Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Witch of the Bavarian
ManGOpencil
ตอนที่ 5 จ๊ะเอ๋
6
01/01/2533 00:00:00
387
เนื้อเรื่อง
"นี่นาย!"

"อะไร"

"นายมาแย่งตำแหน่งฉันได้ไงยะ ฉันอยู่กับมันมาหลายปีแล้วนะ" ประโยคนั้นทำเอาชายหนุ่มอึ้งกิมกี่ก่อนจะค่อยๆย้ำตำแหน่งตัวเอง

"ที่โหล่เนี่ยนะ"

"นั่นแหละ!  อ๊ะ ลีอา ช่วยด้วยทรอยมาแย่งตำแหน่งเค้าไปง่ะ แง้~ ไม่ย้อมไม่ยอม" เด็กสาวรีบวิ่งไปกอดลีอาที่เดินเข้ามาในห้องทันที

"ไหนเอามาดูซิ" กาทีหยิบผลสอบของทั้งสองมาเทียบกันก่อนจะหัวเราะแบบหยุดไม่อยู่

"ฮ่า ฮ่า เจ้าทรอยก็ได้ที่โหล่เหรอเนี่ย นึกว่าจะเก่งสักแค่ไหน ฮ่ะๆ ในที่สุดคนที่เก่งที่สุดก็คือฉัน"

"พอได้แล้วน่า" ลีอาปราม

"ก็ได้ที่โหล่เหรอ....แสดงว่าต้องมีอีกคนน่ะสิที่ได้ที่โหล่  ลีอาได้อันดับที่เท่าไหร่ล่ะ" ลีอาหน้าซีเฃดเมื่อเพื่อนถามอันดับตัวเอง

"บอกไปสิ ฮ่ะๆ" กาทียิ้ม

"ฉะ...ฉันได้ที่โหล่ของห้องอ้ะ"

"หา!" คำตอบของลีอาทำให้เชสเซอร์และทรอยอึ้งไปตามๆกัน ใครจะไปรู้ล่ะว่าแม่หนอนหนังสือคนนี้ก็แห้วกับเขาเหมือนกัน

"เธอได้ที่โหล่จริงๆเหรอ" ทรอยถามย้ำอีกรอบ

"อืม อัปยศมากๆเลย ฉันชอบอ่านหนังสือนะแต่พออีกวันฉันก็จะลืมมันหมดเลยน่ะสิ บ้าชะมัด" ลีอาบ่นพลางเอามือขยี้หัวตัวเองเบาๆ

"ฉันว่าตอนนี้เราไปที่บ้านฉันดีกว่านะ รู้สึกใจคอไม่ดีเลยนะ"

"ไปที่ร้านอุปกรณ์เวทย์มนต์ 15"

"กรี๊ดด~/อ๊ากก~"



"ทำงานพลาดเหรอวิสเทอร์" ราชินีผู้สูงศักดิ์ถามผู้เป็นน้องอย่างรู้ดี

"อืม"

"คาเลนเป้นไงบ้าง"

"หมดสติ" เมื่อตอบแล้วสายตาแข็งกร้าวก็หม่นลงทันที

"ดีแล้วอย่าให้พูดมาก  อย่าลืม...เวลามีเวลาให้ถึงดวงดาวสีทองอยู่เหนือปราสาท หากภารกิจล้มเหลว ดูซิว่าเธอจะทำสีหน้ายังไงถ้าคนสำคัญของเธอตาย..."

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"ไปซะ ไปฆ่าพวกมัน...ทุกคน"

"ครับ" ชายหนุ่มโค้งคำนับก่อนจะหายไปพร้อมพรมวิเศษ

แอด~

"อาหารว่างเจ้าค่ะ"

"ขอบใจจ้ะ" หญิงสาวหยิบลูกเชอรี่เข้าปากพร้อมกับเดินไปที่หน้าต่างก่อนจะแสยะยิ้มแล้วพูดว่า

"สุขสันต์วันเกิดนะ"



กรุ๊งกริ๊ง~   เสียงกระดิ่งต้อนรับผู้มาเยือนทุกคนเช่นเดิมแต่ปราศจากเสียงต้อนรับของเจ้าของร้าน  มีแต่เสียงจ้อกแจ้กของชาวบ้านที่ยืนอยู่หน้าร้าน


"ป้า!" เด็กสาวตะโกนสุดเสียงแต่ยังคงไร้วี่แววของผู้ที่เรียกหา  เด็กสาวเดินไปเหยียบกองเลือดที่นองเต็มพื้นจำนวนไม่น้อย ลีอามองคราบเลือดนั้นอย่างตกใจวิ่งไปหลบหลังกาทีอย่างทนดูไม่ได้  แต่ดวงตาสีทองยังคงมองด้วยสายตาว่างเปล่า เหมือทุกอย่างตันไปหมด เธอคิดอะไรไม่ออกสักอย่าง!
    เธอวิ่งขึ้นไปชั้นบนก่อนจะวิ่งลงมาหาตามห้องต่างๆของชั้นล่าง เธอหวังว่าจะได้เจอคนที่เธอตามหาแต่กลับไร้ซึ่งเสียงลมหายใจ  มือบางขยี้หัวตัวเองสุดแรง และกวาดข้าวของบนเคาท์เตอร์ลงพื้นอย่างเจ็บใจ  ก่อนจะวิ่งไปถามชาวบ้านข้างนอก

"ใครเห็นป้าบ้างคะ! ลุงเห็นไหมคะ   น้องเห็นไหม!" เด็สาวถามอย่างมีความหวังแต่กลับได้เพียงคำตอบคือการส่ายหน้าเบาๆ

"ทำไมไม่มีใครเห็นเลยล่ะ  เจ้าพวกบ้า! พวกแกมันดีแต่แส่ แต่ช่วยอะไรไม่ได้สักอย่าง! ไปให้พ้นหน้าเลยไป!!ไปสิ!!! " เด็กสาวอะลาวาดเมื่อไม่ได้คำตอบที่ต้องการและกระชากเสื้อใครคนหนึ่งอย่างไม่มีเหตุผลเป็นเหตุให้กาทีและทรอยต่ฃ้องมารั้งจอมอารมณ์เสียคนนี้ไว้

"เชส! ตั้งสติหน่อยสิ อย่ามาอาละวาดคนอื่นแบบนี้" ลีอาเตือนทำให้เด้กสาวเงียบไปครู่หนึ่ง แทนที่ด้วยเสียงชาวบ้านดังเซ็งแซ่


"น่าสงสารเด็กคนนี้จังเลยที่รัก"

"นั่นสิ ไม่รู้ว่าตอนนี้ท่านคาเลนไปอยู่ที่ไหน"


"นี่เธอ เด็กคนนั้นเขาเป็นอะไรกับท่านนักโทษคาเลนนั่นเหรอ"

"เห็นบอกว่าเก็บมาเลี้ยงน่ะเธอ น่าสงสารนะ แล้วนี่มาหายตอนวันเกิดของ..."

"ขอความกรุณาไปคุยที่อื่นนะครับ เพื่อนผมต้องการความสงบ" ทรอบพูดเชิญชาวบ้านกลับไปก่อนจะเดินกลับมถาม

"แล้วนี่เธออยู่กับป้าสองคนเหรอ? ไม่มีคนอื่นเหรอ?" คำถามนั้นทำให้เชสเซอร์ที่นั่งอยู่ลุกพรวดพราดขึ้นมา

"บีฟ ! " เด็กสาวไม่พูดพร่ำทำเพลงรีบวิ่งเข้าในห้องเก็บยาห้องที่เล็กที่สุดแซบซ้อนที่สุด ซึ่งทุกคนก็ช่วยันหาแต่ไม่พบเดินสลดออกมาพร้อมๆกัน 

"นี่เชส...บีฟมัน..ชื่อของ..อะไร..น่ะ" ลีอาถามอย่างเหนื่อยหอบจากการวิ่งไปทั่วบ้าน

"ชื่อแมวน่ะ" เด็กสาวตอบอย่างหมดหวัง

"เธอหมายถึงแมวที่ห้อยอยู่ตรงนั้นใช่มั้ย" กาทีชี้ไปที่ป้ายร้านที่อย฿บนหลังคาบ้านโดยมีแมวสีขาวห้อนอยู่ตรงนั้น

"บีฟ ! " เชสเซอร์ตะโกนออกมาทำให้บีฟที่หมดสติอยู่ตื่นขึ้น

"เชสเซอร์? เอ๋? เฮ้ย! ช่วยฉันด้วย~"
  
    ร่างบางไม่รีรอเหยียบถังขยะกระโดดเกาะป้ายร้านเล็กๆอีกป้ายที่ยื่นออกมาแล้วค่อยๆปีนขอบหน้าต่างขึ้นไปวินาทีเดียวกับที่ป้ายร้านที่เธอพึ่งเหยียบไปหักลงมาเพราะรับน้ำหนักไม่ไหว เธอค่อยๆปีนหลังคาขึ้นไป แล้วจับเชือกที่แกว่งอยู่ให้อยู่นิ่งๆ ก่อนจะใช้เวทตัดเชือกเวทที่รัดตัวเจ้าเหมียวของเธอไว้

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย" เด็กสาวถามอย่างเป็นห่วง แมวเหมียวกลายร่างเป็นชายหนุ่มผมขาวตัวสูงโปร่ง

"ลงมานี่ก่อนไหม" ประโยคของกาทีทำเอาทั้งสองคนมองหน้ากันเลิ่กลั่กก่อนจะพร้อมใจพูดพร้อมกัน

"เอาฉันลงไปที~"



  ณ  ร้านอาหารเลิศรสแห่งหนึ่ง
"นี่ๆ มันเกิดอะไรขึ้นบ้างน่ะบีฟ เล่ามาซิ" เชสเซอร์ซักไซ้

"ก็...ฉันเดินเข้ามา ก็เจอเอ่อ...คุณวิสเทอร์ขุนนางดังคนนั้นไง แล้วฉันก็หลับไปเลย ตื่นมาอีกทีก็ห้อยต่องแต่งอย่างที่เห็นนี่แหละ" แมวหนุ่มร่างพ่อมดเล่าพลางตักเค้กเข้าปาก  ก่อนจะหันไปมองอีกสามคนที่เหลือ

"อ่า...นี่ลีอา กาที  ส่วนนี่ทรอย" เชสเซอร์แนะนำอย่างรู้หน้าที่

"ยินดีที่ได้รู้จักจ้ะ/ครับ" ทั้งสามคนพูดพร้อมกันทำเอาอมวเหมียวอมยิ้ม

"คัรบผม คุณลีอาคร้าบบบ ผม...โอ๊ะ" เมื่อนิสัยเจ้าเหมียวเริ่มออกลายคู่หูอย่างเชสเซอร์จึงต้องดันหน้าให้กลับมาอยู่ตำแหน่งเดิมก่อนจะมองหน้าทรูที่ประสบชะตากรรมเดียวกัน เวลาเดียวกับที่กาทีที่ได้รับฉายาใหม่ว่าตาดีก็เหลือบไปเห็นบางอย่างพอดี นั่นคือวิสเทอร์บคาเลนที่มีโซ่ล่ามขาไว้กับเสาร้านซึ่งโต๊ะก็อยู่เป็นโต๊ะถัดไปจากวพกเขานี่เอง

"เฮ้ย! นั่นมันวิสเทอร์กับป้าคาเลนนี่หว่า" กาทีกระซิบเบาๆ บีฟซึ่งไม่รู้เรื่องเห็นดังนั้นจึงออกไปทักเสียงดัง(ฟังชัด)

"อ้าวเจ๊ คุณวิสเทอร์ ที่แท้มานั่งสวีทกันอยู่นี่เอง ทิ้งเชสเซอร์ไว้บ้านคนเดียวอีกแล้วนะเจ๊" การทักครั้งนี้ทำคาเลนที่เอาแต่ก้มหน้ากินข้าวเงยหน้าขึ้นมามองแล้วเบิกตากว้าง พร้อมกับวิสเทอร์ที่มองมาเช่นกัน "บีฟ ! หนีไปสิ"

"ไม่ไปนั่งโต๊ะเดียวกันเหรอครับ เหลือที่นั่งอีกสองที่พอดีเลยนะ เชสเซอร์!" บีฟพูดพลางหันไปหาเด็กสาวที่ทำภาษาใบ้ว่าอย่าบอก

"เจอตัวจนได้" วิสเทอร์พูดก่อนจะลุกเดินไปหาเป้าหมายแต่เมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยร่างสูงจึงแกล้งเดินช้าลง

"พรเอมนะ ไป!" พอเด็กสาวให้สัญญาณ ทุกคนก็มุดโต๊ะจากโต๊ะตัวเองมุดไปโต๊ะอื่นและไปโผล่ที่ประตู พร้อมดึงเจ้าแมวซื่อบื้ออกไปด้วย ก่อนไปเด้กสาวพยายามจะทำลายโซ่ วิสเทอร์ร่ายเวทโจมตีใส่ แต่อีกคนหนึ่งร่ายเวทหยุดเวลาก่อนจะกระซิบข้างหูเธอ

"ไปหาผู้เฒ่าสีดำซะ ไม่ต้องห่วงทางนี้ป้าของเธอแจ๋วอยู่แล้ว ถึงแม้วันนี้ฉันจะเพิ่มมาอีกปีก็เถอะ" เมื่อสิ้นเสียงทุกคนก็มาอยู่ในบ้านคริปตันอย่างงงๆมีเพียงเด็กสาวที่จะไม่ลืมพูดให้ป้าได้ยินว่า
"สุขสันต์วันเกิดนะ...ป้า"



http://plustg.com/dream/315947/share

http://plustg.com/dream/315973/share

http://plustg.com/dream/316013/share

http://plustg.com/dream/316020/share     

http://plustg.com/dream/317210/share


แล้วไปเจอกันใหม่กับตอนหน้านะคะ  อย่าลืมกดลิงค์ดูรูปด้วยนะ รอนิดนึงแล้วดูรูปให้จบ เพราะมันเป็นภาพเคลื่อนไหวค่า

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 262 ท่าน