Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Devil Whisky รักร้ายๆ ของนายปีศาจ
พะยูนเกยตื้น
ตอนที่ 8 ห้องส่วนตัวซิลเวอร์ เวพเพิน
9
29/08/2554 15:52:14
740
เนื้อเรื่อง

8
ห้องส่วนตัวซิลเวอร์ เวพเพิน
 

 

                “เบล! เข้ามาก่อนๆ”
                หลังจากฉันวิ่งออกมาจากห้องของวิสกี้แล้วฉันก็ร้องไห้โบกแท็กซี่มาลงบ้านยัยนิล เมื่อเพื่อนสนิทของฉันเปิดประตูออกมาก็ตกใจแล้วดึงฉันเข้าไปในบ้านทันที
                “ฮึก นิล...ฉันจะทำยังไงดี ฉันสับสนไปหมดแล้ว”
                ฉันเล่าเรื่องทั้งหมดให้ยัยนิลฟัง ซึ่งมันก็รับฟังอย่างตั้งใจและคอยลูบแขนฉันเป็นการปลอบไปด้วย
                “สรุปที่แกร้องไห้เพราะโกรธที่เขาหลอกแก?”
                “โกรธมันแค่ส่วนน้อย ฉันแค่ผิดหวัง”
                “แล้วแกไปหวังอะไรกับคนอย่างหมอนั่น? ตอนแรกแกชอบค็อกเทล แต่วิสกี้อะไรนั่นทำให้แกเกลียดที่ร้านอาหาร แล้วแกก็นึกว่าเป็นค็อกเทลเลยไปตบหน้าเขาถึงหน้าโรงเรียน ให้ฉันสรุป...จากนี้ไปแกก็ไม่ควรไปยุ่งกับเขา และคบกับค็อกเทลต่อไปเพราะนั่นก็สมใจแกแล้วไม่ใช่เหรอ”
                ฉันเงียบ เมื่อคิดตามมันก็ใช่...ค็อกเทลไม่เคยผิด ฉันเกลียดวิสกี้แต่เอาไปลงที่เขาหมดเลย เขาเป็นคนที่น่าสงสาร (เพิ่งรู้ -_-) เขาดีกับฉันมาก แต่...แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกโหวงๆ แบบนี้ รู้สึกเหมือนมันยังมีอะไรคาอยู่ในใจ แล้วมันคืออะไรล่ะ?
                “ฉัน...”
                “หรือที่จริงแล้วแกไม่ได้ชอบค็อกเทลแล้ว?”
                ฉันเนี่ยนะไม่ชอบค็อกเทลแล้ว O_O! จากเรื่องที่ผ่านมาฉันพอจะแยกออกว่าใครคือวิสกี้ ใครคือค็อกเทล ถ้าตัดเรื่องแย่ๆ ที่วิสกี้ทำไว้แล้วค็อกเทลก็ถือว่าเป็นผู้ชายที่ดีมากคนหนึ่ง...ถ้าฉันยังคลั่งไคล้เขาเหมือนเดิม ฉันคงรู้สึกว่าตัวเองโชคดีกว่าผู้หญิงคนไหน
                แต่ที่ฉันไม่รู้สึกแบบนั้น...อย่าบอกนะว่า...
                “ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วเกินไป ฉันไม่รู้...ไม่รู้อะไรเลย” ฉันกุมขมับอย่างปวดหัว
                “ใช้ใจแกสิเบล ฟังสิว่ามันเรียกใครอยู่...”
                “น้ำเน่า =_=”
                “แต่ก็เห็นเงาจันทร์ โว้ย! จริงจังหน่อยสิเฟ้ย นี่มันเรื่องของแกนะ >O<!”
                แล้วใครบอกให้ต่อซะดิบดีเลยอ่ะ =O=;
                “อ่า...โทษทีๆ =__=ฉันแค่ไม่แน่ใจ มันสับสน แล้วก็เหมือนมีอะไรติดอยู่ในใจ และการชอบใครจริงๆ จังๆ สักคนมันก็ไม่ได้ง่ายเลยนะโว้ย”
                “แล้วแกจะทำให้มันยากไปทำไมวะ”
                “...”
                “งั้นก็ให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ละกัน...”
                “ล้ำลึกมาก สารภาพมาเดี๋ยวนี้นะว่าแกแอบไปมีฟงมีแฟนที่ไหนรึเปล่า -_-+”
                “หึงเหรอจ๊ะที่รัก” ยัยนิลยิ้มกรุ่มกริ่ม สาบานได้เลยว่าลุคนี้เข้ากับมันมากกว่าลุควี๊ดว๊ายซะอีก
                “หึงตายเลยล่ะที่รัก แหวะ...ทำไมฉันพูดทีไรอยากอ้วกทุกทีเลยวะ แกไม่เป็นเหรอ”
                “ไม่เป็นอ่ะ ก็เค้ารักตัวไง ><”
                “เข้ามาใกล้อีกฉันถีบยอดหน้าแน่ ไอ้เพื่อนเลววว” ฉันตะโกนลั่นขณะที่มันยังรุกไม่เลิกจนฉันต้องวิ่งหนีไปรอบๆ ห้องของมัน กลัวจริงๆ เลย ถ้ามันเป็นเลสเบี้ยนขึ้นมาจริงๆ จะทำไงวะ...แค่คิดก็สยองพองขนแล้ว บรึ๋ยยย >~<;;
               
                หลังจากที่ฉันอาบน้ำแล้วยืมชุดของยัยนิลเสร็จแล้วฉันก็เดินกลับบ้าน โดยเห็นเงาของใครคนหนึ่งยืนอยู่ ช่วงแวบหนึ่งฉันคือว่าเป็นวิสกี้...แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มของเขาทำให้รู้เลยว่าเป็นค็อกเทลนั่นเอง
                “ทำไมไม่เข้าบ้านล่ะ”
                ยืนยิ้มนิ่งเป็นรูปปั้นไปได้ เดี๋ยวคนเขาได้เข้าใจผิดหรอกว่าฉันคลั่งชีวอนขนาดเอาหุ่นมาตั้งไว้หน้าบ้าน ฮิ้ววว ><~
                “ก็กดออดจนมือหงิกแล้วอ่ะ ไม่เห็นมีใครมาเปิดให้ฉันเลย T^T แล้วเธอไปไหนมาเหรอ”
                จริงด้วยสิ... วันนี้พ่อกับแม่ไปเยี่ยมยายที่สมุทรปราการนี่หน่า ปกติฉันก็ต้องไปด้วย แต่ยัยนิลช่วยโกหกว่าฉันค้างบ้านมันเพื่อทำรายงานที่ต้องส่งวันจันทร์ และที่ไม่รับโทรศัพท์เพราะทำหายที่ดรีมเวิร์ล (พ่อต้องงงแน่ๆ ว่าไปนั่งทำรายงานทำไมที่นั่น -_-;)
                “ไปบ้านยัยนิลมาน่ะ เข้ามาก่อนสิ” ฉันบอกเมื่อไขกุญแจเสร็จแล้ว
                “คร้าบ >O<” เขาทำท่าดีใจเหมือนลิงได้กินกล้วย คงจะรอนานมากสินะ =_=
                เขาต้องมาพูดเรื่องเมื่อวานแน่ๆ เลย แย่ชะมัด...ฉันไปกับเขาแต่กลับกับคนที่หน้าเหมือนเขา เขาจะโกรธไหมนะ...ไม่สิ ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด ก็ฉันไม่รู้นี่ว่ามีคนหน้าเหมือนเขายังกะลอกมาจากพิมพ์เดียวกันแบบนี้ T^T
                “เมื่อวาน...”
                “เฮือก!”
                “เธอเป็นอะไร =_=”
                “เปล่า...” แค่ต๊กกะใจเฉยๆ T_T
                “เมื่อวาน...”
                “จ๊าก!”
                “=_=?”
                “ไม่มีอะไร ฉันกำลังฝึกร้องโอเปร่า T^T” ซึ่งไม่แน่ใจเหมือนกันว่ามันมีท่อน ‘จ๊าก’ รึเปล่า =_=
                “เธอไม่สบายเมื่อวานยังไม่หายเหรอ ดูเหมือนอาการหนักขึ้นนะ” ค็อกเทลถามอย่างเป็นห่วง เขาเอามือมาทาบหน้าผากฉันแล้วขมวดคิ้ว “ตัวก็ไม่ร้อนนี่หน่า”
                “ไม่สบาย? ไม่สบายอะไร”
                “ก็นี่ไง เธอบอกว่าไม่สบายขอตัวกลับก่อนไม่ใช่รึไง” ค็อกเทลโชว์ message ในมือถือเครื่องหรูให้ดู มันเป็นข้อความจากเบอร์ของฉันจริงๆ ด้วย O_O
                หรือว่า...เป็นฝีมือของวิสกี้ งั้นค็อกเทลก็ไม่รู้สิว่าเมื่อวานฉันไปกับใคร
                “ฟู่” ถอนหายใจอย่างโล่งอกสุดชีวิต
                “หือ =_=?”
                “อ้อๆ ใช่ๆ ปวดหัวน่ะ” ฉันจับหัว จะว่าไปแล้วฉันก็ปวดจริงๆ เพราะไอ้เหล้าของซีซั่นแก้วเดียวเลย T^T
                “งั้นก็ไปนอนพักเลยนะ ห้องเธออยู่ไหนล่ะ *O*” ค็อกเทลถามตาเป็นประกาย ดูก็รู้ว่าไม่ได้อยากให้ฉันพักผ่อนอย่างที่บอกแน่ๆ -_-*
                “ไม่ได้ นายห้ามเข้าห้องฉัน”
                “ทำไมอ่า T^T”
                “ไม่ไว้ใจ -_-”
คำสั้นๆ ง่ายๆ ทำให้เขาอ้าปากค้างไปเลย “-O-”
“กลับไปได้แล้วน่า ไม่ต้องห่วงฉันหรอก เดี๋ยวดึกๆ พ่อกับแม่ฉันก็มาแล้ว”
“ว้า” เขาทำเสียงเหมือนเสียดาย “นึกว่าวันนี้จะไม่มีใครอยู่ทั้งคืนแล้วซะอีก ฉันจะได้อาสาเฝ้าเธอเองไง ^^~”
“เก็บความหวังดีประสงค์ร้าย ของนายไว้เหอะ -_-^”
“หวังดีประสงค์ร้าก ของเธอประจักษ์หัวจายยย >O<~”
“=_=” ฉันทำหน้าระอา “เสียงกับหน้าตาไปคนละทางจริงๆ เคยมีคนบอกไหมว่าเป็ดถูกเชือดยังร้องเพราะกว่านายเลย”
“เคย”
“...”
                “แต่ฉันไม่แคร์ ก๊าก!”
แคร์หน่อยก็ดีนะ =_= ฉันทำหน้าเอือมๆ แล้วเดินไปห้องครัว ดูว่ามีอะไรพอจะกินประทังชีวิตฉันได้บ้าง
“เธอยังไม่ได้กินข้าวเหรอ ( ‘ ‘)”
“อืม เพิ่งตื่นน่ะ” ฉันโกหกไป จะให้บอกได้ยังไงว่าเพิ่งกลับมาจากห้องวิสกี้ โจ๊กของเขาฉันยังกินไปไม่ถึงครึ่งชามด้วยซ้ำ ตอนนี้มันสลายหายไปในกระเพาะของฉันแล้วล่ะ =_=
                “งั้นฉันโชว์ฝีมือเอง เจ้าหญิงรอที่พระโซฟาได้เลยพะย่ะค่ะ”
                คำราชาศัพท์บ้านไหนเนี่ย =_=
                “ทำเป็นแน่เหรอ” เอาที่มันกินได้นะ ><
                “ไม่ไว้ใจฝีมือแฟนตัวเองเหรอ โหดร้าย >O<”
                “ก็ได้ๆ ไปล่ะ จะนอนรอ” ฉันเดินไปที่ห้องนั่งเล่น แต่ก็แอบชะเง้อมองค็อกเทลที่คว้าผ้ากันเปื้อนสีชมพูของแม่มาใส่ แล้วเริ่มหั่นผักอย่างเชี่ยวชาญ เหลือเชื่อมากๆ -O-;
                เมื่อไม่ต้องมีอะไรให้น่าเป็นห่วงฉันก็ล้มตัวนอนลงบนโซฟาแล้วกระดิกเท้าดูทีวี แต่ความเหนื่อยทั้งกายและใจพาฉันหลับไปอย่างที่พูดไว้จริงๆ
                ...
                เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่เผลอเข้าสู่ห้วงนิทรา พอจะลืมตาก็รู้สึกถึงริมฝีปากนุ่มๆ บรรจงทาบลงบนริมฝีปาก ด้วยความตกใจฉันเลยเด้งตัวลุกขึ้น
                “แกล้งหลับนี่หน่า ^^” ค็อกเทลยิ้มทะเล้น
                “ฉันตื่นเพราะนายต่างหาก ทำอะไรเนี่ย” ฉันเอามือปิดปาก บอกไม่ถูกว่ารู้สึกยังไงแต่ตกใจมากกว่า ทั้งๆ ที่ไม่ใช่จูบแรกแท้ๆ
                “เธอรังเกียจเหรอ” ดวงตาของค็อกเทลหม่นลงถนัดตา
                “เปล่าๆๆ มันไม่ใช่แบบนั้น แต่...”
                ความรู้สึกบางอย่างที่ติดอยู่ในใจของฉันต่างหาก มันรู้สึกอึดอัดใจแปลกๆ แทบระเบิด แต่ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไรนี่สิ T^T
                “เบล...เธอชอบฉันรึเปล่า” เงียบอยู่นานในที่สุดค็อกเทลก็ถามขึ้น “หึ...ฉันไม่น่าถามเลย ในเมื่อฉันมัดมือชกให้เธอมาเป็นแฟน เธอคงไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉันสินะ”
                “ไม่นะ...”
                “...”
                “ฉันแค่มีบางอย่างติดอยู่ในใจ ฉันไม่แน่ใจว่ามันคืออะไรเหมือนกัน” ค็อกเทลเงียบและตั้งใจฟังฉันพูดอย่างดี “แล้วนายล่ะ...ชอบฉันจริงๆ รึเปล่า”
                “ชอบสิ” เขาตอบโดยไม่ต้องคิด “เธอรู้รึเปล่าว่าฉันไม่เคยชอบใครเท่าเธอมากก่อน เธอเป็นคนแรกที่ทำให้ฉันอยากอยู่ใกล้ตลอดเวลาและอยากปกป้องไปจนวันตาย”
                ฉันตัวแข็งกับคำตอบ แต่คำพูดของเขาแทรกซึมจิตใจของฉันแล้วคลายปมในใจอย่างรวดเร็ว ฉันรู้แล้ว...ว่าใครกันแน่ที่ฉันชอบ ค็อกเทล...เป็นเขานั่นเอง เจ้าชายของฉัน ไม่ใช่ปีศาจวิสกี้ ไม่ใช่เขา!!
                “ถ้าฉันบอกว่าฉันก็ชอบนายล่ะ”
                เขาคลี่ยิ้มแล้วคว้าฉันไปกอด “ฉันก็จะดูแลเธอด้วยหัวใจ...”
                ฉันเลือกไม่ผิดแล้วสินะ...
                ค็อกเทล...
 
                วันนี้เป็นอาทิตย์ที่สองแล้วที่เราคบกัน ค็อกเทลบอกว่าเขาตัดสินใจพาฉันไปที่ที่หนึ่ง แน่นอนว่าฉันพูดดักไว้แล้วว่าไม่ใช่คลับนรกนั่น =_= และก็ไม่ใช่จริงๆ เพราะตอนนี้ก็เลิกเรียนแล้ว เขาก็พาฉันไป...ในเพรซเซิลเวล!
                “นะ...นายพาฉันมาที่นี่ทำไม”
                โรงเรียนนี้เข้มงวดมาก เขาห้ามคนนอกเข้าไม่ใช่เหรอ ตอนที่มีแฟนคลับเผลอวิ่งตามรถของพวกซิลเวอร์ เวพเพินเข้าไปยังโดนยามจับโยนออกมาเลย!
                “ก็จะพาไปห้องส่วนตัวของพวกเราไงล่ะ”
                รู้ๆ กันอยู่ว่าพวกเราคือซิลเวอร์ เวพเพิน แต่ห้องส่วนตัวที่ว่าทำให้ฉันใจเต้น! เพราะห้องนั้นเข้าได้เฉพาะสมาชิกกลุ่มที่มีอยู่ 5 คนและหวานใจของพวกเขาเท่านั้น แต่หากเป็นคนที่คบเล่นๆ ห้ามพาเข้าไป งั้นแสดงว่าที่เขาพาฉันไปเพราะ...เขาจริงจังกับฉัน >/ / /<
                “นาย...”
                “บอกแล้วไงว่าฉันชอบเธอ เธออาจจะฟังดูไม่มีเหตุผลที่ฉันชอบเธอเพราะตบนั่น แต่ฉันก็จริงจัง...นี่คือการพิสูจน์”
                ฉันหลบตาเขาอย่างเขินๆ แต่ความรู้ใหม่! ฉันเพิ่งรู้ว่าเขาชอบฉันเพราะฉันตบเขา -_-
                หลังจากที่รถจอดหน้าตึก (ที่อลังการมากๆ) ค็อกเทลก็พาฉันเดินเข้าไปข้างใน จากโต๊ะเรียนฉันพอเดาได้ว่ามันเป็นตึกเรียน (ก็นี่มันโรงเรียนนี่ยะ =_=) และเขาก็พาฉันขึ้นลิฟต์ (ไฮโซมากๆ) มาชั้นบนสุดจนมาหยุดหน้าห้องๆ หนึ่ง
ก๊อกๆ
                ค็อกเทลเคาะประตูไม้สักบานใหญ่ แต่ไม่มีท่าทีว่ามันจะเปิดออก เขาเลยควักเอาคีย์การ์ดใสเหมือนคริสตันออกมาแล้วเปิดด้วยตัวเอง
                โอ้โห! ห้องนี้กว้างมาก เหมือนเป็นห้องโถงใหญ่ มีโซนหลายโซนมาก ทุกอย่างครบครัน มันกว้างพอๆ กับตัวบ้านฉันเลย! ซึ่งมันไม่น่าจะมาอยู่ในโรงเรียนได้เลย =_= แต่ได้ข่าวว่าวินเทจเป็นลูกเจ้าของโรงเรียนนี้นี่หน่า คงไม่ยากถ้าจะเอ่ยปากขอสินะ
                “อ้าว ไม่มีใครอยู่เหรอ” เขาขมวดคิ้ว
                “เซอร์ไฟร์สสสส ~” ไม่นานไฟทั้งห้องก็ติดพรึบ จากที่สว่างอยู่แล้วเพราะแสงแดดมันก็สว่างขึ้นไปอีก ทำให้เห็นมุมอับที่มีซิลเวอร์ เวพเพินคอยอยู่
                “นี่คืองานเลี้ยงฉลองให้กับผู้กล้าคนแรกที่กล้าพาหวานใจมา ไอ้ค็อกเทลผู้ซาดิสม์ >O</” บูลเล็ทตะโกนลั่นขณะที่ค็อกเทลข่มอารมณ์ไม่พุ่งไปเตะเพื่อนสนิท =_=
                “คนแรก? ซาดิสม์?” ฉันทวนคำอย่างไม่เข้าใจ
                “ก็เพราะพวกมันๆๆๆ ทั้งสี่หัวไม่เคยจริงจังกับใครเลยไม่ได้พาแฟนเข้ามาในนี้ไงล่ะ เธอเป็นคนแรก” แก้วตาอธิบาย
                “และที่ว่าซาดิสม์ เพราะมันชอบความรุนแรงไงล่ะ ประมาณว่าถ้าถูกใครทำร้ายก็จะรักไง อย่างที่เธอตบมันน่ะแหละ หึๆ” วินเทจเสริม
                ฉันเริ่มถอยห่างจากตัวเขา มิน่าล่ะ! เพราะเขาซาดิสม์นี่เอง =_=;
                “มากไปแล้วเฟ้ย ฉันแค่ชอบผู้หญิงที่สู้คนเท่านั้นเอง ไม่ใช่ชอบให้ใครมาตบๆๆ ฉันไม่ได้บ้านะเว้ย -_-^” เจ้าตัวโวยวายแก้ตัวพัลวัน แล้วดึงฉันเข้าไปใกล้ “เธอเชื่อพวกมันเหรอ -___-^^”
                “เปล่า”ฉันส่ายหน้าหัวแทบหลุด T_T
                “งั้นก็มากินกันเถอะ ฉันหิวแล้ว” ไฮเวย์เอ่ยขึ้น เขามองหน้าฉันก่อนจะพูดคำที่ทำให้ฉันตกตะลึง “ยินดีต้อนรับนะ”
                “O_O” โอ้มายก็อด ฟ้าถล่มวันนี้แหละ
                “ทำไมทำหน้าอย่างนั้น -_-” ไฮเวย์เริ่มฉุน
                “เปล่า เพียงแต่คิดว่านายจะไม่ชอบฉันเพราะฉัน...”
                “จนงั้นเหรอ หึ แต่ต่อไปนี้เธอคือแฟนของไอ้เทล ไม่ใช่คนจนกระจอกๆ แล้วนี่” เขายักไหล่แล้วเดินไปที่โต๊ะอาหารที่จัดเตรียมเอาไว้อย่างดี ค็อกเทลยิ้มแล้วดึงมือฉันไปกุมไว้
                ฉันนึกว่าจะเข้ากับเพื่อนเขาไม่ได้ทุกคนซะอีก (ไฮเวย์คือคนที่ฉันหนักใจที่สุด -_-) แบบนี้ค่อยโล่งใจหน่อย เฮ้อ...
                บนโต๊ะอาหาร...
                “คิดดูสิ ฉันสวยขนาดนี้ยังไม่มีใครมาจีบเลย ตาต่ำเนอะ” แก้วตาเริ่มบทสนทนา
                “=[]=” ฉันอ้าปากค้างมองแก้วตาพูดแล้วพยักหน้าหงึกหงัก เห็นด้วยไว้ก่อนเถอะ เกิดเธออาละวาดขึ้นมาห้องนี้อาจจะเละได้ =_=;
                “อย่าไปถือสาเลย ยัยนี่ก็เป็นแบบนี้แหละ” ค็อกเทลกระซิบบอก
                เหรอ...เพิ่งรู้ -_-;;;;
                “ดูสิ! ยัยมิเชลยังชิดซ้ายเลย” แก้วตาชูหนังสือรวมภาพของมิเชล เธอเป็นนักร้อง – นักแสดงลูกครึ่งไทยอเมริกาที่สวยและหุ่นดีสุดๆ ขึ้นมาก่อนจะโยนลงพื้น
                โถ...มิเชล =_=
                “จ๊าก! นี่มันคอลเล็คชั่นสุดหวงของฉันนะยัยช้างป่าแอฟริกา” บูลเล็ทแว๊ดขึ้นแล้วรีบเก็บหนังสือรวมภาพขึ้นมาแนบอกราวกับของมีค่า
                แล้วว่าเธอแบบนั้นไม่โกรธเอาเราะ =_=;
                “ไอ้บูล!!!” นั่นไง -_-; “ขอบใจ ฮ่าๆ ^^”
                “=_______=;;”
                “ฉันบอกเองแหละว่าช้าป่าแอฟริกาเป็นสิ่งมีชีวิตที่สวยงามราวกับเทพธิดา (ช้าง) ” วินเทจบอกยิ้มๆ
                วิเศษมาก ยัยนี่เชื่อด้วยแฮะ =O=;
                “กินๆ ได้ละ พูดแต่เรื่องไม่เป็นเรื่องอยู่ได้” ไฮเวย์เจ้าเก่าบ่นแล้วเอาน่องไก่ยัดปากแก้วตาที่พูดพล่ามไม่หยุดเป็นการเริ่มพิธีรับประทานอาหาร =_= แทนที่จะโกรธ แต่เธอกลับ...
                “อร่อยว่ะ! >)O(<”
                เป็นงั้นไป -____-;
                บนโต๊ะอาหารครื้นเครงมาก ไฮเวย์ก็ไม่ได้แย่เหมือนอย่างที่ฉันคิดไว้ เพราะเขาเริ่มปรับตัวเข้าหาฉันเอง วินเทจยังคงพูดน้อยแต่ยิ้มกระชากใจเป็นส่วนมาก และบนโต๊ะคงเงียบมากหากไม่มีเสียงทะเลาะของแก้วตาและบูลเล็ทที่ถกเถียงเรื่องความสวย (สยอง?) ของเจ้าหล่อน ค็อกเทลเองก็บริการฉันอย่างดีด้วย
                ฉันเริ่มรู้สึกแล้วว่าตัวเองโชคดีแล้วล่ะสิ ^^

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
ตอนนี้หนุ่มๆหลายคนน่ารักขึ้นเป็นกองเลยแฮะ
ไล่มาตั้งแต่ค็อกเทลที่น่ารักมากๆ ที่ทำกับข้าวให้เบลกิน
แถมพาตัวเธอมาเปิดเผยอย่างเป็นทางการกับเพื่อนๆซะด้วยซิ
ไฮเวย์ก็ไม่ได้แย่อย่างที่เราคิด..น่ารักขึ้นเป็นกองเลย..อิอิ
วินเทจนั้นน่ารักอยู่แล้ว,,,แต่บลูเล็ทกับแก้วตานี่ซิเถียงกันไปมาอย่างกับเด็กๆเลยแฮะ
จ๊าาแก้วตาเธอสวย,,มากๆ ( น่าสงสารนางแบบมิเชลเนอะ)ที่เกิดมาขี้เหร่ >>คริคริ
พึ่งรู้ว่าเด็กสมัยนี้เค้าไปทำการบ้านกันที่สวนสนุก อิอิ ไม่เนียนเลยนะ นิลเบล
ตกลงเบลยอมรับค็อกเทลเป็นแฟนแล้วเหรอเนี่ย?
วิสกี้ว่าไงหล่ะ?
ก๊ากกกก น้ำเน่าแต่เห็นเงาพระจันทร์ ชอบจังเลย//ไม่น้ำเน่าเลยประโยคเนี่ย

>>เห็บความหวังดีประสงค์ร้าย = เก็บความหวังดี
>>ฉันก็ล้มตัวนอนลงบนโซฟา.......แล้วกระดิกเท่าดูทีวี = กระดิกเท้าดูทีวี
>>วิเศษณ์  = วิเศษ หมายถึง ยอดดีหรือยอดเยี่ยมในทางใดเป็นพิเศษ
คำวิเศษณ์ = คำที่ใช้ประกอบคำนาม


จากคุณ maple/(nuchaba_lee) อัพเดตเมื่อ 04/07/2554 05:29:56
ความคิดเห็นที่ 2
รีบๆอัพไวๆนะคร้า.....รอติดตามอยู่จร้า!
จากคุณ PaStaL snOwy/(lovelove_4u) อัพเดตเมื่อ 01/07/2554 15:57:48
ความคิดเห็นที่ 3
ง่ะ อัพ ไวๆ น้า รอ อยู่วววว  +1ๆ
จากคุณ เรียกป๋มว่า ชีส เหอะ/(nongcheez) อัพเดตเมื่อ 30/06/2554 23:19:33
ความคิดเห็นที่ 4
บอกก่อนก็ไม่เซอร์ไพร์สสิ =_=
จากคุณ พะยูนเกยตื้น/(amfineam) อัพเดตเมื่อ 27/06/2554 14:44:35
ความคิดเห็นที่ 5
แล้วใครคือพระเอกอ่ะ
จากคุณ ขวัญ/(kwan242532) อัพเดตเมื่อ 27/06/2554 12:57:43
ความคิดเห็นที่ 6
เอ่อแก้วตา สวยจ๊ะสวย
จากคุณ ป้อนข้าว/(ponkao) อัพเดตเมื่อ 26/06/2554 13:32:44
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 298 ท่าน