Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
2 หนุ่ม!มารุมมาตุ้มรักยัยจอมกวน
Miss O
2
4
11/10/2554 21:13:53
693
เนื้อเรื่อง
กลับมา ณ ที่เหตุการณ์ปัจจุบัน
 ก็เป็นอย่างที่ฉันเล่าให้ฟังนั้นแหละ ตอนนี้ฉันเลยถูกยัยยุ้ยลากไปไหนก็ไม่รู้ ตอนที่ถามมันมันก็ไม่ยอมตอบ  เฮ้อ ~มีเพื่อนแบบนี้ต้องทน
"นี่ไอ้ยุ้ย แกแกพาฉันมาที่ไหนอ่ะ"
"สวนหลังโรงเรียน" ไม่น่าล่ะมันถึงรู้สึกคุ้นตาจัง
"แล้วแกพาฉันมาที่นี้ทำไม"
"มีคนเขาอยากเจอกับแกว่ะ"
"แล้วมันเป็นใครฟ่ะ"
"เดี๋ยวแกเห็นแกก็รู้เองแหละ รอแปบแล้วกัน"
 แล้วมันเป็นใครกันฟ่ะ? อย่าให้รู้นะว่ามันเป็นใคร แม่จะกระทืบให้มันจมดินไปเลย โทษฐานที่มันทำให้เพื่อนฉันมีความลับกับฉัน
"อ่ะ มาแล้ว"พอยัยยุ้ยพูดจบมันก็วิ่งไปหาใครก็ไม่รู้ แล้วทิ้งให้ฉันยืนสวยอยู่คนเดียว
"ไอ้ยุ้ย นั่ใครอ่ะ" ฉันตะโกนถามยัยยุ้ย
"นี่แหละ คนที่เขาอยากเจอแกอ่ะ"
  ไหนขอดูหน้าให้มันชัดๆหน่อยดิว่า หล่อ สวย หรือเปล่า ถ้าไม่นะ ฉันจะฆ่ามันให้ดู แล้วฉันก็หันหน้าไปทางที่ไอ้ยุ้ยบอก แล้วฉันก็พบว่าเขาคนนั่นคือ......o_0
"ใครอ่ะ " นายนั่นเป็นคัยอ่ะ?
"นี่เธอจำฉันไม่ได้หรือไง"
"ถ้าฉันจำได้ ฉันก็คงไม่ถามพร้อมประกอบท่าทางไปด้วยหรอกนะ"
"งั้นฉันปล่อยให้พวกเธอทั้งสองคนคุยกันก้แล้วกันนะ ไม่อยากเป็น กขคง อิอิ" ดูมัน ดูมันพูดเข้าสิ แล้วไอ้ กขคง มันคือไรฟ่ะ อยู่เป็นเพื่อนกันก่อนก็ไม่ได้ ปล่อยให้สาวน้อยผู้น่ารักอย่างฉันอยู่กับไอ้ผู้ชายหน้าตา(หล่อมาก)อย่างนั้นหรอ แล้วถ้าฉันทำอะไรหมอนั่นขึ้นมาล่ะ ใครจะรับผิดชอบ(ฟังดูแม่งๆนะ ช่างเถอะ)
"แล้วนายมีธุรอะไรกับฉัน"
"ก็ไม่มีธุรอะไรหรอกนะ"
"เอ้า!ไม่มีธุระอะไร งั้นฉันไปล่ะ"
"เดี๋ยว!"
"จะเรียกไว้ไมเนี่ย ไม่มีธุระไม่ใช่หรอ"
"เธอชื่อ ฟ้าใช่มั้ย" เรียกเพื่อถามชื่อเนี่ยนะ
"ใช่ แล้วนายรู้จักชื่อฉันได้ไง"
"คนอย่างฉันก็ต้องรู้จักชื่อนักเรียนของโรงเรียนนี้ทั้งหมดนั่นแหละ" นายนี่ถ้าจะบ้าแฮะ
"หรอ งั้นถ้านายรู้จักชื่อฉันแล้ว นายก็ต้องบอกชื่อของนายมาให้ฉันรู้ด้วย"
"เธอไม่ต้องมารู้จักชื่อของฉันหรอก"
"ไม่ได้! นายรู้จักชื่อของฉันอยู่ฝ่ายเดียว แต่ฉันไม่รู้จักชื่อของนายมันไม่แฟร์เลยนะ"
"เออก้ได้ อยากรู้นักฉันจะบอกก็ได้"
"ดีมาก งั้นก็บอกมาดิ"
"ฉันชื่อว่า......." พูดยากจังนะ แค่ชื่อตัวเองเนี่ย!
"พี่มอคค่า!!!" เสียงใครหว่า?
"-///-" ทำไมนายนั่นถึงหน้าแดงอ่ะ
"พี่มอคค่า ไม่ได้ยินที่น้ำเรียกหรือไง" อ๋อที่แท้เป็นเสียงของยัยน้ำเพื่อนสนิทของฉันนี่เอง ไม่น่าเสียงถึงคุ้นๆ อ๊ะ! เดี๋ยวนะเมื่อกี้นี้ยัยน้ำเรียกนายนี่ว่าไงนะ
"เอ้า! ยัยฟ้ามาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไรอ่ะ" พึ่งจะมาเห็นฉันหรอย่ะ ยืนอยู่ตรงนี้ตั้งนานแล้วเนี่ย
"ตั้งนานแล้วย่ะ แล้วเมื่อกี้แกเรียกใครอ่ะ"
"ก็เรียกพี่ฉันอ่ะดิ"
"แกมีพี่ด้วยหรอยัยน้ำ"
"เอ้า ฉันไม่เคยบอกแกหรอว่าฉันมีพี่ชายอ่ะ" เอ๋? มันไม่เคยบอกนะว่ามีพี่กะเขาด้วย
"แล้วพี่แกอยู่ไหนอ่ะ" ฉันพูดกับยัยน้ำจบ ก็ทำท่าทำทางมองหาพี่ของมัน
"มองหาไรอ่ะแก"
"ก็มองหาพี่ของแกไง อยู่ไหนอ่ะ"  ยังจะถามอีกว่ามองหาใคร
"ก้ออยู่ข้างหน้าแกไง"
"อ๋อ อยู่ข้างหน้า......เฮ้ย!" ฉันหันไปตามทางที่ยัยน้ำบอก แล้วก็พบกับคำตอบที่ไม่อยากจะให้มันเป็นจริง
"เฮ้ยอะไรของแกว่ะ"
"อย่าบอกนะว่า นายนี่เป็นพี่ของแกอ่ะยัยน้ำ" ฉันพูดจบก็ชี้หน้าไอ้คนที่อยู่ตรงหน้าทันที
"ใช่ เขาเป็นพี่ชายของฉันเองแหละ แล้วแกอยากรู้ไปทำไมอ่ะ"
"แล้วพี่ชายแกชื่อไรนะ"
"พี่ฉันชื่อ มอคค่าลาเต้ แต่ฉันชอบเรียกว่า มอคค่า"
"มอคค่าลาเต้หรอ หึๆ" ก๊าก ชื่อ มอคค่าลาเต้ นี่มันชื่อคน หรือเนี่ย 5555+ มิน่าล่ะ นายนั่นถึงไม่อยากบอกชื่อตัวเอง 555+ ขำโว้ย!
"555+"
"เป็นไรหรอ" ยัยน้ำถามฉันที่กำลังยืนหัวเราะอยู่
"ฮึๆ ป่าหรอก อุ๊บ! 555+" หยุดขำไม่ได้แล้วโว้ย
"งั้นฉันขอพาตัวพี่ชายตัวแสบของฉันไปลงโทษก่อนนะ หึ ^^*"พอยัยน้ำพูดจบ ฉันก้สังเกตเห็นหน้านายมอคค่า(เรียกตามยัยน้ำ) ทำสีหน้าเหมือนกับว่า 'ตูตายแน่ๆ'อย่างนั้นเลยอ่ะ ซึ่งมันทำให้ฉันหยุดที่จะขำไม่ได้
"อือๆ555+" สุดท้ายฉันก็หลุดขำมาจนได้สินา~อุตสาห์กลั้นขำตั้งนาน
"เธอขำอะไรมิทราบห๊ะ" ดูสิ๊ ดู ตัวเองจะถูกยัยน้ำฆ่าปาดคออยู่แล้วยังจะมาแว้งกัดฉันอีกนะ พอฉันจะอ้าปากจะเถียงกลับแต่ถูกเสียงอันทรงพลังของยัยน้ำขัดซะก่อน
"หยุดเลยนะ พี่มอคค่า เรื่องเกายังไม่เคลียร์ ยังจะสร้างเรื่องใหม่มาทำให้น้ำปวดกะบาลได้มั้ย" โอ้ ยัยน้ำตอนนี้น่ากลัวม๊าก มาก เหมือนนางยักษ์เลยอ่ะ เอ่อ ถ้าจะไม่ดีแล้วแฮะขืนอยู่นานไปกว่านี้เดี๋ยวจะโนลูกหลงเข้า ไปดีกว่า
"เออ ยัยน้ำฉันไปก่อนนะ ขืนอยู่นานไปเดี๋ยวจะขำชื่อของใครบางคนอีก ฮิฮิ" แล้วฉันก็ไม่รอช้า รีบเดินออกไปจากตรงนั้นทันที   
ติ๊ด ติ๊ด
โอะ!เสียงอะไรหว่า? อ๋อ!เสียงข้อความนี้เอง ไหนดูหน่อยสิว่าใครส่งไรมา
‘เธอนึกว่าเธอจะรอดหรือไง’
อึ้ย O~0ไอ้วิธีการพูดแบบนี้เป็นใครไปมาได้นอกจาก ไอ้คนที่ฉันพึ่งหนีมาสดๆร้อนๆเมื่อกี้ แล้วหมอนั่นรู้เบอร์ของฉันได้ไงอ่ะ อย่าบอกนะว่าจะเป็นยัยน้ำที่บอกเบอร์ของฉันให้หมอนั่นรู้ เวรแล้วไง แล้วจะตอบกลับว่าไงดีล่ะเนี่ย อ๊ะ!นึกออกแล้วว่าจะตอบอะไรกลับไป
‘ก็นึกว่ารอดไง’ โฮะๆ ตอบแบบนี้ไปฉันคงไม่โดนเชือดหรอกนะเนี่ย
ติ๊ด
ส่งกลับมาไวจัง ฉันยังไม่ทันเตรียมใจเลย อะไรจะเร็วปานนั้น
‘เธอแน่ใจแล้วหรอ’ โอ้~ถามมาแบบนี้ฉันก็แย่นะสิ จะทำยังไงดีหว่า ถ้าตอบกลับไปว่า’แน่ใจสิ’ แล้วถ้าหมอนั้นคิดอะไรแพลงๆกับฉันขึ้นมาล่ะ มันจะไม่ซวยแย่หรอ ไม่ดีๆเอาอย่างนี้ดีกว่า คุณเคยได้ยินมั้ยว่า ถ้าเราเป็นฝ่ายเงียบ นิ่ง สงบ ไม่โต้กลับ ทางฝ่ายโน้นก็จะเลิกยุ่งกับเราไปเอง  ก็เหมือนกับไม่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอ เราทั้งสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน แม้กระทั่งคนรู้จักก็ไม่เค๊ย ไม่เคย งั้นฉันต้องใช้ความเงียบเข้าสยบมารซะแล้ว
  ฉันคิดได้ดังนั้นเลยเลิกพิมพ์ข้อความที่จะตอบกลับไปหาหมอนั่น แล้วฉันก็ไม่สนหรอกนะว่าหมอนั่นจะรู้สึกอย่างไงที่ถูกฉันกวนประสาทเข้า ก็มันช่วยไม่ได้ละนะมันติดเป็นนิสัยแล้วอ่ะเรื่องที่ชอบใช้คำพูดกวนๆอ่ะ  อิอิ
#นี่ฉันต้องรักเธอแบบไหน ช่วยบอกกันมาได้มั้ย#
   “ใครโทรมากันล่ะเนี่ย”  ฉันพูดจบก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากระโปรง ดูว่าเป็นเบอร์ใครที่โทรมา อ๋อ~เบอร์ของยัยช่านี่เอง นี่มันอุตสาห์โทรข้ามประเทศมาหาฉันเลยหรอเนี่ยน่าซึ่งใจจริงๆ
“อันยองฮาเซโย”  ทักเป็นภาษาเกาหลีซะเลย
(โหล ยัยฟ้าใช่ป่ะ)
“ก็ใช่สิค่ะคุณเพื่อน จะเป็นใครซะอีกล่ะ”
(เอ้า ก็เพื่อความแน่ใจว่าใช่แก ถ้าไม่ใช่แกฉันก็เสียตังค์ฟรีอ่ะดิ)
“จ้าๆแล้วโทรมามีอะไรใช่ช่วยจะ” ที่ถามแบบนี้ก็เพราะร้อยวันพันปีมันไม่เคยโทรหาฉันเลยนี่ ก็มีแต่ตอนที่มันเดือดร้อนแค่นั้นแหละที่มันจะโทรหาฉันเป็นคนแรก
(คือ...ฉันอยากให้แกช่วยอะไรหน่อยอ่ะ ได้มั้ยอ่ะ)
“แล้วให้ช่วยอะไรอ่ะ ถ้าฉันทำได้เดี๋ยวจะช่วย”
(แกทำได้แน่นอน)
“แล้วให้ทำไรล่ะ”
(ก็แค่ แกส่งมาม่ามาให้ฉันก็แค่นั้นเอง ฮิฮิ)
“ห๊า!ส่งมาม่าไปให้แกเนี่ยนะ”
(ก็ใช่นะสิ ส่งมาให้หน่อยนะเพื่อนรัก นะจ๊ะ จุ๊บๆ)
“นี่!ฉันถามจริงๆเหอะนะ ที่เกาหลีเขาไม่ขายมาม่าหรือไงถึงจะให้ฉันส่งไปให้อ่ะ รู้มั้ยว่าค่าส่งมันแพงแค่ไหนอ่ะฮะ!”
      (ไอ้มีมันก็มีอ่ะนะ แต่มันแพง น่านะส่งมาให้หน่อยนะ)
“เออๆก็ได้ -_-”  เหนื่อยใจจริงๆ
(ขอบใจนะเพื่อนรัก เอา 2 แพ็คนะจ๊ะ รสต้มยำกุ้ง แล้วจ่ายตังค์ให้ด้วยนะจ๊ะ) ดูสิ ยังมีจะหน้าให้เราจ่ายตังค์ให้ด้วย
“แล้วฉันจะไปเก็บตังค์ที่ใครอ่ะ”
(ก็ไปเก็บกับยัยเมย์สิจ๊ะ)
“แล้วถ้ามันไม่ให้ล่ะ”
(นั่นมันเรื่องของแก แต่มันไม่ใช่เรื่องของฉัน ฉันไม่รู้ ไม่สน)
“ชิ!จำไว้เลยนะยัยช่า” อย่าให้เจอนะ แม่จะรีดไถ่ให้หมดตัวเลย
(จำก็ได้ย่ะ)
“ชิ!เชอะ!”
(งั้นแค่นี้นะ มันเปลืองตังค์)
“นั่นมันตังค์แก มิใช่ตังค์ของฉันสักหน่อย แบร่!”
(ยอกย้อนฉันหรอ ชิ!งั้ยบาย เชอะ!)
“จ้า~บ๊าย บาย” สะใจจริงๆ
 งั้นหลักเลิกเรียนค่อยไปซื้อให้ยัยช่าดีกว่า ส่วนจะส่งไปวันไหนนั้นไว้ค่อยคิดดีกว่า มันโทรมาเมื่อไหร่ค่อยส่งไปแล้วกัน  นี่มันก็เลยเวลาพักมามากแล้วรีบขึ้นห้องเรียนดีกว่า เมื่อฉันดูนาฬิกาเสร็จก็รีบใส่เกียร์หมาวิ่งกลับห้องทันที

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
อัพค่า
จากคุณ Black_Rose./(pusuda14252) อัพเดตเมื่อ 01/07/2554 22:26:07
ความคิดเห็นที่ 2
หนุกค่าาาาาา อัพนะค่าาาาาา
จากคุณ นานะ/(jeepjib) อัพเดตเมื่อ 18/06/2554 18:39:09
ความคิดเห็นที่ 3
  1. อยากให้มีจุดเด่นในตอนอย่างชัดเจนกว่านี้น๊ะจ๊ะ^^
จากคุณ เจมส์/(ryomatennis_16) อัพเดตเมื่อ 18/06/2554 18:21:56
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 306 ท่าน