Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Black Floral
Secret เด็กข้างบ้าน
Black Floral 17
20
21/07/2554 14:25:53
767
เนื้อเรื่อง

 

17

ฉันถูกคนโรคจิตลากออกจากไทม์ สแควร์!

 

           

            มีคนเคยบอกว่าในขณะที่คนๆ นึงกำลังจะตาย ไม่ว่าเขาจะหลับหรือไร้สติ ใช่ว่าเขาจะไม่ได้เสียงใดเลยจากด้านนอก

 

            “…”  

            ฉันตื่นขึ้นมาในห้องสีขาว ฉันหมายถึง สีขาวจริงๆ เพราะนอกจากเตียงกับสายระโยงระยางรอบตัวแล้วก็ไม่มีอะไรเลยนอกจากบานหน้าต่างที่ไม่มีผ้าม่าน ( ไม่รู้มีไว้ทำเผือกไร ) กับห้องว่างเปล่า มันไม่เหมือนห้องพักฟื้นหรือห้องไอซียูในโรงพยาบาล มันเหมือนห้องทดลงมากกว่า =_=

 

            เดย์? ” ฉันเอ่ยชื่อคนที่เอามือทาบบนหน้าผากฉันอย่างประหลาดใจ

            ว่าไง…”

            ร่างผมดำทักทายฉันด้วยคำพูดสั้นๆ น้ำเสียงนั้นฟังเผินๆ ดูแข็งกระด้างเหลือเกิน

            เดย์เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนหรือเปล่า

            “…”

            เดย์

            ไม่เป็นไรแล้วนะคนดี เดย์ไม่เป็นอะไรหรอก ห่วงตัวเองดีกว่าเดย์ก้มจุมพิตที่หน้าผากฉันอย่างแผ่วเบาก่อนที่จะย่อตัวนั่งลงบนเก้าอี้ที่ดึงมาชิดกับเตียง

            วันนี้วันที่เท่าไหร่แล้ว

            วันที่ 31 ธันวา

            “…”

            นาร์ลนอนเป็นคนแก่มาห้าวันแล้วนะ

            ฮ่ะๆนั่นสิ

            นาร์ลเจ็บตรงไหนหรือเปล่า

            เดย์

            “…”

            น้ำเสียงเจ็บปวดแบบนั้นดูไม่เป็นเดย์เลยนะ

            “…”

            เดย์ปิดคนอื่นได้ แต่เดย์ปิดนาร์ลไม่ได้ ยิ่งในตอนที่นาร์ลไม่สบายอย่างนี้ มันไม่เนียนหรอก เชื่อเถอะ นาร์ลชอบเดย์ก่อนหน้านี้มากกว่า ^^”

            “…อื้ม

            พรุ่งนี้เราไปไทม์ส สแควร์ดีมั้ย ตั้งสองปีแล้วนาร์ลไม่ได้เคาท์ดาวน์กับเดย์ อื้มๆ มันจะดีมากเลย

            แต่นาร์ลยังไม่หายนะ…”

            “O_O…โอ้ยยย หายเร็วละกัน งานแบบนี้ไม่พลาดหรอก คิคิ และก็…”

            นาร์ล

            “…”

            “…”

            ฉันคลายยิ้มลง เงยหน้ามองเพดานสีขาวซักพักแล้วเคลื่อนกลับไปสบตากับเขา

            นาร์ลใช้สรรพนามผิด แหะๆ ^^ …เอ่อ พรุ่งนี้นาร์ลจะไปไทม์ส สแควร์นะ

            “…”

            เฮ้อสงสัยจังทั้งๆ ที่นาร์ลไม่มีอะไรให้พวกเดย์อีกแล้ว ทำไมถึงยังไม่ไล่นาร์ลไปซักที

            นาร์ลได้ยิน…? ”

            นาร์ลไม่ลืมตามันไม่ได้แสดงว่าประสาทรับรู้ที่เหลือของนาร์ลไม่ทำงานซะหน่อย ^^”

            “…เรื่องมันยังไม่จบง่ายๆ หรอกนาร์ล แต่ในอีกทางนึงนาร์ลไม่มีวันยอมไป

            เป็นแฟนกันสองปี พึ่งจะรู้ว่าเดย์ตรงใจกับนาร์ลจริงๆ ก็วันนี้แหละ =.,= ถูกต้อง! นาร์ลจะไม่ยอมให้เดย์โดนยัยแฟรี่ขย้ำหรอก( ในอีกทางนึง ฉันไม่ยอมให้ยัยนั่นเป็นหนอนคอยกระดึ๊บเข้ากระดึ๊บออกองค์กรลอยหน้าลอยตาไปง่ายๆ หรอก )

            “=_= …”

ก๊อกๆ

            พี่มิดเดย์….เอ่อ -_- มีประชุมค่ะ ด่วนเลย

            แฟนกำลังจู๋จี๋ยัยแฟรี่ดันเข้ามาทำพังจนได้ =_=+

            เดี๋ยวฉันตามไป

            แต่ว่า

            คำพูดง่ายๆ น่ะแฟรี่ ไม่เห็นว่าจะต้องพูดซ้ำ

            “…ค่ะ

            ตอบรับด้วยความไม่พอใจ นั่นเป็นสิ่งที่ฉันทึ่งมากกับการกระทำของแฟนตัวเอง -.,- เขาทำการไล่ตะเพิดยัยเด็กน้อยแบบอ้อมๆ ทำให้เธอต้องเดินตึงตังออกห้องไปเลย โอ้วเยส! *O*

            นาร์ล นอนพักเยอะๆ นะ พรุ่งนี้เช้าจะมาเยี่ยมอีกที ใต้ดินนี้ระบบปลอดภัยสูง ไม่มีอะไรหรอก คืนนี้มีประชุมทั้งคืนที่ชั้น C พนักงานทั่วไปรวมตัวกันที่ชั้นบนๆ กันหมด นาร์ลอยู่ชั้น F เป็นชั้นพักฟื้น ถ้ามีไรกดนี่เรียกพยาบาลด้านนอกได้และเดย์ก็หยิบปุ่มกดฉุกเฉินให้ฉัน

            ส่วนชั้นห้องพักทั่วไปจะอยู่ชั้น E ของทั้งหมดของนาร์ลจะอยู่ชั้นนั้น ถ้าอยากได้อะไรบอกพยาบาลเอามาให้ก็ได้

            “…”

            ฝันดีนะ

            เดย์จับมือฉันแล้วหันหลังกลับเดินเปิดประตูออกไปข้างนอก เหลือเพียงไฟสีส้มในห้องสีขาว สลัวๆอยู่บนหัวฉัน ฉันนอนไม่หลับ รู้สึกแปลกๆ ซักพักฉันก็เอื้อมมือให้ยาวเท่าที่จะทำได้ไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนเคาท์เตอร์ติดกับเตียงมาเปิด

          ไวรัสที่มาจากปลายลูกธนูมีส่วนทำลายวัคซีนของนาร์ชา ทำให้ข้อมูลในการทำลายและตำแหน่งต่างๆ ผิดพลาด เธอจึงเป็นตัวอย่างที่ล้มเหลว

          เราเหลือแฟรี่คนเดียว ฉันหวังว่ามิดเดย์คงจะยังไม่ลืมว่าอะไรเป็นอะไร

            ฉันถูกดึงให้อยู่ในความคิดนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในฝันฉันก็ได้ยินแต่เสียงนั้น พอตื่นมามันก็ยังหลอนอยู่ทุกวินาทีที่ฉันอยู่คนเดียวทุกครั้ง

ติ๊ดๆ

            ฉันถูกดึงความสนใจให้กลับมาอยู่ที่หน้าจอโทรศัพท์ เสียงข้อความดังขึ้นบ่อยมากบ่งบอกว่าหลายวันที่ฉันไร้สติอยู่ข้อมูลนี้ถูกส่งมามากแค่ไหน

         

          คนของเธอทำลายคลังที่ประเทศไทยหมดแล้วนะ ไม่น่าเชื่อ

          ฉันคงติดต่อเธอบ่อยได้ไม่มาก แต่ฉันดีใจที่คนของเธอทำงานได้เร็วดีมาก

          เหลือแค่แหล่งใหญ่สุดที่พ่อฉันกับฉันอยู่ แต่ฉันอยากจะให้รออีกนิด

          ฉันตัดสินใจแล้ว ถ้าไม่ทำตอนนี้ฉันคงไม่มีโอกาส นี่คือที่อยู่ของแหล่งสุดท้ายที่คนของเธอกำลังหาอยู่ 14 ถนน……’

 

          และจับคนโกหกให้ได้ล่ะ เพราะถ้าแผนพ่อไม่สำเร็จยัยนั่นจะเป็นคนจบเกม

ปัง

            เล่นโทรศัพท์อยู่เหรอ

            เปล่าฉันปฏิเสธ เทลเดินเข้ามาในห้องพอดีแต่โชคดีที่ฉันรู้ตัวทัน ฉันวางตัวโทรศัพท์ใต้ผ้าห่มแล้วพยายามพยุงตัวเองปรับพนักที่นอนให้สูงขึ้นเพื่อพิง

            “…” ฉันขมวดคิ้วมองเทลที่ยืนกระดิกมืออยู่

            จะเอามาให้ดูดีๆ หรือจะให้ฉันล้วงใต้ผ้าห่มเธอเพื่อหยิบมันมา

            “>O< โอ้ยย ปล่อยๆ นะ! ” ฉันถือโทรศัพท์แน่นเบี่ยงตัวหนีไอ้พ่อหางวัวที่วิ่งเข้ามาพยายามยื้อแย้งโทรศัพท์สุดชีวิต เบี่ยงไปเบี่ยงมาจนได้เรื่องทันทีเมื่อแผลกำเริบทำให้ฉันต้องร้องโอ้ยออกมา เทลจึงหยุดการราวีชั่วคราว

            เลือดซึมนิ

            เออดิ T^T! ”

            เรียกพยาบาลมาดิ เดี๋ยวฉันจะดูโทรศัพท์แทนเธอเอง

            ไอ่บ้า!! ”

            ด่าฉันอีกละ -_-+”

            ต้องการอะไรจากฉัน! ”

            เห็นโต้งๆ ว่ากำลังแย่งโทรศัพท์เธอ ฉันคงจะยืมมาสั่งพิซซ่าละมั้ง -_-^”

            “…”

            ฉันเป็นนักสืบพิเศษนะยัยโง่ อย่าคิดว่าฉันจะโง่เหมือนเธอ ฉันถูกฝึกมาแทบเลือดสาดกะอีแค่เธอปิดความลับแค่นี้ทำไมฉันจะไม่รู้

            หมายความว่าทุกคนรู้หมดเลยเหรอ

            เปล่า

            เอ๊า! ”

            ทุกคนเขามีงานทำ ไม่มีเวลามาสนใจผีบ้าอย่างเธอหรอก -..- แต่ฉันตัวติดกับเธอมากี่เดือนกี่วันแล้วล่ะ กะอีแค่ความลับแค่นี้ถ้าฉันต้องการจะรู้ทำไมฉันจะทำไม่ได้ มันขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้นที่ฉันอยากจะรู้ ฉะนั้นตอนนี้ฉันอยากรู้ เธอก็ต้องให้ฉันรู้! ”

            “…”

            ตอนนี้ทุกคนสงสัยว่าเธอเป็นคนขายข่าวเราให้พวกมัน

            “…ฉันรู้

            แต่ที่ทำไม่ได้ก็เพราะ…”

            ไม่มีหลักฐาน รอแค่เวลาที่มีหลักฐานเท่านั้น ยัยเด็กแอ๊บแบ๊วนั่นก็พร้อมจะยัดหัวฉันใส่คุกได้อย่างสะใจ

            “…”

            ฉันถูกสงสัย และทุกคนก็กำลังถูกยัยนั่นปั่นหัวอย่างสนุกสนาน ไม่รู้สิบางครั้งฉันก็รู้สึกว่าพวกนายมักจะโง่ในเรื่องที่ง่ายๆ ทั้งๆ ที่พวกนายสามารถทำลายแหล่งเสริมพวกมันได้หมดในเวลาที่รวดเร็ว แต่ทำไมกะอีแค่จับเรื่องคนทรยศถึงดูยากจัง แค่โดนคนในปั่นหัวแค่นี้ก็ตัดสินใจหาว่าฉันเป็นคนขายข่าวแล้วงั้นเหรอ

            แฟรี่แค่รอเวลาเท่านั้นนาร์ชา ยัยนั่นมีหลักฐานแล้ว ที่จะมัดทั้งตัวเธอ…” เทลพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูอึดอัดและตกใจ เขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้แล้วพูดเบาๆ และอนาคตของเธอให้สามารถอยู่ในคุกได้ตลอดชีวิต

            หลักฐานเท็จชัดๆ

            อืม

            “…หมายความว่าไงว่า อืม

            ก็ฉันเชื่อเธอ

            ง่ายขนาดนั้นเชียว -_-^”

            ง่ายสิ และเรื่องที่เธอจะเอาโทรศัพท์มาให้ฉันมันก็ง่ายด้วย

            ยังไม่จบ ฉันสัญญากับอีกคนว่าจะไม่มีวันให้ใครรู้ข้อมูลนี้จนกว่า…”

พลึ่บ!

            นี่! ”

            เรื่องที่ยัยนั่นว่าเธอเป็นคนขายข่าวมันเป็นความจริง แต่เธอไม่ได้ขาย เธอแค่รับข่าว และแทนที่จะผิดมันกลับถูกซะด้วยในเมื่อข้อมูลนี้ช่วยให้ฉันทำงานไม่ผิดพลาดเลย

            “…นาย รู้ตั้งแต่แรก? ”

            ไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียว…”

            “…”

            เอาล่ะ แต่ก็น้อยคนละนะที่รู้ ขอบคุณสำหรับข้อมูลสุดท้ายฉันไปล่ะเทลโยนโทรศัพท์คืนให้ฉันแล้วหันหลังกลับเดินจากไปง่ายๆ

            เดี๋ยว! ”

            “…” เขาหันกลับมามองอย่างงงๆ

            ตัวหัวหน้า จับได้ จับเป็นเถอะนะ

            นี่เธอกำลังขอร้องให้ฉันล่าสิงโตโดยใช้แค่มือเปล่า อีกแล้วนะ

            ฉันรู้ว่ามันฟังแล้วดูเป็นไปไม่ได้ แต่คนที่ส่งข้อมูลมาให้เขาต้องการแบบนั้น นายเป็นคนฉลาด นายน่าจะทำอะไรให้มากกว่านี้สิ

            ทำไมฉันจะต้องทำตามเธอ

            ก็เพื่อช่วยให้เดย์จบเรื่องนี้เร็วๆ ฉันทำอะไรไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว เหลือแค่นาย เถอะนะ

            “…ฉัน ไม่สัญญานะ

            เขาเดินจากไป ก่อนจะปิดประตูเทลก็ไม่ลืมที่จะเตือนฉันอีกครั้ง

            เรื่องคนโกหก แต่แฟรี่อันตรายว่าใครที่จะรู้ได้ ให้ฉันจัดการเรื่องนี้จะดีกว่า

ปัง

 

            อันตรายเกินว่าใครจะรู้อย่างนั้นเหรอ ฉันต่างหากที่รู้พอๆ กับเจ้าตัวนั่นแหละ

            ว่า ยัยนั่นจะไม่มีวันได้จบเกมหรอก

 

 

 

            เสียงไฟหลากสีสันส่องแสงแทบจะทำให้ท้องฟ้าในเวลากลางคืนกลายเป็นสีรุ้ง หิมะตกโปรยปรายสร้างความโรแมนติกให้กับหนุ่มๆ สาวๆ ที่จะมาเฉลิมฉลองวันสำคัญ ผู้คนนับหมื่นล้วนมาที่ย่านนี้เพื่อเคาท์ดาวน์รับปีใหม่ ร้านค้าต่างๆ พร้อมใจกันสว่างไปจนสุดถนน ทุกอย่างดูอลังการอย่างนี้ในวันสุดท้ายของทุกๆ ปี จุดเล็กๆ บนถนนมีเด็กสาวผมบลอนด์ยาวสวมเดรสโคทสีดำสวมหมวกแฟชั่นสีแดงเลือดมองผู้คนที่เดินไปมา

            เฮ้อ…” ฉันถอนหายใจทั้งๆ ที่ตัวเองอยากจะสนุกส่งท้ายวันปีใหม่แท้ๆ แต่ความหวังเล็กๆ ทำให้ฉันแอบเหนื่อยใจ และคิดตลอดเวลา

            แม้แต่ในช่วงเวลาที่ทุกคนมีความสุข ฉันยืนอยู่ในสถานที่ที่ทุกคนร่วมความสนุกพร้อมๆ กัน รอยยิ้มของผู้คนแบ่งปันให้กันและกัน ฉันถ่อร่างกายที่ยังไม่หายดีมาถึงตรงจุดนี้ได้ แต่แทนที่ฉันจะร่วมยิ้มไปกับพวกเขา ร้องเพลง และทำอะไรต่างๆ นานา ฉันกลับไม่มีแรงเลย แค่หายใจก็เหนื่อยเต็มทน

            ความรู้สึกอ่อนแอมันมากเกินกว่าจะทำให้ฉันยิ้มได้

 

            ฉันเดินไปตามถนน มองผู้คน อาหาร สินค้าต่างๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูป ทั้งอาหารต่างชาติที่ไม่เคยเห็น แม้แต่อาหารไทยฉันก็เห็นแว๊บๆ นะ ฉันกะจะเดินเข้าไปซื้อซะหน่อยแต่ด้วยฝูงชนที่เยอะจนแทบจะทะลักเมืองก็ทำให้ฉันละความคิดนั้นไป ฉันเดินเลี่ยงผู้คนออกมาจากบริเวณใจกลางที่เริ่มจะมีเคาท์ดาวน์ เสียงไมค์ดังระงมก้องกับตึกที่ล้อมรอบ ผู้คนส่งเสียงกันจนแทบจะแยกไม่ออก รูปที่ถ่ายออกมานั้นทำให้ฉันยิ้มได้ในชั่วขณะนึง

            “…”

            หิมะเริ่มตกมากขึ้นแต่ก็ไม่ถึงกับหนัก ฉันแบมือรองเกร็ดหิมะที่โปรยปรายลงมาแล้วเงยหน้าขึ้นไปมองท้องฟ้า

            ฉันอยากให้เขาได้เห็นภาพสวยๆ พวกนี้จัง

พลั่ก

            โอ้ย ระวังบ้างสิ! ”

            ขะ..ขอโทษครับ

            ฉันพ่นลมหายใจเซ็งๆ ปัดคราบไอติมที่เลอะเดรส เสียงขอโทษที่น่าจะเป็นผู้ชายทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองแบบกึ่งไม่พอใจ

            นะ...นาร์ชาหรือเปล่า

            นายมีธุระอะไรกับชื่อฉัน

            ที่เป็นนางแบบเสื้อผ้าน่ะนะ O_O”

            “-_-”

            ไปเที่ยวกับพวกผมมั้ย ผมปลื้มคุณมากเลย! ” เสียงอีกเสียงนึงดังมาจากผู้ชายอีกคนที่เดินมารวมกลุ่มกับชายคนแรกที่เดินชนฉัน ตอนแรกเขาก็อึ้งเหมือนกัน และเขาก็ยิ้ม นานเข้ารอยยิ้มนั้นก็ทำให้ฉันผวาเหมือนกัน

            ไม่ล่ะ ขอบใจ

            นะครับ! เป็นการไถ่โทษที่ผมชนคุณผู้ชายคนแรกบังอาจดึงฉันไว้และตื๊อ ฉันรีบสะบัดแขนออกทันที

            ฉันบอกว่าไม่ หูหนวกหรือไง!! ”

            หว่าสมชื่อที่เป็นไอดอลจอมเหวี่ยงผู้ชายคนที่สามเดินเข้ามาทางด้านหลังฉันทำให้ตอนนี้ฉันกำลังถูกล้อมด้วยผู้ชายแปลกหน้าสามคน เออ เยี่ยมดีจริงๆ =_=;;

            นายต้องการอะไรกันแน่ฉันข่มเสียงให้หนักแน่นมองพวกเขาอย่างไม่ไว้ใจ

            เฮ้ยพวก อย่าทำให้ผู้หญิงกลัวดิวะ ฉันกำลังชวนเธอเดทอยู่นะ

            แกก็เห็นว่าคุณผู้หญิงให้ความร่วมมือจังนะ

            ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น! ถ้าสุภาพบุรุษพอก็ถอยไป ฉันจะกลับบ้าน

พลั่ก

            ตัวฉันถูกดึงกลับมาอีกครั้งหลังจากแหวกวงพยายามเดินเลี่ยง ผู้ชายคนแรกเขาดูไม่พอใจที่ฉันปฏิเสธ เออ! ตอนนี้ฉันก็เริ่มไม่จอยกับพฤติกรรมเถื่อนๆ พวกนี้เหมือนกัน!

            ผมชวนคุณดีๆ คุณน่าจะเป็นเกียรติให้พวกเราหน่อยนะครับ

            บอกว่าไม่ไง ไม่เก็ทอีกหรือไง คำว่า No น่ะ ไม่ต้องเรียนมหาลัยก็น่าจะรู้อยู่นะ

            เฮ้ย พูดยากอย่างนี้ต้องบังคับหน่อยว่ะผู้ชายคนที่สามเข้ามาทำการดึงแขนฉันข้างนึงแล้วทำท่าจะพาไปที่ไหนซักแห่งที่ซึ่งถ้าฉันได้ถูกพาไปแล้วคงไม่มีโอกาสเดินกลับมาอีกแน่

            โอ้ย ปล่อยนะ ช่วยด้วย!! ”

            ฉันรีบส่งเสียงร้องแต่ดูท่าว่ามนุษย์คนอื่นๆ คงไม่ได้ยินเพราะตอนนี้ทั้งเสียงไมค์ เสียงโห่ก็ดังระงมจนหูแทบจะแตกอยู่แล้ว ฉะนั้นทั้งการ์ดคุมไปจนถึงตำรวจคนอื่นๆ คงไม่เห็นสถานการณ์ทางนี้แน่ และตอนนี้ฉันก็กำลังถูกฉุดด้วย !!

            ปล่อย!!! ” ฉันถูกผู้ชายสามคนลากออกมาจากจุดที่เคาท์ดาวน์มาตามถนนที่ไม่ค่อยมีผู้คน แรงมหาบัฟ ( ฟาโล่ ) ของฉันถูกใช้งานแต่ไม่เต็มที่นัก และบริเวณหน้าอกก็เริ่มเจ็บขึ้นมาอีกแล้ว

            ปล่อย!! นะ ช่วยด้วย!! ” ฉันแหกปากจนเจ็บคอ แต่ก็ไม่มีใครรับรู้ถึงการขอความช่วยเหลือ พวกเขาลากฉันไปตามถนนเรื่อยๆ ฉันยื้อพยายามกระชากตัวกลับแค่ไหน แต่แผลที่ยังไม่หายดีทำให้ร่างกายฉันเหมือนอัมพาต หมวกฉันปลิวไปตามลมตกอยู่บนถนนเบื้องหลัง

 

            บอกให้ปล่อยไง! ” ฉันกระชากตัวสุดแรงจนหลุดจากพันธนการจากชายคนแรก ฉันรีบเสยหมัดเข้าที่คางของมันเต็มๆ จนเจ้าตัวถลาไปนิดนึงก่อนที่ผู้ชายคนที่สองจะพุ่งเข้ามา ฉันรีบหมุนหลบมือของมันก่อนจะกระชากคอเสื้อมันเข้ามาใกล้แล้วยกเข่ากระทุ้งท้องมันอย่างแรงสองครั้ง!

            ชายคนแรกและคนที่สองล้มไปกองกับพื้น ฉันรีบอาศัยจังหวะนั้นจะหนีแต่พอหันกลับไปด้านหลังอีกที หน้าฉันก็หันไปตามแรงตบจากฝ่ามือของอีกคน

ตุบ

            ร่างฉันทรุดลงกับพื้น ฉันรู้สึกมึนเล็กน้อยกับแรงตบ แต่มันก็ไม่ใช่น้อยๆ เลยเพราะตอนนี้มุมปากฉันมีเลือดไหลออกซิบๆ แล้ว

            แค่กๆ

            อ๊ะ อ๊าอยากเจ็บกว่านี้เหรอชายคนที่สามที่ฉันลืมไปว่ายังมีมันอีกคนยั้งส้นเข็มฉันได้ทันก่อนที่เหวี่ยงจะฟาดเข้าให้เต็มหัว เขาบิดมือฉันจนคลายรองเท้าออก

            ผมไม่อยากทำร้ายหน้าสวยๆ ของคนที่จะทำให้พวกผมสนุกทั้งคืนหรอกนะ แต่ทำไงได้…”

            แก! ” ฉันเดือดรีบเงื้อฝ่ามือขึ้นทันที!

เพียะ!

            “…”

เพียะ!!

            มันตบฉันคืน ทำให้หน้าฉันหันไปด้านข้างนานหลายวิก่อนที่จะหันกลับไปมอง

            เพื่อนผมน่ะสุภาพบุรุษพอ มันถึงโดนผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างคุณยำอย่างนั้นไง แต่ผมน่ะไม่ใช่ ถ้าไม่อยากโดนฆ่าทิ้งข้างทางก็มากับพวกเราซะดีๆ

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
นางเอกเราแย่แล้ว พระเอกมาช่วยเร็ว
จากคุณ Neko_Mimi/(piyanan123) อัพเดตเมื่อ 17/07/2554 13:13:31
ความคิดเห็นที่ 2
สนุกๆ  ๆ ๆ
จากคุณ ...Lie.../(0897440731) อัพเดตเมื่อ 16/07/2554 13:48:59
ความคิดเห็นที่ 3
อัพไวๆนะคะ ><'
จากคุณ pang/(noopangnaru) อัพเดตเมื่อ 16/07/2554 09:54:31
ความคิดเห็นที่ 4
uppppppppppp      nook mak mai kaaaa
จากคุณ cream/(panda_cream_2005) อัพเดตเมื่อ 16/07/2554 01:10:52
ความคิดเห็นที่ 5
ตอนนี้แอบสั้น รึเปล่า ? 55555 :x

ลุ้นต่ออ ><

สู้ๆนะคะ (:

ติดตามเสมออ 
+1 
จากคุณ Pimmiez'/(Pimmiez07) อัพเดตเมื่อ 15/07/2554 23:21:17
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 248 ท่าน