Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Black Floral
Secret เด็กข้างบ้าน
Black Floral 12
15
15/06/2554 15:34:32
839
เนื้อเรื่อง

12

กฎแห่งการเชื่อใจ ไม่ใช้ทฤษฎี

 

 

 

ตึกตึกตึกตึกตึก ตึกตึกตึกตึก

            เสียงฝีเท้าของคนกลุ่มหนึ่ง นั่นคือพวกเรา - - ดังเป็นระยะๆ ตามระยะทางที่กำลังย่างก้าว ฉันเข้าใจว่าเพฟจงใจส่งที่อยู่ของฉันให้มิดเดย์ ให้พวกเขามาช่วยฉันและจัดการทุกอย่างให้เหมือนอุบัติเหตุ ประตูที่ขังฉันอยู่ไม่มีการเตือนภัยถึงการบุก เลเซอร์ตรวจจับก็ไม่ทำงาน พวกเราจึงใช้เวลาในการออกจากที่นั่นไม่นานนักและตอนนี้พวกฉันก็กำลังวิ่งเข้าป่าเพื่อตัดไปทางชายฝั่งอีกด้านหนึ่ง อีกประมาณห้าสิบกิโลเมตรเราทั้งสี่คนก็จะออกจากที่ตรวจจับของพวกมัน

ติ๊ด

            ฉันหยุดกึก! ทันทีที่ได้ยินเสียงประหลาดเหมือนๆ กับเดย์ที่จับมือฉันอยู่ เทลและแฟรี่ที่วิ่งตามมาติดๆ

ตุม!!

            ทันใดนั้นเสียงระเบิดก็ดังสนั่น สะเก็ดระเบิดชิ้นใหญ่เฉียดฉันไปแค่ไม่กี่เมตร แรงระเบิดทำให้ฉันและเดย์ที่อยู่รัศมีใกล้สุดกระเด็นไปทางอื่นทันที!

            เดย์เป็นไงบ้าง! ”

            ไม่ๆ ความผิดฉันเองเดย์รู้สึกหงุดหงิดค่อยๆ ลุกขึ้นโดยมีฉันประคอง เดย์บังฉันจากสะเก็ดระเบิดทำให้เสื้อเขาตอนนี้ขาดเป็นรูสองสามแห่ง และหัวเขาก็แตกด้วย

            ที่รักฉันเลือดออก TOT!!

            ทุกคนระวัง พวกมันสาม ห้า หก แปด สิบ

            จำนวนคนแปลกหน้า ( อีกครั้ง ) ปรากฏตัวขึ้นตามต้นไม้ที่อยู่รอบตัวเราตามที่เดย์นับ แต่ละคนก็…=_= ถ้าไม่ร่างกายใหญ่เท่ายักษ์ก็จะมีพวกที่มีอาวุธหนักๆ ที่สามารถฆ่าคนทั่วไปได้อย่างไม่ยากเย็น

            อาวุธน่ะเชื่อว่าพี่แกใหญ่และแรงจริง แต่ร่างกายคนนี่ พี่แกไปขุดจากยุคอะไรสมัยไหนมาถึงได้ยักษ์ดีจริงๆ อย่างนี้ +O+!!

            ผมเอาเจ็ด พี่ดูแลเหล่าดอกไม้กับอีกสามนะ!! ”

            ราวกับว่าที่พ่อหางวัวตะโกนออกมาเหมือนกำลังรอความสนุกแบบนี้มานาน -..-

            ไอ้เทล แกเอาแปดไม่ได้หรือไงวะ แฟรี่กับนาร์ชาจะเสี่ยงไปดูเหมือนที่รักฉันจะไม่สนุกด้วย อาจจะเครียดซะด้วยซ้ำ +_+ เดย์เอามือบังตัวฉันและแฟรี่ให้อยู่ข้างหลัง พวกเราเอาหลังชนกันให้เป็นวงกลม

            “-__- ก็ผมแถมให้ยัยเหวี่ยงไง พี่ละก็

            อีตาบ้า >O< นี่มันเวลาเล่นหรือไงถึงได้เกี่ยงกันไปเกี่ยงกันมา! ” ฉันหันไปแหวกับพ่อหางวัว

            พวกมันเป็นมือวางระเบิดต้นเหตุให้พี่เดย์หัวแตก หรือเธอไม่เครียดเลยกับเรื่องนี้ -_-^ หา? ”

            “O_O! ”

            ฉันเงียบและหันไปมองฝ่ายตรงข้าม

            “…”

            “=___=” < มิดเดย์ / แฟรี่

ผัวะ!!

            ฉันวิ่งกระโดดไต่ตัวขึ้นร่างอันบึ๊ก! ที่ยืนอยู่ตรงหน้า ทันทีที่มันเผลอฉันก็ล็อคคอมันด้วยขาทั้งสองข้างอย่างรวดเร็วก่อนจะกระแทกแรงให้ตัวมันล้มลงกับพื้น ฉันหมุนตัวมานั่งคร่อมมันแทนแล้วเงื้อหมัดขึ้นด้วยอารมณ์โกรธที่มีแม้จะน้อยนิดก็ตามสวนเข้าที่หน้ามันเต็มๆ เพียงแค่ครั้งเดียว

            “…”

            แฮ่กๆๆ..”

            บรรยากาศเงียบกริบขณะที่ฉันนั่งหอบแฮ่กบนตัวผู้ชายร่างบึ๊กที่นอนสลบเหมือดไร้วี่แววว่าสติกลับมา มีเพียงแค่รอยถลอกมีเลือดออกมาช้ำเป็นจ้ำๆ ที่แก้มเผยออกมาให้เห็นเท่านั้น

            เจ็บมั้ยละนั่น -___-”

            เออสิ -_- ถามได้ หางวัว

            “…”

พลึ่บ!

            นาร์ชาระวัง!! ”

ผัวะ!

            โอ้ย!! ”

            จังหวะที่ฉันเผลอ ไอ้คนที่ฉันคิดว่ามันได้ลาโลกไปแล้วได้ฟื้นกลับมาสวนหมัดด้วยกำปั้นใหญ่กว่ามือฉันหลายเท่าและแรงอันมหาศาลทำเอาหน้าฉันหันจนจะครบ 360 องศา เฮือก! ฉันถูกมันทุ่มตัวฉันกับพื้นอย่างแรงจนรู้สึกร่างกายจะแหลกในชั่วพริบตา

ฉึก!

            “O_O…”

            อย่ามัวแต่อึ้ง วิ่ง!! ”

            วินาทีนั้นฉันสติแตกเกินกว่าจะทำอะไรได้ พอตั้งสติอีกทีฉันก็สลึมสลืออยู่บนหลังเดย์แล้ว เขาได้ช่วยชีวิตฉันด้วยการแทงกลางหลังชายร่างบึ๊กอย่างแรงด้วยคุไน นี่ถ้าเดย์ช่วยฉันไม่ทันฉันคงจะถูกมันบิดคอตายไปแล้วก็ได้ โฮกก YOY

 

ตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึก

            ไม่นะ! เสียงกระทืบเท้าของพวกมันที่ไล่ตามพวกเรามาติดๆ ทำเอาฉันจิตแตก ฉันรู้สึกว่าตัวเองถ่วงยังไงไม่รู้ T^T ฉันหันไปมองเทลและแฟรี่ที่วิ่งอยู่ด้านหลัง

ปัง!

            กรี๊ด!! ”

            ทีนี้ฉันก็กรี๊ด - - ก็เพราะจิตแตกอยู่แล้วยิ่งมาถูกพวกมันยิงปืนไล่กันอย่างนี้ ฆ่าฉันเลยดีกว่า TOT!!

            เทล! ” เดย์หันไปตะโกนใส่เทล

            แปปนะพี่ 3 2 1 บูม..”

ตุม!!!

            “-_- โอเค ถ่วงได้ซัก 15 นาที

            เทลหันกลับวิ่งตามพวกเราต่อหลังจากได้วางกำดักระเบิดน้ำลูกโป่งที่เคยทำไว้กับฉันเมื่อตอนเจอกันใหม่ๆ ใส่พวกมันที่ตามมา แต่คงจะถ่วงเวลาพวกมันได้ไม่มาก อีกอย่างพวกมันมีหลายคนบางส่วนก็หลุดมาได้ -_-

            กรี๊ด! ”

            แฟรี่! ”

            ทันทีที่เสียงผู้หญิงด้านหลังร้อง เดย์ก็หยุดกึกอย่างรวดเร็ว เขาวิ่งแบกฉันกลับไปด้านหลังเพื่อดูแฟรี่ ที่ทรุดอยู่กับพื้น ฉันเห็นรอยถลอกยาวลึกพอสมควร ข้างๆ ตัวแฟรี่มีศรที่มีรอยเลือดเคลือบปักอยู่บนดิน

            พี่ไปก่อน เดี๋ยวผมอุ้มแฟรี่เอง

            เทลรีบอุ้มแฟรี่ขึ้น แล้วเราก็รีบวิ่งต่อทันที

            ไม่รู้ว่าเทลและเดย์ไปฝึกกำลังมาจากไหน แต่นี่พวกเขาวิ่งโดยที่มีของหนักๆ น้ำหนักเกือบห้าสิบกิโลบนหลังมาเป็นเวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงแล้ว ความมืดทำให้ใจฉันหวั่น ฉันได้ยินเสียงหอบของคนที่กำลังวิ่งข้างๆ หู และเทลที่ตามอยู่ก็ดังไม่แพ้เหมือนกัน

            เดย์ พักก่อนดีมั้ย

            อืม เดย์ได้ที่พักแล้ว

            ห้านาทีต่อมา เดย์ค่อยๆ วางฉันลงกับพื้นดินพิงกับต้นไม้ใหญ่เช่นเดียวกับเทลที่วางแฟรี่ลงอย่างเบาที่สุดไม่ไกลจากจุดที่ฉันนั่งนัก สีหน้ายัยเด็กนั่นดูไม่ดีเท่าไหร่อาจจะเพราะแผลหรือพิษ?

            เดี๋ยวผมมา พี่ดูแผลแฟรี่หน่อย

            อืมเดย์หันไปพยักหน้ากับเทลก่อนที่หมอนั่นจะหายตัวไปในความมืด

            เพราะความเงียบในกลางคืนทำให้ฉันได้ยินอะไรได้ชัดเจน ถ้าเดาไม่ผิดเรากำลังจะถึงชายแดนเพราะฉันได้ยินเสียงคลื่นทะเลดังมาแต่ไกลๆ

            ขอโทษนะ เดย์วิ่งต่อไม่ได้อีกแล้ว

            ไม่เอาน่าเดย์ เดย์แบกนาร์ลมาเกือบชั่วโมงแล้วนะ

            สอง

            “O_o ว่าไงนะ

            สองชั่วโมง นาร์ลเผลอหลับไป

            “…”

            ในกรณีที่ไม่พร้อมอะไรแบบนี้ พวกเราถูกฝึกมาให้ทนต่อสภาพแบบนี้แค่เกือบสามชั่วโมงเท่านั้น

            โห ดีแล้วนะแบกของหนักเกือบห้าสิบโลอย่างนาร์ลนี่ไม่ใช่ของเล่นๆ T^T”

            “…แล้วนาร์ลเป็นอะไรหรือเปล่าเดย์ค่อยๆ เอามือปาดเหงื่อที่หน้าผากแล้วเงยหน้ามองฉัน

            “…สบายมาก ขอบคุณนะ เมื่อกี้น่ะ

            หน้าที่อยู่แล้ว เดี๋ยวเดย์มา

            จ่ะ ^_^” ฉันมองร่างเดย์ที่เดินไปหาแฟรี่ไม่กระพริบตา พอเดย์จ้องสีหน้าของแฟรี่ซักพัก สันนิฐานของฉันก่อนหน้านี้ก็เป็นจริง

            แฟรี่โดนพิษ แต่คงไม่ใช่พิษรุนแรง

            มันคงจะทำให้เป็นไข้และไม่มีแรงน่ะเดย์

            ในป่านี้คงจะมีอะไรแก้พิษได้บ้าง พวกมันคงตามไม่ทันแล้วและตรงนี้ป่ามันก็ทึบและหลงง่าย นาร์ลเดี๋ยวเดย์มานะ

            พูดจบ ร่างผมสีดำก็หายไป ฉันค่อยๆ พยุงตัวเองเดินไปนั่งลงข้างๆ ร่างแฟรี่ที่พิงต้นไม้บ้าง เหงื่อของเธอผุดขึ้นเต็มหน้า สีท่าไม่ดีนัก ริมฝีปากซีดเช่นเดียวกับมือที่เริ่มเย็น

            แฟรี่มองหน้าฉันฉันค่อยๆ ประคองหน้าเธอและตบแก้มเบาๆ เพื่อเรียกสติ

            “…”

            ฉันไม่ได้ล้อเล่น ถ้าเธอหลับ เธอจะตาย   

            “…”

            แฟรี่! ” ฉันตบแก้มเธอแรงอีกนิดนึง

            “…”

เพียะ!

            ถ้าไม่อยากเป็นผีเฝ้าป่าเฝ้าเขา ห้ามหลับ! ”

            นะ..นาร์ล

            โชคดีที่ยัยนี่มีสติ เพราะแรงตบของฉัน -_-

            ขืนหลับอีกทีฉันจะจับเธอทุ่มกับก้อนหิน

            คะ..คิกคิก ฉันก็ตาย..ตะ..ตายพอดี

            “-__- ยังมาขำอีก

            ฉะฉันดีใจจริงๆ ที่นาร์ลเป็นห่วงฉัน

            “…อย่าหลงดีใจให้มากนัก คนจะตายจะให้ฉันมายิ้มได้ยังไงฉันทำเป็นเชิดแต่ก็ทำให้แฟรี่หัวเราะออกมาเบาๆ ถึงแม้มันจะยากลำบาก

            อยู่นิ่งๆ ฉันสั่งแล้วฉีกชายเสื้อตัวเองมาพันรอบแผลที่มีเลือดไหลมากให้แน่นเพื่อห้ามเลือด ฉันนั่งเฝ้าแฟรี่ตลอดเวลาที่พวกผู้ชายยังไม่กลับมา

            โอ้ อเมซิ่งจริงๆ นางร้ายกลับใจเพราะเห็นความอ่อนโยนของนางเอก

            “-__-^ ฉันจะฆ่านายถ้าหายดีแล้วฉันทำเสียงเหี้ยมใส่คนที่ยืนพิงต้นไม้แซวฉันอยู่ เทลหัวเราะในลำคอทำให้ฉันหงุดหงิดมากขึ้นแต่เขาก็เดินมาย่อตัวลงข้างๆ มองแฟรี่แล้วแบมือ

            เมื่อกี้เจอกับพี่เดย์ รู้ว่ายัยนี่ได้รับพิษจึงได้อันนี้มา…”

            อะอะไรน่ะ

            ที่นี่เขาเรียกว่า เสลดพังพอน มันแก้พิษสัตว์ต่างๆ

            เสลดอะไรนะ แล้วนายรู้เหรอว่าพิษมาจากสัตว์จริงๆ

            ที่นี่กึ่งชื้นกึ่งร้อน พวกตะขาบอ่ะเยอะ พวกมันคงไม่สันหาพิษบ้าบอต้นทุนสูงหรอก ใช้กับอาวุธพวกธนูอย่างนี้มันต้องเปลืองแน่นอน วิธีเดียวที่พอจะช่วยได้สมุนไพรไทยนี้ช่วยได้ดี

            แฟรี่

            เสียงเรียกชื่อแฟรี่ทำให้เราสองคนหันไปมอง เดย์กลับมาพร้อมกับใบบัว เขาย่อตัวลงข้างๆ แฟรี่โอบตัวเธอไว้แล้วพยายามเทน้ำจากขวดใส่ในใบบัวเพื่อล้างหน้าเธอ

            “…ใช้อันนี้จะดีกว่าฉันยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เดย์ เขาจึงใช้มันชุบน้ำเช็ดหน้าแฟรี่ ฉันจ้องเดย์ที่กำลังเช็ดหน้าแฟรี่อยู่นานโดยไม่ได้ตั้งใจ ซักพักฉันก็ตัดสินใจเดินกลับมานั่งที่เดิมเงียบๆ

           

 

            นานเท่าไหร่ไม่รู้ รู้ตัวอีกทีเสียงนึงก็ปลุกฉันให้ตื่นจากภวังค์

            วันนี้ทำได้ดีนิ

            เทล? ”

            ยัยเหวี่ยงขี้เซาจริงๆ แฮะ ^^” เทลยิ้มขี้เล่นแล้วเปลี่ยนจากท่ายืนค้ำหัวฉันอยู่มาเป็นนั่งใกล้ๆ แทน

            เดย์ล่ะฉันเอามือขยี้ตาทำแก้มป่องด้วยความง่วง

            “…” เทลไม่ตอบ แต่ฉันสังเกตจากหางตาเขาที่เชยไปทางแฟรี่ และฉันก็เห็นว่าเดย์ฟุบหลับอยู่ข้างๆ แฟรี่ที่นอนพิงกับต้นไม้อยู่

            คงจะเหนื่อยไม่น้อย กับหน้าที่องครักษ์กับเฮ้อ เป็นฉันก็คงเหนื่อย~”

            “=_= นายจะเปรียบเปรยอะไรอีกไม่ทราบ

            หน้าที่ที่ต้องดูแลแฟรี่ก็ต้องทำ หน้าที่ที่ต้องปกป้องเธอก็ต้องทำ แฟรี่มาโดนทำร้ายแบบนี้พี่เดย์ก็ต้องเพิ่มความรอบคอบมากกว่านี้ ไม่งั้นงานนี้มีโดนศาสตราจารย์เฉ่งชัวร์

            “…”

            แต่ฉันแปลกใจ แทนที่เธอน่าจะเหวี่ยงตั้งแต่พี่เดย์กอดยัยนั่นละ แต่เธอกลับนิ่งเป็นหุ่นแถมเอาผ้าเช็ดหน้าให้พี่เดย์อีก ฉันเลยคิดว่านางร้ายก็กลับใจได้เหมือนกันนะเนี่ย

            หึ ในสายตานายฉันเหมือนนางร้ายขนาดนั้นเชียว =_=”

            ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเธอจะไว้ใจกับแฟรี่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ฉันมองตาอันชั่วร้ายของเธอออก

            ผีย่อมเห็นผี -_-”

            ฉันไม่ได้ชั่วร้าย ฉันแค่ร้ายกาจผู้น่ารัก U_U”

            “=_=;; ปัญญาอ่อนน่ะเทล และนี่นายไม่รู้จักหลับจักนอนหรือไง

            ฉันไม่ง่วงหรอก ฉันยังไม่ได้ออกแรงอะไรเลยด้วยซ้ำมีแต่พี่เดย์นั่นแหละที่ทำตัวเป็นคนใช้คนเดียว =_=”

            ขืนว่าแฟนฉันอีกทีมีเคลียร์ -_-+”

            เออๆมิดเดย์ผู้ประเสริฐ

            “-_-^”

            เธอนี่น่าทึ่งนะ ไม่รู้สึกเลยหรือไงที่เดย์ปฏิบัติกับแฟรี่ขนาดนั้น ปกติเธอจะหวีดแตกกลายเป็นนกหวีดแล้วนิ

            “-__- นายกำลังยุฉันหรือเปล่า

            ฉันแค่ถามน่ะ =..=”

            ใช่ ฉันยังไม่เชื่อยัยแอ๊บนั่น แต่..” ฉันว่าแล้วหันไปมองเดย์พลางยิ้มที่มุมปาก ฉันคิดจะเชื่อใจเขาแล้ว และก็เชื่อมั่นว่าความเชื่อใจของฉันมันคือกฎ ไม่ใช่ทฤษฎี ความเชื่อใจนี้ย่อมไม่ลดหรือเพิ่มไปมากกว่านี้อีกแล้ว

            “…พี่เดย์คงไม่ได้จับเธอโยนหินตอนจีบกันใหม่ๆ หรอกใช่มั้ย เธอถึงได้หลงขนาดนี้ =O=”

เพียะ!

            “=_= โอ้ย

            “-_-^ ฉันเตือนแล้วนะอีกอย่าง ถ้าหลงก็คงจะมีแต่เดย์ที่หลงฉัน ><!”

            หมั่นใส้ เอ้ย มั่นใจสุดๆ นะเนี่ย =_=+”

            ก็ฉันเป็นคนขอเดย์เป็นแฟนนี่ คนที่โยนก็น่าจะเป็นฉัน ><”

            “O_o เธอนี่ยอดจริงๆ ขอผู้ชายเป็นแฟน! ”

            ทำไม! เรื่องช็อคโลกตรงไหน ฉันก็แค่รอไม่ได้แค่นั้นเลยชิงขอก่อน -_-+”

            “=.,= กลัวพี่จะหลอกจีบแล้วจากไปน่ะเซ่ บอกมาเหอะ

เพียะ!

            เฮอะ! ฉันเป็นอาจารย์เธอนะ ทำร้ายอาจารย์ ลูกศิษย์เลวมาก! ”

            ว่าผู้หญิงเลวมันแย่มากเลยนะ!! ”

            “YOY โกรธจริงเหรอเนี่ย ไรว้า ก็เป็นเธอฉันถึงกล้าเล่นนะเนี่ย

            พูดบ่อยๆ จะติดเป็นนิสัย สันดร และสัน..”

            รู้ๆ อย่ายาวๆ เดี๋ยวเป็นแม่ชี -_-U เอาเป็นว่าโซซอรี่ โอเค๊? ”

            “…”

พลึ่บ!

            นะ..นี่! …” ฉันห้ามเทลไม่ทัน เขาเอื้อมมือดึงแขนเสื้อของฉันขึ้นปรากฏรอยปื้นแดงที่เริ่มอักเสบจนมีสีช้ำม่วง

            “…”

            ทะเทลนี่นายจะทำ! …”

            หมอนี่ทำไมมือเร็วจังเนี่ย - -! เขาดึงตัวฉันไปใกล้ๆ แล้วรีบปลดกระดุมเสื้อฉันออกจนเผยให้เห็นเสื้อกล้ามสีดำที่ซ้อนอยู่ด้านใน เทลแตะรอยปื้นแดงที่ต้นแขนฉันที่ถูกแขนเสื้อบังเมื่อกี้ไล่ไปจนถึงกลางหลัง

            โอ้ย นี่ฉันเจ็บนะ! ” ฉันตบมือพ่อหางวัวอย่างแรงเมื่อเขาเอามือกดแผลช้ำที่หลังฉันแรงๆ

            ฉันแค่ มือแตะ

            นายมือหนัก! ”

            อันนี้น่ะแตะ

            โอ้ย เทล! ”

            ฉันปัดมือเขาออกและพยายามถอยตัวออกห่างโดยเฉพาะบริเวณหลังไม่ให้เขาเอามือกด

            ส่วนอันนี้กด

            โอ้ย!!! ”

            “…ความรู้สึกต่างกัน แค่แตะเธอก็ร้องเจ็บแล้ว เป็นตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไมไม่บอกเทลกระชากมือฉันไม่ให้เผลอเงื้อตีเขาอีกที

            อันนี้มันอักเสบแล้ว รอยช้ำอาจจะยาวไปจนถึงสะโพกเธอเลยก็ว่าได้ทำไมไม่บอก

            ฉันไม่รู้

            โกหก

            นายจะมารู้ดีอะไรฮะ! ”

            คนอวดเก่งอย่างเธอตายมากี่คนแล้วรู้บ้างมั้ย

            ฉันสะอึก รีบก้มหน้าหลบตาอีกฝ่าย เทลเงียบไปอึดใจพลางถอนหายใจยาว

            “…งานอย่างพวกเรา เป็นอะไรจะต้องบอกทันที เพราะถ้ามันเกิดเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมาภารกิจจะล้มเหลวทันที คิดว่าทนได้ๆ หรือจะทำตัวเป็นนางเอกเก็บเงียบให้คนอื่นมารู้ทีหลังน่ะมีแต่ตายกับตาย

            “…”

            เธออาจจะรู้สึกจุกตั้งแต่โดนทุ่มกับพื้นแล้ว แต่มันคงจะเริ่มอักเสบตอนมาถึงที่นี่ ถึงตอนนั้นเธอก็น่าจะรู้สึกว่ามันเจ็บแล้ว

            ตะแต่

            ไม่มีแต่ เธอรู้ตัวเองดีเธอจะมาอ้างหรือไงว่ามัวคิดเรื่องนู่นนี่อยู่ นี่มันไม่ใช่ละครน้ำเน่านี่มันชีวิตจริง เธอไม่อยากมีลมหายใจต่อเพื่อกลับไปใช้ชีวิตเด็กมหาลัยธรรมดาๆ อีกหรือไงฮะ

            “…”

            “…”

            ฉะฉันแค่เดย์เหนื่อยมามากแล้ว

            ฉันเหมือนนักโทษที่จนมุม ฉันรู้สึกผิดแต่ในใจก็ยังรั้น ฉันไม่ชอบให้ใครมาสอนฉันมากนักโดยเฉพาะกับเรื่องที่น่าจะรู้อยู่แล้ว

            เฮ้อ ให้ตาย ฉันว่าแล้วต้องเป็นแบบนี้ทุกที

            ฉันรู้ตัวดีว่าตัวเองทนได้แค่ไหน พรุ่งนี้ก็จะได้กลับแล้ว ร่างกายฉันคงไม่ทรุดขนาดนั้นหรอก

            งั้นคอยดู พรุ่งนี้เธอจะเป็นไข้

            ฉันไหว

            พนันกันมั้ยล่ะ

            อย่ามายุ่งกับชีวิตฉันให้มันมากนัก! ถ้าฉันผิดที่ไม่บอกนายหรือบอกใครแล้วจะทำไม ถ้าฉันตายกลางทางแล้วมันทำให้ภารกิจนายมันล้มเหลว ก็ทิ้งฉันให้ตายคาที่นี่เลยสิ!! ”

            อย่ามาท้า

            ฉันไม่ได้ท้า

            ฉันทำเสียงมั่นใจสะบัดหน้าไปทางอื่นแล้วกระชากเสื้อกลับมาสวมเหมือนเดิม ฉันหันหลังให้เทลแล้วทำเป็นพิงกับต้นไม้เผลอหลับไป

 

 

 

 

 

 

อ๊าก!!! วันนี้อัพก่อนเวลา 555 ขอให้สนุกนะง๊าบบ นักอ่านทั้งหลายย *O*~

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
สนุกมาก>< เทลคงห่วงนาร์ชามาก
จากคุณ Neko_Mimi/(piyanan123) อัพเดตเมื่อ 13/06/2554 19:32:30
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 268 ท่าน