Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Manager แสบร้ายยกกำลังสอง!!!
หมูผอม
บทที่ 14 - รถไฟฟ้า~
16
31/07/2554 12:36:17
486
เนื้อเรื่อง

บทที่ 14

รถไฟฟ้า~

ตอนนี้ฉันเป็นเหมือนพวกคนห่วยๆ ที่หน้าตาก็เกือบเห่ยๆ อะไรๆ ก็แย่ไปหม้ด~

ตั้งแต่วินาทีที่ฉันได้ยินเรื่องของคุณตาที่บอกว่าพวกยัยน่าๆ <<(ลีน่าและเลน่า) มันอาจจะมีสิทธิ์ในการดูแลโดมทั้งสองโดมนี้ ซึ่งตอนนี้มันเป็นของฉัน -_-^ และที่หน้าเซ็งกว่านั้นคุณตายังให้ฉันเป็นคนดูแล จัดการหาที่พักให้กับยัยเลน่าน้องสาวยัยลีน่าซึ่งดีกรีความน่าหมั่นไส้ก็ไม่ ได้เป็นสองรองใครหรือเรียกง่ายๆว่าเกือบจะเท่าๆกันนั้นเอง  

อ่าวเจ๊ทำไมวันนี้กลับเร็วจังละฮ่ะ ไอ้บ้าเคออสที่เดินมาจากมุมในก็ไม่รู้เดินออกมาต้อนรับฉัน...แต่ฉันไม่มีอารมณ์จะกล่าวตอบว่า สวัสดีหรอกนะ -_-;;

เอ่อเคเหรอช่วยพานังนี้ไปที่ห้องของมันหน่อยสิ=__=”

“o_O ผมเหรอฮ่ะ

ก็นายนั่นแหละ พามันไปด้วยล่ะวันนี้ฉันไม่ไว้แล้วขอบาย

อ่าวเดี๋ยวเจ๊แล้วห้องของเค้าอยู่ที่ไหนล่ะฮ่ะ -_-?”

อยู่ชั้นบนสุดก็ได้ค่ะคุณเคออส ^-^” หล่อนยิ้มอย่างคนใจดี (หมั่นไส้ -..-)

“O_O! รู้ชื่อผมได้ยังไงครับ

ก็ฉันอาจจะเป็นประธานคนใหม่ของโดมนี่นะสิค่ะก็เลยต้องศึกษาเอาไว้บ้าง...มันเป็นเรื่องธรรมดาน่ะค่ะ นังเลน่ายิ้มอย่างพออกพอใจ แถมยังแสยะยิ้มมาทางฉันด้วยนะ -_-

“O[]O! จะจริงเหรอครับ

เรื่องจริงสิค่ะ เรื่องแบบนี้ไม่มีใครเค้าเอามาล้อเล่นหรอกนะค่ะคุณเคออสก็~ อ้อฉันลืมแนะนำตัวไปค่ะดิฉันชื่อ เลน่า เมเลนติน่า เรสเอวาโน่ นะค่ะ^-^” ใครจะอยากไปรู้จักหล่อนกันย่ะ =__= ชื่อก็เอาซะเต็มยศเลย บ้า!

คะครับ งั้นเชิญครับเดี๋ยวผมจะให้คนจัดห้องให้คุณเลน่าชั้นเดียวกับคุณวาเนสซ่านะครับแล้วถ้ามีอะไรก็ติดต่อผมได้ที่ห้องxxx ชั้น19นะครับ

ค่ะขอบคุณนะค่ะ ฉันแอบฟังบทสนทนาสั้นๆที่ยัยเลน่ากับเคคุยกันแน่นอนว่าฉันมีเรื่องอยากจะบอกทุกคนว่าฉันไม่ได้เป็นโรคจิตนะค่ะ^-^;; แค่สงสัยน่ะว่าเคจะรู้สึกยังไงบ้างเมื่อรู้ว่าฉันอาจจะไม่ ได้เป็นตัวจริงและก็อยากรู้ด้วยว่ายัยนั้นจะพูดกับคนอื่นยังไงและตอนนี้ฉัน ก็ได้รู้แล้วว่ามันพูดดีเหลือเกิน=__=^ (กับคนอื่นๆที่ไม่ใช่พวกฉัน)

งั้นเดี๋ยวผมขอตัวก่อนนะครับ

อ้าว! ทำไมไม่ไปส่งฉันล่ะค่ะ แหมนางมารเริ่มโวยวายแล้ว -_-^

เอ่อขอโทษด้วยครับผมมีเรื่องที่ต้องไปจัดการน่ะครับ แต่ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวจะมีคนขึ้นไปส่งคุณเลน่าแน่นอนครับ

ตะ...แต่

ไปแล้วนะครับ^-^”

“TOT” เครีบปลีกตัวมาจากยัยนั่นเหมือนเค้าจะรู้นะว่ายัยนั้นไม่ใช่

คนดี ฮิๆฮุๆ งี้ก็ค่อยสบายใจหน่อย o_O ว่าแต่ฉันจะไปสนทำไมว่านายนั่นจะอยู่ที่ไหนไม่อยู่ที่ไหน จะอยู่กับใครไม่อยู่กับใคร ฉันไม่ใช่แม่มันนะแล้วมันก็ไม่ใช่ลูกฉันด้วยจะไปห่วงมันทำไมเนี่ย อะเอ่อขอแก้ตัวก่อนนะค่ะฉันไม่ได้สนใจมันจริงจิ้ง~ ^^;;

นิเจ๊นี่มันเรื่องอะไรกัน

กรี๊ดๆๆ ผีหลอกO[]O!!”

บ้าเหรออย่าได้เสียงดังไป^-^”

นายเองเหรอเฮ้อ~ ตกใจหมดแล้วมาทำลับๆล่อๆทำไมตรงนี้เนี่ย

“=__=^ คนๆนั้นน่าจะเป็นเจ๊นะผมว่า

เอ่ออืมแล้วมีอะไร-_-^”

ผมแค่อยากรู้ว่าเธอคนนั้นเป็นใคร แล้วเธอมาทำไมที่นี่ แล้วเรื่องที่เธอบอกว่า...

อะเอาล่ะเอาเป็นว่าฉันจะตอบทุกคำถามแล้วกัน แต่ขอช้าๆนะไม่งั้นเดี๋ยวไม่ทัน

งั้นขอแรกคุณเลน่าเป็นใครไม่ต้องเรียกมันว่าคุณก็ได้ฉันไม่ชอบ!!

เธอเป็นลูกของคุณแม่ฉันแต่คนละพ่อกัน

แล้วเค้ามาทำอะไรที่นี่

ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจนะ แต่วันนี้ฉันไปประชุมมาแล้วคุณตาบอกว่ายัยนั้นอาจจะเป็นคนที่ได้รับมรดกในการดูแลโดมของที่นี่แทนฉัน... ฉันพูดเสียงอ่อนลง ก็ไม่อยากยกโดมนี้ให้ใครนิ!

แล้วเจ๊ล่ะ ถ้าเค้าได้เป็นประธานคนใหม่แล้วเจ๊จะไปอยู่ที่ไหน พูดเหมือนฉันต้องย้ายบ้านงั้นแหละ -_-^

ก็ไม่รู้เหมือนกัน นายถามฉันหมดรึยังฉันจะได้ขึ้นไปนอนง่วงแล้ว~”

ยัง! ถ้าเจ๊ไม่อยู่แล้วผมจะทำยังไงอ่ะ ผมไม่อยากมานั่งรับใช่คุณเลน่าอะไรนั้นหรอกนะ สายตาที่คุณเลน่ามองผมเหมือนกับอยากจะกลืนกินผมเข้าไปทั้งตัว บรื๋อ~ น่ากลัว แถมมีลางสังหรณ์ว่าถ้าเกิดเค้าเข้ามาเป็นประธานโดมจริงๆผมต้องไปช่วยเค้าถือของช๊อปปิงแน่เลยอ่ะ TOT เพราะงั้นเจ๊ห้ามไปนะ
           “นายไม่ต้องห่วงฉันมากมายหรอกนะ ก็แค่ทำงานเดินๆถือๆ ก็เท่านั้นเอง ทำเป็นป๊อดไปได้ โห่~ โห่~”

ไม่รู้แหละยังไงก็ตาม ห้ามไปไหนนะ

“O_O! นายขอร้องฉัน

เอ่อจะมั่วว่ายังงั้นก็ได้ -/////-“ เอ๊ะ! ไอ้นี่

หรือว่านายชอบฉัน

            “ไม่ได้ชอบนะอย่ามั่วเอาเองสิ...ก็แค่...เจ๊ดีกว่าคุณเลน่าก็เท่านั้น

            แน่ล่ะสิ ยังไงฉันก็ต้องดีกว่าแม่นั่นอยู่แล้ว ถ้านายกล้าเปรียบเทียบฉันกับแม่นั่นอีกล่ะก็ฉันจะไม่ไปไหนหรอก แต่นายจะต้องออกไปเอง โอเค้?”

“(-_-) (_ _) (-_-) คร้าบ~”

อย่ามาทำเสียงแบบนั้นนะ!”

“-_-^”

เอ่อๆ ฉันจะไม่ถือสานายแล้วกัน ตอนนี้ฉันเหนื่อยแล้วตอนเช้านายมาปลุกฉันที่ห้องด้วยแล้วกัน

            แต่ปกติเจ๊ไม่ยอมให้ผมเป็นคนไปปลุกนี้นา~”

            แคทลีนไม่อยู่ นาฬิกาปลุกเสีย โทรศัพท์ฉันก็ยังไม่ได้ชาร์ต ถ้าไม่ให้นายปลุกแล้วฉันจะตื่นยังงายยยย~”

            อ้อ! ^-^ ได้สิครับผมจะไปปลุกไม่ให้สายแน่นอน

            “ทำให้ได้อย่างที่พูดไว้ก็แล้วกัน ปกติฉันไม่เคยตื่นสายน่ะย่ะ -_-++”

            คร้าบบบบ~”

 

6:00 AM.

ฉันนอนหลับตาพริ้มอยู่ใต้ผ้าห่มสีขาวนวลแสนสวยลายคิตตี้อย่างสบายๆ นานๆถือจะได้นานหลับเต็มอิ่มแบบนี้ ^-^ แฮปปี้จังเลย ว่าแต่แล้วไอ้ที่หยุกหยิกอยู่บนตัวฉันมันคืออะราย~ กรี๊ดดดดดดดดดดๆๆ

เมี้ยววววววว!!”

กรี๊ดๆๆ แมวผีสิงงงง!!”

เจ๊เป็นอะไรรึเปล่า

แมวอ่ะแมว แมวผีสิงมันร้องเมี้ยวๆ ด้วยอ่ะ TTOTT”

โธ่! แมวที่ไหนก็ร้องเมี้ยวๆทั้งนั้นแหละเจ๊ ทำเอาผมตกใจหมด

อะอ่าวเหรอ =__=^” ก็ฉันกลัวนิ T^T “ว่าแต่นายมาที่ห้องฉันได้ยังไงย่ะ >O<”

ก็ผมมาตามเจ๊ไง ตามเวลาปลุกแป๊ะไม่มีขาดไม่มีเกิน แต่ก่อนจะเข้ามาก็ได้ยินเสียงกรี๊ดซักก่อน เลย…”

            เลยพังประตูเข้ามา…” พังประตู O[]O!! ประตูของชานนนน~

นายบอกว่า นายพังประตูเข้ามางั้นเหรอ

อื้อ

ยังมาอื้ออีก นั่นมันประตูคอนเล็กชั่นล่าสุดของคิตตี้นะรู้มั้ย มันมีจำนวนจำกัดนะ!!”

อุ๊ย! ก็เก๊าไม่รู้นิ T_T”

            ซ่อมให้ฉันเดี๋ยวนี้เลย!!” ฉันสั่งให้เคซ่อมประตูบัดเดี๋ยวนี้ รู้มั้ยว่ามันแพงเท่าไหร่ แถมยังมีจำนวนจำกัดอีกด้วย แต่ดูสิตอนนี้มันกลับมานอนจมกองเลือดอยู่ที่พื้น T_T เจ็บมั้ย (มากไปแล้วนะ -_-) ระหว่างที่ฉันให้เคซ่อมประตูไป ฉันก็เข้าไปอาบน้ำแต่งตัวให้ห้องน้ำและจัดการปล่อยแม่เจ้าปัญหาออกไปทางหน้าต่าง ให้มันกระโดดลงไปตายเลย T^T (เธออยู่ชั้น 20 นะ!!)

            “เฮ้ย! ทำอะไรน่ะ เคที่เห็นฉันกำลังจะปล่อยแมวให้มันกระโดดลงไปทางหน้าต่างเห็นฉันเสียก่อนเค้ารีบวิ่งเข้ามาแย่งแมวเจ้าปัญหาออกมาจากอ้อมอกฉัน

            ก็ปล่อยแมวไง

            ทางหน้าต่างจากชั้น 20เนี่ยนะ

            อื้ม (-_-) (_ _) (-_-)”

            เจ๊คิดอะไรอยู่เนี่ย อยากให้มันตายเหรอ!”

            ก็มันเป็นต้นเหตุให้ประตูคิตตี้ฉันพังนี่นา!”

            “แต่มันมีค่ากว่าประตูของเจ๊อีกนะ!”

            โอ๊ย! ท่าอยากไว้ชีวิตมันนักนายก็เอามันไปเลี้ยงเลย!”

            ...

            แล้วอย่าเอามันมาให้ฉันเห็นหน้าอีก...ฉันกลัวมันจะตายแล้วรู้มั้ย!”

            กล้ว...กลัวแมวเหรอ

            ก็เอ่อน่ะสิ นายรู้มั้ยว่าฉันกลัวมันขนาดไหน TOT”

            ก็ขนาดที่พอจะฆ่ามันได้เลยล่ะมั้ง -_-^”

            “ก็ใช่น่ะสิ เพราะฉะนั้นอย่าเอามันมาให้ฉันเห็นหน้าอีกเข้าใจมั้ย!”

            งั้นผมจะเอามันไปเลี้ยงนะ

            จะเอาไปทำอะไรที่ไหนก็เอาไปเลย แต่อย่าให้มันมาอยู่ในห้องฉันแบบวันนี้อีก!”

            “เข้าใจแล้ว เคพยักหน้าหยึกๆ ก่อนจะพาแมวเจ้าปัญหา เดินออกจากห้องของฉันไป เค้าจะเอามันไปเลี้ยงสินะ หึ! จะเอายังไงก็ได้แต่ขอร้องอย่าเอามันมาใกล้ชาน~

            กริ๊งๆๆ เสียงโทรศัพท์ในห้องของฉันดังอย่างต่อเนื่อง ฉันเดินเข้าไปรับโทรศัพท์

            ฮัลโหลใครน่ะ

            ผมเอง เคนะครับ

            โทรมาทำไม

            ผมจะชวนเจ๊ไปเที่ยว รู้สึกว่าตั้งแต่มาที่นี่เคยไปแค่ห้างกับสปาเองไม่ใช่เหรอ

ไม่ไป ฉันเบื่อเหมื่อยเครียดกลัวแมว TT^TT”

ไปเถอะๆ ผมมีที่สวยๆ ให้เจ๊ดูรับรองไม่น่าเบื่อแน่^-^” ว่าไม่ทันขาดคำเคก็มาโผล่ที่หน้าห้องฉันอย่างรวดเร็ว แล้วเค้าก็ลากฉันจากห้องให้ลงไปทางด้านล่างของโดม

พาฉันมาที่นี่ทำไม ฉันเริ่มสงสัยว่าสถานที่ๆเค้าหมายถึงหมายถึงที่ไหน เพราะตอนนี้เค้าเริ่มจะพาฉันเข้ามาในชั้นตายดินของโดมแล้ว

เราจะไป...นั่งรถไฟฟ้าใต้ดินแล้วไปโผล่ตรงรถไฟฟ้าลอยได้กัน ^-^”

“…รถไฟฟ้าเหรอ?” กรี๊ดมันพาฉันมานั่งรถไฟฟ้าประจำทางฉันนะหลาน ผ.อ นะโว้ย!!! ไม่ใช่ลูกมนุษย์ทั่วไป TT^TT

ถึงแล้วนี้ไง ถึงฉันจะไม่สบอารมณ์กับการนั่งรถไฟฟ้าแต่ก็ยอมรับเลยว่าไม่มีที่ชมวิวที่ไหนที่เห็นทั้งมหาวิทยาลัยได้เหมือนที่นี่

“…”

สวยมั้ยเจ๊

“…อะ...อืม ชายหนุ่มหน้าตาหล่อทะเล้นนิดๆยื่นหน้าเข้ามาใกล้ฉันและ

 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 109 ท่าน