Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Devil Whisky รักร้ายๆ ของนายปีศาจ
พะยูนเกยตื้น
ตอนที่ 4 โกลด์ เวพเพิน
5
29/08/2554 15:32:03
1002
เนื้อเรื่อง

4
โกลด์ เวพเพิน
 

 

            เช้าวันใหม่ที่แสนสดใส ฉันอาบน้ำแต่งชุดนักเรียนเรียบร้อยและกำลังเปิดประตูห้องนอนออกไป
                แอ๊ด ~
                “หวัดดี ^^”
                ปัง!
                ฉันปิดประตูลงอีกรอบพยายามตั้งสติใหม่อีกครั้งว่าคนเมื่อกี้ หน้าตาแบบนี้...เขาไม่ใช่ค็อกเทลใช่ไหม =_=
                ก๊อกๆๆ
                “เฮ้! เธอเป็นอะไรรึเปล่า ทำไมต้องปิดประตูใส่หน้าฉันด้วย เสียใจนะ T^T”
                แอ๊ด ~
                “นาย!”
                “ค็อกเทลคร้าบ ^O^”
                “นายเข้ามาในบ้านฉันได้ยังไงเนี่ย พ่อแม่ฉันอยู่ไหน นายต้องโดนลากเข้าคุกแน่ๆ ถ้าพ่อแม่ฉันรู้!”
                “ไม่โดนหรอก ก็พ่อกับแม่เธอเปิดประตูให้ฉันเข้ามาอ่ะ ><”
                ห๊า OoO! พ่อแม่รังแกฉันอ่ะ แง้ๆ T^T กล้าเปิดประตูให้คนแปลกหน้าเข้ามาได้ยังไง ถ้าหากลูกสาวคนนี้ถูกทำมิดีมิร้ายล่ะ ยิ่งสวยๆ อยู่ด้วยนะ ><! (ช่างกล้าคิด)
                “ฉันไม่เชื่อ!” ฉันบอกก่อนจะลงไปข้างล่าง เสียงสนทนาฮาเฮดังลั่นบ้าน ฉันพบว่าพวกซิลเวอร์ เวพเพินมากันพร้อมหน้าพร้อมตาเลยทีเดียว!
                “พ่อ! แม่! ทำอะไรกันคะเนี่ย”
                “อ้าว ยัยเบลมาพอดี เพื่อนๆ ของแฟนลูกเนี่ยน่ารักกันทั้งนั้นเลยนะ”
                “หวัดดีครับ ^^/” บูลเล็ททักเสียงใส
                “หวัดดีนะ ^^” วินเทจยิ้มนุ่มๆ มาให้
                “ดี!” ไฮเวย์พูดสั้นๆ แล้วเบือนหน้าหนี เขามองไปรอบๆ บ้านฉันอย่างขยะแขยงด้วยอ่ะ ชักอยากจะเตะออกจากบ้านจริงๆ เลย -_-!
                “หวัดดี เธอชื่อเบลใช่ไหม ^O^” แก้วตาทัก
                อา...ฉันคิดว่าฉันไม่ได้รู้จักมักจีอะไรกับพวกเขาเป็นการส่วนตัวเลยนะ ฉันเข้าใจถูกใช่ไหม...แล้วพวกเขาเข้าใจกันบ้างไหมเนี่ยยย >O<
                “อะ...เอ่อ หวีดดีจ้ะทุกคน ^^;” แต่ถึงยังไงก็ต้องรักษามารยาทไว้ก่อนฉันเลยยิ้มและทักตอบกลับไป
                “นายแห่พาเพื่อนๆ ของนายมาถล่มบ้านฉันรึไง!” ฉันกระซิบถามค็อกเทลที่ยืนอยู่ข้างๆ
โดยเฉพาะยัยแก้วตาน่ะ เดินทีหนึ่งตึกแทบถล่มแล้วเนี่ย -_-;
                “เปล่านะ พวกเขาตามฉันมาเอง ฉันแค่อยากมารับเธอไปโรงเรียน ^^”
                “ฉันมีขา เดินไปเองได้ โรงเรียนฉันใกล้แค่นี้เอง” ฉันเริ่มขึ้นเสียง ค็อกเทลเบ้หน้าเหมือนจะร้องไห้
                “เธอดุฉันเหรอ T^T”
                อย่าทำหน้าตาน่าสงสารแบบนี้นะ ><! ไม่ได้ๆ อย่าใจอ่อน นึกสิว่าเขาทำอะไรกับเธอไว้บ้าง!!
                “เบล! อย่าเสียมารยาทกับพวกคุณชายเขาสิ”
                “พวกคุณชาย?” ฉันขมวดคิ้ว
                แม่ฉีกยิ้มกว้างก่อนจะพุ่งมาลากตัวฉันไปคุยในห้องครัวด้วยท่าทางลั้นล้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
                “ลูกนี่แย่จริงๆ ทำไมถึงไม่บอกแม่ มีแฟนรวยล้นฟ้า แถมเพื่อนๆ เขาไม่ธรรมดาด้วยนะเนี่ย ><”
                “แม่รู้ได้ไงน่ะ -_-”
                “อ้าว! ก็พ่อกับแม่ก็สนทนากันแล้วนะสิจ๊ะ แฟนของลูกเป็นถึงลูกเจ้าของห้างยักษ์ใหญ่ เพื่อนของเขาที่ชื่อบูลเล็ทก็เป็นลูกชายเจ้าของโรงแรม คนที่ชื่อวินเทจก็เป็นลูกชายเจ้าของโรงเรียนเพรซเวิลเวลที่อยู่ตรงข้ามกับโรงเรียนของลูก ส่วนไฮเวย์เขาเป็นลูกชายเจ้าของโรงพยาบาลเอกชน โอ๊ย! รวยๆ ทั้งนั้น แม่จะเป็นลม”
                ข้อมูลแน่นจริงๆ แม่ฉัน -_-
                “แม่!” ฉันเอ็ดเบาๆ ก่อนจะกัดฟันพูด “ค็อกเทลเขาไม่ใช่แฟนของหนู หนูเกลียดเขา เข้าใจไหมคะแม่”
                “ไม่เข้าใจ”
                “โธ่แม่” ฉันเรียกเสียงอ่อน
                “ก็ทั้งหล่อและรวยขนาดนั้นลูกจะปล่อยให้หลุดมือไปได้ยังไง แล้วอีกอย่างแม่เห็นลูกเก็บรูปของเขาไว้เป็นกะตั๊กขนาดนั้นจะบอกว่าไม่ได้ชอบได้ยังไง”
                เวรล่ะ ฉันลืมทิ้งรูปของเขา T^T
                “แม่รู้ได้ไงน่ะ”
                “แม่ก็เข้าไปทำความสะอาดห้องลูกมาน่ะสิจ้ะ”
                “ถึงงั้นก็เถอะ เรื่องมันยาวค่ะ เอาเป็นว่าตอนนี้หนูไม่ชอบขี้หน้าเขา หนูไปโรงเรียนกับยัยนิลแล้วนะคะ เดี๋ยวมันรอนาน สวัสดีค่ะ”
                ฉันไหว้แม่แล้วเดินออกมาจากห้องครัว พอไหว้พ่อที่ห้องรับแขกเสร็จแล้วก็เดินออกจากบ้านหน้าตาเฉย
                “เฮ้ๆๆ เดี๋ยวสิ เธอไม่ไปกันฉันเหรอ T^T” ค็อกเทลวิ่งตามมา
                “ไม่! ฉันทิ้งเพื่อนไม่ได้ ถ้าฉันไปกับนายแล้วเพื่อนฉันจะไปยังไง” เอายัยนิลขึ้นอ้างเนี่ยแหละดีแล้ว โทษทีนะเพื่อน >/|\<
                “เธอไปกับฉัน ส่วนเพื่อนเธอ...ไปกับไอ้เวย์ก็แล้วกัน”
                “อะไรนะ!” ไฮเวย์ถามเสียงดัง “นั่นรถของฉันราคาหลายล้านนะเว้ย -_-!”
                “ก็แค่ให้เพื่อนของแฟนฉันนั่ง มันไม่พังหรอกน่า” ค็อกเทลยักไหล่
                “แต่ฉันไม่ชอบ...” ไฮเวย์พูดค้างไว้แล้วพึมพำคำที่รู้ๆ กันอยู่ว่า... “คนจน”
                “ให้ไปกับฉันก็ได้นะ ^^/” บูลเล็ทเสนอด้วยใบหน้าหล่อๆ ที่รู้กิตติศัพท์ไปทั่วราชอาณาจักรว่าเจ้าชู้สุดๆ
                “ฉันมากับแก ลืมแล้วรึไงวะ -_-^” ยัยแก้วตาถามเสียงเขียว
                แค่ยัยนี่ก็คงเต็มรถแล้วสินะ เข้าใจๆ -_-;
                “งั้นไปกับฉันก็ได้ ^^” วินเทจพูดยิ้มๆ อา...ฉันบอกแล้วว่าเขาดูไว้ใจได้ที่สุดในกลุ่ม
                เมื่อตกลงเสร็จสรรพแล้วพวกเขาก็ไปรับยัยนิลขึ้นรถไปอย่างงงๆ โดยลืมนึกไปเลยว่าถ้ารถหรูๆ พวกนี้มาจอดหน้าโรงเรียนของฉันแล้วจะเกิดอะไรขึ้น!!!
 
                เอี๊ยด!
                เมื่อรถจอดเสียงกรี๊ดก็ดังกระหึ่มประหนึ่งมีพี่ปับ โปเตเต้มาเปิดคอนเสิร์ตหน้าโรงเรียน พนันได้เลยว่าฉันกับยัยนิลได้กลายเป็นทอร์ค ออฟ เดอะ ทาวน์อีกแน่ๆ =_=
                “ตอนเย็นจะมารับนะครับ ที่รัก ></” ค็อกเทลตะโกนลั่นขณะที่ฉันพยายามเร่งฝีเท้าเพื่อเดินหนีโดยลืมไปว่าลืมอะไรบางอย่าง
                คำว่าที่รักของเขาเรียกเสียงกรีดได้อีกอ่ะ โอ๊ย! แก้วหูจะแตก
                เอ๊ะ...จริงสิ...ยัยนิล >< ฉันลืมเพื่อนไว้ในรถของวินเทจ แต่ไม่อยากกลับไปเจอค็อกเทลแล้วอ่ะ ไปรอในห้องเรียนก็แล้วกัน
                “แกทิ้งฉัน” สักพักใหญ่ๆ ยัยนิลก็เดินเข้ามาในห้องแล้วโวยทันทีที่นั่งลงข้างๆ (โต๊ะเรียนเราติดกัน)
                “ไม่ได้ตั้งใจน๊า ว่าแต่แกเถอะ หายไปกับวินเทจนานเลยนะกว่าจะขึ้นห้องได้นะ” ฉันแหย่
                “ก็...เขาชวนคุยน่ะ เขาเนี่ยคุยเก่ง สุภาพ อ่อนโยนด้วยเนอะ” ยัยนิลทำหน้าเคลิ้ม
                “นั่นแน่! แกชอบเขาเหรอ” ฉันถามเสียงดังยัยนิลถึงกับตะครุบปากฉันไว้แล้วมองซ้ายมองขวาอย่างระแวง
                “แค่ชมหรอก อีกอย่างฉันห้าวขนาดนี้ใครจะมาสน”
                “แต่หน้าแกมันฟ้อง ^^”
                ฉันแหย่ยัยนิลได้ไม่นานคาบแรกก็เริ่มขึ้น เลยต้องยุติการแหย่ไว้เท่านี้ก่อน ฮิๆ ไม่มีอะไรสนุกไปกว่าการได้แหย่ยัยนิลแล้วล่ะ
                แต่สนุกได้ไม่เท่าไหร่ต้องกลับมาเครียดอีกแล้ว เพราะว่าตอนเย็นนี้ฉันไม่อยากเจอค็อกเทล เพราะงั้น...ต้องหนีออกทางด้านหลังโรงเรียนสินะ แม้ว่าประตูด้านหลังจะปิดไปเพราะชอบมีเด็กๆ มามั่วสุมก็เถอะ ต้องเสี่ยงไปแล้วล่ะ...
 
                เลิกเรียน...
                “แกจะไปทางนั้นจริงๆ เหรอ อาจารย์ก็เคยบอกอยู่ว่ามันอันตราย”
                “นั่นมันเมื่อก่อนไม่ใช่เรอะ ตอนนี้น่าจะไม่มีอะไรแล้วล่ะ” ฉันยักไหล่แล้วยิ้มให้ยัยนิลเป็นเชิงว่า ‘สบายมาก’
                “เกลียดเขาขนาดนั้นเชียว?”
                “ไม่ได้เกลียดธรรมดา แต่โคตรเกลียดต่างหาก” ฉันเบ้หน้า
                “เบล...ระวังตัวนะเว้ย” ยัยนิลบอกด้วยสีหน้าเป็นห่วงจนฉันเริ่มรู้สึกกลัวๆ แต่ยังไงก็ต้องทำใจกล้าๆ เข้าไว้
                “เออน่า...ไม่ต้องเป็นห่วง”
                ฉันโยนกระเป๋าไปฟากโน้นก่อนจะกระโดดไปบนกำแพงแล้วค่อยๆ ไต่ขึ้นไป เมื่อมองดูวิวรวมๆ แล้วพบว่ามันวังเวงใช้ได้ =_= ฉันหันไปโบกมือลาให้ยัยนิลแล้วกระโดดลงไป
                มองไปทางไหนก็มีแต่ต้นไม้ ต้นไม้ ต้นไม้ ~ เฮ้อ...ก็ดีกว่าเจอค็อกเทลแหละน่า
                ผลัก!
                ตุ๊บ!
                ผัวะ!
                สะ...เสียงอะไรน่ะ เหมือนมีคนต่อยกันเลย ไม่จริงน่า...ยังมีพวกอันธพาลอยู่แถวนี้อีกเหรอเนี่ย ไหนว่าทางมันปิดตายไปตั้งนานแล้วไง T^T
                ไม่ๆ มันอาจจะแค่หมากัดกันก็ได้ (ช่างคิดไปได้ -_-) ฉันแอบย่องไปหลบหลังต้นไม้แล้วแอบดูทางต้นเสียงพบว่าผู้ชายคนหนึ่งกำลังถูกล้อมด้วยผู้ชายหลายสิบคน แต่ดูเหมือนว่าคนถูกล้อมจะสู้เก่งกว่าเพราะสอยร่วงไปหลายคนแล้ว
                ทำไมคนที่ถูกรุมหน้าตาคุ้นๆ นะ...อืม ทั้งปาก ตา คิ้ว จมูก...เป๊ะเลย ค็อกเทลที่หว่า!!
                กร็อบ!
                เกิดด้วยความซวยประหนึ่งโดนนักเขียนแกล้ง นางเอกเหยียบกิ่งไม้อีกแล้วค่า T^T ทุกสรรพสิ่งหยุดเคลื่อนไหวแล้วมองมาทาฉันเป็นตาเดียว
                พรึบ! ชิ้งๆๆ!!
(-_(-_( -_-) ----> (TOT;;)
“โอ๊ะโอ...มีแขกมาเยี่ยมแฮะ” ผู้ชายแต่งตัวดูดีเอ่ย เขานั่งอยู่บนลังไม้เก่าๆ ก่อขึ้นสูงสองข้างขนาบด้วยผู้ชายหน้าตาดีพอๆ กับเขาอีกสองคน
นี่อยากบอกนะว่าพวกเขากำลังนั่งดูค็อกเทลโดนรุมอย่างสนุกสนานน่ะ ป่าเถื่อนเกินไปแล้ว TOT
“อย่าทำหน้าเหมือนลูกแกะกลัวหมาป่าอย่างนั้นสิ พวกเราไม่ทำร้ายเธอหรอก ฉันชื่อเซลโลนะ ยินดีที่ได้รู้จัก ^^”ผู้ชายที่อยู่ตรงกลางพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแล้วแนะนำสองคนที่ขนาบข้างเขาอยู่ซึ่งความหล่อของทั้งสามก็กินกันไม่ลงเลยทีเดียว “ทางซ้ายคือซีซั่น และทางขวาคือมาร์ซ”
“น่ากินจังแฮะ นี่ๆ เซลโล คนนี้ฉันขอได้ป่ะ ^O^” ซีซั่นถามยิ้มๆ
อ๊าก! จะกินอะไร คนนะไม่ใช่หมู เห็ด เป็น ไก่ กินไม่ด้ายยย TOT
“อย่าเสียมารยาทน่าซีซั่น ^^” เซลโลปราม
                “ฉันแค่ผ่านมาน่ะ กำลังจะกลับแล้ว T^T” ฉันบอกอย่างลนๆ พอเหลือบมองค็อกเทลก็เห็นว่าเขาจ้องมองมาทางฉันด้วยสายตานิ่งๆ ด้วยล่ะ
                เวลาแบบนี้เขาน่าจะอยู่ที่เพรซเซิลเวลหรือไม่ก็มารอหน้าประตูโรงเรียนฉันสิ หรือว่าเขาจะมีตาทิพย์ รู้ด้วยว่าฉันจะหนีอ่ะ TOT
                เอ๊ะ...เดี๋ยวก่อนนะ เซลโล ซีซั่น กับมาร์ซงั้นเหรอ ฉันว่าฉันรู้จักพวกเขาแหละ พวกเขาเรียกตัวเองว่า ‘โกลด์ เวพเพิน’ Gold weapon = อาวุธทองคำ เขายกตัวเองเป็นศัตรูกับซิลเวอร์ เวพเพินและบอกว่าพวกเขาแข็งแกร่งกว่า!
                แล้วให้ลูกน้องมารุมค็อกเทลคนเดียวเนี่ยนะ น่าเกลียดที่สุด ><
                “พวกนายมันหมาหมู่!” ฉันตะโกนด่าอย่างเหลืออด
                “หือ...พูดแบบนี้หมายความว่าไง ^^” เซลโลถามยิ้มๆ ขณะที่ซีซั่นมองฉันด้วยแววตาอยากกินตลอดเวลา =_= และมาร์ซมองฉันด้วยแววตานิ่งๆ
                “ก็นายเรียกค็อกเทลออกมาแล้วรุมเขาเพื่อตัดกำลังศัตรูใช่ไหมล่ะ นั่นเท่ากับว่าพวกนายยอมรับแล้วว่าพวกนายมันอ่อนกว่าซิลเวอร์ เวพเพิน”
                “โอ้...พูดได้ดีมีเหตุผล มาร์ซ...อธิบายซิ ^^” เซลโลยิ้มเย็นๆ
                “ผู้ชายคนนั้นเขามาขอเข้ากลุ่มกับพวกเรา นี่เป็นบททดสอบเข้ากลุ่มเท่านั้น -_-” มาร์ซอธิบายเสียงเรียบ
                ไม่จริง! ค็อกเทลจะแปรพักตร์เหรอ โดยการมาเข้ากลุ่มศัตรูเนี่ยนะ เขาคิดอะไรอยู่! หรือว่าเขาเพียงต้องการสอดแนม...
                “ค็อกเทล...ไม่จริงใช่ไหม” ฉันถาม
                “ฉันไม่จำเป็นต้องตอบเธอ กลับไปซะ -_-”
                “โธ่เว้ย! นายเป็นอะไรกันแน่ เมื่อวานนายยังบอกว่าจะจีบฉันแล้วทำไมตอนนี้ต้องทำเย็นชาใส่ฉันด้วย” ฉันตะโกนอย่างหงุดหงิด       
บ้าชัดๆ ทำไมฉันต้องพูดเสียงดังเป็นการประจานตัวเองด้วยเนี่ย ><
“อะฮ่า...มีการจีบกันด้วย” เซลโลพูดอย่างล้อเลียนแล้วหันไปถามค็อกเทล “จริงรึเปล่า?”
“เปล่านี่ ฉันไม่รู้จักยัยนี่” ค็อกเทลปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย
เขาเห็นฉันเป็นอะไรเนี่ย! เจอกันวันนั้นก็ร้าย เมื่อวานก็บอกจะจีบ เมื่อเช้ามาส่ง แล้วตอนเย็นมาทำเย็นชาใส่ฉันอีก ฉันจะตามไม่ทันแล้วนะ >O<
“ฉันจะเอาเรื่องนี้ไปบอกซิลเวอร์ เวพเพินทุกคนว่านายทรยศ!”
อา...พูดไปแล้ว >< ค็อกเทลมองฉันอย่างโกรธๆ แล้วก้าวมาหาฉันอย่างรวดเร็วในระยะประชิด มือใหญ่ๆ ของเขาบีบข้อมือฉันแทบแหลก
“กลับไปซะ”
“มะ...ไม่ โอ๊ย...ปล่อยนะ ฉันเจ็บ T^T”
ฉันเป็นผู้หญิงบอบบางนะมาทำแบบนี้กับฉันได้ยังง๊ายยย >O<
“ดูเหมือนวันนี้นายจะมีธุระนะ งั้นพวกฉันกลับก่อนดีกว่า โชคดี ^^” เซลโลพูดแล้วยิ้มทิ้งท้ายก่อนจะพากันยกโขยงเดินจากไป
“เธอนี่มันยังไงนะ ที่ไหนมีอันตรายก็ชอบไปหมดสินะ -_-^” ค็อกเทลตีหน้าโหดแล้วปล่อยมือฉันให้เป็นอิสระ แง้! มันแดงเถือกเลยอ่ะ คนใจร้าย >O<~
“ฉันไม่รู้นี่! ฉันจะกลับบ้าน T^T”
“ทางกลับบ้านเธอมีทุกทิศเลยรึไง แต่ละทางอันตรายทั้งนั้น อยากตายไวๆ สินะ -_-”
“ก็เพราะนายนั่นแหละ!” ฉันโผล่งอย่างเหลืออด
“หือ? เพราะฉัน” ค็อกเทลทำหน้างง
“ใช่! เพราะฉันไม่อยากกลับบ้านกับนาย ฉันเลยต้องหนีออกมาทางนี้ไงเล่า รู้ไว้ซะ!”ฉันเชิดหน้าขึ้นประมาณว่าสวยเลือกได้
“หืม? ฉันเนี่ยนะ หึๆ แบบนี้ก็สนุกน่ะสิ ^^ เอาอย่างนี้สิ...”
“อะ...อะไร”
“เรื่องเมื่อกี้ เธอย่าเอาไปบอกพวกนั้นได้ไหมล่ะ”
“ใคร? หมายถึงซิลเวอร์ เวพเพินนะเหรอ พวกเพื่อนๆ นายควรจะรู้เรื่องชั่วๆ ของนายเอาไว้!”
ที่จริงพวกเขาขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อนรักเหนี่ยวแน่นกันมากๆ เลยนะ ฉันคิดไม่ออกเลยว่าถ้ารู้เรื่องของค็อกเทลจะเกิดอะไรขึ้น ซิลเวอร์ เวพเพินต้องแตกคอกันแน่ๆ
“งั้นนายจะบอกเหตุผลได้ไหมล่ะ ทำไมต้องเข้ากลุ่มนั้น”
“เธอคิดว่าเธอมีสิทธิต่อรองด้วยเหรอ” ค็อกเทลเดินเข้ามาใกล้ต้อนฉันให้หลังติดกับต้นไม้ ก่อนที่เขาจะใช้ท่อนแขนแข็งแรงขังฉันไว้
“นะ...นายจะทำอะไรฉัน”
ค็อกเทลไม่ตอบ เขาโน้มหน้าลงมาประกบริมฝีปากกับฉันอย่างช้าๆ ฉันพยายามตั้งสติแล้วผลักเขาออก แต่ก็ไม่สำเร็จ เหมือนเรี่ยวแรงมันหดหายไปหมด หัวสมองเบลอๆ ของฉันสั่งการให้จูบตอบอย่างไม่รู้ตัว จนกระทั่งอีตาปีศาจถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง
“จูบนี้หมายความว่าเธอเป็นของฉัน...ตลอดไป”

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
ฮ่า ฮ่า แม่ของเบลเนี่ยก็บ้าเห่อคนรวยเหมือนกันนะเนี่ย..
ว๊าาาว หนุ่มๆทั้งสี่เล่นตามมารับส่งถึงบ้านเลยเหรอ,,,แต่เบลไม่ยักที่จะปลื้มเลยแฮะ
ยังสับสนเหมือนเบล..ตกลงค็อกเทลที่เราเห็นว่ากำลังต่อสู้กับกลุ่ม โกลด็ เวพเพิน คือใครกันแน่>>แล้วทำไมต้องมาต่อสู้เพื่อที่จะมาเข้ากลุ่มด้วยหล่ะ?
มีเหตุผลอะไรที่ค็อกเทลต้องทำแบบนี้หว่า?ลุ้นๆ
กรี๊ดดดด จูบนี้หมายความว่าเธอเป็นของฉันตลอดไป....
หนุ่มๆแต่ละคนของโกลด์ เวพเพินก็หล่อๆทั้งนั้นเลยวุ๊ย
เซลโล..ซีซั่น..มาร์ซ...ว๊าวววว

>>ฉันเช้าใจถูกใช่ไหม = ฉันเข้าใจ
>>แฟนของลูกเป็นถูกลูกของห้างยักใหญ่ = แฟนของลูกเป็นถึงลูกของห้างยักษ์ใหญ่
>>แล้วอีกอย่างแม่เห็นลูกเก็บรูปของเราไว้เป็นกะตั๊ก = เก็บรูปของเขา
>>ที่รู้กิติศัพท์ไปทั้วราชอาณาจักรว่าเจ้าชู้ = น่าจะ กิตติศัพท์นะค่ะ เพราะคำหลังนี้แปลว่า เสียงเล่าลือ, คำสรรเสริญ
>>ดังกระหึ่มประหนึ่งว่ามีมีพี่ปับ = มีมีพิมพ์ซ้ำค่ะ
>>ท๊อก ออฟ เดอะ ทาวน์ = ทอล์ค น่าจะคำนี้นะค่ะ
>>ทุกสรรพสิ่งหยุดเครื่องไหว = หยุดเคลื่อนไหว







จากคุณ maple/(nuchaba_lee) อัพเดตเมื่อ 03/07/2554 20:32:29
ความคิดเห็นที่ 2
โอ้ยเม้นๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเอไปเลยเต็มๆ
จากคุณ น้ำแป้ง/(pang_2536) อัพเดตเมื่อ 25/06/2554 09:27:32
ความคิดเห็นที่ 3
กรี๊ด ร้าย อ่ะ ชื่อ อาไร ค่ะ
จากคุณ ขวัญ/(kwan242532) อัพเดตเมื่อ 24/06/2554 14:38:31
ความคิดเห็นที่ 4
โอ้มายก๊อดดด! ..หนุ่มคนนี้ชื่ออะไรอยากรู้ๆๆ ><
จากคุณ eiibz/(bamzz) อัพเดตเมื่อ 24/06/2554 09:40:47
ความคิดเห็นที่ 5
โว้ว 
จากคุณ ป้อนข้าว/(ponkao) อัพเดตเมื่อ 18/06/2554 01:21:08
ความคิดเห็นที่ 6
 
จากคุณ Cheng/(soulevolution) อัพเดตเมื่อ 14/06/2554 14:45:40
ความคิดเห็นที่ 7
เม้นเเล้วจร้า
อย่างอนนะ
จากคุณ pha/(love_604) อัพเดตเมื่อ 13/06/2554 07:11:39
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 335 ท่าน