Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
[Carnival Party!] ---- Carnival Reality
ValnicuzZ
Chapter : 1 --- Who am I?
3
28/07/2554 20:06:14
638
เนื้อเรื่อง
   Chocolate Mousse
ทั้งหอมและนุ่มนิ่ม แต่พอกินไปนานๆ มันก็น่า'แหยะ'!!!
"บางทีเธออาจต้องการความช่วยเหลือ แต่ถ้าเป็นไปได้กลับไปใช้ชีวิตเดิมของเธอซะ
 ที่นี่ไม่เหมาะกับเธอหรอก
"

 


    "เคท กิลเบิร์ต"

         "ค่ะ"
         " เกิดที่ โตเกียว " มิสซิสแลนสกี้ร์เงยหน้าขึ้นมองฉันเป็นครั้งแรก
         "เอ่อ ค่ะ พ่อฉันเป็นคนญี่ปุ่นน่ะค่ะ"

         "ตามประวัติ คุณจบไฮสคูลจากซานฟรานซิสโก"
         "ค่ะ คือ ฉันย้ายมาซานฟรานฯตอนเกรด 6 น่ะคะ พ่อฉันต้องย้ายที่ทำงาน" มิสซิสแลนสกีร์พยักหน้า 2 - 3 ครั้ง แล้วอ่านประวัติของฉันต่อไป บรรยากาศในห้องมีแต่ความเงียบ เหงื่อชื้นออกมาตามไรผมและฝ่ามือ ทั้งๆที่อากาศในห้องนี้เย็นเฉียบ บอกตามตรง ฉันทั้งอึดอัด ตื่นเต้น และประหม่าไปในคราวเดียวกัน

         "มิสกิลเบิร์ต ฉันคิดว่าคุณรู้อยู้แล้วว่าคนที่จะเข้ามาเรียนใน V.U.ได้ ต้องผ่านการคัดเลือกคุณสมบัติที่เหมาะสม ไม่ว่าใครก็ไม่มีการยกเว้น และเราก็ไม่เคยให้ทุนเรียนฟรีแก่ใครมาก่อน ส่วนตัวแล้ว ฉันไม่เคยคิดเรื่องนี้เลยด้วยซ้ำ" มิสซิสแลนสกี้ร์หยุดพูดแล้วจ้องหน้าฉัน ยิ่งเพิ่มความกดดันเข้าไปอีก
         "ค่ะ ฉันทราบ แต่พอฉันได้โอกาสนี้มา ฉันก็คิดว่าฉันต้องทำให้ดีที่สุด และก็จะไม่ทำให้ที่นี่เสียชื่อเสียงเพราะฉันแน่นอนค่ะ"
         "ฉัน ได้สนใจว่าคุณจะทำอะไรดีแค่ไหน ในเมื่อ มิสเตอร์เฮอร์เมสตัน ลงนามในการอุญาติให้คุณเป็นนักศึกษาของที่นี่ แต่ฉันแค่คิดว่ามันไม่เหมาะสม เราไม่เคยรับคนที่ไม่มีอะไร เอ่อ ฉันหมายถึง เราไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร"
         "ฉัน รู้ว่าคุณหมายถึงอะไรมิสซิสแลนสกี้ แต่ทั้งหมดก็แปลว่าฉันมีสิทธิ์ในการเรียนที่นี่ ไม่ใช่หลอคะ" เป็นครั้งแรกที่ฉันจ้องมิสซิสแลนสกี้ร์กลับด้วยความเดือดดาล กะอีแค่ประทับตาลงไปมันยากอะไรนักหนา มิสซิสแลนสกี้ร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนประทับตราในเอกสารอย่างไม่เต็มใจนัก
         "การอยู่ที่นี่มันไม่ง่ายสำหรับคุณหรอกนะ ฉันขอเตือนไว้!"
         "เฮ้ คุณมีแขกหลอ?" มิสซิสแลนสกี้ร์เบือนหน้าไปมองผู้มาใหม่ ฉันเห็นหน้าเธอดูตะลึงไปแวบนึง ก็ควรตะลึงอยู่หรอกนะ เพราะตอนนี้ข้างๆฉันมีสาวสวยสุดเท่ยืนอยู่

         เธอหันมาขยิบตาให้ฉันทีนึงทำเอาฉันอึ้งไปเลย ใบหน้าเรียวเล็กกับผมซอยสั้นสุดเปรี้ยว บวกกับดวงตาคมที่ดูท้าทายอยู่ตลอดเวลา ยิ่งทำให้เธอสวยหยาดเยิ้มขึ้นไปอีก เรื่องหุ่นไม่ต้องพูดถึง พวกนางแบบดังๆยังอายเลยล่ะ เธอใส่เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขน แล้วปลดกระดุม 2 เม็ด เผยให้เห็นเนินอกขาวเนียน ตัดกับเนคไทสีแดงเส้นเล็ก ทำให้ดูพังค์กี้นิดๆ แต่ไม่ว่าอย่างไงในความคิดฉัน ผู้หญิงคนนี้ สมบูรณ์แบบ
         "มิสซิสแลนสกี้ร์ หวังว่าคุณคงยังไม่ลืมฉัน ฉันโมนา เกลล์ไงคะ แล้วก็ขอโทษที่เข้ามาโดยไม่เคาะประตู" โนนายิ้มนิดๆก่อนยื่นมือไปเช็คแฮนกับมิสซิสแลนสกี้ร์
          "โอ้ ไม่เป็นไรเลยค่ะ ฉันผิดเองที่ลืมเวลานัดของคุณ ฉันดีใจจริงๆที่คุณกลับมา มิสเกลล์"โมนายิ้มมุมปากก่อนวางแฟ้มเอกสารไว้บนโต๊ะ
         "นี่เอกสารของฉัน แค่ให้คุณก็เสร็จใช่มั้ยคะ"
         "ใช่ค่ะ แน่นอน"
         "งั้น ฉันขอตัวนะ อ้อ แล้วถ้าคุณไม่ว่าอะไร ฉันขอตัวสาวน้อยคนนี้ด้วย อยากทำความรู้จักกันหน่อยน่ะ"
         "ได้ค่ะ เชิญเลย" ก็ต้อง'ได้'อยู่แล้วล่ะ 

         โมนาเดินอาดๆออกไปตามระเบียง ส่วนฉันก็เดินตามไปติดๆ ฉันคิดว่าโมนาคงมีเรื่องอะไรสักอย่างที่อยากคุยกับฉัน
         "นี่ ฉันรู้จักเธอนะ เธอคือคนที่เป็นเจ้าของเสื้อผ้าแบรนด์เดอะ โมเว เกลล์ ใช่มั้ย?" โมนาหันหน้ามามองฉันแวบนึงเหมือนว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระ
         "ฉันเคท ยินดีที่ได้รู้จักนะ"โมนามองมือฉันที่ยื่นออกไปนิ่งๆ แล้วหันหลังเดินต่อ หยิ่งชะมัด
         "นี่ เธอมีอะไรจะคุยกับฉันใช่มั้ย ไม่พูดหลอไง ?"โมนาหยุดกึกที่หน้ารูปปั้นเหล่าแฟรรี่ในสวนกลางแจ้งของ V.U.
         "โม เว เกลล์คือชื่อคนในตระกูลฉันที่ก่อตั้งแบรนด์นี้มา ตอนนี้พ่อฉันบริหารงานอยู่ ส่วนฉันแค่ได้ค่าออกแบบเล็กๆน้อยๆ :P" โมนาหัวเราะพรืดกับหน้างงๆของฉัน ไอ้เล็กๆน้อยๆนี่ มันคงพอให้เธอซื้อเครื่องเพรชของทิฟฟานีได้ทุกวันเลยซินะ
         "โอเคๆ เคท ฉันไม่รู้ว่าเธอกับอลันมีข้อตกลงอะไรกันไว้ หมอนั่นถึงให้เธอมาอยู่ที่นี่ แต่เท่าที่ฉันรู้มา อลัน เฮอร์เมสตันไม่เคยหวังดีกับใคร และไม่เคยมีใครที่ลงทุนกับเขาแล้วได้กำไรหรอกนะ"

         โมนาหยิบบุหรี่กลิ่นมินต์ออกมาจุดแล้วสูบด้วยท่วงท่าสง่างาม เธอยื่นซองบุหรี่มาให้ฉันเป็นเชิงถาม เมื่อเห็นฉันส่ายหน้าเธอก็ยักไหล่แล้วเก็บลงกระเป๋าตามเดิม
         "ตอนนี้เธอ เป็นคนดังรู้มั้ย? ทุกคนพยายามหาข้อมูล รูปภาพ ประวัติ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอ เพราะเธอเป็นคนแรกที่เหมือนได้อภิสิทธิ์เหนือคนอื่น เท่าที่ฉันรู้มา เธอได้เรียนที่นี่ ได้พักที่เพนท์เฮ้าส์สุดหรู มีรถส่วนตัวกับบัตรเครดิตไม่จำกัดวงเงิน เธอเหมือนคนที่ไม่มีตัวตัว แต่อยู่ๆก็มายืนเทียบเท่าพวกเรา"
         "โถ่ โมนา ฉันว่าที่เธอพูดมา มันไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไรสักหน่อยนี่ ใครๆก็อยากโชคดีแบบฉัน" ฉันได้ยินโมนาทำเสียง'เหอะ'เบาๆ คงจะโกรธฉันละซิ :P
         "เอาเถอะ กับคนอื่น คงรังเกียจเธอ แต่กับฉัน ฉันแปลกใจมากกว่า ไม่ว่าเธอตกลงอะไรกับอลันไว้ มันจะดีกับตัวเธอมากถ้าเธอบอกฉัน"โมนาหยิบนามบัตรใบเล็กๆยัดใส่มือฉัน
         "บางทีเธออาจต้องการความช่วยเหลือ แต่ถ้าเป็นไปได้กลับไปใช้ชีวิตเดิมของเธอซะ ที่นี่ไม่เหมาะกับเธอหรอก"

         โม นาพูดจบก็เดินจากไป เธอยัดบุหรี่ที่เหลือลงในปากของรูปปั้นแฟร์รี่ขณะเดินผ่าน ฉันขอ 'เหอะ' กับพฤติกรรมเธอบ้างเถอะ! ที่นี่ไม่เหมาะกับฉัน แต่เหมาะกับคนแบบโมนา เกลล์ อย่างงั้นหลอ ประเภท สวย รวย เริ่ดซินะ แม้แต่นามบัตรของเธอยังกลิ่นหอมกว่าตัวฉันเลย

         แต่เสียใจนะจ๊ะโมนา! ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ปล่อยโอกาสแบบนี้ให้หลุดไปแน่ๆ เคทกิลเบิร์ตคนนี้แหละ จะเป็นผู้หญิงที่ทุกคนรู้จักและยืนในฐานะที่เทียบเท่าเธอให้ได้!
       ฉันเดินไปขึ้นรถเพื่อกลับเพนท์เฮ้าส์ที่อลันจัดไว้ให้ อ้อ แต่เหมือนลืมอะไรบางอย่าง กระจกรถออดี้สีแดงคันใหม่เอี่ยมค่อยๆเลื่อนลง แล้วแผ่นกระดาษที่ถูกขยำเป็นก้อนกลมก็ลอยออกมาตกอยู่กลางถนน ฉันคิดว่าไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเธอหรอกนะ โมนา..
        -------------------------------------------------------------

         เมื่อสามสัปดาห์ก่อนที่วาเลนเซีย  โปรดักชั่น สาขาซานฟรานซิสโก หนึ่งในธุรกิจหลายสิบอย่างของวาเลนเซียกรุ๊ป ฉัน เคท กิลเบิร์ต ว่าที่นักศึกษามหาวิทยาลัย กำลังนั่นโดดเดี่ยวอยู่ภายในห้องรับรองสไตล์ยุโรปขนาดใหญ่ และฉันก็นั่งในนี้มากว่า 3 ชั่วโมงแล้วด้วย!

         เรื่อง มีอยู่ว่า วันนี้เป็นวันที่ฉันต้องไปสมัครเข้ามหาวิทยาลัยของรัฐในซานฟรานฯ แต่ระหว่างทาง ฉันเจอประเป๋าเงินสีดำแบบผู้ชายตกอยู่ ตอนแรกฉันคิดว่าจะเอาไปให้ตำรวจสถานีใกล้ๆเฉยๆ นั่นหมายถึง ถ้าข้างใน ไม่ได้มีเงินมากมายกับบัตรเครดิตที่ระบุว่าเจ้าของคือ อลัน เฮอร์เมสตัน หนึ่งในผู้บริหารรุ่นจูเนียร์ของวาเลนเซียกรุ๊ปน่ะนะ และคนอย่างอลัน ก็ชอบอยู่ในวาเลนเซีย มากกว่าการมาใช้ชีวิตในเมืองที่วุ่นวายอย่างซานฟรานซิสโก

         ด้วยเหตุนี้ ต่อให้ฉันต้องรออีกนานแค่ไหนฉันก็จะรอ เพราะฉันจำเป็นต้องคืนให้เขาด้วยมือของฉันเองเท่านั้น!!! ความจริงฉันอยากจะนอนสักงีบ แต่ก็ตื่นเต้นเกินกว่าจะหลับลง
         ก๊อก ก๊อก ก๊อก ฉันเพ่งความสนใจไปมี่ประตู รู้สึกเหมือนเลือดในตัวสูบฉีดแบบผิดปกติ แต่พอประตูเปิด ร่างกายของฉันแทบหยุดทำงาน ใช่เขาจริงๆด้วย อลัน เฮอร์เมสตัน โอ้ เขาหล่อกว่าในโทรทัศน์หรือหน้าหนังสือพิมพ์เยอะเลย

         อลันเป็นหนุ่มหล่อท่าทางเจ้าชู้ รูปร่างสูงสมส่วน ผมยาวสีเงินอมฟ้า(จากการทำสี) ถูกรัดไว้ด้วยยางเส้นเล็กๆ แต่ที่เด่นสะดุดตาที่สุด คงเป็นนัยน์ตาสีน้ำตาลหวานเชื่อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
           ฉันลุกจากเก้าอี้พร้อมยื่นมือไปข้างหน้า อลันผายมือบอกให้ฉันนั่งลงแต่ไม่ยอมยื่นมือมาจับกับฉันสักนิด :(
         "คุณ คือคนที่เก็บกระเป๋าผมได้ใช่มั้ย" อลันพูดแล้วนั่งตรงข้ามฉัน เสียงแหบsexyของเขาทำเอาฉันใจเต้นไม่หยุดเลยล่ะ
         "ค่ะ ฉันค่อนข้างแน่ใจว่ามันเป็นของคุณนะ ฉันเคทกิลเบิร์ตค่ะ"ฉันหยิบกระเป๋าที่เก็บได้ออกมาแล้ววางตรงหน้าเขา อลันยิ้มบางๆให้ฉันแต่ก็ไม่ได้แตะต้องมันสักนิด
         "ผมอลัน ฮ่าๆ ผมว่าคุณรู้จักอยู่แล้วล่ะคนสวย"อลันส่งยิ้มกระชากใจมาให้อีกทีนึง โอ้ ให้ตาย ผู้ชายคนนี้น่ากินจริงๆ:P
         "ให้ผมเดานะ คุณคงมีเรื่องอยากคุยกับผมถึงได้รอผมจนป่านนี้"ฉันยิ้มแล้วพยักหน้า
         "ค่ะ ที่จริงวันนี้ฉันต้องไปสมัครเรียน แต่การได้เจอคุณมันสำคัญกว่านั้นเยอะ คือ คุณจะว่าอะไรมั้ย ถ้าฉันอยากขอให้คุณช่วยอะไรหน่อย เป็นการตอบแทนเล็กๆน้อยๆที่เก็บของ ของคุณได้" ฉันทำใจกล้าพูดออกไป ทั้งที่ในใจยังคิดเลยว่าหน้าด้านมาก แค่เก็บของได้เองทำเป็นทวงบุญคุณ แต่อลันก็ยังคงยิ้มแล้วพยักหน้า
         "ฉัน มีความฝันมานานแล้ว ว่าอยากได้เรียนที่วาเลนเซีย ยูนิเวอร์ซิตี้ คุณพอจะให้โอกาสฉันสักครั้งได้มั๊ย" อลันหุบยิ้มลงทันทีแล้วมองหน้าฉันนิ่งๆ ไม่แปลกใจเลยถ้าเค้าจะไล่ฉันออกไปจากห้องข้อหาที่ไม่เจียมตัว
         "V.U.งั้น หลอ อืม ที่จริงแล้ว กระเป๋านี่ไม่สำคัญกับผมเท่าไหร่เลยนะ แล้วผมก็ไม่ได้ทำมันตกด้วย หนึ่งในเพื่อนสุดหล่อของผมโยนมันออกมาจากรถต่างหาก แต่เห็นแก่ที่คุณอุส่ารอผมตั้งนาน ตามมารยาท ผมเลยมาน่ะ : )"
         "สิ่ง ที่คุณขอมันมากไปจริงๆ แหละ ไม่เคยคิดว่าจะมีคนกล้าพูดกับผมแบบนี้นะเนี่ย ฮ่าๆ ถ้าผมให้โอกาสคุณได้เรียนที่ V.U. คุณจะทำอะไรให้ผมได้บ้าง" ฉันแทบไม่เชื่อหูตัวเองเลย อะไรนะ เขากำลังยื่นขอเสนอหลอ ไม่อยากจะเชื่อ!!
         "ทุกอย่าง บอกมาได้เลย ทุกอย่างที่คุณต้องการ"
         "คุณอยากไปที่นั่นทำไม บอกหน่อยได้มั้ย?"
         "ถ้าให้พูดตรงๆแล้ว ฉันอยากจบจากที่นั่น เพื่อเป็นใบเบิกทางในการทำมาหากินกับฉันในอนาคตน่ะ"
         "ดู สวยหรูดีนะ คุณอยากได้เงินหลอ คุณอยากเป็นหนึ่งในพวกเรา  อยากเป็นสาวสังคมคนเก่งที่มีแต่คนอิจฉา แบบนั้นผมพูดถูกรึเปล่า" การที่อลันพูดออกมาตรงๆทำเอาฉันหน้าชาไปเลย
         "เอ่อ จะตรงๆ ก็ ใช่" อลันพยักหน้ายิ้มๆ
         "เคท คุณรู้มั้ยว่ามันเสียมารยาทมากที่คุณขอแบบนี้ ถ้าเป็นคนอื่น คุณคงไม่มีโอกาสได้พูดอะไรต่อแล้วล่ะ พวกเราเกลียดความทะเยอทะยานที่ไม่เจียมตัว"ฉันมองไปที่อลันด้วยความสิ้นหวัง เขาพูดถูก ฉันทะเยอทะยาน แต่เขาจะไปรู้อะไร เขาเกิดมาบนกองเงินกองทองนี่
         "เฮ้ๆ อย่าทำหน้าแบบนั้น ผมจะบอกว่า แต่กับผม ผมไม่เคยทำให้สาวสวยคนไหนผิดหวังมาก่อนเลยนะ ผมตกลง คุณไปอยู่นี่นั่นได้เลย เตรียมตัวให้พร้อมล่ะ"
         "ฮะ!!! คุณพูดจริงหลอ??? คือมันงี่เง่ามากเลยนะ มันดูตลกที่อยู่ๆฉันก็พูดออกมา แต่ โอ้ ขอบคุณ ขอบคุณจริงๆ เหมือนฝันเลย อลัน ตอนนี้ฉันคลั่งคุณเลยล่ะ!!!" อลันหัวเราะพรืดออกมาอย่างอดไม่ได้ ฉันไม่สนหรอกว่าเขาจะรู้ว่าฉันแอบอยากกินเขาขนาดไหน รู้ไปเลยว่าตอนนี้ฉันคลั่งเขาสุดๆ
         "เอ่อ เดี๋ยวนะ คุณไม่ต้องปรึกษากับอีกสามคนที่เหลือหลอ"
         "หมายถึง พวกจูเนียร์อีกสามคนน่ะหลอ?"พวกจูเนียร์ น่ารักชะมัด
         "ไม่เป็นปัญหาหรอก ผมไปเคลียร์ทีหลังได้ เชื่อเถอะพวกนั้นไม่ว่าอะไรหรอก ดีซะอีก จะได้มีเรื่องสนุกๆในวาเลนเซียบ้าง"
         "ว่า แต่คุณคงไม่ลืมนะว่าคุณต้องตอบแทนผมด้วย ผมมีงานให้คุณทำ ไม่ต้องห่วงหรอกคนสวยงานของผมไม่ยากและมันเป็นผลดีกับคุณด้วย สบายใจได้เลย"

   
    สาม สัปดาห์ต่อมา ฉันได้เข้ามาอยู่ในวาเลยเซียสมใจ และที่วิเศษกว่านั้น ฉันได้ใช้ชีวิตสุดหรูแบบไม่เคยใช้มาก่อน ต้องขอบคุณอลันจริงๆ ถ้าไม่มีเขา ฉันคงไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้หรอก พอนึกถึงเรื่องที่เขาให้ฉันทำ ยิ่งทำให้ฉันมีความสุขมากขึ้น มันเป็นที่พูดไม่ถูกว่าง่ายรึเปล่า แต่ที่รู้มันเป็นสิ่งที่ฉันอยากทำมากๆ ฉันมองตัวเองในชุดเดรสสีขาวเว้าหลังของชาแนลในกระจก ในหน้าเรียวได้รูปถูกแต่งเติมด้วยเครื่องสำอางค์บางๆ ผมสีดำเป็นแพรไหมถูกรวบขึ้นเผื่อโชว์แผ่นหลังขาวเนียนระเอียด ฉันยิ้มอย่างพอใจกับการเปิดตัวครั้งแรกในลุคสาวหวานอมเปรี้ยว ขณะที่ฉันกำลังจะหยิบกุญแจรถเพื่อไปที่ V.U. เสียงกริ่งหน้าประตูเพนท์เฮ้าส์ก็ดังขึ้น
         "อลันหลอ? รอเดี๋ยวนะ" ฉันวิ่งรีบวิ่งไปเปิดประตู ไหนอลันบอกว่าให้ฉันขับรถไปเองไง
         "ไง คุณกำลังรอราชรถรึเปล่านะ เคท : )" แน่นอน ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่อลัน ผมสีเงินตัดสั้น กับดวงตาสีเทาใต้กรอบแว่นสี่เหลี่ยม ใบหน้าคมสัน กับรอยยิ้มมีเสห่น์ ไม่อยากจะเชื่อ โนเอล เดอร์โมที เขามาที่นี่ทำไมกัน!
         "อย่ามัวแต่อึ้งซิ คุณกำลังสายนะเคท ไปหยิบของแล้วมาขึ้นรถด่วนเลย"
         "อะ อะไรนะ ขึ้นรถคุณหลอ"โนเอล โน้มตัวเข้ามาจับมือฉันไปจูบเบาๆบนหลังมือ ฉันทั้งตื่นเต้น ดีใจ อ้อ ตกใจด้วยซิ มองใกล้ๆแบบนี้เขาหล่อระเบิดไปเลยล่ะ
         "วันนี้ ผมจะพาสาวสวยของพวกเราไปเปิดตัว กรุณารีบด้วยนะครับคุณผู้หญิง เพราะเรากำลังจะสาย"โนเอลโค้งนิดๆเหมือนพวกพนักงานต้อนรับ ทำเอาฉันหลุดขำออกมา ฉันคว้ากระเบาถือใบเล็กบนโตะ แล้วรีบตามเข้าไปที่รถ โนเอลเปิดประตูรถให้ฉันอย่างสุภาพแล้วเขาก็ตามขึ้นมาขับรถออกไป
         "ไม่ คิดว่า คุณจะมารับฉัน ดีใจที่เจอคุณนะคะ ฉันอยากเจอคุณมานานแล้ว เอ่อ หมายถึง สาวๆที่ไหนก็อยากเจอคุณน่ะ"โนเอลหันมายิ้มให้ฉันนิดนึง
         "เดี๋ยวคุณก็ได้เจอจนเบื่อเลยล่ะ : ) ทีนี้ คุณคิดไว้รึยังว่าจะเปิดตัว ลงจากรถผมยังไงดี"
         "ฉัน ว่าแค่เดินลงแบบปกติก็พอมั้ง:P" โนเอลหัวเราะพรืด พร้อมพยักหน้าอย่างอารมณ์ดี ไม่ต้องทำอะไรหรอกน่าสุดหล่อ แค่ฉันมากับคุณ ยัยสาววาเลนเซียสุดหยิ่งทั้งหลายก็มองฉันตาเป็นไฟแล้ว รอฉันแปปเดียวนะจ๊ะ สาวๆ


 ---------------------------------------------------------------------------
   
    ฝากเม้น+โหวตด้วยนะจ๊ะ



ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 342 ท่าน