Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
รักเล่ห์ เสน่ห์ร้าย
ดารานิล
13. ท้าดวล
14
17/06/2554 23:31:51
1001
เนื้อเรื่อง

13. ท้าดวล

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านสีน้ำตาลเข้ามากระทบคนที่กำลังนอนหลับฝันหวานอยู่บนเตียงจนเจ้าตัวต้องขยับกายหนี แต่ก็ไม่วายต้องตื่นด้วยเสียงเห่าของแจ็ครัสเซลแสนซนอยู่ดี

“โฮ่งๆๆๆ” เจ้าใบ้เห่าเสียงดัง พลางคาบผ้าห่มของเจ้านายออกเพราะอยากเล่นด้วยเต็มแก่ หรือไม่ก็คงจะหิวจนตาลายเลยต้องปลุกคนขี้เซาให้ตื่นขึ้นมา

สิตางศุ์พยายามทำเป็นไม่สนใจ แต่ทำได้ไม่เท่าไหร่ก็ต้องยอมแพ้ลุกขึ้นมานั่งซึมกระทืออยู่บนเตียง จ้องเจ้าใบ้ที่สั่นหางสั้นจู๋ตาขวาง

“แกจะปลุกฉันทำไมฮะไอ้ใบ้ กำลังฝันว่าจะได้จูบหมอชินอยู่แล้ว แกนะแก ไอ้มารหน้าขน!” พูดแล้วก็ลุกขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้ ก่อนจะเดินลงไปเอาอาหารให้เจ้าหมาน้อยชั้นล่าง พร้อมกับหายไปทำธุระส่วนตัวอยู่นานสองนาน

ยังดีที่วันนี้เป็นวันหยุดสิตางศุ์จึงนอนทอดกายสบายๆ ในอ่างอาบน้ำโดยไม่ต้องเร่งรีบทำอะไร ในหัวก็คิดถึงแต่เรื่องเมื่อคืนอย่างเสียไม่ได้ อาการของหมอชินที่แสดงออกมานั้นมันพอจะเดาได้รึเปล่านะว่าเขาเองก็แอบมีใจให้ หรือเป็นแค่อารมณ์ของผู้ชายที่ได้อยู่ใกล้ผู้หญิงสวยไม่ได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น แต่จะเป็นอย่างไหนมันก็ทำให้เธอร้อนวูบวาบไปทั้งตัวได้เหมือนกัน

จะว่าไปหมอชินนี่ก็เสือซ่อนเล็บดีๆ นี่เอง

คิดแล้วก็ยิ้มไปทั้งหน้า เสียดายที่วันนี้หมอชินไม่อยู่บ้านเพราะเขาได้รับรถของตัวเองมาตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว ไม่เช่นนั้นเธอคงจะไปด้อมๆ มองๆ ให้จิตใจพอกระชุ่มกระชวย ไม่ได้เจอกันแค่ไม่กี่ชั่วโมง แต่อยากเห็นหน้าใจจะขาด สงสัยเธอจะเป็นเอามากจริงๆ...

ทว่านอนแช่ตัวอยู่ในอ่างอาบน้ำไปได้สักพัก ก็ได้ความคิดดีๆ ขึ้นมาใหม่ ในเมื่อวันนี้อยู่บ้านไปก็ไม่ได้เห็นหน้า สู้ออกไปทำอะไรสนุกๆ ที่ห่างหายไปนานคงจะดีกว่ามานั่งอุดอู้อยู่ในบ้านเพื่อรอเขาฝ่ายเดียว

 

เสียงปืนที่ดังขึ้นติดต่อกันหลายนัดสนั่นไปทั่วทั้งสนามซ้อม หากเป็นคนเพิ่งมาใหม่คงจะอดสะดุ้งไม่ได้ แต่หญิงสาวในชุดกางเกงยีนทะมัดทะแมงที่ก้าวเดินเข้ามานั้นหาได้มีความรู้สึกเช่นนั้นไม่ เธอปรายตาไปมองยังช่องยิงปืนที่ว่างอยู่ ขณะตรงดิ่งเข้าไปจับจองในทันที กระสุนซ้อมขนาดเก้า มม. กล่องหนึ่งถูกวางเอาไว้บนโต๊ะ ก่อนเธอจะค่อยๆ บรรจุมันลงไปในแม็กด้วยความชำนาญ

“เพิ่งเคยมารึเปล่าครับ ไม่เคยเห็นเลย” เสียงทุ้มๆ ของใครคนหนึ่งดังขึ้นเบื้องหลังของหญิงสาวที่กำลังยกปืนพกขึ้นมาเล็งศูนย์อย่างไม่สนใจใคร

สิตางศุ์หันกลับไปมองก็พบกับชายหนุ่มร่างสูงหน้าตาดีส่งยิ้มมาให้เธออย่างเปิดเผย ดูท่าทางตาคนนี้จะเจนจัดในเรื่องการจีบหญิงที่เพิ่งมาใหม่ คงจะเข้ามาเสนอตัวช่วยสอนยิงปืน แล้วก็ค่อยจัดการสาวๆ เหล่านั้นไปทีละคนสองคน เพราะดูจากท่าทางกรุ้มกริ่มดวงตาวาววับของเขามันก็พอบอกยี่ห้อได้ดี

“ใช่ค่ะ เพิ่งเคยมา” สิตางศุ์พูดจริงใช่โกหก เธอเพิ่งเคยมายิงปืนที่นี่เป็นครั้งแรกจริงๆ เพราะก่อนหน้านี้เธอจะไปสนามประจำตลอด แต่โชคร้ายที่วันนี้มันปิดปรับปรุงก็เลยต้องเปลี่ยนมาเป็นสนามนี้แทน

นพเก้ายิ้มพรายเมื่อเห็นสาวสวยมาเดี่ยว อารมณ์หนุ่มโสดที่อยากแทะเล็มดอกไม้หอมหวานมันห้ามกันได้ที่ไหน ก็แม่คุณทั้งสวย ทั้งสง่า แถมดูหยิ่งจนแทบจะไม่เห็นเขาในสายตา ช่างผิดกับสาวๆ คนอื่นที่รีบเข้าหาเขาทันทีตั้งแต่แรกเห็น

อย่างนี้มันต้องลองของ...

“งั้นก็ยินดีต้อนรับครับ ผมชื่อนพเก้า เรียกนพก็ได้ ผมชอบมาที่นี่บ่อยๆ ถ้าคุณ...เอ่อ...”

“ตังค่ะ” หญิงสาวตอบอย่างเสียไม่ได้

“ครับ ถ้าคุณตังมีปัญหาต้องการความช่วยเหลือก็บอกผมได้ทันทีเลยนะครับ ไม่ต้องเกรงใจ”

หญิงสาวยิ้มรับ ขณะหันไปสนใจกับปืนในมือต่อ ทำราวกับคนรูปหล่อพ่อรวยอย่างเขาเป็นอากาศธาตุ นพเก้ากระตุกยิ้ม ขณะไพล่นึกในใจว่าเธอคงจะทำเป็นไม่สนเขาเพื่อเรียกคะแนน

หากอีกฝ่ายกลับไม่คิดเช่นนั้น คนที่กำลังง่วนอยู่กับปืนที่ไม่ใช้ได้มานาน เริ่มรู้สึกรำคาญสายตาวิบวับของคนตัวสูงที่มายืนจดๆ จ้องๆ อยู่ หากเป็นเมื่อก่อนเธออาจจะทิ้งเบ็ดอ่อยเหยื่อเพื่อบริหารเสน่ห์บ้าง แต่ตอนนี้แค่มันไม่เหมือนเดิมแล้วเพราะเธอมีหมอชินอยู่ทั้งคน

ขอโทษนะคะ ตอนนี้คนสวยไม่ว่าง มีคนจองแล้ว!

“คุณตังเคยยิงปืนมาก่อนรึเปล่า ดูท่าทางเหมือนกับไม่ใช่ครั้งแรกเลยนี่ครับ” หนุ่มหน้าเข้มไม่ยอมแพ้ ยิ้มระรื่นทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ชวนเธอคุยไปเรื่อยๆ

“ก็เคยยิงมาบ้างประปราย ยิงมดบ้าง ยิงริ้นไรบ้าง หรือไอ้พวกที่มันคอยมาตอมกวนใจน่ะค่ะ” สาวสวยยิ้มมุมปาก ขณะตั้งใจหันปืนมายังชายหนุ่มเพื่อเช็คลำกล้อง

“โอ้ๆ อย่างนั้นไม่ดีแน่ครับ” นพเก้าอุทานออกมา พร้อมกับใช้มือดันปากกระบอกปืนไปทิศทางอื่น “ถึงแม้มันจะเป็นลูกซ้อมแต่ก็บาดเจ็บได้นะครับ ถ้าไงผมสอนให้ดีกว่า รับรองว่าคุณจะยิงแม่นขึ้นแน่นอน”

สิตางศุ์เลิกคิ้วสูง ก่อนยิ้มออกมาท้าทาย “ถ้าอย่างนั้นคุณนพก็ช่วยแสดงฝีมือให้ตังดูเป็นตัวอย่างก่อนได้มั้ยคะ ตังจะได้เรียนรู้ไปในตัว”

ชายหนุ่มได้ยินดังนั้นก็ยิ้มกริ่ม ยกบาเร็ตต้าในมือขึ้นมาเล็งไปยังเป้าขาวสะอาดที่อยู่ห่างออกไปไกลหลายสิบเมตร

“คุณตังคอยดูให้ดีนะครับ” พูดจบนพเก้าก็เหนี่ยวไก กระสุนพุ่งเกลียวสว่านไปยังเป้าหมายตามที่เล็งเอาไว้ค่อนข้างแม่น แล้วเขาก็ยิ้มอย่างภูมิใจเมื่อเห็นรอยกระสุนของตัวเองเคลื่อนจากจุดศูนย์กลางไปแค่เซ็นต์เดียว

“เห็นมั้ยครับ การยิงปืนมันไม่ยากเลย แค่คุณตั้งสมาธิ เล็งศูนย์ดีๆ แค่นี้ก็เข้าเป้า”

หญิงสาวที่ยืนมองอยู่พยักหน้าให้ ริมฝีปากบางเหยียดออกมาเป็นรอยยิ้ม รอยกระสุนบนเป้ากระดาษนั้นมันทำให้รู้ว่าหนุ่มหล่อคนนี้ไม่ได้มีดีแค่คำพูด แสดงว่าเขาก็เก่งเอาการ

แต่เดี๋ยวรอก่อน ตังยังไม่ได้แสดงฝีมือเลยด้วยซ้ำ...

“คุณนี่ยิงแม่นเหมือนกันนะคะ” พูดพลางยกปืนในมือขึ้นเล็งไปยังเป้าแผ่นเก่า

“ผมชอบมายิงบ่อยๆ ครับ”

“ถ้าอย่างงั้น นัดนี้ของตังถือเป็นนัดซ้อมมือก็แล้วกัน เพราะตังไม่ได้ยิงมานานมากแล้ว คุณนพอย่าหัวเราะตังก็แล้วกันค่ะ”

“โธ่...ผมจะไปหัวเราะได้ยังไงกันล่ะครับ มีแต่อยากจะช่วย” หนุ่มหล่ออมยิ้มมองสาวสวยตาวาว แต่อีกฝ่ายหนึ่งไม่ตอบ กลับยิ้มน้อยๆ ที่มุมปากแทน ก่อนเธอจะรวบรวมสมาธิ เหนี่ยวไกออกไปอย่างมั่นใจ

“ปัง!” เสียงปืนดังขึ้นมาจาก PARA-ORDNANCE Hawg 9 ที่ถืออยู่ สิตางศุ์ชอบปืนรุ่นนี้เพราะมันบรรจุกระสุนเต็มแม็กได้ถึงสิบสองนัด แถมการออกแบบก็ยังคลาสสิกจนเธอถูกอกถูกใจ ถึงแม้ว่าจะมีใครบอกว่ามันจับยาก แต่สำหรับเธอมันเป็นปืนที่จับแล้วถนัดมือมากที่สุด

นพเก้ามองท่าทางทะมัดทะแมงของสาวสวยด้วยความชื่นชม ดูจากท่าทางหยิ่งๆ ของเธอ เดาได้ว่าเธอคงจะทะนงตัวว่าเก่งพอดู ถึงไม่เอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากเขาเลยแม้แต่น้อย

“โห...เลยเป้าไปตั้งไกล” สิตางศุ์ชี้ไปยังเป้ากระดาษที่เธอเลื่อนมาเช็คฝีมือของตัวเอง แม้รอยกระสุนของเธออยู่ไม่ห่างจากรอยของชายหนุ่มมากนัก แต่ก็ถือว่ายังอยู่ไกลจากจุดศูนย์กลางมากกว่าของเขาอยู่ดี

โถ...คงจะฟลุ๊กยิงเข้าเป้าสินะ

นพเก้ายิ้มกริ่ม ก่อนจะวางมาดเป็นผู้รู้ในศาสตร์ยิงปืน เพื่อจะได้ถ่ายทอดให้แก่สาวสวยผู้นี้ “มันเป็นธรรมดาครับ แรกๆ ก็อาจจะฟลุ๊กยิงโดนเป้าโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่เดี๋ยวผมจะสอนให้คุณเล็งโดนเป้าแบบไม่มีฟลุ๊กอีก สนใจมั้ยครับ”

“สนค่ะ” สิตางศุ์ยิ้มรับ นานแล้วที่เธอไม่ค่อยได้ซ้อมมือกับใคร พอมีเหยื่อโผล่มาให้เธอเชือดเล่นๆ ก็ทำให้รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมามาก ไม่เสียแรงที่หนีหมอชินมาสนุกอย่างนี้

“งั้นเริ่มจากการเล็งเป้านะครับ ให้คุณสังเกต...”

“เดี๋ยวก่อนค่ะคุณนพ” หญิงสาวพูดสวนขึ้นมาเสียก่อน “คุณนพไม่ต้องสอนตังเรื่องพวกนี้ก็ได้ค่ะ เรามาแข่งกันเลยดีกว่ามั้ย”

“แข่ง?” นพเก้าเลิกคิ้วสูง ไม่นึกว่าสาวสวยที่เหมือนกับเพิ่งหัดยิงปืนได้ไม่นานเท่าไหร่จะมาขอท้าดวลกับนายตำรวจเจนสนามอย่างเขา “คุณจะแข่งยิงปืนกับผมเหรอครับ”

“ค่ะ หรือว่าคุณนพไม่กล้ารับคำท้าของตัง” สิตางศุ์หรี่ตามองคนตัวสูงตรงหน้าอย่างท้าทาย

ชายหนุ่มแค่นหัวเราะ มีหรือที่เขาจะถอย แต่เขาแค่ไม่อยากทำร้ายความรู้สึกแม่สาวคนนี้ด้วยการที่เขาจะเป็นฝ่ายที่ชนะรวดเดียวต่างหาก แต่ในเมื่อเธอเอ่ยท้าดวลมาแล้ว อย่างน้อยมันก็ต้องมีของรางวัลตอบแทนบ้าง...

“ผมรับคำท้าครับ แต่มีข้อแม้” เรียวปากได้รูปกระตุกยิ้ม

“ยังไงคะ”

“ถ้าเกิดว่าผมชนะ คุณตังจะต้องให้เบอร์พร้อมกับออกไปกินข้าวกับผมวันนี้”

“ไม่มีปัญหาค่ะ” หญิงสาวรีบรับคำ ไม่รู้สึกสะทกสะท้านอะไรทั้งสิ้น “แต่ถ้าตังชนะล่ะคะ”

“ถ้าคุณชนะ คุณอยากได้อะไรก็บอกมาได้เลย ผมทำให้ได้ทุกอย่าง” นพเก้ายิ้มพราย เพราะกำลังรู้สึกเหมือนเธอกำลังให้ท่าเขาอยู่ โดยเอาการแข่งขันมาบังหน้า

“ก็แฟร์ดีค่ะ ถ้างั้นก็เริ่มกันเลย คุณก่อนก็แล้วกัน”

นพเก้าไม่ปฏิเสธก้าวออกมายืนอยู่ด้านหน้า พร้อมกับยกบาเร็ตต้าขึ้นมาเล็ง เพื่อประกาศให้เห็นว่าฝีมือของเขาไม่ใช่ระดับไก่กาทั่วไป

“ปัง!” ทันทีที่ลูกกระสุนพุ่งออกไปทะลุเป้ากระดาษ ชายหนุ่มก็ยิ้มมุมปากอย่างพอใจ

“คุณยังแน่ใจอยู่เหรอครับที่จะแข่งกับผมวันนี้” พูดพลางเลื่อนเป้าเข้ามาใกล้ๆ เพื่อให้อีกฝ่ายเห็นว่าคงจะยากหากอยากชนะคะคานกับเขา อันที่จริงฝีมือระดับเขานั้นจะยิงให้เข้าเป้าเลยก็ง่ายอยู่ แต่จู่ๆ จะอวดภูมิไปข่มขวัญคู่ต่อสู้นั้นเห็นทีจะไม่ใช่เรื่อง ฉะนั้นออมแรงเอาไว้โชว์ทีเด็ดหลังจากเธอขอแก้มือมันไม่ดีกว่าหรือ

สิตางศุ์มองรอยกระสุนด้วยความพอใจ แม้มันฝังชิดตรงเป้ากลางสีดำแต่กลับค่อนออกมาด้านนอกเสียมาก พูดง่ายๆ ก็คือมันแค่เฉียดเข้าจุดศูนย์กลางไปเล็กน้อยนั่นเอง

“คุณนี่ก็แม่นเหมือนกันนะคะ” พูดแล้วก็ให้ชายหนุ่มเลื่อนมันกลับไปไว้ยังที่เดิม ก่อนจะตั้งสมาธิเล็งไปยังเป้าที่ห่างออกไปหลายสิบเมตร ขณะเหนี่ยวไกด้วยความสุขุม

“ปัง!” สิ้นเสียงปืนที่ดังลั่น รอยยิ้มที่อยู่บนหน้านายตำรวจหนุ่มก็เผือดลง เพ่งสายตามองเป้านั้นอย่างไม่เชื่อสายตา

“เข้าเป้าเป๊ะๆ” สิตางศุ์ยิ้มกริ่ม ขณะเลื่อนเป้ากระดาษมาให้หนุ่มหล่อที่ยืนงงเป็นไก่ตาแตกได้เห็นเป็นขวัญตา

รอยกระสุนที่ทะลุเป้าตรงจุดศูนย์กลางสีดำ มันเตือนสติชายหนุ่มว่าไอ้นัดแรกที่มันโดนวงนอกนั้น ไม่ได้ฟลุ๊กแต่เป็นเพราะเธออ่อนซ้อมมานานเท่านั้นเอง

ล้อเล่นรึเปล่าวะ!

“ขอบคุณนะคะคุณนพที่ออมมือให้ตัง ว่าแต่ตอนนี้ตังชนะแล้ว เราจะมาคุยเรื่องที่ตกลงกันไว้ได้รึยังคะ” รอยยิ้มนางมารผุดขึ้นมาบนใบหน้าสวย ขณะมองไปยังหนุ่มร่างสูงที่ยังคงนิ่งอยู่เพราะอึ้งไม่หาย

“แล้วคุณอยากได้อะไรล่ะครับ” นพเก้ากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเฝื่อน รู้ถึงไหนอายถึงไหนนั่น เรื่องที่เขามาแพ้ดวลปืนให้กับผู้หญิง!

สิตางศุ์มองบาเร็ตต้าสีดำมะเมื่อมในมือของชายหนุ่มตาเป็นมัน ปืนรุ่นนี้เป็นอีกหนึ่งคอลเลคชั่นที่เธอกำลังอยากได้อยู่พอดี และโชคมันช่างขยันเข้าข้างเธอชะมัดยาก เมื่อมีคนมาประเคนมันให้ถึงที่

เริ่ดจริงๆ อย่างนี้สิถึงเรียกว่ามาแล้วไม่เสียเที่ยว!

นายตำรวจหนุ่มเห็นสายตากระเหี้ยนกระหือรือของหญิงสาวก็พอจะเดาออก นพเก้ากลืนน้ำลายอีกครั้งเพราะปืนกระบอกนี้เป็นกระบอกคู่ใจเขามาตั้งแต่เข้ามาเป็นตำรวจใหม่ๆ หากจะต้องยกให้หญิงสาวไปง่ายๆ เช่นนี้ มันทำใจไม่ได้จริงๆ

ซวยแล้วกู...

“ปืนของคุณนพนี่สวยดีนะคะ” สิตางศุ์กริ่มยิ้ม ปรายตาไปมองปืนในมือของชายหนุ่มอีกครั้ง

“ครับ แต่ผมมีกระบอกอื่นที่ดีกว่านี้ เอาไว้ผมค่อยเอามาให้คุณจะดีกว่ามั้ย” นพเก้าพยายามหาทางออกให้กับตัวเอง

“บาเร็ตต้ารุ่นลิมิเตดอิดิชั่น ของอย่างนี้ไม่ใช่ว่าจะหากันได้ทั่วๆ ไป ในเมื่อคุณนพรับคำท้าของตังแล้ว จะกลับคำง่ายๆ เหรอคะ” หญิงสาวเลิกคิ้วสูง กอดอกมองหน้าหนุ่มดวงซวยด้วยอย่างผู้ชนะ

เล่นกับใครไม่เล่น อยากมาเล่นกับสิตางศุ์ ราชโยธิน ไม่รู้ซะแล้วว่าฉันน่ะลูกใคร ไม่เคยได้ยินชื่อรึไง นายโสภณ ราชโยธิน แชมป์เหรียญทองกีฬายิงปืนแห่งประเทศไทยสี่สมัยซ้อนน่ะ!!

“ไม่แน่นอนครับ” นพเก้าพูดเสียงอ่อนระโหยโรยแรง เพราะไม่คิดว่าจะถูกสาวสวยตลบหลังกลับได้เจ็บแสบขนาดนี้ เขาค่อยๆ ยื่นปืนในมือให้เธอปริ่มจะขาดใจ สายตาดูละห้อยยิ่งกว่าเมียรักถูกแย่งไปต่อหน้าต่อตาเสียอีก

ยัยผู้หญิงคนนี้มันเป็นปีศาจร้ายในคราบของสาวสวยชัดๆ!

 

“ขอบคุณนะคะหมอชินที่แวะมา” เสียงหวานๆ ของหญิงสาวในชุดลำลองดังขึ้น หลังจากที่เดินออกมาส่งชายหนุ่มร่างสูงอยู่ที่ประตูรั้วหน้าบ้าน

“ไว้ว่างๆ ผมจะรีบมาหานะครับนี ช่วงนี้กำลังยุ่งๆ อยู่ คุณก็ดูแลตัวเองดีๆ เดี๋ยวจะไม่สบายกันไปใหญ่ทั้งแม่ทั้งลูก ผมเป็นห่วง” คชินทร์มองร่างแบบบางอย่างอาทร นึกไม่ออกหากว่าวันนี้เขาไม่แวะเข้ามา หญิงสาวผู้นี้จะทำเช่นไร เพราะเธอไม่สบายหนักเอาการแต่กลับไม่ยอมบอกใคร

“นีน่ะไม่ค่อยเท่าไหร่หรอกค่ะ สงสารก็แค่เจ้าตัวเล็ก พอเวลาไม่สบายขึ้นมาทีไร นีไม่รู้จะพึ่งใครก็เลยต้องโทรหาหมอชินเรื่อยเลย” ญานีพูดยิ้มๆ ใบหน้าจิ้มลิ้มของเธอยังคงมีร่องรอยของคนไม่สบายอยู่

“ผมบอกแล้วไงครับว่าสำหรับนีกับเจ้าตัวเล็กผมพร้อมเสมอ ขอแค่ให้คุณบอกผมก็จะมา ถ้าวันนี้ผมไม่มาหา คุณก็คงจะนอนซมไข้ไปเรื่อยๆ คราวหลังอย่าทำอย่างนี้อีกนะครับ”

“ค่ะ นีจะไม่ทำอีก แต่ดูเจ้าตัวเล็กคงจะติดหมอชินมากเลย หมอชินมาเมื่อไหร่ร้องดีใจใหญ่เลย” คชินทร์ยิ้มรับ เพราะเขาก็รู้สึกเอ็นดูเจ้าตัวเล็กอยู่มากเช่นกัน

“โชคดีที่หลับไปได้เพราะฤทธิ์ยา ไม่อย่างนั้นผมคงใจอ่อนยอมอยู่กับตัวเล็กต่อแน่”

“ถ้าอย่างนั้นหมอชินรีบไปเถอะค่ะ นีขอบคุณอีกครั้งที่อุตส่าห์แวะมา” ญานียิ้มละมุน

“คุณนีอย่าขอบคุณผมเลยครับ เพราะยิ่งคุณขอบคุณผมก็จะยิ่งรู้สึกผิด ผมทำผิดกับตัวเล็กไว้มาก” คชินทร์สีหน้าหม่นหมอง

“ช่างมันเถอะค่ะหมอ เรื่องมันผ่านไปแล้วจะย้อนกลับไปแก้ไขก็ไม่ได้ แค่หมอชินทำให้นีกับตัวเล็กอย่างทุกวันนี้ก็เกินพอแล้วค่ะ”

 “ขอบคุณนะครับนี ที่ไม่โกรธผม ถ้าอย่างนั้นผมคงต้องขอตัวไปก่อน” พูดแล้วก็พาร่างสูงๆ ของตัวเองเดินออกมาจากบ้านหลังไม่ใหญ่มากของญานี ไม่ว่ากี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่แวะมาหาหญิงสาวใบหน้าอมทุกข์ เขาก็จะรู้สึกผิดเสมอที่ไม่สามารถทำอะไรไปได้ดีกว่าการมาดูแลเธอและตัวเล็กเลย...

 

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
สวัสดีค่ะ ตอนนี้กว่าจะเข็นออกมาได้ มึนสวดยอด 555+
อันที่จริงตอนนี้ยาวมากแต่แบ่งลงทีละครึ่งนะคะ วันนี้ก็จัดครึ่งแรกไปก่อน
ถ้าใครเห็นคำผิดคำตกหรือพิมพ์เกิน และอะไรอีกมากมาย
ต้องขออภัยมา ณ ที่นี่ด้วยนะคะ แล้วจะกลับไปเช็คตอนรีไรท์อีกครั้ง

ขอบคุณ
คุณsniffy : แต่ตอนนี้คุณหมอคงทำให้คาใจแน่เลย 5555+

พี่นุช : เรื่องของมัดคงต้องรอให้คุณพวงพริกเขียนค่ะ แต่คงอีกนาน 5555+

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
อ๊าย  แล้วอย่างนี้หมอชินกับนพจะไม่ทะเลาะกันแย่งตังหรอเนียะ    เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดซะละม้าง
จากคุณ ปอ/(helikopter) อัพเดตเมื่อ 11/07/2554 08:23:57
ความคิดเห็นที่ 2

อื้อหือนพ มาหลีผิดคนแล้วค่าาาาาา ฮ่าๆ
โดนแย่งปืนเลยเป็นไงล่ะ สาวตังนี่มีเรื่องให้แปลกใจได้อยู่เรื่อย

เดาว่านีคือคนที่หมอเคยแอบรัก
แต่นีหนีไปแต่งงานกับคนอื่น(?) เริ่มเพ้อ 5555555555555
คาใจมากมากเล้ยยย รอตอนต่อไปนะคะ
เทคแคร์ค่าาาาา
จากคุณ Sniffy/(wickedwitch) อัพเดตเมื่อ 17/06/2554 20:52:37
ความคิดเห็นที่ 3
นี่!!! มาต่อเลยนะยะหร่อน
อยากรู้จะตายว่ายัยนีเป็นใคร
โทรไปก็ไม่รับ!!!
จากคุณ กลีบชบา/(k-911) อัพเดตเมื่อ 17/06/2554 15:01:09
ความคิดเห็นที่ 4
คุณนพนี่ ใช่เพื่อนของคุณหมอหรือเปล่าค่ะ

นึกว่านางเอกเราจแอบเอ๋ออย่างเดียว ที่แท้ก็เก่งมากเลย

แอบสงสารคุณนพที่เสียของรักให้กับนางเอกของเราไปแล้ว
จากคุณ สา/(474467144) อัพเดตเมื่อ 17/06/2554 13:24:20
ความคิดเห็นที่ 5
เธอเป็นใครกันยะญานี????

ปล.ไรเตอร์ไม่ต้องสงสัยนะว่าทำไมเม้นต์มันถึงโพสเวลาไล่ๆ กัน รีดเดอร์เปิดหน้านิยายขึ้นมาก่อนแล้วโพสรอบเดียวไปเลย อิอิ
จากคุณ ออนนี่/(I_am_sure) อัพเดตเมื่อ 17/06/2554 11:16:58
ความคิดเห็นที่ 6
หนุก ดี แอบ ฮานิด ๆ นะเนี่ย
จากคุณ ยู่ยี่/(0849491494) อัพเดตเมื่อ 17/06/2554 00:12:35
ความคิดเห็นที่ 7
สงสารนพเก้าจังเลย,,,โชคร้ายของเขาจริงๆที่ต้องมาเสียปืนสุดที่รักให้กับ ปิศาจแสนสวย
และแม่นปืนอย่างตัง...อิอิ...(คนสวยใจร้ายอีกแล้ว)
ว๊าาาว ตังสวย ดุจังเลย ยิงปืนก็แม่น เนี่ยถ้าหมอชินรู้เรื่องนี้จะนึกขยาดเธอไหมเนี่ย?
อืม ได้รู้นิดหน่อยแล้วว่านีที่โทรหาหมอชินบ่อยๆนะคือใคร...
แต่ว่าหมอชินกับนีต้องมีความสัมพันธ์กันแน่ๆ,,,จากการที่หมอชินคอยห่วงใยเธอเสมอ
ตอนนี้หมอชินมีบทน้อยจัง...บทอยู่กับเพื่อนนพซะมากกว่า....
สนุกค่ะ ไรเตอร์
พักผ่อนเยอะๆนะค่ะ...เรื่องของมัดจะรอติดตามค่ะ,,,



จากคุณ maple/(nuchaba_lee) อัพเดตเมื่อ 16/06/2554 21:31:40
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 212 ท่าน