Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Black Floral
Secret เด็กข้างบ้าน
Black Floral 19
22
02/08/2554 21:03:11
657
เนื้อเรื่อง

 

19

พูดไม่ออก

 

 

 

           

            ….

            ยอมรับเลยว่าฉันบ้าบิ่นสุดขีดแล้วในชีวิตนี้ !!

            กรี๊ด!! ”

            ผู้คนแหกปากลั่นด้วยความตกใจ ฝรั่งมุงกรูเข้ามาในจุดเกิดเหตุมองซากห้องพักที่โครงสร้างแข็งแรงมากๆ ห้องนึงแหลกเหลวไม่เป็นท่า ฝุ่นคลุ้งเต็มห้องเผยให้เห็นเงาของร่างนึงลางๆ ที่กำลังโซซัดโซเซเดินออกมาพร้อมกับคราบเลือดที่สาหัสพอสมควร

            แค่กๆ..”

            ทุกคนหลีกทางให้ฉันพอมีทางย่างเท้าไปทีละก้าว ทุกสายตาตะลึงเกินกว่าจะสันหาคำพูดออกมาได้ ฉันก้าวเท้าออกไปทีละนิด ในมือก็กำแผ่นบางอย่างไว้แน่น ส่วนมืออีกข้างก็ยกขึ้นปาดเลือดที่อาบหัวลงมาที่หน้า ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาจะตื่นอะไรกันนักหนาทำอย่างกับไม่เคยเห็นคนอาบเลือดงั้นแหละ

            ฉันไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าสีหน้าตอนนี้ฉันเป็นยังไง ฉันคิดเพียงแค่ว่า ฉันต้องไปเอาเลือดออกจากกะโหลกยัยผู้หญิงคนนั้นให้เร็วที่สุดให้ได้ ก็แค่นั้น

 

            แฟรี่! ”

            เสียงที่ตะโกนชื่อนั้นแว่วเข้ามาในหัวในไม่ช้า ฉันรีบสาวเท้าก้าวใหญ่ไปทางนั้นที่มีฝูงชนอีกกลุ่ม

นึงมุงอยู่อย่างรีบเร่ง ฉันผลักทุกคนออกไปจากทางอย่างไม่เกรงกลัว แต่แล้วขาก็หยุดกึกกับที่ ดวงตาจับจ้องกับภาพนั้นแทบไม่กระพริบ ความชาเริ่มเกาะกุมร่างกาย

พลั่ก ! เพียะ!!

            โอ้ย! ”

            ยัง! ” ฉันกระชากยัยแม่มดออกจากตัวมิดเดย์แล้วฟาดฝ่ามือใส่หน้ายัยนี่แทบไม่รั้งแรง ไม่พอ ฉันผลักเธอให้ล้มลงไปกับพื้นแล้วนั่งคร่อมเอาไว้ก่อนจะเงื้อฝ่ามือขึ้นกลางอากาศ

            “…! ”

            แต่แล้วฉันกลับชะงัก

            และดวงตาก็เริ่มแข็งกร้าวขึ้นอีกครั้ง เส้นเลือดในกะโหลกแทบจะแตกออกมา ร่างกายรู้สึกร้อนแทบจะแผดเผาทุกอย่างที่อยู่รอบๆ ฝ่ามือที่เงื้อขึ้นถูกกำแน่นลงเป็นหมัดแล้วเหวี่ยงลงมาเต็มที่

กึก

            “…เดย์

            ใบหน้าฉันเคลื่อนไปสบตากับคนที่ยั้งหมัดฉันไว้อย่างสับสน คนที่จับมือฉันอยู่กดดันให้ฉันต้องคลายหมัดออกช้าๆ

พลั่ก !

            เวลานั้นทุกคนไม่คาดคิดว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างฉันจะทำอะไรได้งี่เง่าขนาดนี้ ฉันสะบัดมือเดย์ออกให้ห่างตัวแล้วรวบตัวแฟรี่ที่ทำเป็นมึนๆ ขึ้นมาล็อคคอเอาไว้

            นาร์ชา! ”

            ทุกคนตะโกนฉันเป็นเสียงเดียวกัน สายตาที่ตกตะลึงส่งมายังร่างฉันที่ยืนสั่นอยู่ด้วยความโกรธ โดยเฉพาะกับผู้ชายผมสีดำคนนี้

            เธอทำอะไรน่ะ

            พี่เดย์! ช่วยแฟรี่ด้วยย เห็นมั้ยว่ายัยนั่นน่ะทรยศเรา!! ”

            หุบปาก! ”

            ฉันตวาดและกระแทกให้ยัยแฟรี่เงียบ ฉันยึดมีดสั้นจากมือของแฟรี่และกวาดไปรอบตัวเพื่อให้คนอื่นๆ ไม่เข้ามา ในเวลานี้ฉันกลายเป็นคนอันตรายหรืออาจจะขั้นบ้าเลยก็ได้

            นาร์ล วางมีดลง

            เมื่อกี้ยัยนี่ชักมีดเพื่อจะทำร้ายเดย์นะ! ”

            นาร์ล บ้าน่า วางมีดลงเดี๋ยวนี้เดย์พยายามข่มอารมณ์กับความบ้าของฉัน แต่ฉันไม่ยอม ฉันก้าวถอยหลังโดยมียัยแฟรี่เป็นตัวประกันติดสอยไปด้วย

            เธอต้องบอกความจริง ทั้งหมด! ” ฉันตะคอกใส่ยัยแฟรี่ที่มัวแต่กรีดร้องขอความช่วยเหลือตลอดทางที่ฉันพยายามจะหนีจากตึกนี้ จนในที่สุดฉันก็ออกมาจากตึกพร้อมกับร่างของแฟรี่ และเดย์ก็วิ่งตามมา โดยที่เขายังไม่ได้ทำอะไร

            แต่ถ้าเขาคิดจะทำ มันก็ง่ายมาก

            หรือถ้าจะลองเสี่ยงความเร็วของเขากับปลายมีดที่จ่อลำคอแฟรี่อยู่นั้น มันคงจะไม่คุ้ม

            ก็วัคซีนมันเหลือแค่ยัยนี่คนเดียวเท่านั้นนี่

           

            พี่เดย์! ”

พลึ่บ !

            ขืนสั่งให้ยิงยาสลบอีกทีเดียว ฉันสาบานได้ว่าผลลัพธ์ที่ออกมามันจะน่ากลัวกว่านี้หลายเท่า!! ”

            ฉันขู่อีกครั้งหลังจากที่พึ่งจะหลบลูกดอกยาสลบที่พุ่งมาจากทิศนึงได้อย่างหวุดหวิด สติเริ่มกลับมา อารมณ์สั่นเพราะโกรธเมื่อกี้ทุเลาลง

            เพราะยังไงยัยนี่ก็อยู่ในมือฉันแล้วฉันจึงไม่รีบร้อนอะไร

            นาร์ชา

            คิดว่าคุณเป็นอาจารย์ของเดย์แล้วฉันจะกลัวเหรอ ถอยไปดีกว่าถ้ายังอยากจะมีวัคซีนไว้ปลดรหัสระเบิดละก็คราวนี้ฉันไม่ขู่ ฉันเอาจริง ก็แค่รอเวลาที่จะทำเท่านั้น ฉันจ้องเขม็งไปยังศาสตราจารย์หญิงที่มองฉันไม่กระพริบตา

            เดย์

            สองวิต่อมาในความเงียบ ฉันตัดสินใจเงยหน้าสบตากับเขา ถึงแม้ว่าเวลานี้นัยน์ตานั้นจะเฉยชาต่อคำอ้อนวอนของฉันแล้วก็ตาม

            “…มันดูโง่มากเลยสินะ แต่ถ้านาร์ลไม่ทำ เดย์อาจจะ…”

            ฉันสลัดคำพูดบ้าๆ ออกไปไม่ให้ตัวเองไขว้เขว

            ถ้าอยากจบเรื่องนี้ ก็ตามฉันให้ทันละกัน มิดเดย์ นายคงรู้ว่าฉันหมายถึงอะไร

            นั่นคือบทสนทนาสุดท้ายก่อนที่ฉันจะจับยัยแฟรี่เข้ารถสปอร์ตคันสีแดงและพุ่งออกมาจากบริเวณนั้นตรงไปยังถนนใหญ่และขับออกนอกเมืองไป

 

 

 

 

            รถสปอร์ตคันแดงถูกจอดหลังจากที่เบื้องหน้าได้ปรากฏเนินเขาที่ทุ่งหญ้าพลิ้วสไวตามลมแรง มันคือวิวที่สวยที่สุดเท่าที่ฉันรู้จักมา และน้อยนักที่จะหาเจอในเมืองที่มีแต่ความวุ่นวายแห่งนี้ พอเดินออกไปสองสามก้าวด้านล่างก็คือแม่น้ำที่ไหลเชี่ยวมาจากภูเขาที่อยู่ไกลออกไป แผ่นดินที่ฉันยืนอยู่ยื่นออกมาจากเนินเขาเล็กน้อยทำให้เห็นทิวทัศน์ได้อย่างเต็มที่ ฉันสูดอากาศเข้าเต็มปอดเพื่อตระหนักกับสิ่งที่ตัวเองทำอีกครั้ง และแล้วสายลมก็พัดผ่านร่างฉันแรงๆ อีกครั้งเหมือนย้ำให้แน่ชัด

            เอาล่ะฉันแค่นหัวเราะก่อนจะหันกลับไปมองเด็กสาวที่ถูกเชือกมัดอยู่ซึ่งนั่งอยู่บนฝากระโปรงรถ

            เธอมีรูปฉันได้ยังไง ไหนจะรูปเดย์

            “…”

            ฉันก็แค่ถามเป็นพิธี เพราะยังไงยัยเด็กสรพิษนี่ก็ไม่มีวันปริปากบอก ฉันเดินเข้าไปยืนตรงหน้าเธอ ก่อนจะยื่นภาพบางอย่าง

            เธอต้องการอะไร จากฉัน จากเดย์ จากทุกคน

            แฟรี่เผยแววตาเย็นชาอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนให้ฉันเห็น แต่มันก็แสดงความเป็นยัยนี่ออกมาได้อย่างดี

            รูปรัฐสภา เธอมีไว้เพื่อต้องการระบุอะไรกันแน่

            ฉันสังเกตเห็นแฟรี่ผงะทันทีที่ฉันเอ่ยสถานที่นั้นขึ้น นั่นคือโอกาสที่ใช้ต่อรองได้อย่างดีเยี่ยม

            “…”

            ถ้าขืนทำเป็นเงียบไม่มีปากอีกที ฉันจะไม่ทน

            “…”

            บอกมา! ”

            แล้วเธอจะเสียใจ กับสิ่งที่เธอทำไป

            “…”

            กับทุกๆ อย่างที่เธอทำไป เทลเคยเตือนเธอแล้ว แต่ความดื้อรั้นนั้นจะสอนเธอครั้งนี้อย่างเจ็บแสบ และเจ็บปวดเกินกว่าครั้งไหนๆ ที่เธอได้รับ

            มือที่กระชากต้นแขนแฟรี่และบีบเอาไว้เพิ่มแรงบีบขึ้นเรื่อยๆ แต่ไร้เสียงโอดครวนใดๆ ออกมา มีเพียงแค่เสียงกระซิบเย็นๆ ข้างหูที่ดังอยู่เรื่อยไป

            เกมนี้ฉันคุม คุมตั้งแต่แรกแล้วนาร์ชา

            “…”

            และเบี้ยตัวสุดท้ายที่ฉันต้องทนเก็บไว้มาตลอด ก็ถึงเวลาแล้วที่จะถูกดีดออกจากกระดานเสียที

 

            วินาทีที่ฉันตัดสินใจชักปืนออกมาจ่อหน้าแฟรี่ ปากกระบอกปืนจากอีกคนนึงก็ชักขึ้นจ่อขมับฉันเรียบร้อยแล้ว ฉันเชยหางตามองแค่เพียงนิดเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าคนๆ นั้นคือใคร

            มันปวดร้าวพิกลรู้มั้ย กับสิ่งที่ฉันกลัวที่จะเผชิญ

            และรับรู้มันด้วยตาและความรู้สึกของฉันเอง

 

พลึ่บ !

            ฉันชักปืนออกมาอีกกระบอกทางมิดเดย์อย่างรวดเร็วโดยไม่หันไปมองแม้แต่นิด เดย์มองฉันด้วยความตะลึงเหมือนๆ กับแฟรี่ เหมือนๆ กับศาสตราจารย์หญิงที่กำลังเดินเข้ามาในวงล้อมซึ่งเต็มไปด้วยหน่วยพิเศษที่กำลังเอาปืนเล็งฉันอยู่ไกลๆ

            เดย์อย่าบีบให้นาร์ลทำ

            มือฉันเริ่มสั่น แต่ฉันก็รีบสะบัดแรงๆ เพื่อเรียกสติและเล็งปากกระบอกปืนที่เขาให้นิ่ง

            นาร์ชา เธอต้องการอะไร

            ความจริงฉันเคลื่อนสายตาไปสบตากับศาสตราจารย์ที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าโดยทิ้งระยะห่างพอสมควรก่อนจะเคลื่อนไปมองแฟรี่

            ศาสตราจารย์บอกให้พวกเขาถอยออกไปอีกหน่อยดีกว่า

            “…”

            อย่าคิด ว่าฉันไม่กล้านะ

            ฉันเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วกระชากแฟรี่เข้ามาใกล้ตัวแล้วล็อคคอยัยนี่ด้วยแขนข้างที่มีปืนจ่อตรงลำคอเธออยู่ ฉันฉุดให้แฟรี่เดินตามไปด้วย เพื่อให้ห่างจากเดย์อีกนิด

            นาร์ชา เราไม่รู้ว่าเธอกำลังทำอะไร อยู่ดีๆ ห้องนอนแฟรี่ก็ระเบิด เธอเดินออกมาแล้วลากแฟรี่มาที่นี่ พวกฉันต้องการคำตอบเดี๋ยวนี้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

            ความจริงคือฉันไม่ได้ทรยศองคร์กรอย่างที่พวกคุณโดนยัยเด็กนี่หลอกไปถึงไหนต่อไหน และความจริงและจริงที่สุดก็คือ แฟรี่ คือคนที่โกหกอย่างหน้าด้านที่สุด

            โกหก อย่างนั้นเหรอไม่รู้ว่าทำไม ทำไมฉันถึงไม่รับรู้ถึงความแปลกใจของศาสตราจารย์เลยซักนิด

            ทุกเรื่อง ตั้งแต่อีกฝ่ายสามารถจับเราที่ประเทศไทยได้ เรื่องที่พวกมันตามมาจับตัวยัยนี่ถึงวัดได้ ไหนจะรู้ทุกย่างก้าวที่เราเดิน ทุกสิ่งที่พวกเราทำ

            เธอหมายความว่าไง

            โอ้ยให้ตาย! ก็ยัยนี่ขายข่าวให้พวกมันไงบ้าเอ้ย!! ” ฉันระเบิดอารมณ์ออกมาจนคนถามชะงักไปหลายนาที เสียงตวาดของฉันเมื่อกี้ลดระดับความอดทนของคนที่จ่อปืนฉันอยู่อย่างเห็นได้ชัด การที่เดย์จ่อปืนที่ฉันนานโดยไม่พูดอะไรเลยมันคือการเพ่งสมาธิที่ต้องใช้ความกล้าหาญอย่างมาก

            มือถือฉัน รูปเดย์ที่เคยถูกกาหัว และทีนี้ก็มารูปฉันบ้าง ไหนจะรูปรัฐสภา ข้อมูลต่างๆ ที่โยงว่ายัยนี่คือตัวการทั้งหมด! ”

            ว่าแล้วฉันก็ปล่อยภาพที่เดย์ถูกกาหัวรวมถึงรูปฉันลงบนพื้นและใช้เท้าเขี่ยให้ศาสตราจารย์เห็น เธอจ้องภาพนั้นนานจนฉันรู้สึกรำคาญและเริ่มหงุดหงิด

            เธอมีข้อมูลด้วยเหรอเธอถามแต่สายตาก็ยังจ้องมองภาพนั้น

            ใช่

            มันคือหลักฐานใช่หรือเปล่า

            แน่นอนสิ

            มาจากแล็ปท็อปของแฟรี่

            “…”

            เอาล่ะนาร์ชา

            เว้นช่วงหายใจไปนานโข ทีนี้ศาสตราจารย์เงยหน้าขึ้นมามองฉันและเปล่งเสียงที่แข็งกร้าวออกมา

            มันตลกมาก นี่เธอกำลังจะบอกว่าเธอเซฟข้อมูลที่แฟรี่จับได้ว่าเธอเป็นคนทรยศมาบอกพวกฉันว่านั่นไม่ใช่เธอแต่เป็นแฟรี่ อย่างนั้นน่ะเหรอ

            อะไร นะ

            หลายสัปดาห์ก่อนเราเฝ้าดูเธอหลังจากเมื่อเดือนก่อนแฟรี่สงสัยว่าเธอคือคนๆ นั้น และจะไม่ให้เราเชื่อได้ไงในเมื่อพฤติกรรมเธอเป็นแบบนั้นจริงๆ ทำตัวลับๆ ล่อๆ ที่วัด เข้าออกห้องแฟรี่ ค้นหาบางสิ่งบางอย่าง…”

            ก็หลักฐานที่จะมัดตัวยัยนี่ไง! ”

            โกหก!! ที่เธอไปก็อปข้อมูลจากแล็ปท็อปและระเบิดห้องแฟรี่ทิ้งไม่ใช่เพราะว่าเธอต้องการทำลายหลักฐานที่แฟรี่หาเจออย่างนั้นเหรอ อ้อใช่ รูปรัฐสภา นั่นคือข้อมูลใหม่ มันหมายความว่าไงล่ะ เธอไปเอาข้อมูลเท็จมาจากไหน เธอร่วมมือกับใคร กับเด็กผู้หญิงที่คอยส่งข้อมูลให้เธอใช่หรือเปล่า

            เด็กนั่นช่วยเหลือฉันเพื่อจับคนโกหก

            ความโกรธเพิ่มมากขึ้นจนฉันต้องข่มเสียงพยายามเม้มริมฝีปากแน่น

            และภาพนี้ ภาพที่เธอตามหาหรือเปล่า

            ฉันสะอึกทันทีที่เห็นภาพเดย์ที่ถูกกาหัวอยู่ในมือของศาสตราจารย์ ภาพนั้นเป็นภาพที่ฉันถ่ายคู่กับเดย์ที่ป่าชายเลน เป็นภาพเดียวในโลกที่ถูกถ่ายในมือฉัน แต่แทนที่ภาพนั้นฉันจะเป็นคนถูกกาหัว มันกลับไม่ใช่ มันกลับเป็นเขาที่ถูกกาหัว

            “…”

            ทะทำไม ทำไมในเมื่อภาพที่พอเป็นหลักฐานอยู่ในมือศาสตราจารย์แล้ว แต่เหตุการณ์ทำไมไม่เปลี่ยนแปลงเลยซักนิด ฉันสับสนและหงุดหงิดกับทุกๆ สิ่งที่ผิดคาด นี่แสดงว่าทุกๆ สิ่งที่ฉันทำ คือหมากที่แฟรี่วางมาตลอดอย่างนั้นเหรอ จนถึงตอนนี้ มันก็คือสิ่งที่แฟรี่รู้มาตลอดว่าต้องเกิดขึ้น

            อย่างนั้นเหรอ !

            เธอหาภาพนี้เพื่อจะเอาไปทำลายทิ้งหรือเปล่า

            ทำลายทิ้ง!!?

            เธอเข้าออกห้องนอนแฟรี่ที่วัดเพื่อจะเอาหลักฐานไปทำลาย ข้อความที่เด็กผู้หญิงคนนั้นส่งให้เธอมันคือข่าว แต่ข่าวที่เธอขายไปฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอลบไปตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่เธอกล้าปฏิเสธหรือไงว่ามันไม่ใช่ข้อความที่ส่งถึงเธอ!! เธอคิดว่าฉันโง่ขนาดที่จะโดนเด็กผู้หญิงอย่างเธอหลอกอย่างนั้นเหรอนาร์ชา!!! ”

            “…”

            ข้อมูลนั้นปลอม สิ่งที่เธอก็อปไปมันปลอม สิ่งที่เธอคิดว่าโยงใยถึงแฟรี่มันคือของปลอม ของจริงก็คือ ทุกๆ อย่างที่โยงถึงแฟรี่แท้จริงแล้วถูกลอกมาจากทุกๆ สิ่งที่โยงมาถึงตัวเธอต่างหาก

            ผิดแล้ว! ทุกๆ สิ่งที่โยงถึงฉันต่างหากที่ลอกมาจากสิ่งที่โยงถึงยัยนี่!!

            ไม่จริง ฉันไม่มีแล็ปท็อปด้วยซ้ำ

            ร้านอินเตอร์คงใช้ไม่ได้สินะ? ”

            ตอนนั้นฉันไม่มีข้อมูลด้วยซ้ำ!! ”

            เธอก็แค่สร้างขึ้นที่อื่นและมาใส่ในแล็ปท็อป มันก็คงไม่ยากอะไรหรอก

            ไม่จริง! ”

            เธอกล้าโกหกกับภาพพวกนี้ได้มั้ยล่ะ!! ”

พลึ่บ !

พลึ่บ

พลึ่บ !!

            ตาฉันเบิกกว้างอย่างตกใจขณะที่ภาพถ่ายพวกนั้นถูกโยนขึ้นฟ้าแล้วร่วงลงมาบนพื้น ภาพที่ฉันเข้าร้านเน็ต ภาพที่ฉันดื่มกาแฟ ออกจากตึก เข้าจากตึก ภาพที่ฉันเคยแอบเข้าห้องแฟรี่ตอนที่อยู่ในวัด หรือภาพที่ฉันเข้าห้องนอนแฟรี่ในตึกนั่นเวลาล่าสุด หรือแม้กระทั่งรูปข้อความที่ถ่ายออกมาจากมือถือฉัน ทุกอย่างดูเหมือนจริงจนฉันเองไม่อยากจะเชื่อ ถึงจะไม่เห็นว่าฉันทำอะไรหน้าคอม แต่ทุกๆ คนก็คงจะเชื่อไม่ต่างอะไรจากฉัน ว่าฉันคือตัวการทุกอย่าง ไม่ว่าฉันจะทำจริงหรือไม่ ฉันก็ถูกสงสัยเต็มเปา และหลักฐานที่ฉันเฝ้าหามาทีละนิดก็ถูกทำลายไม่เป็นท่า แค่คำพูดลอยๆ ที่ว่า ของปลอมกับภาพพวกนี้ที่ดูยังไงก็ปฏิเสธไม่ออกก็สามารถทำให้ทุกอย่างเป็นจริงจนไม่สามารถคัดค้านอะไรได้เลย

            แฟรี่เร็วกว่าฉันไปเพียงแค่ก้าวเดียว คือการที่ยัยนี่ไหวตัวทันและสร้างหลักฐานปลอมชั้นดีจากหลักฐานจริง จากนั้นก็แค่พลิกทุกอย่างให้กลายเป็นกับดักอีกฉากนึงที่หลอกให้ฉันเข้าไปติดกับ

            โดยหลอกให้ฉันเชื่อสุดใจว่า ฉันชนะยัยนี่

            ทั้งๆ ที่มันไม่ใช่ตั้งแต่แรก

            และทุกคนก็โดนแฟรี่หลอกใช้มาจนถึงตอนนี้

            อย่างสนุกสนาน

            เธอน่าจะไหวตัวทันนะนาร์ชา แต่ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงไม่ทำ ในเมื่อเราใบ้ว่าเธอคือคนที่ถูกกาหัว ไม่ใช่มิดเดย์ตั้งแต่แรก

            ฉันหันไปสบตากับร่างผมดำที่มองฉันอยู่ แววตานั้นเผยความว่างเปล่าออกมา ไร้ความรู้สึก ไร้ชีวิตชีวา มันสามารถฆ่าคนที่กำลังมองนัยน์ตานั้นได้อย่างง่ายดาย

            เขาจะรู้มั้ยนะ ว่าที่ฉันไม่แสดงสีหน้าอะไรเลย ข้างในแหลกร้าวแค่ไหน

           

            เดย์

            แต่ในที่สุดความปวดร้าวก็เพิ่มพูนขึ้นมากซะจนบีบให้ฉันต้องใช้วิธีสุดท้าย ฉันพึมพำชื่อของเขาเบาๆ ทั้งๆ ที่ไม่แน่ใจว่าคนๆ นั้นจะได้ยินหรือเปล่าก็ตาม

            เดย์เชื่อนาร์ลหรือเปล่า

            “…”

            เดย์ก็รู้ว่านาร์ลไม่มีวันทำแบบนั้นกับคนที่ นาร์ลรัก

            “…นาร์ลอย่าพูดแบบนั้น

            มิดเดย์ขยับเข้ามาใกล้อีกนิดพอดีกับที่ฉันฉุดแฟรี่ถอยหลังไปเกือบจะสุดพื้นที่ที่ยื่นออกจากเนินเขา

            ยอมแพ้เถอะนาร์ล       

            เดย์ไม่คิดจะถามนาร์เลยเหรอว่า นาร์ลทำแบบนั้นหรือเปล่า

            เดย์ส่ายหน้าเบาๆ โดยไม่พูดอะไรต่ออีก หัวใจฉันถูกบีบจนหายใจไม่ออก อาการแน่นอกทำให้ฉันยืนแทบไม่ไหว บาดแผลที่ได้รับแต่แรกเจ็บไม่เท่ากับที่รับรู้ตอนนี้ทันทีที่ฉันกลายเป้าหมายนึงที่เขาถูกตั้งโปรแกรมให้ฆ่าทันทีที่ขัดขืนคำสั่ง

            ฉันหลับตาลงพลางแสยะยิ้มเบาๆ รู้สึกสมเพชตัวเองยังไงไม่รู้แฮะ ใครก็ได้ตบหน้าฉันที ฉันอยากรู้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในโลกไหนกันแน่ ความฝัน หรือ ความจริง ที่แสนเจ็บปวด ..

 

          ภารกิจนี้สำคัญมากและอันตราย ถ้าถึงนาทีวิกฤตเธอต้องเลือกงานเสมอ เข้าใจใช่หรือเปล่า

           

          ฉันจะฝึกความคิดของพวกเธอเพราะมันอาจจะต้องได้ใช้ในการที่จะต้องเลือกอะไรบางอย่างในสถานการณ์ที่คับขัน นั่นคือวัตถุประสงค์ของภารกิจนี้และการฝึกนี้จะช่วยย้ำเธอทั้งสองคน

           

            ว่าตอนนี้เธอเป็นใคร การฝึกนี้จะช่วยย้ำว่าเธอเป็นใครและอะไรสำคัญที่สุดสำหรับเธอ

 

            สิ่งที่ฉันกลัวมาตลอด กลัวกับสิ่งที่เขาจะเลือก

พลั่ก !

            นาร์ล! ”

            งั้นเลือกได้แล้วมิดเดย์

            ฉันเปลี่ยนน้ำเสียงหลังจากที่ตัดสินใจผลักแฟรี่จนล้มไปอีกทางโดยที่มือข้างซ้ายก็ยังเล็งปืนไปที่เธอ ส่วนมือด้านขวากับดวงตาทั้งสองข้างก็เคลื่อนไปที่หยุดตรงใบหน้าของเดย์

            “…”

            นายจะเลือกใคร ฉัน หรือยัยเด็กผู้หญิงคนนี้



ซอรี่ในความล่าช้าซักนีสส T^T โปรดติดตามต่อศุกร์หน้า สามารถคอมเม้นเกี่ยวกับนิยายได้ตลอดเวลานะง๊าบบบ

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
up na  kaaa !!!!
จากคุณ cream/(panda_cream_2005) อัพเดตเมื่อ 30/07/2554 01:05:47
ความคิดเห็นที่ 2
เจ๋งๆ  ๆๆ 
จากคุณ ...Lie.../(0897440731) อัพเดตเมื่อ 30/07/2554 00:00:05
ความคิดเห็นที่ 3
เลือกเลย รำคาญตรงที่พวกมิดเดย์สับสนเนี่ย!!~เรื่องยิ่งยุ่งยาก
จากคุณ Neko_Mimi/(piyanan123) อัพเดตเมื่อ 29/07/2554 22:29:32
ความคิดเห็นที่ 4
oiii gum lung mun :D
จากคุณ mayy/(cutie2115) อัพเดตเมื่อ 29/07/2554 22:24:20
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 237 ท่าน