Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
เล่ห์รักกลร้าย เจ้าชายอสูร
มิรา
 Eps 01  Can’t Touch Your Heart [Complete 100%] อัพแล้วค่ะ
64
02/07/2554 22:26:14
9727
เนื้อเรื่อง

เล่ห์รักกลร้าย เจ้าชายอสูร

 

Eps 01

Can’t Touch Your Heart

 

I'm just a girl,

Standing in front of a boy,

Asking him to love her.

ฉันเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่ง

ซึ่งยืนอยู่ต่อหน้าชายคนหนึ่ง

และอ้อนวอนเขา ให้รักเธอ

 

From Noting Hill, 1999:

 

 

            มันไม่ใช่เรื่องสนุกแล้ว ปกฉัตร หรือ ปอถัก บอกกับตัวเองเมื่อเดินออกจากสนามบินฮ่องกง และลากกระเป๋าเดินทางไปตามทางเดินเงียบๆ เธอมาที่นี่เป็นครั้งที่สองแล้วแต่ก็ยังไม่ชินเสียที สายตาของเธอกวาดมองหาเพื่อนรุ่นพี่ที่ทำงานด้วยกันในสำนักข่าวชื่อดังแห่งหนึ่งจากเมืองไทย และตั้งใจว่าจะมาทำข่าวที่ฮ่องกงเป็นเวลาสองอาทิตย์ จากนั้นเธอตั้งใจว่าจะกลับไปเรียนต่อยังระดับปริญญาโทต่อไป

            หลังจากที่แยกกันไปทำธุระส่วนตัวเอกลับพบว่าเพื่อนรุ่นพี่นั้นหายตัวไปอย่างลึกลับ ทำเอาหญิงสาวถึงกับตั้งตัวไม่ถูกและไม่รู้ว่าควรจะเริ่มต้นจากจุกไหนไปจุดไหนดี โชคดีที่ทั้งคู่มีเบอร์โทรติดต่อกันเรียบร้อยแล้ว เมื่อตัดสินใจซื้อซิมโทรศัพท์ของที่ฮ่องกงเพื่อจะใช้ติดต่อสื่อสารกัน

            “งั้นโทรหาพี่วิทย์เลยดีกว่า” ปกฉัตรพึมพำกับตัวเองแล้วก็กดเบอร์โทรศัพท์โทรออกทันที

            เธอรออยู่นานแต่ก็ไม่มีการตอบรับใดๆ คิ้วเรียวสาวของหญิงสาวเลยขมวดติดกันและได้ยินเสียงถอนหายใจยาวๆ จากริมฝีปากบางเฉียบของเธอ

            “แล้วอย่างนี้จะเจอกันที่ไหนเนี่ย” ปกฉัตรบ่นพึมพำก่อนจะลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่เดินไปข้างหน้า และพยายามจะมองหาที่นั่งพักขาสักที่ จากนั้นค่อยโทรหาวรวิทย์เพื่อนรุ่นพี่ที่มาทำงานด้วยกันทีหลัง

            เธอนั่งอยู่นานและกดโทรศัพท์ออกเป็นสิบๆ สายแต่ก็เช่นเดิมว่าไม่มีใครรับสาย รวมถึงแบตเตอรี่โทรศัพท์ของเธอที่ใกล้จะหมดแล้วเช่นกัน

            ระหว่างที่กำลังพะวักพะวนอยู่คนเดียวนั้น ปกฉัตรมองเห็นถึงความวุ่นวายที่เกิดขึ้นอยู่ตรงหน้าไม่ไกลออกไป มีชายใส่สูทสีดำหลายคนกำลังมุ่งตรงมาทางนี้ และพวกเขากำลังทำท่าเหมือนมีเรื่องกันเสียด้วย หญิงสาวมองอย่างไม่สบายใจแล้วก็ลุกขึ้นจากที่นั่งเตรียมตัวจะหนีไปอีกทาง

            แต่ว่าก็ช้าไป เมื่อชายกลุ่มนั้นเข้ามาปะทะพอดีและด้วยความที่เธอตัวเล็ก ร่างบอบบางของหญิงสาวเลยเซไปอีกทางและล้มฟุบลงกับพื้น ด้วยความตกใจเธอส่งเสียงอุทานออกไปเป็นภาษาไทยและยกมือขึ้นคลึงขมับตัวเอง เมื่อล้มกระแทกกับพื้นด้วยท่าจับกบที่สวยงาม

            Are you okay?” เสียงทุ้มนุ่นกล่าวขึ้นเป็นภาษาอังกฤษสำเนียงอเมริกัน ตามด้วยมือหนาที่สวยขาวเรียวยาวเช่นมือของผู้หญิงถูกส่งมาตรงหน้าของปกฉัตร เธอเอามือจับศีรษะตัวเองเอาไว้และเงยหน้าขึ้นมองคนที่ส่งมือมา

            รอยยิ้มจากคนร่างสูงใหญ่ตรงหน้าทำเอาหัวใจดวงน้อยของหญิงสาวสั่นไหว

            Do you understand that I say?” เขาถามมาอีกคำ ทำให้ปกฉัตรหลุดออกจากภวังค์ในที่สุด

            Ye, yes I’m okay” ปกฉัตรพูดจาตะกุกตะกักแล้วก็ยันตัวให้ลุกขึ้นมาจากพื้นในที่สุด

ชายแปลกหน้าส่งยิ้มให้เธอเมื่อเห็นว่าเธอดันตัวเองขึ้นมาจากพื้นเอง โดยที่ไม่ได้ยื่นมือมาจับมือเขาที่ส่งไปให้

 

ก็น่าสนใจดีไม่เบา แอรอน วิคเกอร์ บุรุษผู้แสนทระนงลูกครึ่งเสี้ยว ไทยฮ่องกงและอเมริกา คิดในใจเมื่อเห็นว่าสาวเจ้าไม่ได้ทำท่าดีใจเกินงามเหมือนหญิงสาวคนอื่นๆ เมื่อเขาส่งมือให้ไปเช่นนี้

มองปราดเดียวเขาก็รู้ในใจว่าหญิงสาวคนนี้ไม่ใช่ผู้หญิงประเทศนี้แน่ เพราะท่าทีที่ดูตื่นกลัวไปซะทุกอย่าง รวมไปถึงอากาศหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายครั้งแล้วครั้งเล่า เขาสังเกตเห็นเธออยู่นานแล้ว เมื่อมีสาวงามผ่านเข้ามาในสายตา ชายชาตรีอย่างเขาเลยอดที่จะมองไม่ได้ พอจ้องนานเข้าก็รู้สึกคุ้นหน้าจนทนไม่ไหวต้องเข้ามาถึงตัวของเจ้าหล่อนอย่างนี้ ตอนนี้สายตาของเขามองไปที่ป้ายห้อยคอของหญิงสาว ก่อนที่เขาจะเบิกตากว้างขึ้นมองหน้าของเธอชัดๆ

            ป้ายที่ห้อยคอของเธอนั้นเป็นป้ายประจำตัวผู้สื่อข่าวยักษ์ใหญ่จากเมืองไทย ซึ่งครั้งหนึ่งที่การทำข่าวของที่นี่ได้ทำให้เขาสูญเสียผลประโยชน์นับหลายล้าน และข่าวลือผิดๆ ที่ตามหลังมาด้วยเช่นกัน แม้ว่าปัญหานั้นจะค่อยๆ เลือนหายไปแล้วแต่เขาก็ยังจำได้และรู้สึกเจ็บแค้นอยู่ลึกๆ เมื่อหวนนึกถึงมัน

            และดวงหน้าหวานของผู้หญิงคนนี้ก็คือผู้หญิงที่เป็นคนอ่านข่าวในวันนั้นนั่นเอง ถึงว่ารู้สึกคุ้นหน้าไม่ใช่เล่นแอรอนคิดในใจก่อนจะส่งยิ้มให้หญิงสาวอีกครั้ง

            เขาหันไปมองลูกน้องที่ทำตัวเอะอะจากเหตุการณ์อะไรบางอย่างที่เขาเองก็ไม่ทราบได้ มองอยู่แวบเดียว โดมินิกลูกน้องคนสนิทที่เป็นมือขาวของเขาก็เอ่ยปากพูดสั้นๆ สองสามคำ ความวุ่นวายก็เลยจบลง และสายตาของบุรุษกลุ่มใหญ่ก็ต่างพากันจับจ้องอยู่ที่หญิงสาวหน้าหวาน ที่กำลังทำสีหน้ากระวนกระวายอยู่ข้างกายผู้เป็นเจ้านาย

            และก่อนที่ความอึดอัดจะมีมากขึ้นกว่าเดิม เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือเครื่องเล็กในกระเป๋าของหญิงสาวก็ดังขึ้น ปกฉัตรถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะค้อมศีรษะให้ชายหนุ่มที่อยู่รอบๆ ตัว และหมุนตัวไปมองหน้าคมสันที่หล่อเหลาอย่างร้ายกาจของแอรอนด้วย

            Thank you…” เธอบอกเขาเสียงเบาหวิวก่อนจะกดรับสาย อีกมือก็คว้ากระเป๋าเดินทางและลากออกมาจากความวุ่นวายนั่นทันที

            “พี่วิทย์อยู่ไหน ปอหาพี่ไม่เจอ!” ปกฉัตรรู้สึกดีใจจนแทบจะร้องไห้ออกมา ในใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะเพียงแค่ได้สบสายตากับชายหน้าตาคมสันคนนั้นเข้า

            [พี่อยู่หน้าทางออกนี่ไง เรานัดเจอกันที่นี่ไม่ใช่เหรอ]

          “อ๊าย! พี่วิทย์รอปอก่อน ปอยังไม่ได้ออกไปเลย” ปกฉัตรร้องออกไปอย่างร้อนรนแล้วก็วิ่งออกไปยังทางออกทันที โดยที่ไม่รู้ตัวสักนิดว่ามีสายตาคู่หนึ่งมองตามแผ่นหลังบอบบางของเธอไป ชนิดว่าแทบจะไม่กะพริบตาเลยทีเดียว

            “นายสนใจเหรอ?

            โดมินิกที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ได้ครู่หนึ่งก็เริ่มจะมองออกว่าเจ้านายของตนเองกำลังหมายตาสิ่งใดอยู่ เขาพูดกับเจ้านายด้วยภาษาอังกฤษ เพราะถึงแม้ว่าเจ้านายของตนองจะพูดได้ถึงสามภาษา ไม่ว่าจะเป็นภาษาอังกฤษ ภาษาไทย หรือภาษาจีน แต่ว่าเจ้านายของเขาก็ไม่ค่อยจะสันทัดเรื่องภาษาจีนเท่าไหร่ ไม่เหมือนกับตัวเขาที่ชำนาญทั้งสามภาษา

            “นายจำไม่ได้จริงๆ น่ะเหรอ?” แอรอนถามลูกด้วยรอยยิ้มที่สามารถกระชากวิญญาณของหญิงสาวที่ไร้เดียงสาออกมาได้

            หากแต่คนสนิทมองออกได้อย่างชัดเจนเจ้านายของเขากำลังวางแผนการอะไรบางอย่างไว้ในใจเป็นแน่

            “ผู้หญิงคนนั้นไงคนที่อ่านข่าวคาสิโนของเราเมื่อหกเดือนก่อนยังไงล่ะ

            ผู้เป็นนายบอกจากนั้นก็เดินไปอีกทิศหนึ่งที่ไม่ใช่ทางเดียวกับที่ปกฉัตรไปก่อนหน้านี้ โดมินิกและลูกน้องคนอื่นจึงเดินตามหลังของแอรอนไปบ้าง

            โดมินิกใจหายวาบเมื่อเห็นว่ารอยยิ้มของแอรอนนั้นแฝงไว้ด้วยไอเย็นที่น่าขนลุก ท่าทางผู้หญิงคนนั้นจะต้องโชคร้ายแน่ที่ได้มาเจอกับเจ้านายของเขา ชายหนุ่มคิดในใจก่อนจะโคลงศีรษะไปมา เพราะถึงจะห้ามปรามเจ้านายของตนเองไปเช่นไร เขาก็คงไม่รับฟังเป็นแน่ ภายนอกที่มองดูคนทั่วไปอาจจะคิดว่าแอรอนเป็นชายหนุ่มที่อบอุ่นอ่อนโยนและเป็นสุภาพบุรุษ แต่ความเป็นจริงแล้ว แอรอนเป็นเพียงชายที่ไร้น้ำใจและมีน้ำแข็งเข้าปกคลุมทั่วทั้งตัวเท่านั้นเอง

            “แย่แน่ เฮ้อดันมายั่วประสาทคุณแอรอน” โดมินิกพึมพำเบาๆ แล้วก็มองแผ่นหลังกว้างตึงสง่าของเจ้านายที่เดินนำหน้าคนอื่นๆ ไปยังด้านนอกตัวอาคารสนามบิน เพื่อจะกลับไปที่พัก

            “ขอให้คุณโชคดีก็แล้วกัน” โดมินิกได้แต่ภาวนาไม่ให้หญิงสาวคนนั้นเข้ามาอยู่ในสายตาของแอรอนอีก

            เพราะไม่อย่างนั้น แม้แต่คนสนิทอย่างเขาก็คงไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับหล่อน

 

          แต่คำภาวนาของโดมินิกกลับไม่เป็นผล เพราะว่าตอนนี้ร่างบอบบางของหญิงสาวนักข่าวจากสำนักข่าวชื่อดังจากเมืองไทย กำลังสัปหงกอยู่ที่โซฟาตรงล็อบบี้โรงแรมที่เจ้านายของเขาเป็นเจ้าของอยู่แล้ว โดมินิกถอนหายใจ นึกหวาดกลัวแทนสาวเจ้าที่หลับไม่รู้เรื่องตรงหน้า และมีราชสีห์อย่างแอรอนกำลังหมายตาเตรียมที่จะสังหารในไม่ช้า

            แอรอนหยุดเท้าของตัวเองไว้ เมื่อเห็นว่าหญิงสาวคนที่เคยทำให้เขาต้องเจ็บใจและเสียเงินจากการสื่อข่าวที่ไร้ความเที่ยงตรงอยู่ไม่ไกลออกไป เขามองดูหล่อนแล้วก็ยักไหล่ จากตอนที่ตั้งใจว่าจะไม่สนใจเธอและปล่อยให้หล่อนหายไปเงียบๆ แล้ว แต่ตอนนี้เห็นท่าจะหยุดแค่นั้นไม่ไหว ก็ในเมื่อเหยื่อมานอนรอถึงปากแบบนี้

            “โดมินิกนายไปดูหน่อยซิ ว่าใครเป็นคู่หูของผู้หญิงคนนี้ ฉันเดาว่าคงจะอยู่แถวๆ นี้แหละ ฉันให้เวลานายครึ่งชั่วโมง จากนั้นมารายงานฉันว่าผู้หญิงคนนั้นมาทำไม ชื่ออะไร และข้อมูลอื่นที่ฉันควรจะรู้” เขาบอกก่อนจะเดินเลยไปยังลิฟต์ส่วนตัว เพื่อที่จะขึ้นไปยังชั้นบนสุดเพื่อพักผ่อน

            ถึงอย่างนั้นสายตาของเขาก็ยังมองเสี้ยวหน้าของปกฉัตรที่ซบหน้ากับต้นแขนและฟุบหลับสนิทไปแล้ว สวยหวานและดูน่าทะนุถนอม

            นี่เป็นความรู้สึกของแอรอนในตอนนี้ เขามองหล่อนแบบผ่านๆ ก่อนจะปิดลิฟต์ลงในที่สุด

            หล่อนไม่ได้โดดเด่นไปกว่าผู้หญิงที่เขาเคยควงสักเท่าไหร่ แต่มีอะไรบางอย่างบอกว่าผู้หญิงคนนี้น่าจะแตกต่างจากคนอื่นอยู่บ้าง เอาเถอะ เดี๋ยวโดมินิกก็มารายงานเอง เขาคิดก่อนจะพักสายตาลง

            ฝั่งโดมินิกก็ถอนหายใจและเริ่มทำงานของตัวเองเงียบๆ

 

            “ปกฉัตร งั้นเหรอ มาทำข่าวคาสิโนอีกแล้วหรือเนี่ย”

            แอรอนพึมพึมเมื่อหนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้นเขาก็ได้รับข้อมูลสั้นๆ แต่ก็ได้ใจความสำคัญอย่างมากจากโดมินิกมาเป็นที่เรียบร้อย มุมปากของเขาขยับขึ้นและมองรูปถ่ายของหญิงสาวในมือ ก่อนจะครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรดี ให้เธอได้ลิ้มรสความเจ็บใจจากการเข้าใจผิดไปเอง

            โดมินิกมองเจ้านายที่กำลังยิ้มพึงใจเหมือนแมวตัวใหญ่ที่กำลังจ้องลูกหนูตัวน้อย แล้ววางแผนในใจว่าจะเล่นกับหนูตัวนี้เช่นไรดี เขาถอนหายใจนึกอยากจะบอกว่า บางทีนักข่าวสาวคนนั้นอาจจะไม่ได้รู้เรื่องกับเนื้อข่าวที่อ่านออกอากาศไปเมื่อหกเดือนก่อนนั่นเลย แต่ก็ไม่รู้จะบอกกับเจ้านายตัวเองยังไง

            ช่วงนี้แอรอนดูหงุดหงิดและอารมณ์เสียอยู่บ่อยครั้ง แม้ว่าท่าทางของเขาจะดูเยือกเย็นและอ่อนโยนเหมือนปกติ แต่แววตานั้นมันแฝงอารมณ์ที่ปิดเอาไว้ไม่มิด

            มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ว่าแท้จริงแล้วแอรอนนั้นเป็นคนไร้หัวใจ และเลือดเย็นมากแค่ไหน

            “ตอนนี้เธอกำลังทำข่าวของคุณราล์ฟอยู่น่ะครับ ที่ล็อบบี้โรงแรมเราพอดี และเห็นว่าจะตามเก็บสกู๊ปเรื่องคาสิโน แต่ยังไม่แน่ใจว่าเธอจะเลือกคาสิโนของเรา หรือว่าของคุณราล์ฟที่อยู่มาเก๊ากันแน่” โดมินิกรายงานอีกนิดหน่อย จากข้อมูลที่เขาได้รับมาจากพนักงานประจำเคาน์เตอร์ติดต่อสอบถาม และลูกน้องคนอื่นที่เก็บข้อมูลอยู่ใกล้ๆ

            “งั้นเหรอ” แอรอนพึมพำก่อนจะยกรูปถ่ายของปกฉัตรมาแตะริมฝีปากตนเองอย่างครุ่นคิด

            “ทำยังไงก็ได้ ให้เธอเลือกคาสิโนของเรา นายคงรู้นะว่าควรจะจัดการยังไง” แอรอนบอกไปและลุกขึ้นจากโซฟา เพื่อที่จะไปอาบน้ำ

            ทิ้งให้คนสนิทถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่กับงานที่เพิ่งได้รับมอบหมายมาสดๆ ร้อนๆ

            “แล้วนี่ จะทำยังไงดีวะ” โดมินิกสบถในใจก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างเบื่อหน่าย

            เอาเถอะ ลองเอาเรื่องที่พักฟรีมาลองถามนักข่างสองคนนั้นดู เผื่อว่าจะมีข่าวดีให้เจ้านายของเขาได้ยิ้มชั่วร้ายออกมาอีกหน่อย เห็นว่าทั้งคู่มีปัญหาเรื่องที่พักนิดหน่อย เพราะอย่างนั้นนี่อาจจะถือว่าเป็นโอกาสดีก็ได้

            โดมินิกคิดในใจก่อนจะเดินลงไปยังล็อบบี้ข้างล่าง และหวังว่านักข่าวโชคร้ายสองคนนั้นจะยังไม่ได้ออกจากโรงแรมแห่งนี้ไปเสียก่อน

 

            “ปอว่ามันแปลกๆ อยู่นะคะ” ปกฉัตรบอกกับรุ่นพี่เสียงอ่อน เมื่อได้ยินวรวิทย์ตอบตกลงที่จะนำเสนอข่าวเรื่องคาสิโนของแอรอน ชายหนุ่มที่กำลังเป็นนักธุรกิจไฟแรงชื่อดังอยู่ในขณะนี้

            หลังจากที่เธอและวรวิทย์สัมภาษณ์ข่าวจากรามินเจ้าพ่อคาสิโนลอยน้ำ ที่แวะมาพักผ่อนที่ฮ่องกงแล้ว ก็มีชายใส่สูท หน้าตาการแต่งตัวภูมิฐานเข้ามาถามว่าทั้งสองคนเป็นนักข่าวหรือเปล่า เพราะบังเอิญได้ยินบทสนทนาการสัมภาษณ์ข่าวก่อนหน้านี้

            เขาแนะนำตัวเองว่าชื่อโดมินิกเป็นลูกน้องของแอรอน และทางคาสิโนของเขาเองก็อยากจะประชาสัมพันธ์คาสิโนที่กำลังจะเปิดใหม่อยู่พอดี หากว่าปกฉัตรยินดีจะนำเสนอข่าวของคาสิโนของเขา ทางแอรอนจะให้ที่พักฟรีและยังให้ข้อมูลของคาสิโนแบบที่ยังไม่เคยเปิดเผยมาก่อนจากที่ไหนอีกด้วย

            “พี่ว่ามันเข้าท่ามากเลยนะ เขาคงอยากจะเปิดตลาดที่ไทยแล้วบังเอิญมาเจอเราพอดี!” วรวิทย์ไม่คิดเหมือนกับปกฉัตร ซึ่งเขาเองก็ดีใจมากถ้าจะได้ทำข่าวของแอรอน แถมยังไม่ต้องเสียค่าที่พักที่ราคาแพงลิบลิ่วเป็นเวลาเกือบสองอาทิตย์อีกด้วย

            “เขาได้ผลประโยชน์ เราก็ได้ผลประโยชน์ เดี๋ยวพี่จะโทรไปบอกบอสว่าเลือกคาสิโนของคุณแอรอนนี่แหละ และจะส่งข่าวให้ภายในอาทิตย์นี้”

            “มันไม่เร็วไปหน่อยเหรอคะ ปอว่ามันบังเอิญเกินไป” ปกฉัตรอ้าปากหาวแล้วก็เลื้อยตัวไปกับโต๊ะ เธอทั้งง่วงทั้งเพลียแทบจะลืมตาไม่ขึ้นแล้ว

            มีที่พักฟรีมันก็ดีอยู่หรอก แต่ว่าเรื่องมันแปลกเกินไปในความคิดของเธอ แต่คงขัดรุ่นพี่อย่างวรวิทย์ไม่ได้ เพราะว่าตอนนี้เขาต่อสายกลับไปเมืองไทยเรียบร้อยแล้ว ระหว่างที่โดมินิกให้เวลาทั้งสองคนคิดครึ่งชั่วโมงและจะกลับมาขอคำตอบทีหลัง

            เอาเถอะ ถ้าเห็นท่าไม่ดีค่อยเผ่นทีหลังก็ได้ หญิงสาวคิดในใจ ก่อนจะเด้งตัวขึ้นจากโต๊ะที่นอนฟุบหน้าอยู่ เมื่อเห็นร่างสูงของโดมินิกกำลังเดินตรงมาทางนี้พร้อมด้วยรอยยิ้ม ช่างเป็นคนที่ตรงเวลาเสียจริง ครึ่งชั่วโมงตรงเป๊ะเขาก็เดินมาทางนี้แล้ว

            “คำตอบที่จะให้ ผมหวังว่าเราคงจะคิดเหมือนกันนะครับ” โดมินิกเดินเข้ามาพร้อมส่งมือเป็นการทักทายตามธรรมเนียมสากลทันที

            “แน่นอนอยู่แล้วครับ” วรวิทย์ตอบพร้อมด้วยรอยยิ้มเช่นกัน

            “เฮ้อพี่วิทย์นี่ไม่เคยฟังใครพูดเลยจริงๆ”

 

            ปกฉัตรเดินลงมาทานอาหารด้วยบัตรทานอาหารแบบบุฟเฟ่ต์ตามลำพัง เพราะว่าวรวิทย์หลับไม่ยอมตื่น เธอพักอยู่ชั้นยี่สิบห้าซึ่งเป็นชั้นที่สูงที่สุดของโรงแรมนี้ ส่วนวรวิทย์ไม่รู้ว่าเขาได้ที่พักห้องไหน เพราะว่าทั้งสองคนแยกกันพักคนละที่ และเขาบอกกับเธอว่าค่อยมาตกลงเรื่องเวลาทำข่าวอีกที วันนี้คงจะเหนื่อยล้าจากการเดินทางแล้วทั้งคู่

หลังจากที่ทานอาหารเรียบร้อยแล้วเธอก็เดินเล่นไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะเดินออกไปข้างนอกโรมแรมสูดอากาศหายใจ แล้วก็แวะไปหาขนมอร่อยๆ ทาน โดยที่หารู้ไม่ว่าการกระทำของเธออยู่ในสายตาของแอรอนตลอดเวลา เขาสังเกตเห็นเธอตั้งแต่ที่เดินผ่านโต๊ะที่นั่งชั้นหนึ่งไปยังห้องอาหารแล้ว แต่เธอไม่รู้ว่าเขากำลังมองเธออยู่

ท่าทางของเธอเหมือนเด็กสาวที่มาเดินเที่ยวต่างประเทศมากกว่าจะมาทำงาน ตอนนี้เธอเดินออกจากโรมแรมไปร้านค้าที่ตั้งเรียงรายอยู่รอบนอกอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย และพอเขาละสายตาจากเธอก้มหน้าเขียนอะไรบางอย่างกับเอกสารของตัวเอง ร่างเล็กๆ ของเธอก็หายไปเสียแล้ว แอรอนนึกหงุดหงิดเล็กน้อยโดไม่ทราบสาเหตุ

จากนั้นเขาเลยให้ความสนใจกับงานตรงหน้าอีกครั้ง ไม่นานเขาก็ต้องสะดุ้งเมื่อมีคนมาหยุดอยู่ข้างกายของเขาโดยที่ไร้สุ้มเสียง เมื่อเงยหน้ามองก็เห็นว่าเป็นหญิงสาวที่ชื่อปกฉัตรนั่นเอง เขามองเธอด้วยความรู้สึกที่แปลกประหลาด และรู้สึกว่าตนเองหวั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเธอส่งยิ้มมาให้

            “คุณที่ช่วยฉันไว้เมื่อตอนบ่ายใช่มั้ยคะ? ฉันมองคุณตั้งนานไม่แน่ใจว่าจะให้คุณหรือเปล่า” เธอถามเขาเป็นภาษาอังกฤษและส่งยิ้มสดใส ส่วนคนถูกถามก็พยักหน้าอย่างงงๆ

            แอรอนไม่คิดว่าเธอจะเข้ามาหาเขาเองง่ายๆ เช่นนี้ เขาเลยยิ้มตอบกลับไปโดยไม่รู้จะเอ่ยคำไหนออกไปดี หรือว่าเธอคนนี้ก็ชอบผู้ชายหน้าตาดี เพื่อหวังจะเป็นทางลัด เขาคิดแต่ก็ไม่แน่ใจ

            “ขอบคุณอีกครั้งนะคะ เมื่อตอนบ่ายฉันตกใจเลยทำท่าเสียมารยาทไปหน่อย ทานนี่มั้ยคะ ถ้าไม่รังเกียจ” ปกฉัตรพูดจากนั้นก็ส่งกล่องขนมมาให้เขา กลิ่นหอมหวานลอยออกมาจากกล่อง แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรชายหนุ่มถึงคิดว่ากลิ่นนี้มาจากตัวของหญิงสาวเองมากกว่า

            “มันอร่อยมากๆ เลยล่ะค่ะ ไปนะคะ” แล้วเธอก็เดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้ม โดยที่แอรอนไม่มีโอกาสพูดอะไรสักคำ แล้วไม่นานเธอก็วิ่งกลับมาหาเขาใหม่

            “ขอโทษค่ะ คุณชื่ออะไรเหรอคะ ฉันชื่อปอนะคะ ปกถักค่ะอาจจะฟังและออกเสียงลำบากสักหน่อย ฉันเป็นคนไทยค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ โอ๊ย! ทำไมเขาหล่ออย่างนี้เนี่ย” ท้ายประโยคปกฉัตรเผลออุทานออกมา เมื่อเห็นใบหน้าตรงๆ ของเขาเข้า

            ส่วนแอรอนก็ราวกับว่าถูกเธอเล่นงานด้วยรอยยิ้มที่แสนสดใสนั่น แอรอนเบลอไปชั่วขณะก่อนจะส่งยิ้มให้หญิงสาวตรงหน้า

            “ผมชื่อแอรอนครับ และผมเองก็พูดไทยได้เหมือนกัน” คำตอบที่ได้รับมาเป็นภาษาไทยนั่น ให้หญิงสาวหน้าแดงก่ำเพราะไม่รู้ว่าเขาจะฟังภาษาไทยออก และเธอก็พูดอะไรออกไปตั้งมากมาย น่าขายหน้าที่สุด

          “คนไทยเหรอคะ ดีใจจัง” เธอเอามือปิดหน้าชั่วครู่ก่อนจะเอามือออกไป จากนั้นเธอก็ส่งยิ้มรอบที่สิบให้เขา

            “ถ้ามีโอกาสเราคงได้เจอกันอีก ฮะๆ ฉันไม่รบกวนแล้วค่ะ” เธอบอกเขาอีกครั้ง ก่อนจะหมุนตัวเดินไปอีกทาง ทิ้งให้แอรอนลังเลว่าจะเรียกให้เธอกลับมาคุยเป็นเพื่อนเขาดีหรือเปล่า

            หลายปีที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาคิดว่าตัวเองผ่อนคลายสบายใจที่สุด เพียงแค่เห็นหน้าหวานใสและรอยยิ้มที่เบิกบานของเธอเท่านั้นเอง

            “บ้าจริง” แอรอนสบถเมื่อเห็นโดมินิกเดินยิ้มมาแต่ไกล ท่าทางมือขวาคนสนิทของเขาจะเห็นทุกอย่างแล้ว

            “นายชอบทานทาร์ตไข่กับมาการองด้วยเหรอครับ” คนสนิทยิ้มล้อเลียนและทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้ตรงข้ามกับผู้เป็นนาย

            “ของหวาน บางทีมันก็น่าลิ้มลองล่ะนะ” แอรอนพูดพลางนึกไปถึงใครบางคนที่กำลังร้องกรี๊ดกับการกระทำที่ขายหน้าของตัวเอง

 

            หลังจากเหตุการณ์วันนั้นผ่านพ้นไปได้สองวัน นักข่าวมือหนึ่งอย่างวรวิทย์และปกฉัตรก็ได้มีโอกาสที่จะได้พบกับเจ้าของคาสิโนคลับที่เพิ่งเปิดตัวไปได้ไม่นานเท่าไหร่ และยังมีแววว่ากิจการครั้งนี้จะไปได้สวยในอนาคต ถ้าเกิดว่าโชคเข้าข้าง ทั้งสองคนอาจจะทำงานเสร็จก่อนกำหนดและยังเป็นข่าวที่ถูกต้องได้รับความเชื่อถือมากอีกด้วย

            ปกฉัตรขอตัวเข้าห้องน้ำเมื่อเห็นว่ายังไม่ถึงเวลานัดหมาย และเมื่อเดินออกมาจากห้องน้ำเธอก็เห็นร่างสูงของแอรอนที่กำลังเดินไปทางเดียวกับเธอพอดี

            “โลกกลมจริง” ริมฝีปากบางกระซิบออกมาอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ เมื่อเห็นว่าพระเจ้าไม่เข้าข้างเอาซะเลย

            แต่เมื่อเขาเข้ามาใกล้เธอจำต้องส่งยิ้มหวานให้เขาไปเพื่อรักษามารยาท ปกฉัตรเห็นว่าชายหนุ่มกลั้นหัวเราะไว้สุดความสามารถก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดง เรื่องน่าขายหน้าวันนั้นเธอยังจำมันได้ดี และโมโหตัวเองทุกครั้งที่นึกขึ้นมาได้

            “มาทำอะไรหรือครับ” เขาหยุดเดินและทักทายกับหล่อนด้วยภาษาไทย ก่อนจะใช้สายตาบอกให้ลูกน้องคนอื่นเดินไปที่ห้องทำงานก่อนเลย

            ไม่นานระหว่างทางเดินเลยเหลือเพียงแค่เขาและเธอสองคน ปกฉัตรรู้สึกประหม่าและวางตัวไม่ถูก ยิ่งเห็นรอยยิ้มและแววตาของร่างสูงตรงหน้าก็ยิ่งตื่นเต้นกระวนกระวาย จนแทบจะไม่ได้ยินคำถามของเขาชายหนุ่ม

            “มาทำข่าวค่ะ ฉันเป็นนักข่าว” พอบอกไปว่าเป็น นักข่าวชายหนุ่มรูปงามตรงหน้าก็เหมือนจะอารมณ์เสียขึ้นมาดื้อๆ จนยิ้มหวานบนใบหน้างามนั้นหายไปในทันที

            แอรอนพอจะรู้ตัวว่าเผลอหลุดอารมณ์บางอย่างออกไป เขากระแอมไอแล้วก็ผายมือให้หญิงสาวเดินไปก่อน

            “ผมพอจะรู้แล้วครับว่าคุณมาทำข่าวของใคร” เขาพูดและปกฉัตรก็มองเขาอย่างไม่ค่อยแน่ใจ

            เขาเดินไปพร้อมกับเธอ และเรียกสายตาของคนที่เดินผ่านไปมาได้อย่างดี ท่าทางเขาจะเป็นคนดังที่นี่หญิงสาวคิดในใจแล้วก็เดินห่อไหล่วางตัวไม่ถูกเมื่อต้องมาใกล้ชิดกับเขา

            “คุณรู้จักเหรอคะ เอ่อใครเหรอคะ” เธอถามและพยายามจะยิ้ม

            แต่ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร พออยู่ใกล้ๆ เขาแล้ว เธอจึงรู้สึกว่าไม่เป็นตัวของตัวเองเอาซะเลย

            แล้วปกฉัตรก็ต้องหน้าตึงอีกครั้งเมื่อรู้ว่าคนที่ตนเองต้องทำข่าวนั้นคือเขา คนที่เดินมาพร้อมกับเธอนั่นเอง ไม่รู้ว่าเขาเห็นเรื่องนี้สนุกมากหรือไร ถึงได้ชอบล้อเธอเล่นทุกที แม้ว่าจะรู้ตัวว่าตัวเองเป็นคนเปิ่นทำเรื่องด้วยตัวเองแท้ๆ

            เมื่อเสร็จสิ้นการสัมภาษณ์ที่ปกฉัตรเอาแต่นิ่งเงียบอยู่ข้างๆ รุ่นพี่ที่ทำงาน แอรอนก็เอ่ยปากชวนให้ทั้งเธอและวรวิทย์ไปรับประทานอาหารกลางวันด้วยกัน แม้จะไม่อยากไปแต่เธอก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ ที่ทำได้ก็เพียงแค่ถลึงตาใส่รุ่นพี่ แล้วก็หัวเราะแห้งๆ เหมือนคนโง่งมเท่านั้นเอง กว่าจะผ่านเหตุการณ์นั้นไปได้ ปกฉัตรก็ถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า และหลบกลับมาถึงห้องพักจนได้

            “ฉันที่ทำเรื่องงี่เง่าต่อหน้าเขาไปกี่ครั้งแล้วนะ”

            และไม่รู้ว่าทำไม เพียงแค่สบสายตากับดวงตาคมดุคู่นั้นเธอมักจะรู้สึกว่าเขามีอะไรบางอย่างแอบแฝงไว้ และมันน่ากลัวมากเสียด้วย

 

            และเหตุการณ์ไม่ปกตินั้นทำให้เธอต้องมานั่งทำงานกับแอรอน เมื่อเขาบอกว่ามีงานบางส่วนที่เขายังไม่ได้เปิดเยให้คนภายนอกรับรู้ วรวิทย์เลยให้เธออยู่ที่นี่เพื่อส่งข่าวให้สำนักข่าวเป็นระยะๆ ในขณะที่วรวิทย์ลากลับไปเมืองไทยก่อน เพื่อจะเสนอข่าวและรวบรวมข้อมูลอีกนิดหน่อย ทิ้งให้ปกฉัตรทำหน้าหงอยอยู่ที่ฮ่องกงเพียงคนเดียว

            “เปิดกระป๋องให้ผมหน่อยครับ” แอรอนบอกกับปกฉัตรซึ่งเป็นวันที่สองแล้ว ที่ทั้งคู่ต้องมานั่งทำงานด้วยกัน

            แต่แท้จริงแล้วปกฉัตรไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากมองเขาทำงานเท่านั้นเอง

            “นี่ค่ะ” หญิงสาวเขย่ากระป๋องนมขวดเล็กๆ จากนั้นก็เปิดฝาส่งให้เจ้านายคนที่สองไปพร้อมกับรอยยิ้ม

            ความไร้เดียงสา ซื่อตรง และไม่ทันคนของเธอทำให้ชายหนุ่มนึกเป็นห่วงเธออยู่มาก ไม่คิดเลยว่าเขาจ่ายเงินก้อนหนึ่งให้วรวิทย์ไปพร้อมบอกว่าปกฉัตรจะทำงานกับเขาสักระยะ หากปกฉัตรทำให้เขาพอเงินส่วนแบ่งที่นายหน้าอย่างวรวิทย์จะได้เพิ่มตามไปด้วย

            หญิงสาวไม่รู้เลยจริงๆ ว่ารุ่นพี่ที่ตนเองเคารพนับถือนั้นได้ขายเธอให้กับเจ้าของเงินตราอย่างแอรอนไปแล้ว แอรอนนั้นก็คิดวางแผนการไว้ในใจเงียบๆ เพื่อที่จะทำอะไรบางอย่างกับหญิงสาวที่ไม่รู้เรื่องอะไรตรงหน้าคนนี้

            “ให้คุณนั่นแหละ คุณไม่ทานอะไรเลย” เขาบอกในขณะที่เฝ้ามองดูเธอกำลังทำหน้ายุ่งอยู่ในห้องทำงานของเขาอย่างพอใจ

            “ข่าวที่ว่าล่ะคะ เมื่อไหร่จะได้ทำสักที” ปกฉัตรทำหน้ามุ่ยและเงยหน้ามองแอรอนอีกครั้ง ก่อนจะหลบสายตาของเขาไม่ทัน เมื่อเจาจ้องมองเธอด้วยสายตาที่หวามไหวอย่างไรชอบกล

            “คุณอยากจะทำข่าวหัวใจของผมมั้ยล่ะ ตอนนี้ผมมีข่าวเรื่องนี้เรื่องเดียวที่จะให้คุณได้” เขาบอกพร้อมกับรอยยิ้ม

            ปกฉัตรไม่มองหน้าเขาเลย พร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงจนจับจังหวะไม่ถูก

          แล้วคุณจะรู้ ว่าการที่คิดอะไรไปเองนั้น มันเป็นยังไง

            แอรอนคิดในใจขณะที่มองหน้าหวานไม่วางตา แผนการของเขากำลังจะเริ่มต่อจากนี้ และไม่มีใครรู้ว่ามันจะเป็นเช่นไรต่อจากนี้

 

          “อันนี้เรียกว่ารูเลตครับ วิธีการเล่นก็ไม่ซับซ้อนเลย แค่เลือกว่าลูกออกที่เลขไหนก็ชนะพนันไป แต่ถ้าลงล็อกเลขศูนย์เจ้ามือก็จะได้รับเงินไป” แอรอนอธิบายวิธีการเล่นรูเลตให้หญิงสาวไปพลาง เมื่อเขาพาเธอให้เข้ามาดูคาสิโนคลับของเขาในยามค่ำคืน

            เพราะความอยากรู้อยากเห็นหญิงสาวเลยพยักหน้าหงึกหงัก ไม่ได้มองสีหน้าท่าทางละแววตาของคนตัวโตที่พาเธอมาที่นี่เลย ดังนั้นเธอไม่เลยไม่มีโอกาสที่เห็นสายตาเย็นชาที่แฝงความอำมหิตไว้ในดวงตาคมกริบเขาของ สายตาที่เต็มไปด้วยไอเย็นของความโกรธเคือง

            แม้ว่าไฟนั้นจะดับไปแล้ว แต่ว่าเถ้าถ่านนั้นยังคงอยู่ เมื่อมีคนมาสะกิดและเติมเชื้อเพลิง ก็ทำให้ไฟโกรธนั้นลุกโชนขึ้นมาอีกครา

            “แต่ว่าถ้าจะทำให้ได้เงินเยอะๆ มันก็มีวิธีเล่นอีกหลายรูปแบบ ถ้าได้เงินเพียงต่อเดียว คุณเลือกเอาได้เลยว่าให้มันออกหมายเลขไหน คาสิโนของผมจำกัดตัวเลขให้ทายไว้ห้าตัวน่ะค่ะ แล้วก็อีกแบบหนึ่งคือสี คุณเห็นช่องตัวเลขพวกนั้นหรือเปล่า” เขาถามอีกคำ และหญิงสาวก็พยักหน้ารุนแรง จนเส้นผมเงางามนั่นสลายเต็มแผ่นหลังของเธอ

            กลิ่นแชมพูอ่อนๆ ทำให้แอรอนต้องมองเสี้ยวหน้าของปกฉัตรที่กำลังจับจ้องวงล้อรูเลตอย่างสนใจอีกครั้ง

            การกระทำของเขาไม่พ้นจากสายตาคนสนิทอย่างโดมินิกแม้แต่น้อย

            ท่าทางคราวนี้ บางทีไฟแค้นของแอรอนอาจจะมลายหายไปกับสายลม เพราะความใสซื่อไร้เดียงสาของปกฉัตรเข้าแล้วก็เป็นได้

            ปกติ ไม่ว่าจะเป็นใครโดยเฉพาะผู้หญิง เมื่อถูกสายตาที่แฝงความเซ็กซี่เย้ายวนของแอรอนมองมักจะรู้ตัว และทำตัวไม่ถูกไปแล้ว แต่ผู้หญิงคนนี้มักจะจดจ่ออยู่กับสิ่งที่เธอสนใจมากกว่า ไม่ได้สนใจกับคนอื่นที่มองมารวมถึงไม่มีท่าทีว่าจะชอบเจ้านายของเขาเลยด้วย

            ส่วนแอรอนเองก็มองหญิงสาวด้วยสายตาแปลกประหลาดเข้าไปทุกที ราวกับกำลังเจอของบางอย่างที่ถูกตาต้องใจเข้าแล้ว

            “แล้วไงต่อคะ” หญิงสาวหันมาถามชายร่างสูงที่อยู่ข้างตัว เมื่อเห็นว่าเขาเงียบไปนานไม่มีวี่แววว่าจะอธิบายกติกาการเล่นรูเลตให้เธอฟังต่อแต่อย่างใด

            “อ้อ เอ่อ ถ้าคุณทายหมายเลขถูก หรือทายคู่คี่ ทายสี แล้วก็ตัวเลขสูงต่ำได้ก็ได้รับเงินไปต่อเดียวน่ะ” เขาอธิบายแล้วก็มองหน้าเธอไปด้วย

            สายตาของปกฉัตรมองหน้าเขาอย่างตั้งใจฟัง และมันก็ทำให้ชยหนุ่มหงุดหงิดไม่น้อยที่ตัวเองน่าสนใจน้อยกว่ารูเลตในสาวตาของสาวเจ้า

            “แล้ว” เธอถามต่อ และทำตาโตใส่เขาอย่างอยากรู้

            “การจะได้รับเงินสองต่อนั้น คุณต้องทาย” แอรอนอธิบายวิธีการเล่นรูเลตไปเรื่อยๆ และรู้สึกหงุดหงิดตัวเองไม่น้อยที่ต้องมาอดทนใจเย็นกับเธอแบบนี้

แต่น่าแปลกที่เขากลับไม่รู้สึกหงุดหงิดกับเธอเลยแม้แต่น้อย อาจจะเป็นเพราะว่าสีหน้าและท่าทางของเธอที่ส่งผ่านแววตาออกมานั้นไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำเหมือนสาวๆ คนอื่นที่เคยพบเจอมา เพราะอย่างนั้น เขาเลยอยากรู้ อยากมอง และพิจารณาเธอไปเงียบๆ

“มันก็ซับซ้อนไม่เบาเลยนะคะ แค่รูเลตวงเล็กๆ แค่นี้ก็มีวิธีการเล่นเยอะแยะไปหมด” เธอพึมพำแล้วก็มองดูรูเลตอย่างสนใจ

            “บางทีมันก็ทำให้ใครคนหนึ่งกลายเป็นเศรษฐีได้ง่ายๆ จากการเล่นพนันนี่ และบางทีมันก็อาจจะทำให้ใครบางคนกลายเป็นยาจกในพริบตาได้เหมือนกันครับ” แอรอนบอกเสียงทุ้มนุ่มและมองดูทุกอิริยาบถของหญิงสาว

            “นั่นสิคะ” เธอรับคำอย่างเห็นด้วยแต่ว่ายังไม่ละสายตาออกมาจากโต๊ะรูเลตที่มองอยู่

            “คุณเองก็น่าจะพอได้ยินเรื่องกลโกงการพนันอยู่เหมือนกัน ผมคิดว่ามันคงไม่น่าเข้าใกล้กับเรื่องแบบนี้ เพราะถ้าเกิดว่าเล่นแล้วติด สิ่งที่ตามมามันก็แย่พอดู คุณคิดแบบนั้นมั้ยครับ” เขาถามอีก หวังให้เธอผละออกไปจากตรงนี้เสียที เผื่อว่าเธอจะเข้าใจสายตาของเขา และไปต่อที่อื่น

            อย่างเช่น เตียงนอนอะไรทำนองนั้น

            “ก็คิดแบบนั้นเหมือนกันค่ะ” ปกฉัตรเห็นด้วยและเงยหน้าส่งยิ้มให้เขา

            แอรอนเห็นแบบนั้นแล้วก็คลี่ยิ้มที่มุมปาก ผู้หญิงก็เป็นเหมือนกันหมดจนได้ เช่นเธอคนนี้ที่หน้าซื่อใจคด ไม่รู้ว่าเธอจะเอาข่าวคาสิโนของเขาไปเขียนเชิงลบอีกไหม เขาจึงอยากได้เธอมาเป็นของตัวเองโดยเร็ว และจะเป็นฝ่ายหาประโยชน์จากตัวเธอกลับ

            “ถ้าอย่างนั้นเราไปที่ห้อง

            “ขอเล่นสักตานะคะ มันน่าสนุกออก!

            ไม่ทันที่แอรอนจะชวนให้เธอไปสานสัมพันธ์ที่หอมหวานกับเขา เสียงหวานใสของสาวเจ้าก็ดังขึ้นมาอย่างร่าเริง ช่างผิดกับที่เขาวางแผนไว้ในใจเสียจริง

            แอรอนลอบทำหน้าบึ้งไม่ให้หญิงสาวได้เห็น ทำให้เผยใบหน้าที่เรียบตึงไร้ความอ่อนโยนของเจ้าของ ซึ่งเป็นบุคลิกอันแท้จริงของเขาออกมาให้เห็นแวบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะปรับสีหน้าให้กลายเป็นเทพบุตรเช่นเดิม

            “ตามสบายครับ ผมขอตัวไปดูงานทางนั้นแป๊บนึงนะครับ เดี๋ยวจะพาคุณกลับโรงแรม โดมินิกดูแลคุณปกฉัตรด้วยนะ”

            แอรอนบอกคนสนิทก่อนจะเดินกระแทกเท้าออกมาจากโต๊ะรูเลตด้วยอารมณ์หงุดหงิด ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นที่รู้ว่าตอนนี้เขาอารมณ์ไม่ดี หญิงสาวพวกนั้นจะพยายามเข้ามาออดอ้อนเอาใจเขาเพื่อให้คลายความฉุนเฉียว แต่กลับไม่ใช่กับปกฉัตร เพราะตอนนี้เจ้าหล่อนกำลังตื่นตาตื่นใจกับการเล่นรูเลตที่เหมือนจะสนุกสำหรับตัวเอง

            เขาขมวดคิ้วถอนหายใจออกมาแรงๆ ด้วยความไม่พอใจก่อนจะมุ่งตรงไปห้องทำงานที่อยู่ชั้นบนสุดของคลับคาสิโนทันที

            น่าหงุดหงิดที่สุด!

 

          ลับหลังผู้เป็นนาย โดมินิกยกมือปกปากที่มีรอยยิ้มพอใจของตัวเองไว้ ไม่นึกจริงๆ ว่านายของเขาจะอารมณ์เสียได้ถึงขนาดนั้นเพียงแค่ปกฉัตรไม่มองเขา และทำท่าไม่รับรู้กับสายตาเชิญชวนของแอรอน ถ้าพูดกันตามความจริงแล้ว ส่วนมากจะมีคนเข้ามาทั้งดึงทั้งกอดขาของแอรอน เพื่อให้ตัวเองอยู่ในสายตาของเขา

            เว้นแต่ผู้หญิงคนนี้ ปกฉัตรคนนี้เท่านั้น ที่มักจะมองอย่างอื่นสำคัญกว่าเจ้านายของเขาเสมอ

            “คุณโดมินิก ฉันได้อีกแล้วค่ะ!” เสียงใสที่บอกความตื่นเต้นของปกฉัตร เรียกให้โดมินิกหันกลับไปมองเจ้าของเสียงอีกครั้งหนึ่ง

            และก็ใช่จริงๆ เสียด้วย ตอนนี้ดวงของหญิงสาวกำลังขึ้นถึงขีดสุด สังเกตได้จากชิพที่ค่อยๆ เพิ่มจำนวนอยู่ตรงหน้าของหญิงสาว

            “สุดยอดเลยครับ” โดมินิกพูดแค่นั้นเพราะนึกหาคำพูดอื่นไม่เจอ

            ท่าทางของเธอไม่รู้จริงๆ ว่าแอรอนกำลังโกรธเคืองเธออยู่ สิ่งที่ดึงความสนใจทั้งหมดของเธอในตอนนี้ก็คงจะเป็นรูเลตนี่แหละ และนึกไม่ถึงว่าเจ้านายของเขานั้นก็น้อยใจคนอื่นเป็นด้วย แต่มันก็น่าสนุกดีเหมือนกันที่เห็นแอรอนมีอารมณ์อื่น นอกจากจอมวางแผนที่แสนร้ายกาจซึ่งน้อยคนนักจะรู้ตัวตนที่แท้จริงของเขา

            “มันได้ง่ายอย่างนี้เลยเหรอคะ มีอย่างอื่นอีกมั้ยคะที่เล่นแล้วได้เงินเยอะแบบนี้น่ะค่ะ!

            ปกฉัตรถามโดมินิกด้วยสายตาที่เป็นประกาย เธอไม่ได้สนใจเรื่องเงินที่ได้จากการเล่นพนันนี้หรอก เพียงแต่ว่าถ้าหาความเข้าใจกับการพนันพวกนี้ได้มากขึ้น เธอก็อาจจะเขียนคอลัมน์ข่าวเกี่ยวกับการพนันได้หลายข่าวอยู่เหมือนกัน นับว่าเป็นโอกาสทองของเธอเลยด้วยซ้ำ

            “มันก็มีอยู่นะครับ สล็อตน่ะครับ คุณปกฉัตรรู้จักมั้ย แต่ว่าบางทีมันก็เสียมากกว่าได้นะครับ” โดมินิกกล่าวเตือนด้วยความห่วงใย

            เพราะมีคนไม่น้อยที่ต้องหมดเงินไปกับการพนันพวกนี้

            “รู้จักค่ะ พาฉันไปหน่อยได้มั้ยคะ ฉันอยากเล่นค่ะ!” เธอตบมือเข้าหากันแรงๆ เพื่อย้ำว่าอยากจะเล่นมากแค่ไหน

            โดมินิกเห็นท่าทางนั้นแล้วก็คร้านที่จะเถียงกับหล่อน นิสัยของเธอเหมือนกับเจ้านายเขาไม่มีผิด อยากได้อะไรต้องได้ แม้ว่ากิริยาท่าทางของสองคนนี้จะต่างกันอยู่นิดหน่อยก็ตามที

            “งั้นก็ทางนี้เลยครับ

           

            “มีอะไรให้เล่นอีกมั้ยคะ?” ครั้งนี้เป็นรอบที่สามที่หญิงสาวเอ่ยปากถามกับโดมินิก

            สองชั่วโมงผ่านไป เขาต้องเดินตามหญิงสาวต้อยๆ เพื่อตามหาสิ่งที่เธออยากจะเล่น และใช้เวลาศึกษาวิธีการเล่นพวกนั้นอยู่ชั่วครู่ ไม่นานเธอก็กลายเป็นเซียนพนันตัวยง ไม่รู้ว่าโชคเข้าข้างหรือไร ไม่ว่าจะจับอะไรปกฉัตรก็ได้แต่ชิพเงินกลับมาจากการเล่นพนันนั้นๆ ทำเอาโดมินิกถึงกับทำหน้าเหลอหลาไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

            “โป๊กเกอร์มั้ยครับ เล่นเป็นหรือเปล่า” เขาตอบ และหวังว่าจะได้ยินปกฉัตรปฏิเสธมันออกมา

            แต่ว่าหญิงสาวกำลังเมามันกับข้อมูลที่ได้มา ยิ่งอยู่ในคาสิโนคลับหรูหราของฮ่องกงอย่างนี้ด้วยแล้ว เรื่องอะไรที่หล่อนจะพลาดข้อมูลทำข่าวง่ายๆ กันล่ะ

            “ไม่เป็นเลยแม้แต่น้อย แต่อยากจะเล่นมากๆ เลยค่ะ”

            เธอยืดอกพุดอย่างภาคภูมิใจ ผิดกับชายหนุ่มอีกคนที่ได้รับหน้าที่ให้คอยอำนวยความสะดวกกับสาวเจ้า ที่ถึงกับหน้ามืดอยากได้ยาดมสักหลอด ไม่รู้ว่าเธอเอาเรี่ยวแรงพวกนี้มาจากไหน ถึงได้ตาเป็นประกายระยิบระยับ แล้วก็ซุกซนเหมือนเด็กๆ ไม่มีผิด

            “โอเคครับ ทางนี้เลยครับ

            โดมินิกอ้าปากหาวเมื่อต้องยืนประกบติดกับปกฉัตรที่กำลังเมามันกับการเล่นไพ่โป๊กเกอร์อยู่ ปกติ เขามักจะเป็นสมุนมือขวาของแอรอนเพื่อวางแผนงานต่างๆ รวมไปถึงแผนการอันชั่วร้ายในการกำจัดคู่แข่งทางการค้าของแอรอนด้วย เขาจึงเคยชินกับการใช้สมองเพื่อวางกลยุทธ์มากกว่า

            แต่มาคืนนี้ต้องเดินตามหญิงสาวต้อยๆ เช่นนี้ก็รู้สึกเบื่อหน่ายไม่น้อย

            ไม่ว่าจะเล่นอะไร ที่ไหน เมื่อเธอเข้าใจกติกาการเล่นอย่างดีแล้ว เธอก็ไม่ได้สนใจตัวเขาอีกเลย สมาธิทั้งหมดของเธอจดจ่ออยู่กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเท่านั้น

            วันนี้โดมินิกเหนื่อยล้าจากการวิ่งเทียวไปเทียวมาหลายที่ เมื่อต้องมาอยู่เฉยๆ เงียบๆ กับปกฉัตรก็รู้สึกง่วงจนทนไม่ไหว เมื่อโต๊ะโป๊กเกอร์กำลังจะเคลียร์โต๊ะจากเกมก่อนหน้านี้ เขาจึงเดินเข้าไปสะกิดไหล่ของหญิงสาวเบาๆ

            “คะ?

            ปกฉัตรหันมามองหน้าเขา และสังเกตว่าดวงตาของโดมินิกแดงก่ำ สีหน้าก็ดูอิดโรยบอกไม่ถูก

            “ผมขอตัวไปห้องน้ำสักเดี๋ยวนะครับ และจะรอที่ล็อบบี้ของคาสิโนที่ชั้นล่าง ไปเจอกันตรงนั้นนะครับ” โดมินิกบอกเมื่อรู้สึกว่าทนง่วงไม่ไหวแล้ว

            “ได้ค่ะ” หญิงสาวพนักหน้าให้อย่างเข้าใจ พอจะมองออกว่าตอนนี้โดมินิกคงจะง่วงและเบื่อน่าดูกับการที่เดินตามเธอตลอดเวลาเช่นนี้

            คิดแล้วก็อดไม่ได้ที่จะด่าตัวเอง ที่เอาแต่ใจไม่ได้สนใจคนที่ตามมาด้วยสักนิด

            “งั้นผมไปรอข้างล่างนะครับ เล่นเบื่อเมื่อไหร่ค่อยลงไปนะครับ” โดมินิกบอก ก่อนจะกระซิบที่หูของพนักงานแถวนั้น ช่วยดูแลหญิงสาวอีกต่อหนึ่ง จากนั้นก็ส่งยิ้มให้เธออีกนิดหน่อยก่อนจะเดินเลี่ยงหายไปอีกทาง

            ปกฉัตรเห็นท่าทางของโดมินิกแล้วก็รู้สึกละอายใจ ตั้งใจว่าจะเล่นเกมนี้ให้จบก่อนแล้วก็ออกไปพร้อมกับโดมินิกเลย ตอนนี้เวลาก็ดึกมากแล้วเธอไม่สมควรจะรบกวนให้คนอื่นมาดูแลอีก หญิงสาวคิดก่อนจะพยักหน้าให้ตัวเอง และสนใจไพ่ที่ถูกสับและวางตรงหน้า

            “เดี๋ยวต้องขอโทษคุณโดมินิกสักหน่อยแล้วล่ะ” เธอพึมพำกับตัวเองในใจแล้วก็สนใจไพ่ตรงหน้าต่อ ราวกับเด็กน้อยที่ถูกล่อลวงด้วยขนมหวาน

            และเมื่อรู้สึกว่าตัวเองเล่นจนพอใจแล้ว ปกฉัตรก็เดินออกจากห้องโป๊กเกอร์เพื่อไปหาโดมินิกที่รออยู่ห้องรับรองชั้นล่างทันที

            สายตาของเธอกวาดมองไปทั่วบริเวณห้องรับรองเพื่อมองหาโดมินิก เธอไม่น่าทำตัวเอาแต่ใจอยู่ฝ่ายเดียวเลย หญิงสาวได้แค่คิดโทษตัวเองในใจ ก่อนจะทำตาโตเมื่อมองเห็นร่างสูงสง่าของโดมินิกแล้ว ไม่รอช้า ขาเรียวเล็กของปกฉัตรก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปหาคนที่มองอยู่ทันที

            “คุณโดมินิกคะ!” เธอเรียกเขาและแตะที่ต้นแขนแข็งแรงเบาๆ ไปด้วย

            แต่ทว่าคนที่หันกลับมามองกลับไม่ใช่โดมินิกอย่างที่เธอเข้าใจ สีหน้าของหญิงสาวเลยเหวอไปแวบหนึ่งก่อนที่เจ้าตัวจะยิ้มแห้งๆ เพื่อเป็นการขอโทษ

            “ขอโทษค่ะ ฉันทักคนผิดค่ะ ขอโทษอีกทีนะคะ” เธอค้อมศีรษะให้ชายหนุ่มคนนั้นหลายครั้งและบอกขอโทษเป็นภาษาอังกฤษเมื่อรู้ตัวว่าคนที่ทักไม่ใช่โดมินิกอย่างที่คิด ก่อนจะถอยออกมาจากนั้นก็กวาดสายตามองหาใหม่ โดยที่หารู้ไม่ว่าบุรุษที่เข้าไปทักผิดก่อนหน้านี้กำลังมองไปยังตัวเธอด้วยสายตาแปลกๆ

            “ผู้หญิงคนนั้นให้ท่านายหรือเปล่าน่ะ” นักเสี่ยงโชคที่ยืนคุยกับปกรณ์ชายหนุ่มที่ถูกปกฉัตรเข้าใจผิดว่าเป็นโดมินิกเอ่ยขึ้น ทำให้ดวงตาโชนแสงของปกรณ์ต้องหันไปมองตามร่างเล็กๆ ของปกฉัตรที่กำลังเดินไปอีกทางด้วยความพิจารณาอีกครั้ง

          เขาทั้งสองคนเป็นคนไทยที่มาเสี่ยงโชคยังฮ่องกง และนึกไม่ถึงว่าแค่มาที่นี่คืนแรกก็ได้เจอกับอะไรบางอย่างที่น่าตื่นเต้นเข้าให้แล้ว

            “งั้นเหรอ?” เขาพูดลอยๆ ขึ้นมา หากแต่ยังไม่ละสายตาจากหญิงสาว

            ดูเหมือนว่าเธอกำลังมองหาใครบางคนอยู่ เขาคิดก่อนจะหันไปสบตากับเพื่อนด้วยอาการที่รู้ทันความคิดของอีกฝ่าย

            “ไปเลยมั้ย?” เขาพยักพเยิดหน้าจากนั้นก็วางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะ ไม่ได้ใส่ใจกับรสชาติของมันอีก

            “ก็ไปสิ” เพื่อนของเขาบอก จากนั้นทั้งสองคนก็เดินตามหลังของปกฉัตรที่กำลังตามหาโดมินิกอยู่ โดยที่ไม่รู้ว่ากำลังมีอันตรายตามหลังตัวเองไปติดๆ

 

            “เอ๊ะ!? คุณผู้หญิงคนนั้นออกมาแล้วอย่างนั้นเหรอ” โดมินิกอุทานออกมาอย่างตกใจ หลังจากที่ยืนออกจากห้องน้ำเรียบร้อยแล้ว เขาก็คิดว่าไม่ควรจะปล่อยให้หญิงสาวอยู่คนเดียวตามลำพัง ท่ามกลางผู้ชายที่มาเสี่ยงโชคในคาสิโนคลับนี่ แต่ไม่คิดว่าเวลาแค่ไม่นานเธอจะหายไปเสียแล้ว

            แม้ว่าแอรอนอยากจะได้เธอมาแก้เผ็ดก็ตามที แต่ว่าถ้าเกิดเรื่องอะไรไม่ดีขึ้นกับปกฉัตรตอนนี้แล้วล่ะก็รับประกันได้เลยว่าคนที่ซวยก็คือเขา และคนที่จะโชคร้ายที่สุดของโชคร้ายก็จะเป็นคนที่คิดจะทำอันตรายกับปกฉัตร

            “ออกไปนานหรือยัง” เขาถามซ้ำด้วยความร้อนรน ขณะเดียวกันก็รีบหยิบเอาโทรศัพท์ออกมาเพื่อโทรสั่งการคนของเขาทันที

            “คล้อยหลังคุณโดมินิกไปสักสิบกว่านาทีนี่แหละครับ” พนักงานประจำห้องโป๊กเกอร์บอก และทำให้โดมินิกสบถออกมาทันที

            ถ้านับเวลาถึงตอนนี้ก็ผ่านไปแล้วเกือบครึ่งชั่วโมง อยากจะบ้าตาย!

          โดมินิกคิดในใจก่อนจะรีบสั่งการทันที

            “ตามหาคุณผู้หญิงคนนั้นให้พบโดยด่วน ไม่อย่างนั้นนายใหญ่ได้ฆ่าพวกเราทิ้งแน่” เขาบอก และกดโทรศัพท์หาแอรอนทันที

            ฝ่ายพนักงานในคลับได้ยินคำว่านายใหญ่ก็หวาดกลัวกันเป็นแถวๆ รีบกระจายข่าวและตามหาตัวหญิงสาวอย่างรวดเร็ว

            และโดมินิกก็สะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินปลายสายจากผู้เป็นนายแผดเสียงออกมา เมื่อได้ยินข่าวว่าปกฉัตรหายตัวไป

            “โดมินิก ฉันให้เวลานายได้ชั่วโมงเดียวเท่านั้น และถ้าปกฉัตรเป็นอะไรไป นายคงรู้ดีว่าฉันจะคิดบัญชีกับนายยังไง” แอรอนพูดเสียงเรียบและวางสายไป ไม่นานเขาก็ออกมาจากห้องทำงานอย่างรีบเร่ง และดึงนคไทตัวเองที่คอให้หลวมมากขึ้นด้วย

            ในใจรู้สึกร้อนรุ่มนึกเป็นห่วงคนตัวเล็กอย่างบอกไม่ถูก แม้ว่าจะไม่ได้ผูกพันกันมากเท่าไหร่ แต่เขาก็มองเห็นว่าหญิงสาวนั้นอ่อนต่อโลกและยังไร้เดียงสาไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของใครๆ เพราะอย่างนั้น ตอนนี้เขาถึงได้เป็นห่วงเธอมาก

            “ใครมันกล้านะ!” เขาสบถคำรามพร้อมกับพาตัวเองไปที่ลิฟต์อย่างเดือดจัด

            เห็นทีงานนี้เขาคงได้ระบายความหงุดหงิดที่สะสมไว้นานออกไปบ้างก็เป็นได้

 

            ขณะเดียวกันในห้องพักของคาสิโนคลับที่ถูกเปิดห้องอย่างเร่งด่วน ก็มีร่างของผู้ชายสองคนที่กำลังฉุดกระชากลากถูกร่างบางของผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาในห้องพัก พร้อมกับปิดปากไว้แน่นเพื่อไม่ให้เธอได้ส่งเสียงร้องใดๆ ออกมา

            “เข้ามาน่า” เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นอย่างหงุดหงิด และลากร่างเล็กให้เข้ามาในห้องอย่างไม่ปรานี

            น้ำตาแห่งความหวาดกลัวไหลพรูเต็มแก้มของหญิงสาว เมื่อรู้แล้วว่าตัวเองอาจจะไม่รอดเงื้อมือของผู้ชายกักขฬะสองคนนี้เป็นแน่

            แม่จ๋า ช่วยปอด้วย!!’

 

 

 


 



Talk 2…
กลับมาหลังจากเวิ่นเว้ออะไรมากมายก็ไม่รู้

การบ้านเรื่องนี้ต้องส่ง บก ตอนเดือนหน้า ฮ่าๆ หัวเราะอย่างสิ้นหวัง

แล้วทีนี้จะทำยังไงดีล่ะ งอแงๆ งานเข้าแล้ว!!

 

 

Talk 1…

Song :: ??? ??? By Goong OST

โหลดเพลงนี้ >>จิ้มๆ<<

 

นี่เป็นการบ้านจากพี่ บก อีกแล้วค่ะ

เฮือกๆ เหนื่อยมาก เมื่อวานน็อกสลบไม่รู้เรื่องเลยค่ะ

กลับมาจากมอก็ทิ้งตัวนอน กะว่าจะพักสายตาสักสิบนาที

ตื่นอีกทีก็ตีสี่แล้ว ใส่ชุดนักศึกษาอยู่เลย ไม่อยากจะเล่า หัวเราะ

เหนื่อยมาก ไม่ไหวจะเพลียกับชีวิตจริงๆ ค่ะ

มู่จะต้องปั่นเรื่องนี้ก่อนค่ะ เพราะงั้นเลยอาจจะยังไม่มีเวลาไปแต่งเรื่องอื่น

ช่วงนี้งานเยอะมาก จะน็อกแล้วด้วย เหนื่อยมาก เพลียมาก

หวังว่าสาวๆ คงเห็นใจเค้านะ

 

ปล เรื่องนี้อาจจะเป็นภาคต่อของคุณราล์ฟนิดๆ ค่ะ

ไม่รู้จะเหมือนกันไหม อิอิ ยังไงก็ฝากคุณแอรอนไว้ด้วยนะคะ

กอดทุกคนเลยค่ะ




สอบถามข่าวสารของนิยายหรือพูดคุยกันได้ค่ะ แล้วเจอกันนะคะ

FP สำนักพิมพ์แสนดี Click!!

ID สำนักพิมพ์แสนดี Click!!

FP mu_mu_jung Click!!

 

God blessed you

’m blessed you

 

I http://www.dek-d.com/06pic/dot/heart.gif Readers



ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 5 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
ง่ะ กำลังอ่านสนุกเลย รีบๆอัพนะค่ะ
จากคุณ imgiftze/(imgiftze) อัพเดตเมื่อ 16/06/2555 16:28:43
ความคิดเห็นที่ 2

ปอน่ารักอ่ะ ไร้เดียงสาที่สุดๆๆ ไลค์เลย

จากคุณ pepo25/() อัพเดตเมื่อ 04/10/2554 14:36:47
ความคิดเห็นที่ 3
โอ้ยยยยอยากอ่านต่อง่ะ
เร็ววววววน้า
จากคุณ aey/(aeyphungchan) อัพเดตเมื่อ 02/08/2554 19:13:13
ความคิดเห็นที่ 4
พี่มู่เมื่อไหร่จะออกมาเป็นหนังสืออ่าคร๊า
เค้าอยากอ่านแล้วนร๊า
จะรอเป็นหนังสือไวไวนร๊ สู้ๆๆ

พี่มู่สู้ ๆ ๆ



จากคุณ poohjung *0*/(poohmy_girlz28) อัพเดตเมื่อ 30/07/2554 17:37:35
ความคิดเห็นที่ 5
น่ารักกกกกกกกกกกก?!!!!

ไอ้พวกเลววปล่อยปอของเค้า(?!!)เด๋วนี้น่ะ
จากคุณ jane/(15575) อัพเดตเมื่อ 30/07/2554 13:00:52
ความคิดเห็นที่ 6
แง...อัฟเร็ว ๆ น้าเค้าจะรออ่านง่ะ
จากคุณ aey/(aeyphungchan) อัพเดตเมื่อ 23/07/2554 19:26:52
ความคิดเห็นที่ 7
อัพไวไวนะคะ
จากคุณ Chanya/(kowwow_woo) อัพเดตเมื่อ 17/07/2554 17:47:50
ความคิดเห็นที่ 8
คำอุทานน่ารักอ่ะ

รีบๆอัพนะคะ

รออ่านอยุ่
จากคุณ เอิร์น/(the-cluerain) อัพเดตเมื่อ 12/07/2554 23:38:54
ความคิดเห็นที่ 9
คำอุทานเหมือนมินตราเลย
น่ารักอ่ะ
จากคุณ ทับทิม/(hibari_kung) อัพเดตเมื่อ 10/07/2554 15:39:51
ความคิดเห็นที่ 10
เป็นแฟนคลับเรื่องนี้ไปอีกเรื่องแล้ว  อิอิ
จากคุณ เกต/(walak462) อัพเดตเมื่อ 08/07/2554 10:51:30
หน้าที่ 1 จาก 5 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 294 ท่าน