Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Manager แสบร้ายยกกำลังสอง!!!
หมูผอม
บทที่ 1 - เธอควรจะรับความจริงนะแพมมี่
3
31/07/2554 12:07:25
494
เนื้อเรื่อง

บทที่ 1

เธอควรจะรับความจริงนะแพมมี่

หลังจากที่ฉันทำเล็บเสร็จแล้วฉันกับยัยแพมมี่ก็มาเดินช็อปปิงกันหน่อย ซื้อนู่นซื้อนี้ตามประสาคน รวยทั้งทั้งกระเป๋าแบรนเนม เสื้อผ้าชื่อดังจากทั่วทุกมุมโลกและอีกมากมาย วันนี้ที่ฉันมาซื้อของที่นี่ที่จริงแล้วฉันก็มาซื้อแทบทุกวันอยู่แล้วแต่ วันนี้มันพิเศษกว่าทุกวันเพราะว่าวันนี้ฉันจะซื้อของเพื่อตอนรับห้องใหม่เอา ไปตกแต่งห้องนอนของฉันให้มันเหมือนดินแดนแห่งสวรรค์ไปเลย ^_^

แพมมี่

อุ๊ย! ตัวนั้นก็ดีตัวนี้ก็โดน

แพมมี่! -*-”

ว้าว! ตัวนี้สวยจังเลย

แพมมี่โว้ย!!!”

ค่ะๆๆ

เรากลับกันเถอะฉันอยากกลับเอาของไปเก็บที่ห้องแล้วอ่ะ

แต่แพมยังเลือกของไม่เสร็จเลยนะคะ

แต่นี้มันเงินฉันนะยะถ้าอยากซื้อนักก็จ่ายเองแล้วกัน

“T^T ก็ได้ค่ะ

ฉันโว้ยใส่แพมมี่ ไม่ได้การเลยเดี๋ยวนี่ชักเอาใหญ่บอกว่าซื้อได้ก็ซื้อเอาซื้อเอาฉันสบถในใจ แล้วหันกลับไปมองแพมมี่ที่จ้องเสื้อตัวนั้นจนตาแถบทะลักฉันเห็นยัยแพมมี่ แล้วก็รำคาญฉันนั่งลงบนเบาะกุชชี่ของทางร้าน ยัยแพมมี่ที่เดินตามมาก็มองฉันด้วยความงุนงง

อ่าวไม่กลับโดมแล้วเหรอค่ะ

ฉันเห็นเธอเอาแต่จ้องเสื้อตัวนั้นอยากได้เหรอ

ค่ะ!!!อยากได้มากเลยล่ะค่ะ”+__+ โอ๊ยหนวกหู

ก็ได้ฉันยอมซื้อให้เธอก็ได้แต่เธอต้องมาผ่อนกับฉันวันล่ะ1,000 บาท 100 วัน

ก็ 100,000บาทพอดี

“O_O โห่เอางั้นเลยเหรอค่ะ

แล้วเอาป่ะล่ะ

อืมเอาค่ะ

“O[]O!” ฉันอุตสาห์คิดแผนที่ทำให้ยัยแพมมี่เลิกคิดที่จะสนใจเสื้อตัวนั้นแล้วนะแต่มันกลับกลายเป็นว่า~ แล้วหลังจากที่เราทำข้อเสนอกันเสร็จแล้วแพมมี่ก็เดินเข้าไปในร้านจัดการซื้อเสื้อผ้าที่เลงไว้อย่างชำนาญแล้วจดไว้ว่าชำระในนามของฉัน(มันจะรู้งานเกินไปมั้ยเนี่ย)

“Ok ไปกันเถอะค่ะแพมพร้อมแล้ว

มันเดินนำหน้าฉันไปยืนรอที่รถสปอตหรูคัน 14ล้านของฉันอย่างหน้าตาเฉยฉันได้แต่มองหลังมันด้วยความงุนงง

เร็วสิค่ะคุณเรจนั่นแหนะทำยังกับว่าฉันเป็นเมดของมันงั้นแหละคอยดูเถอะกลับไปจะใช้งานให้หนักเลยคอยดู

BlackDevil Dormitory กลิ่นอายของสีดำแดงที่สื่อถึงความแข็งแกร่งเซ็กซี่ น่ากลัว

โอ๊ยช่างงดงามเหลือเกินฉันใฝ่ฝันมาตลอดว่าซักวันหนึ่งถ้าฉันได้รับมรดกจากคุณตา

จะขอโดมแห่งนี้ซึ่งตอนนี้มันก็เป็นของฉันแล้วเย้ ! แต่ถ้าฝ่ายตรงข้าม ไม่ได้เป็นโดมของยัยน้องสาวจอมเสแสร้งของฉันก็ดีสิยัยนั่นนะชอบทำตัวเสแสร้ง แกล้งทำเป็นน่าสงสารทำอะไรนิดๆหน่อยๆก็ป่วยอิดๆออดๆเป็นลักปิดลักเปิดรึไง ฮ่ะแต่จริงๆแล้วแสบที่สุดเลยฉันกับยัยนั่นนะไม่ถูกกันมาตั้งแต่เด็กๆแล้วชิ น่ารำคาญไม่เห็นเหมือนฉันที่ใครทำอะไรไม่ถูกใจก็แค่วีนๆเหวี่ยงๆตามอารมณ์ เท่านั้นเอง ^-^;;

นิแพมมี่ห้องเราอยู่ชั้นอะไรนะ

ชั้น 22 มั่งค่ะงั้นเหรอฉันเดินเข้าไปในโดมแล้วถามคนที่อยู่ตรงเคาน์เตอร์ห้องพัก

นี่เธอห้องของฉันอยู่ที่ชั้นไหน

เอ่อขอโทษนะค่ะคุณชื่ออะไรเหรอค่ะ

ฮ่ะ! นี้เธอไม่รู้จักฉันเหรอฉันคือเรจีน่า เดอมาเช่ ลาเนสเอว่า ไงละยะ!=[]=

เอ่อ!คุณเรจีน่านี้เองห้องอยู่ที่ชั้น22 ห้อง 2202 ค่ะ

อืมฉันทำหน้าอำมหิตใส่คนที่นั่งตรงเคาเตอร์ก่อนจะสั่งให้แพมมี่ถือกระเป๋ากุ๊ชชี่ที่มีเพียง8 ใบในโลก(ซึ่งทั้งแปดใบก็อยู่กับฉันหมดเลย)ตามฉันเข้ามาในลิฟ

ห้องแพมอยู่กับคุณจีน่าใช่มั้ยค่ะ

ใช่=__=^”

งั้นแพมนอนที่ไหนเหรอค่ะนอนห้องเดียวกับคุณเรจเหรอรึเปล่าคะ

จะบ้าเหรอไงยะ ใครจะไปนอนกับเธอ

“T_T รังเกียจหนูเหรอ~”

ปิ๊งป่อง ฉันก้าวเท้าออกมาจากลิฟและเดินตรงไปที่ห้อง 2202 พร้อมสั่งให้แพมมี่เดินตามมาด้วยห้องของฉันใหญ่มากมีทุกอย่างครบครันเป็นห้องชุดที่เพอร์เฟ็กต์จริงๆ

ส่วนของแพมมี่น่ะเหรอก็ขนาดพอๆกับห้องน้ำของห้องชุดนี้ล่ะมั้งยัยแพมมี่ถือกระเป๋ากุชชี่ของฉันที่มีถึง 8 ใบมาอย่างช้าๆก่อนจะปล่อยมันออกหมดเลยTT^TT(กุ๊ชชี่นะย่ะ)

คุณจีน่าค่ะนี่ห้องแพมเหรอคะแพมมี่เอาแต่เดินชี้ห้องนู่นห้องนี้อย่างอยากรู้ว่าเป็นห้องนอนของตัวเองหรือเปล่า

เปล่า

งั้นห้องนี้แพมมี่พูดพลางเดินไปชี้ที่ประตูหน้าห้องทุกห้อง

ก็ไม่ใช่

งั้นห้องนี้

“NO”

งั้นห้องไหนอ่ะ

ห้องนั้น

“O_O!!” ยัย แพมมี่อึ้งเมื่อเห็นว่าห้องนั้นมันเหมือนห้องเก็บของเล็กๆมากกว่าจะเป็นห้อง นอนของคนขอโทษทีนะที่ทางตระกูลฉันเลี้ยงเธอมาดีเกินไปจนทำให้ตัดใจเชื่อไม่ ได้ว่านี้เป็นห้องของเธอแต่ยังไงเธอก็ต้องยอมรับความจริงนะว่านี้คือห้องของ เธอโฮะๆๆ ๆ ^0^

 

 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 179 ท่าน