Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
รักเล่ห์ เสน่ห์ร้าย
ดารานิล
23. ความเชื่อใจ
24
20/07/2554 14:21:48
897
เนื้อเรื่อง


23. ความเชื่อใจ

เสียงเคาะประตูห้องที่ดังขึ้น เรียกให้หนุ่มใบหน้าคมคายที่นั่งจมอยู่กับเอกสารตรงหน้าต้องเงยขึ้นมามองอย่างเสียไม่ได้ ร่างท้วมของผู้หมวดคู่ใจเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้คนที่หันไปมองต้องขมวดคิ้ว

“มีอะไรเหรอครับหมวด”

“มีสาวมาขอพบแน่ะผู้กอง”

“ใคร?” นพเก้าขมวดคิ้วมุ่น เพราะเท่าที่จำได้เขาห้ามบรรดาสาวๆ ทั้งหลายไม่ให้มายุ่งวุ่นวายกับเขาในที่ทำงานไปหมดทุกคนแล้ว

“ผู้กองไม่น่าถามนะ สาวที่กล้าบุกเข้ามาหาหนุ่มๆ ถึงโรงพักคงจะมีคนเดียวเท่านั้นแหละครับผู้กอง” หมวดวันชัยยิ้มกริ่มขณะเบี่ยงตัวหลบให้กับร่างระหงของคนที่กำลังเดินฉับๆ เข้ามาอย่างร้อนใจ

“คุณนพ ตังมีเรื่องจะปรึกษาหน่อยค่ะ” สิตางศุ์พูดพร้อมกับแทรกกายเข้ามาในห้องของผู้กองนพเก้า โดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต

นายตำรวจหนุ่มมองคนสวยที่ดูลุกลี้ลุกลนด้วยแปลกใจ ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้หมวดวันชัยที่ปลีกตัวออกไปอย่างรู้งาน

“มีอะไรครับคุณตัง”

“คุณนพรู้รึเปล่าว่าหมอชินหายไปไหน” หญิงสาวพูดพลางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่อยู่ตรงกันข้ามกับโต๊ะทำงานของนพเก้าทันที

“ไอ้ชินหายไป?”

“ค่ะ หมอชินหายไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว โทรไปก็ปิดเครื่อง บ้านก็ไม่กลับ หมอได้บอกคุณนพรึเปล่าว่าจะไปไหน”

“ผมยังไม่รู้เรื่องเลยจนกระทั่งคุณมาบอกนี่แหละ”

“คุณนพไม่รู้จริง หรือว่าช่วยหมอชินโกหกตังกันแน่คะ” สิตางศุ์หรี่ตามองหนุ่มตรงหน้า พร้อมล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าใบใหญ่ที่สะพายมาด้วย

“แล้วทำไมผมจะต้องช่วยไอ้ชินโกหกคุณด้วยล่ะครับ คุณไปทำอะไรไม่ดีไว้กับไอ้ชินรึไง”

“ดีไม่ดี คุณนพก็ต้องรับผิดชอบในฐานะที่เป็นเพื่อนกับหมอชิน ตังถามอีกคำเดียวว่าคุณนพแน่ใจรึเปล่าที่บอกไม่รู้ว่าหมอชินอยู่ไหน”

“ผมไม่รู้จริงๆ ครับ” นพเก้าพูดพลางเกาหัวแกรกๆ พลางคิดในใจ

เป็นแฟนกันทะเลาะกันแล้วเกี่ยวอะไรกับผู้พิทักษ์สันติราษฎ์อย่างเราด้วยวะ...

“งั้นก็ดี” สิตางศุ์เห็นอีกฝ่ายยังยืนยันคำเดิมก็ชักปืนขึ้นมาจากกระเป๋า เล็งเป้าไปยังชายหนุ่มที่สะดุ้งโหยงอยู่บนเก้าอี้

“เฮ้ย ! คุณตัง ใจเย็นๆ สิครับ มีอะไรก็ค่อยพูดค่อยจากันก็ได้!” นพเก้าตาเหลือก เผลอยกมือขึ้นเหนือหัวโดยอัตโนมัติ

“ตังรู้ว่าคุณนพรู้ว่าหมออยู่ไหนแต่ไม่ยอมบอกตัง ใช่มั้ยคะ !” สิตางศุ์นิ่วหน้า

“ปัดโธ่คุณตัง ! ผมสาบานให้กลายเป็นตุ๊ดตอนนี้เลยสิเอ้า! ผมไม่รู้เรื่องไอ้ชินเลยพับผ่า ถ้าไอ้ชินหายไปจริงๆ ผมก็ต้องเป็นห่วงมันไม่น้อยไปกว่าคุณหรอก แต่ตอนนี้คุณใจเย็นๆ เก็บปืนลงไป เดี๋ยวผมช่วยคุณหามันเอง” นพเก้าละล่ำละลัก พยายามโน้มน้าวใจแม่สาวปืนโหดที่ตั้งท่าจะยิงแสกหน้าเขาตอนนี้

“คุณนพพูดจริงนะว่าจะช่วยตังหาหมอชิน”

“ครับๆ ผมช่วยแน่นอน”

“ถ้างั้นก็ขอบคุณมากค่ะ” หญิงสางพูดพลางยื่นปืนในมือไปให้ชายหนุ่มที่ยังคงขนพองสยองเกล้ากับความบ้าบิ่นของแฟนเพื่อนที่นั่งอยู่

“ผะ ผมว่าคุณเก็บปืนก่อนดีกว่ามั้ยครับ”

“อะไร ! คุณนพนึกว่าตังชักปืนมาขู่รึไง” สิ้นเสียงหวานๆ นายตำรวจหนุ่มถึงกับเลิกคิ้ว ก็ไอ้ที่โดนปืนจ่อหน้าอยู่นี่เขาไม่เรียกว่าขู่แล้วจะให้เรียกว่ามาอ้อนวอนเหรอครับ!

“ตังแค่เอาปืนของคุณนพมาคืนให้ก็เท่านั้นเอง” พูดเสร็จก็ส่งบาเร็ตต้ารุ่นอิดิเต็ดลิมิชั่นคืนให้แก่เจ้าของที่ทำหน้างงงวยอยู่

“เอาปืนมาคืนผม” นพเก้าทวนคำอีกครั้งอย่างไม่เชื่อหู

“พูดอย่างนี้ แสดงว่าคุณนพไม่อยากได้ปืนคืนแล้วใช่มั้ยคะ” อีกฝ่ายเลิกคิ้วสูง ชักปืนในมือกลับ แต่ถูกนายตำรวจหนุ่มคว้าเอาไว้ก่อน

“อยากครับอยาก โถ...ใจเย็นๆ สิครับคุณตังอย่าเพิ่งงอน” ชายหนุ่มหัวเราะแห้งๆ พร้อมกับแกะมือปีศาจสาวออกจากปืนสุดรัก ก่อนจะเปรยขึ้นมาเบาๆ “นี่ขนาดแค่เอาปืนมาคืน เล่นซะหัวใจแทบวาย...”

“คุณนพว่าอะไรนะคะ”

“อ้อ เปล่าครับ แค่บอกว่าได้ปืนคืน มันยินดีจนหัวใจแทบวาย” นายตำรวจหนุ่มตีหน้าซื่อพร้อมพูดต่อ “ว่าแต่ทำไมคุณถึงเอาปืนมาคืนผมล่ะ”

“เพราะคุณจะช่วยตังหาหมอชินใช่มั้ยคะ ตังไม่รู้จะพึ่งใครจริงๆ เมื่อเช้าแวะไปหาน้องเฟิร์นที่คลินิกมาก็ไม่ได้อะไรเลย ที่ตังคิดออกก็มีแค่คุณคนเดียวที่น่าจะตามตัวหมอชินได้” สิตางศุ์พูดจากใจจริง

“แล้วคุณไปมีเรื่องอะไรกับไอ้ชิน มันถึงได้หนีคุณไปอย่างนี้ ธรรมดาไอ้นี่มันไม่เคยหนีปัญหาอย่างนี้มาก่อนนะ” นพเก้าขมวดคิ้วมองคนที่เริ่มหน้าซีดด้วยความสงสัย

“เอาเป็นว่าคุณนพอย่าเพิ่งรู้เลยค่ะ ถ้าตังเคลียร์กับหมอชินได้เมื่อไหร่ ตังจะบอกคุณนพคนแรกเลย ...ได้รึเปล่าคะ” น้ำเสียงและสีหน้าซื่อๆ ของแม่สาวปีศาจนั่นทำเอานพเก้าถึงกับไม่อยากซักต่อ

“ก็ได้ครับ แล้วผมจะพยายามติดต่อไอ้ชินให้ก็แล้วกัน” เพียงเท่านี้รอยยิ้มสดชื่นก็ผุดขึ้นมาบนใบหน้างามอีกครั้ง

“ขอบคุณนะคะคุณนพ ไม่เสียแรงที่ตังไว้ใจคุณ” สิตางศุ์โพล่งขึ้นมาอย่างยินดี อย่างน้อยถ้าให้นพเก้าเป็นติดต่อ บางทีหมอชินอาจจะยอมฟังคำอธิบายของเธอบ้าง

 

วันนี้เป็นวันที่สามที่เธอต้องกลายเป็นคุณหมอเต็มตัวโดยไม่มีรุ่นพี่คอยประกบ มันทำให้สัตวแพทย์ฝึกหัดอย่างเธอได้เรียนรู้อะไรหลายๆ อย่างด้วยตัวเอง ฟารินดานึกสงสัยเกี่ยวกับการหายตัวไปของพี่หมอว่าคงจะต้องเกี่ยวข้องกับพี่สิตางศุ์ไม่ผิดแน่ เพราะรายนั้นอุตส่าห์มาหาเธอแทบทุกวันเพื่อถามหาพี่หมออย่างไม่คิดเหนื่อย นึกไปนึกมาก็อดสงสารเธอไม่ได้เหมือนกันเกือบจะพลั้งปากบอกไปหลายทีแล้วด้วย แต่ก็ห้ามปากไว้ได้ก่อนเพราะไม่อยากขัดคำสั่งของพี่หมอ

“พี่เฟิร์น เดี๋ยววันนี้ผมขอกลับบ้านไวหน่อยได้รึเปล่า” เมฆพูดขึ้นขณะจัดนิตยสารบนโต๊ะรับแขกข้างโซฟาที่ลูกค้าอ่านเพื่อฆ่าเวลากันให้เป็นระเบียบเรียบร้อย

“ทำไม?” ฟารินดาที่ยืนดูประวัติของน้องหมาที่เพิ่งตรวจเสร็จไปเมื่อสักครู่นี้บนเคาน์เตอร์เอ่ยขึ้นอย่างสงสัย

“ก็ผมต้องรีบไปขนของย้ายหอ พอดีเพิ่งได้หอแถวนี้ไงพี่”

“งั้นเหรอ...ก็ได้ แต่แค่วันนี้วันเดียวนะ” หญิงสาวอนุญาตอย่างเสียไม่ได้ แต่เพราะวันนี้ไม่ค่อยลูกค้าสักเท่าไหร่ ทำให้เธอพอจะอยู่คนเดียวได้โดยไม่ลำบากนัก

“คร้าบผม แต่พี่เฟิร์นไม่รู้จริงๆ เหรอว่าหมอชินหายไปไหนน่ะ ผมนะ...สงสารก็แต่พี่ตัง เทียวไปเทียวมาอยู่นั่นแหละ ไม่รู้สองคนไปแอบทะเลาะอะไรกันตอนไหน หมอชินโกรธสะบัดบ๊อบไปโน่นแล้ว”

“น้อยๆ หน่อยเมฆ พูดยังกับว่าพี่หมอเป็นสาว”

“อ้าว...หรือไม่จริง ผมเห็นมีแต่ผู้ชายง้อผู้หญิง แต่นี่อะไรมีแต่ผู้หญิงง้อผู้ชาย” เมฆพูดพลางหัวเราะขึ้นมา เมื่อนึกถึงหากจะให้สองคนนั้นสลับบทบาทกันจริงๆ

“อันที่จริงพี่ก็แอบคิดเหมือนกันนั่นแหละ สงสารพี่ตังจริงๆ” ฟารินดาอ้อมแอ้มพูดออกมา เพราะความคิดเธอก็ไม่ต่างกันนัก

คุยกันไปได้ไม่เท่าไหร่ แขกผู้ไม่ได้รับเชิญอีกคนก็ปรากฏกายขึ้นตรงประตูกระจกหน้าคลินิก เห็นดังนั้นฟารินดาถึงกับเหลือบตาไปมองอย่างเซ็งๆ ไม่ได้ ปล่อยให้เมฆทักทายด้วยความดีใจเพียงลำพัง

“หวัดดีครับพี่นพ จะมาหาหมอชินเหรอครับ รายนั้นไม่อยู่นะ ไม่รู้ว่าหายไปไหน” หนุ่มน้อยชี้แจงเสร็จสรรพ นพเก้ายิ้มน้อยๆ พร้อมกับส่ายหน้าเป็นเชิงปฏิเสธ

“พี่ไม่ได้มาหาไอ้ชิน” พูดพลางหันไปมองหญิงสาวเพียงคนเดียวในคลินิกด้วยท่าทางกรุ้มกริ่ม “แต่พี่มาหาหมออีกคนตะหาก”

ได้ยินแค่นี้เมฆก็ถึงบางอ้อ มิน่าล่ะ...ตอนมาฉีดวัคซีนป้องกันโรคหมาบ้า พี่นพถึงได้กระดี๊กระด๊ายังกับปลากระดี่ได้น้ำ สงสัยว่าส่วนเกินอย่างเขาคงจะต้องรู้หน้าที่เสียที

“งั้นก็เข้าทางเลยครับพี่นพ เพราะผมกำลังจะกลับหอไปขนของอยู่พอดีเลย ยังไงก็ฝากคลินิกกับพี่เฟิร์นด้วยแล้วกันนะคร้าบ”

ฟารินดาเห็นน้องชายชิ่งเอาตัวรอดไปต่อหน้าต่อตาก็ค้อนขวับ “ไหนบอกจะกลับตอนบ่ายไม่ใช่เหรอ นี่ยังไม่ทันเที่ยงด้วยซ้ำ พี่ไม่อนุญาต”

“อะไรกันคุณ” นพเก้าที่ฟังอยู่แย้งขึ้นมาทันที “ก็น้องเขาบอกว่ามีธุระต้องรีบไปขนของ แล้วคุณจะรั้งไว้ทำไม ถ้าเกิดว่าเมฆมันดันกลับไปไม่ทัน ไอ้พวกรับจ้างขนของมันทำของพังหรือแอบขโมย คุณจะรับผิดชอบยังไง”

“ใช่ครับพี่เฟิร์น พี่นพพูดถูกต้องที่สุด แล้วอีกอย่างพี่เฟิร์นก็อนุญาตผมแล้วนะ ถ้างั้นผมขอตัวเลยแล้วกัน” พูดแล้วน้องชายตัวดีก็วิ่งปรู๊ดไปคว้ากระเป๋าสะพายข้างที่อยู่ในเคาน์เตอร์ออกมา

“พี่ไม่ได้อนุญาตให้นายกลับตอนนี้ซักหน่อยเมฆ !” ฟารินดาแหวขึ้นมาแต่ช้ากว่าเด็กหนุ่มที่หายลับออกไปจากคลินิกเรียบร้อยแล้ว

นพเก้าที่ยืนมองอยู่ถึงกับหัวเราะร่วน ไม่คิดว่าทางมันจะสะดวกถึงใจ ถ้ารู้ว่าทุกคนให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ได้ดีเพียงนี้ รับรองว่า...สาวน้อยใจแข็งจะรอดเงื้อมมือเขาไปไหนได้

“เมฆไม่อยู่ ผมก็มาช่วยคุณแล้วนี่ไง” ได้ยินดังนั้นสาวผมสั้นในชุดกาวน์ก็หันมาค้อนขวับ

“ไม่ต้องช่วยฉันหรอกคะ เพราะฉันไม่ได้ขอ และถ้าคุณมาที่นี่เพราะเรื่องพี่หมอ ฉันจะบอกให้เลยว่าฉันไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น”

“ทำไมคุณไม่แทนตัวเองว่าเฟิร์นเหมือนที่พูดกับไอ้ชิน เพราะยังไงซะผมก็แก่กว่าคุณพอๆ กับไอ้ชินนะครับใบเฟิร์น” นพเก้าพูดพลางยิ้มน้อยๆ

“เพราะว่าคุณไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกเคารพนี่คะผู้กองนพเก้า”

“อันที่จริงผมก็ไม่ได้อยากให้คุณมาเคารพผมหรอก เพราะว่าผมหวังอย่างอื่นมากกว่า” ดวงตาคมกริบวาววับขึ้นมาราวกับเสือป่ากำลังจะขย้ำเหยื่อ

“สงสัยว่าแถวนี้จะมีอะไรที่คุณหวังหรอกค่ะ เพราะผู้หญิงส่วนใหญ่ไม่ได้ง่ายกันทุกคน” หญิงสาวยิ้มมุมปาก จ้องผู้กองหนุ่มกลับอย่างไม่กลัวเกรง

“ผมไม่ได้คิดว่าคุณง่าย” นายตำรวจหนุ่มในชุดลำลองพูดพลางขยับกายเข้าไปหาหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างเคาน์เตอร์ จนเธอต้องเผลอขยับถอยอย่างอัตโนมัติ “ยิ่งยากยิ่งมีเสน่ห์ เชื่อผมเถอะ”

ฟารินดานิ่วหน้า เริ่มรู้สึกว่าเธอกำลังถูกคุกคามจากผู้ชายหน้าเข้มนี่เข้ามาทุกขณะ หญิงสาวจึงตัดสินใจใช้ปากกาในมือดันแผ่นอกกว้างใต้เสื้อยืดสีเทาของชายหนุ่มเอาไว้ก่อน

“กรุณาถอยออกไปด้วยค่ะผู้กอง” นพเก้ากระตุกยิ้มโน้มตัวเข้าไปหาคนตัวเล็กอย่างไม่ฟังคำสั่ง ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือของหญิงสาวที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์มาถือไว้เสียเอง

“ผมแค่จะเอาโทรศัพท์” ชายหนุ่มตีหน้าซื่อพร้อมกับถอยห่างออกมา ไม่สนใจคุณหมอตัวเล็กที่กระโดดคว้าโทรศัพท์ของตัวเองเอาไว้เป็นพัลวัน

“นั่นมันโทรศัพท์ฉันนะ เอาคืนมาเดี๋ยวนี้ !” ฟารินดาแหวลั่นคลินิก พยายามไขว่คว้าโทรศัพท์ของตัวเองที่ถูกคนกะล่อนเอาไปกดอะไรยุกยิกๆ

“คุณอยู่เฉยๆ สิ ผมกำลังหาข้อมูลอยู่ นี่ถ้าคุณยังไม่หยุดเดี๋ยวผมก็ยัดข้อหาขัดขวางการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ให้ซะเลย” นพเก้าเบี่ยงตัวหลับมือเล็กๆ ที่พุ่งมาเอาโทรศัพท์กับเขาอย่างทุลักทุเล

“คุณไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้นเอาคืนมาเดี๋ยวนี้นะ !” แล้วนายตำรวจหนุ่มก็ตัดสินใจรวบแขนทั้งสองข้างของคุณหมอเอาไว้ด้วยมือใหญ่เพียงข้างเดียว ฟารินดาถึงกับดิ้นเร่าๆ ก็ใครมันจะไปคิดว่าเขาจะมีเรี่ยวแรงเยอะถึงเพียงนี้!

“อยู่นิ่งๆ ก่อนสิคุณ ผมทำงานไม่สะดวก”

“ปล่อยฉันสิ ไอ้ตำรวจบ้า !” ได้ยินคนตัวเล็กด่าว่าเขาบ้าก็อดยิ้มไม่ได้ เออแน่ะ...สงสัยว่าเขาจะบ้าจริงอย่างที่เธอบอกเสียแล้วละมั้ง

“อ่ะ เรียบร้อยแล้ว” นพเก้าที่ใช้เวลาไม่นานกับโทรศัพท์ของคุณหมอสาวในการหาข้อมูลก็ยื่นของกลางคืนให้แก่เจ้าของพร้อมกับปล่อยเธอให้เป็นอิสระ พยายามปรับสีหน้าให้เป็นการเป็นงานขึ้นมา

“เบอร์ที่โทรออกล่าสุดเป็นเบอร์ผมเอง ส่วนนอกจากนั้นผมก็เชื่อว่าคุณไม่ได้ติดต่อกับไอ้ชินมันจริงๆ” ฟารินดาที่หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธเลิกคิ้วสูงเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูดออกมา ไอ้ประโยคหลังน่ะไม่เท่าไหร่หรอก แต่ติดใจอยู่ที่ประโยคแรกนี่แหละ...

“คุณมีสิทธิ์อะไรมายัดเยียดเบอร์ตัวเองให้กับฉันคะผู้กอง”

“ผมไม่ได้ยัดเยียด แต่ผมแค่จะต้องใช้เบอร์คุณ มันเลยบังเอิญต้องโทรไปที่เบอร์ผมก่อนเท่านั้นเอง” นายตำรวจหนุ่มยิ้มมุมปาก

ฟารินดาถึงกับขมวดคิ้วมุ่น ไม่คิดเลยว่าเล่ห์เหลี่ยมของตำรวจมันจะแพรวพราวได้ถึงเพียงนี้ ถ้ามีใครบอกเธอว่ากรมตำรวจบรรจุวิธีหลีหญิงไว้ในหลักสูตร เธอก็จะเชื่อ !

“ได้สิ่งที่คุณต้องการแล้วนี่ คราวนี้เสร็จธุระแล้วใช่มั้ยคะ” คุณหมอสาวพูดขึ้นอย่างเอือมระอา แม้จะรู้สึกเคืองที่เขาแอบขโมยเบอร์เธอไปบ้าง แต่ถ้าไม่รับซะอย่างเขาเป็นได้แค่ริ้นไรที่คอยมาตอมให้รำคาญก็เท่านั้น...

“เรียบร้อยครับ” อีกฝ่ายตอบยิ้มๆ

“ถ้างั้นก็เชิญค่ะ”

“แล้วผมจะโทรมาหานะครับ”

“ฉันไม่รับโทรศัพท์ของคนแปลกหน้าค่ะ”

“โธ่...ใบเฟิร์น ผมแค่จะโทรหาคุณเรื่องไอ้ชินมันเท่านั้นเอง หรือว่าคุณคิดว่าผมจะโทรมาจีบเลยไม่กล้ารับ” นพเก้าหย่อนระเบิดลูกใหญ่ทิ้งท้าย

หญิงสาวเม้มปากเป็นเส้นตรง ตวัดสายตามองคนตัวใหญ่อย่างเสียหน้าเป็นที่สุด “ถ้าหมดธุระแล้วก็รีบกลับเถอะค่ะ ประเทศไทยยังต้องการตำรวจที่ทำงานอีกเยอะอยู่ ไม่ใช่เอาเวลาราชการมาทำสิ่งไร้ประโยชน์อยู่อย่างนี้”

นพเก้าได้แต่อมยิ้ม ก่อนจะยอมถอยทัพกลับไปแต่โดยดี ไม่อยากยียวนเธอให้มากกว่านี้ ใครบอกว่าผู้หญิงดุนั้นจีบยาก เขานี่แหละที่จะทำให้เธอถอดเขี้ยวเล็บให้ได้ ในเมื่อสาวๆ ที่เคยเจอมามีแต่ง่ายๆ จนน่าเบื่อ ลองเจอยากๆ ดูสักรายมันก็สนุกดีพิลึก...

 

เสียงนกร้องที่ดังก้องขึ้นในเช้าวันใหม่ไม่ได้ทำให้อารมณ์ขุ่นมัวของหนุ่มร่างสูงที่ยืนเกาะขอบระเบียงชั้นสองของบ้านไม้กลางป่ารู้สึกดีขึ้น วันนี้ก็เป็นวันที่สี่แล้วที่เขาหนีปัญหามาพักสมองอยู่ในบ้านพักตากอากาศของครอบครัวแถวเขาใหญ่ ชายหนุ่มเหลือบมองดูผืนฟ้าสีครามด้านบนอย่างไร้จุดหมาย อากาศรอบกายแม้จะเย็นสบายจริง แต่ทว่าจิตใจเขากลับยังร้อนรุ่มไม่เปลี่ยนแปลง

คชินทร์ไม่โกหกว่าเขาคิดถึงสิตางศุ์จับใจ ไม่เคยมีความรู้สึกรุนแรงขนาดนี้กับใครมาก่อนในชีวิต แต่สิ่งที่เธอทำมันช่างทำร้ายหัวใจเขาได้ดียิ่งนัก ตลอดสี่วันที่ผ่านมาเขาพยายามขบคิดเรื่องนี้มาโดยตลอด ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันต้องมีเหตุและมีผล สิ่งที่เขาเห็นอาจจะไม่ใช่คำตอบของทุกสิ่ง บางทีอาจจะเป็นเขาเองที่วู่วามทำอะไรโดยไม่ไตร่ตรองให้ดี ไม่ถามและไม่รอฟังคำตอบของเธอที่อาจจะคลี่คลายปัญหาทุกอย่างได้อย่างไม่ยากเย็น

แต่ก็นั่นแหละ...เหมือนกับคำพูดที่บอกว่าความรักมักทำให้คนตาบอด เขาเองก็คงจะเป็นหนึ่งในนั้น บอดทั้งตาและบอดทั้งใจ ที่ไม่ยอมเชื่อมั่นในคนที่เขารัก ทั้งที่สิ่งที่เธอทำมาทั้งหมดก็เป็นเครื่องพิสูจน์ได้อย่างดีว่าเธอไม่มีวันหักหลังเขาอย่างร้ายกาจเช่นนั้นได้

บางทีคนที่ร้ายกาจที่สุดอาจจะไม่สิตางศุ์ ราชโยธิน แต่อาจจะเป็นเขาเองที่ทำร้ายเธออย่างเลือดเย็น ทิ้งปัญหาทุกอย่างมาโดยไม่ไตร่ตรองอะไรให้รอบคอบเสียก่อน ป่านนี้เธอจะเป็นอย่างไรบ้างหนอ...ยังจะพร้อมที่จะอภัยให้เขาหรือไม่...

“คุณชินคะ เช้านี้มีข้าวต้มกุ้งนะคะ ตอนเที่ยงเป็นแกงเห็ดเผาะ ส่วนตอนเย็นก็เป็นผัดหน่อไม้ที่คุณชินชอบ ป้าเตรียมไว้ให้แล้วนะ” ป้าสำรวยพูดเมนูอาหารสำหรับวันนี้ให้หนุ่มน้อยฟังตามกิจวัตรประจำวันนับตั้งแต่เขาโผล่มาโดยไม่บอกกล่าวกันล่วงหน้าเมื่อสี่วันก่อน หญิงวัยห้าสิบแปดมองแผ่นหลังกว้างของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นลูกเจ้านายด้วยความเอ็นดู เธอเห็นคชินทร์ตั้งแต่ยังแบเบาะจนกระทั่งโตเป็นหนุ่มตัวสูงล่ำ แต่ถึงแม้จะได้เห็นหน้ากันแค่ปีละครั้งเพราะคุณราเชนทร์พ่อของคุณคชินทร์พามาพักผ่อนที่นี่ในยามพ่อหนุ่มผู้นี้ปิดเทอม เธอก็ยังมีความผูกพันกับเขาอยู่มากทีเดียว

“ป้ารวยครับ ผมถามขอถามอะไรหน่อยสิ” คชินทร์พูดพลางหันกลับมามองผู้ดูแลบ้านด้วยสีหน้าหนักใจเล็กน้อย

“อะไรคะ”

“ตอนที่ป้าโกรธลุงหมาย พอลุงหมายมาง้อ ป้าจะให้อภัยเลยรึเปล่า” สิ้นเสียงนุ่มๆ ของเจ้านายหนุ่ม ป้าสำรวยก็ถึงกับอมยิ้ม

พุธโธ่...นึกว่าเรื่องอะไร ที่แท้ก็เรื่องสาวๆ นี่เอง

“มันก็ต้องแล้วแต่เหตุการณ์แล้วล่ะค่ะคุณชิน ว่ามันพอให้อภัยได้รึเปล่า ว่าแต่...คุณชินไปทำอะไรใครไว้รึเปล่าคะ”

“ก็มีบ้างครับ” คชินทร์พยักหน้ารับ

“อย่าบอกป้านะที่หนีมาอยู่นี่คนเดียวไม่พูดไม่จา เพราะหนีสาวๆ มาน่ะ”

“ก็มีส่วน”

“โถ...คุณชินขา” ป้าสำรวยพูดพลางเดินมาบีบแขนหนุ่มน้อยที่รักเหมือนลูกเหมือนหลานเบาๆ “การแก้ปัญหาที่ดีที่สุดก็คือการเปิดอกคุยกันนะคะคุณชิน ไม่ใช่การหนีปัญหาอย่างนี้ ไม่อย่างนั้นป้ากับตาหมายก็คงไม่อยู่ด้วยกันมาจนถึงป่านนี้หรอกค่ะ”

“ตอนแรกผมคิดอะไรไม่ออกก็เลยขอหนีมาตั้งหลักก่อน แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วล่ะครับว่าปัญหานี้มันจะต้องแก้ยังไง” คชินทร์ยิ้มละมุน “ขอบคุณมากนะครับป้ารวยที่ดูแลผมเป็นอย่างดีทั้งๆ ที่โผล่มาแบบไม่ทันได้ตั้งตัว”

“เรื่องป้ามันไม่เท่าไหร่หรอกค่ะ ตอนนี้เรื่องสาวๆ ของคุณชินสำคัญกว่าเยอะ”

“ถ้าอย่างนั้นป้ารวยคงไม่ว่าอะไรนะครับที่ผมจะไม่ได้อยู่ทานฝีมือของป้าวันนี้”

“ไม่ว่าอะไรหรอกค่ะ ถ้าหากว่าครั้งหน้าคุณชินจะชวนสาวคนนั้นมาแนะนำให้ป้ารู้จักบ้าง” ป้าสำรวยพูดด้วยความเอ็นดู

“ถ้าคดีนี้ไม่มีพลิก ผมรับรองว่าป้ารวยได้เห็นแน่นอน” พูดแล้วชายหนุ่มก็สวมกอดป้าสำรวยด้วยความยินดี ก่อนร่างสูงสมส่วนจะเดินไปเก็บของในห้องนอนอยางกระตือรือร้น

เอาล่ะ...ตอนนี้เขาพร้อมสำหรับทุกอย่างแล้ว ปัญหาที่มันคาราคาซังอยู่ต้องได้รับการสะสาง และถึงแม้คำตอบของเธอมันจะออกมาในทิศทางไหนเขาก็จะยอมรับไม่หนีไปไหนอีกแล้ว...

 

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++

 

ตอนนี้คงจะเห็นปัญหาเริ่มคลี่คลายนะคะ

แต่ยังค่ะ...ยังไม่จบง่ายๆ เรื่องราวยังมีต่อ

ยังไงก็ไปลุ้นกันตอนต่อไปนะคะว่าสองคนนี้จะเจออะไรอีก อิอิ

 

ขอบคุณทุกคนที่ยังติดตามกันนะคะ :)

( ดารานิล )

www.facebook.com/daranilday

 

++++++++++++++++++++++++++++++++

 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
คิดว่ามันต้องมีอะไรในกอไผ่(หน่อไม้ไงล่ะ) แน่นอน ยัยป้าคงไม่โหดกับน้องชิน
มาอัพเร็วๆนะคะ
จากคุณ รุ่ง/(mee_and_meo) อัพเดตเมื่อ 20/07/2554 21:46:12
ความคิดเห็นที่ 2
ขอให้คืนดีกันไวๆนะคะ อัพต่อเร็วๆนะคะเป็นกำลังใจให้ค่ะ
จากคุณ เบนซ์/(19767) อัพเดตเมื่อ 20/07/2554 18:47:38
ความคิดเห็นที่ 3
เอาใจช่วยในการคืนดีกันครั้งนี้ของทั้งคู่นะค่ะ  แล้วกลับมาอัพต่อเร็วๆนะค่ะไรเตอร์  รีดเดอร์รอยู่ๆ

โหวตให้นะคะ
จากคุณ ปอ/(helikopter) อัพเดตเมื่อ 20/07/2554 16:17:50
ความคิดเห็นที่ 4
นทีสุดนพก็ได้ของรกคืนแล้ว ดีใจกับชายหนุ่ม
นึกว่าตังจะเล่นบทบู๊เค้นเอาความจริงกับนพซะอีก
เห็นแบบนี้ก็ค่อยโล่งใจหน่อย
อิอิ ช่างกล้ารับปากอย่างนั้นออกไปน้อ...นพ..ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆรีดเดอร์คงเสียใจมากๆ
น้องเฟรินเริ่มจะใจอ่อนแล้วไหมเนี่ย?
ก็โดนตำรวจหนุ่มรุกซะขนาดนี้...
หมอชินกลับมาเหอะ...หายไปหลายวันแล้วนะ...คนสวยเขาคิดถึง

พื้นหลังสวยจัง..ได้บรรยากาศมากๆ
จากคุณ maple/(nuchaba_lee) อัพเดตเมื่อ 19/07/2554 22:55:10
ความคิดเห็นที่ 5
อิ รุง ตุง นัง จัง แหะ !!
จากคุณ ฟอสซิล/(idol_rose) อัพเดตเมื่อ 19/07/2554 17:22:50
ความคิดเห็นที่ 6
ลุ้นๆ 
อัพต่อเลยค่า ^^
จากคุณ ~BoBo~**/(BabyZaaa) อัพเดตเมื่อ 19/07/2554 16:39:02
ความคิดเห็นที่ 7
ลุ้นๆ อยากรู้จังว่าจะเคลียร์กันยังไง
จากคุณ PaiFon/(my_time) อัพเดตเมื่อ 19/07/2554 13:53:18
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 176 ท่าน