Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
บอสคะโหดนักรักซะให้เข็ด
Emmy_Srivitra
คุณบอสหน้าโหด
4
26/08/2554 18:46:11
1275
เนื้อเรื่อง

2.คุณบอสหน้าโหด
            เช้านี้ใบเฟิร์นตื่นตั้งแต่ตีห้า นาฬิกาปลุกรูปหมีทำหน้าที่ของมันอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง
“Good Morning แด๊ง แด๊ง แด๋ง แด๋ง”
เสียงเพลงดังมาจากนาฬิการูปหมี เธอบิดขี้เกียจ ก่อนจะทะลึ่งพรวดออกจากเตียง เหมือนไส้เดือนโดนน้ำร้อนลวกก็ไม่ปาน วันนี้เป็นวันแรกที่เธอจะต้องไปทำงาน เมื่อได้สติ เธอก็รีบจัดการอาบน้ำ และก็แต่งตัวอย่างรวดเร็ว เพราะว่าเมื่อคืนเธอได้เตรียมความพร้อมไว้หมดแล้วนั่นเอง กว่าจะเลือกชุด รองเท้า กระเป๋า เครื่องประดับได้ เล่นเอาเวียนหัว ลองชุดนั้น เปลี่ยนเป็นชุดนี้ สุดท้ายกว่าจะเลือกได้ก็ปาไปเที่ยงคืนกว่า เธอถึงได้รู้สึกว่าเช้านี้ตัวเอง เหมือนคนนอนไม่พอ หน้าตาเหมือนน้องหมีแพนด้าก็มิปาน
เมื่อจัดการกับตัวเองเสร็จแล้ว เธอต้องการสำรวจความเรียบร้อยอีกครั้งหน้ากระจกบานใหญ่ มองดูเสื้อสีขาวแขนยาวมีระบายตรงคอ และกระโปรงสั้นทรงเก๋ ใบเฟิร์นหยิบเข็มขัดขนาดใหญ่ขึ้นมาคาดอย่างหลวมๆ เพิ่มความเก๋ไก๋ไม่ใช่เล่น หยิบสร้อยคอแฟชั่นทำด้วยเงินเส้นยาวมาสวมเพิ่ม ตามด้วยตุ้มหูและนาฬิกา ทำให้วันนี้เธอดูเป็นสาวทันสมัย ไม่ถึงกับหวานมาก แต่ดูดีแบบเรียบเก๋ อย่าบอกใครเชียว ส่งยิ้มให้ตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะหยิบกระเป๋า แล้วเดินไปขึ้นรถ ขับไปที่ทำงานตั้งแต่หกโมงเช้า
                สาวน้อยเลี้ยวรถเข้าบริษัทท็อปแอดเวอไทซิ่ง จำกัด ยามหน้าบริษัททำความเคารพเธอ ใบเฟิร์นยิ้มให้ตามปกติ ทำเอาคุณลุงยามตะลึงกับรอยยิ้มแสนน่ารัก ตื่นเต็มที่เลยทีเดียว หลังจากทำท่าทางงัวเงียจะหลับมิหลับแหล่ เนื่องด้วยยังเช้าเกินไป เธอถึงกับอมยิ้มแล้วก็หลุดหัวเราะออกมา
 “แหม คุณลุงยาม เพิ่งเคยเห็นคนน่าลั๊กอะดิ  ลุงน่าลั๊กอ่ะ ” 
เธอทำเสียงล้อเลียนแบบโก๊ะตี๋ เวลาพูดว่า น่ารัก คุณลุงยามหัวเราะไปกับเธอ
                ใบเฟิร์นเดินตรงเข้าไปรายงานตัวกับฝ่ายบุคคลตั้งแต่เช้า ได้รับการต้อนรับอย่างดีทีเดียว บรรยากาศที่ทำงานดีมาก เธอรู้สึกดีใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ คุณคิณ ผู้จัดการฝ่ายบุคคลพาเธอไปแนะนำตัวกับพนักงานในบริษัทท็อปแอดเวอไทซิ่ง จำกัด ทีละแผนก หนุ่มน้อยและหนุ่มเหลือน้อยต่างระริกระรี้กันใหญ่ อย่างกับปลากระดี่ได้น้ำ ส่วนพวกสาวๆก็ฮือฮาพอสมควร เนื่องจากมีคู่แข่งเรื่องความสวยเพิ่มอีกคน ในที่สุดคุณคิณก็พาเธอมาหยุดยังแผนกออกแบบโฆษณา
“นี่โต๊ะของคุณครับ ถ้าสงสัยอะไรเดินไปหาผมได้ที่แผนกนะครับ ผมต้องขอตัวไปทำงานก่อนเพราะเช้านี้มีประชุมด่วน”
“ขอบคุณคะ”
ใบเฟิร์นตอบด้วยถ้อยคำสุภาพ พลางสำรวจอุปกรณ์บนโต๊ะ มีคอมพิวเตอร์ และอุปกรณ์สำนักงานแบบทั่วไป แผนกนี้มีโต๊ะอีกสามตัว งั้นรวมเธอก็
“สี่คน กำลังดีแฮะ” หล่อนแอบหัวเราะคนเดียวพร้อมกับกัดนิ้วตัวเองไปด้วย พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นผู้มาใหม่ เป็นชายหนุ่มหน้าตาดี กำลังยืนอมยิ้มอยู่
“อ่า สวัสดีคะ” หล่อนโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อทักทาย
“สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จัก ผมชื่อดนุครับ เรียกว่านุก็ได้ คุณคงเป็นใบเฟิร์นน้องใหม่ใช่ไหมครับ”
“ใช่แล้วคะ”ใบเฟิร์นตอบกลับไปด้วยเสียงตะกุกตะกัก
“ประเดี๋ยวพวกพี่ที่เหลือก็คงมาครับ พี่อีกสองคนอยู่แผนกออกแบบโฆษณาเหมือนพวกเรา อายุ 28 ปี เป็นหัวหน้าของพวกเรา ชื่อพี่ฐานัน เรียกพี่ฐาก็ได้  ส่วนพี่อีกคนอายุ 27 ปี ชื่อพี่ดิศร เรียกพี่ศรก็ได้ครับ ส่วนผมอายุ 24 ครับ”
นุอธิบายถึงบุคคลที่เหลือเสร็จสรรพ สักพักใหญ่ทั้งฐาและศรก็เดินเข้ามา ใบเฟิร์นทักทายพี่ในแผนกแล้วก็กลับมานั่งโต๊ะทำงานของเธอ พลางนึกในใจ
“โอ้ย ตายละหว่าแผนกนี้มีแต่ผู้ชาย แล้วฉันต้องทำตัวยังไงละทีนี้” ทั้งวันใบเฟิร์นได้รับการสอนงานจากพวกพี่ๆ เธอรู้สึกอบอุ่น “ดีกว่าที่คิดแฮะ”
ตอนเที่ยงก็ไปทานอาหารกับพวกพี่ๆ เธอรู้สึกว่าการปรับตัวเข้ากับพวกเขาไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเธออีกแล้ว ระหว่างทานข้าวไปเธอก็แอบสำรวจสถานที่ รวมทั้งผู้คนไปด้วย ได้ข้อสรุปว่าบริษัทนี้ดูดีมากทั้งภายนอกและภายใน ใหญ่โต หรูหรา สมกับเป็นบริษัทชั้นนำ พนักงานหญิงก็หน้าตาดีกันทุกคน ยิ่งการแต่งกายไม่ต้องพูดถึง เล่นเอาเธอจืดชืดเป็นแกงจืดไปเลย
“ว้าว มีแต่คนสวยกับคนหล่อเต็มไปหมด เหมือนหลุดมาอยู่ดาวแห่งแฟชั่นเลยแฮะ”
เกือบจะหมดวันเธอยังไม่ได้เจอบอสที่อินนิตย์รำลือนักรำลือหนาเรื่องความหล่อ แต่เธอเพิ่งนึกออกว่าเมื่อเช้าคุณคิณผู้จัดการฝ่ายบุคคลบอกว่า วันนี้มีประชุมด่วน สงสัยคงอยู่ในห้องประชุมนั่นละ
ตอนบ่ายสามโมงของวันพี่ฐาหัวหน้าแผนกออกแบบบอกให้ใบเฟิร์นไปชงกาแฟ เธอจึงเดินไปตามทางที่หัวหน้าบอก แล้วก็สาละวนกับการชงกาแฟ
“กาแฟ 2 ช้อน น้ำตาล 1 ช้อน ครีม 2 ช้อน เยี่ยมยอดไปเลย”
ด้วยความรีบเร่งเธอรีบเดินออกมาจากห้องครัว ไม่ทันมองว่าตรงทางเดินมีคนยืนอยู่ เธอชนบุคคลที่ว่าอย่างแรง ไม่ต้องสงสัยเลยแหละว่าอะไรจะเกิดขึ้น  ถ้วยกาแฟลอยปลิวว่อน ทั้งจาน และถ้วยไม่สามัคคีกันแล้วละคราวนี้ จานรองหล่นลงพื้นเฉียดศีรษะของใบเฟิร์นไปนิดเดียว
“ตายแล้ว”ใบเฟิร์นรีบหลบ พลางถอนหายใจโล่งอก
“เฮ้อ เกือบไป แล้วถ้วยกาแฟละอยู่ที่ไหน”
เพียงแค่นั้นใบเฟิร์นก็คิดออก รีบเงยหน้าขึ้นไปหาบุคคลที่เธอเพิ่งชน แล้วภาพที่เห็นตรงหน้าก็คือผู้ชายหน้าตาดีมากหนึ่ง สวมเสื้อผ้าด้วยสูทหรู แต่เปื้อนไปด้วยคราบกาแฟ ถ้วยกาแฟที่เธอกำลังหาอยู่ในมือของเขานี่เอง
มาถึงตรงจุดนี้หรือต่อให้ถึงตรงจุดไหนก็ตามใบเฟิร์นไม่คิดอะไรแล้วทั้งนั้นเธอตกใจรีบลนลานลุกขึ้นไปขอโทษเขาอย่างรวดเร็ว
“ขอโทษคะ ขอโทษจริงๆนะคะ”  เธอก้มหัวขอโทษ
“เธอเป็นใคร ทำไมถึงซุ่มซ่ามขนาดนี้หา” เสียงตะคอกดังออกมาจากปากชายหนุ่มรูปงาม
“ฉันชื่อใบเฟิร์นคะเป็นพนักงานใหม่แผนกออกแบบโฆษณาคะ” อารามตกใจหล่อนตอบไปด้วยเสียงตะกุกตะกัก ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรออกมาแต่มองด้วยสายตาเย็นชาเป็นคำตอบ พร้อมส่ายหน้าแล้วก็ส่งถ้วยกาแฟให้เธออย่างแรง พร้อมกับเดินไปอย่างรวดเร็ว แต่ใบเฟิร์นได้ยินเสียงบ่นลอยมาเบาๆ
 “ไม่สวยแล้วยังซุ่มซ่ามอีก ใครเป็นคนรับเข้ามากันนะ” หญิงสาวโมโหขึ้นมาทันที
 “หึ้ย ฮึ้ย อีตาบ้า นายว่าฉันซะไม่มีดีเลยนะ อย่าให้เจออีกทีแล้วกัน นับจากวันนี้ไปฉันขอตั้งตัวเป็นศัตรูของนาย นายกร๊วกเอ้ย”
ถึงตอนเย็นจนได้ วันนี้ทั้งวันใบเฟิร์นรอให้เลิกงานมาตลอด ทำไมเวลามันนานจังเลยนะ ไม่เหมือนเวลาตอนเรียนในมหาวิทยาลัยเอาซะเลย เธอลาพวกพี่กลับบ้านพร้อมเดินไปขึ้นรถและขับออกไป ระหว่างทางแวะไปเดินเล่นที่สยามพาราก้อนห้างดังของกรุงเทพฯ เดินดูโน่นดูนี่ ไปเรื่อย ผ่านร้านตุ๊กตาหมี อดไม่ได้ที่จะแวะเข้าไปชื่นชมกับความน่ารักของตุ๊กตา
“เจ้าตุ๊กตา ทำไมถึงน่ารักอย่างนี้นะ ฉันจะซื้อแกไปดีไหมน้า ตอบฉันหน่อยสิ หือ เจ้าตุ๊กตาตัวน้อย”
ใบเฟิร์นยิ้มให้ตุ๊กตาแล้วก็ยังคงพูดกับมันต่อ
 “หึหึ นึกว่าจะซุ่มซ่ามอย่างเดียว ไม่คิดว่าจะบ้าด้วย นี่เธอ หลบไปหน่อยได้ไหม คนเขาจะดูของ เกะกะจริง” เสียงทุ้มของชายหนุ่มดังขึ้นใกล้ๆ ใบเฟิร์นรีบเงยหน้ามองเจ้าของเสียง
“นะ นายอีกแล้วเหรอ มีปัญหาอะไรกับฉันอีก”
“ไม่ได้ยินรึไง ผมบอกให้หลบไปหน่อย ขวางทางชาวบ้านเขา ไม่ซื้อแล้วยังจะมายืนคุยกับตุ๊กตาอยู่ได้ ประสาทรึเปล่า” ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงกวนประสาท
“ว้าย นายนั่นแหละประสาท หน้าตาก็ดีหรอกนะ เสียแต่ปากของนายมัน หึ นายเลี้ยงตัวอะไรไว้ในปากกันหา” ใบเฟิร์นแบะปากใส่
“นี่ผมไม่เอาเรื่องคุณที่ทำสูทผมเปื้อนก็ดีแค่ไหนแล้ว ยังจะมาปากดีอีก” ช่ายหนุ่มสวนกลับทันควัน
“โธ่เอ๋ย จะให้ฉันซื้อสูทใหม่ให้นายกี่ตัวก็ได้ นายไปกับฉัน ฉันจะซื้อสูทตัวใหม่ให้นายเอง รีบเดินออกไปสิ ชิ”
“แน่ใจนะว่าจะซื้อให้นะ รู้รึป่าวว่าสูทตัวนี้ราคาเท่าไหร่”
“เท่าไหร่ละ” ใบเฟิร์นทำหน้าตาท้าทาย
“สูทตัวนี้สั่งจากเมืองนอก ราคาไม่ใช่หลักหมื่นหรอกนะ ใช้สมองคิดเอาเองว่าราคามันจะเท่าไหร่ มีปัญญาจ่ายแน่เหรอ”
“หา มะ ไม่ใช่หลักหมื่น เป็นแสนเหรอ” เสียงของเธออ่อยลง
“หึ หึ ” เสียงหัวเราะของชายหนุ่มมันช่างบาดใจหล่อนอะไรขนาดนี้ คงรู้ว่าเด็กจบใหม่อย่างเธอจะมีปัญญาซื้อสูทราคาแพงขนาดนั้นคืนเขาได้ยังไง โดยไม่ทันตั้งตัวชายหนุ่มก็ยื่นมือมาจับปลายคางของเธอให้เงยขึ้นมาเพื่อมองหน้าเขา เล่นเอาใบเฟิร์นถึงกับช็อคเพราะหน้าของเขาใกล้กับหน้าของหล่อนแค่คืบ มองเห็นว่าชายหนุ่มตรงหน้าหล่อเหลาไม่น้อย หญิงสาวใจเต้นระส่ำ ก่อนที่ชายหนุ่มจะเอ่ยทำลายความคิดของหล่อนว่า
“ผมไม่ให้คุณจ่ายค่าสูทก็ได้ แต่ถ้าคิดออกแล้วจะบอกให้รู้ว่าต้องชดใช้แบบไหนถึงจะดี เธอห้ามลืมเรื่องนี้เด็ดขาด”
เขาไม่ลืมย้ำอีกที พร้อมกับเดินจากไป ปล่อยใบเฟิร์นยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น พลางมองตามหลังชายหนุ่มที่มีรูปร่างสูงโปร่งเดินจากไปจนลับตา โดยที่ไม่รู้เลยว่าผู้ชายคนนั้นมีชื่อว่าท็อป ชื่อเดียวกับบริษัทที่เธอทำงานอยู่เลย

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
เปิดตัวมาพระเอกก็เหม็นขี้หน้านางเอกซะงั้น 
แต่อย่าเพิ่งไม่ชอบพระเอกนะคะ ลองอ่านไปแล้วจะหลงรักโดยไม่รู้ตัว
จากคุณ ทุ่งหญ้าฟ้ากว้าง/(Thebest1) อัพเดตเมื่อ 23/07/2554 17:04:06
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 309 ท่าน