังเลยนะครับที่คุณเรจีน่าไม่รู้จักผม

พี่นายคงไม่เคยเล่าเรื่องนายให้ฉันฟังมั้ง=__=^”

ก็คงจะใช่มั่งครับ แต่มันก็ไม่แปลกหรอกนะครับ เพราะพี่...ไม่ได้เป็นเหมือนผมหรือเหมือนกับคุณเรจีน่า

หมายความว่ายังไง ไม่ได้เหมือนพวกเรางั้นเหรอ?” หรือว่าหมอนั่นจะเป็นมนุษย์ต่างดาว (นางเอกบ้าไปแล้ว)

เปล่าหรอกครับพี่เป็นพวกบลูสกายส์ต่างหาก^-^”

พวกเด็กเรียนนั่นน่ะเหรอ

ครับ เพราะพี่เป็นรองประธานของประธานรุ่นก่อนแต่เพราะเมื่อรุ่นก่อนมีการตกลงกันว่าจะมีการแลกเปลี่ยนสมาชิกโดมซึ่งตกลงกันว่าจะให้รองประธานของทั้งสองโดมมาทำการแลกเปลี่ยนกันแต่เพราะประธานรุ่นก่อนดันเกษียณอายุสัญญานั้นจึงถูกยกเลิก^-^” 

มิน่าทำไมดูเฉิ่มๆ

อะไรนะครับ?”

ปะเปล่าไม่มีอะไรว่าแต่นายมาที่นี่ทำไมเนี่ย

เอ่อ ผมมาเที่ยวน่ะครับเมื่อก่อนผมเคยอยู่ที่โดมนี้แต่เพราะพ่อแม่อยากให้ผมไปเรียนต่อต่างประเทศผมก็เลยไม่ได้มาอยู่ที่โดมนี้นาน คิดถึงนะครับ

เหรอแล้วนายอยู่ตำแหน่งอะไรล่ะคงไม่ธรรมดาละมั่งถึงสามารถขึ้นมาบนชั้นนี้ได้

“555+ ก็นิดหน่อยครับ ผมก็เป็นแค่เลขาเท่านั้นแหละครับ

เลขา...งั้นดีเลยถึงได้ว่าว่าทำไมที่นี่ถึงไม่มีเลขาฉันเลยแต่งตั้งให้ส่วใช้ส่วนตัวเป็นเลขาไปแทนแล้ว แต่ดูเหมือนมันก็ไม่ได้ช่วยอะไรฉันเลยเอาเป็นว่าไหนๆแล้วนายกลับมาแล้วก็ทำหน้าที่ด้วยล่ะ

ครับ ^-^” ยิ้มน่ารักจริงๆ *O*

งั้นฉันขอตัวนะ^-^”

อาครับประธาน แล้วเราไปเที่ยวด้วยกันนะครับ อยากไปน่ะแต่ฉันไม่ว่างคิดมันรัดตัว ไม่ว่าจะช๊อปปิง หรือทำสปา มันหลายอย่างน่ะ ^-^ ขอโทษด้วยไปด้วยไม่ได้หรอก ฉันเดินหันหลังให้อเซฟเฟอร์อย่างเหนื่อยๆ เข้ามาในห้องรู้สึกอยากขอบคุณเซเฟอร์มากที่อุตส่าห์มาชวนคุย=__=^ ให้ขาสวยๆของฉันมันบวมขึ้นมากรี๊ดด~ โน้วทำไมมันบวมอย่างนี้อ่ะ ฉันไม่ได้ไปไหนมาเลยนะก็แค่ไปประชุมเท่านั้นเองแล้วทำไมมันบวมเป็นลูกมะนาวอย่างนี้ล่ะ TT^TT อยากกรี๊ดให้โลกแตกจังเลย ฉันตื่นตระหนกมากกับไอ้เรื่องที่มันเกี่ยวกับความสวยความงาม ไม่ได้เลยนะถ้าฉันไม่สวยจะเป็นอย่างทุกวันนี้เหรอฉันเป็นห่วงสุขภาพตัวเองมากกว่าสิ่งใดในโลกฉันเลยรีบวิ่งออกมาจากห้องอย่างรวดเร็วเพื่อไปโรงพยาบาลแต่ดันมาเจอกับนายน่ารำคาญที่อาจเป็นตัวต้นเหตุทำให้ขาสวยๆของฉันบวมแบบนี้ก็ได้

อ่าวไปไหนเหรอครับประธานรีบเชียว

ฉันจะไปโรงพยาบาล

“O[]O ว่าไงนะครับประธานเป็นอะไร

ฉันขาบวมน่ะไปก่อนนะ

ไม่ได้ครับเดี๋ยวผมจะไปส่ง ว่าไม่ทันขาดคำมันก็อุ้มฉันแล้วก็กดลิฟลงไปยังชั้นล่างของโดมทันที กรี๊ดๆๆถามฉันรึยังย่ะ แล้วระหว่างตอนที่มันกำลังอุ้มฉันอยู่มารก็มาผจญฉันอีกแล้วนังลีน่ามันมาจากไหนกันเนี่ยแล้วดันมาพร้อมกับแฟนฉันเอ่อ...หมายความว่าแฟนจำเป็นน่ะนะ -*-

ว้ายพาแฟนใหม่มาเย้ยต่อหน้าแฟนเลยเหรอย่ะ

หุบปากสวยๆของเธอไว้ก่อนจะได้มั้ยยัยลีน่า คนเจ็บขาอยู่ยังจะมาพูดบ้าอะไรก็ไม่รู้!”

ว่าฉันว่าเป็นพวกพูดไร้สาระเหรอย่ะ >_<”

เอ่อแล้วจะทำไม

นังบ้า หึ! ถ้าแค่ป่วยนิดๆหน่อยๆคงเดินเองได้ล่ะมั้งทำไมต้องให้เด็กคนนั้นอุ้มด้วย จริงๆก็แค่อยากจะให้เค้าจับบั่นท้ายของตัวเองน่ะสินะ     

ไม่ใช่นะ! เอ่อคือ... ฉันไม่รู้จะตอบไปยังไงดี ให้ตอบว่ามันอุ้มฉันและฉันก็ไม่ขัดขื่นเพราะก็ขี้เกียจเดินอยู่พอดีแบบนี้นะเหรอ TT^TT

เธอเจ็บขาเหรอ เสียงของไนส์ตั้นที่เดินมาพร้อมกันกับนังลรน่าพูดขึ้นบ้างหลังจากที่ดูเหมือนว่าอาการของฉันอาจจะไม่ค่อยดีนักถ้าไม่ไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้

ใช่! มันไม่ได้มีอะไรนะฉันแค่เดินออกมาจากห้องแล้วเจอกับเซฟเฟอร์เท่านั้นเองเค้าก็เลยอุ้มฉันเพื่อจะพาฉันไปโรงพยาบาลเท่านั้นเองนะ -*-“

งั้นเดี๋ยวฉันพาไปเอง ไนส์ตั้นพูดแล้วเค้าก็เข้ามาอุ้มฉันออกจากอ้อมแขนของเซฟเฟอร์

ขอบใจนะเซฟ แต่ต่อไปนี้เป็นหน้าที่ฉันเอง

...

ยังไงถ้าไม่รบกวน ก็ฝากดูคุณลีน่าด้วยล่ะ เธอเพิ่งย้ายมาใหม่

“(-_-) (_ _) (-_-)” ลีน่าที่เดห็นว่าไนส์ตั้นพูดแบบนี้ก็เริ่มมีอาการไม่พอใจ ลงไปนอนแด้ดิ้นอยู่ที่พื้นเหมือนเด็กสามขวบร้องไห้อยากได้ไอติม -_-;; ไนส์ตั้นไม่สนใจลีน่าแม้แต่นอน เค้ารีบก็พาฉันไปโรงพยาบาลด้วยรถของเค้าเอง นายก็แสดงละครเก่งเหมือนกันนะเนี่ย เก่งจนฉันเองก็เกือบเชื่อว่าเค้าเป็นห่วงฉันจริงๆ U////U วันหลังน่ะ ไม่ต้องเหมือนจริงขนาดนี้ก็ได้นะ ฉันพอเข้าใจดีว่านาย...ฝืนแค่ไหน

 

 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 189 ท่าน