Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Love You So Much!!! เพราะฉันรักนายล่ะมั้ง[S.H. Project]
ไอ้เฉาก๊วย~!!!
บทที่16
17
01/01/2533 00:00:00
453
เนื้อเรื่อง

16

 

นับจากวันแรก  นี่วันที่3ของค่ายแล้วสิ  ฉันหายจากค่ายมาเกิน24ชั่วโมงแล้วนะ  ทำไมยังไม่มีใครออกตามหาฉันอี๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกT^T

“อีสตัน”

“หืม?”

“นายว่าใครเป็นคนจับเรามีที่เกาะนี่กันน่ะ”

“อ่อก็…..เดาไม่ถูก ไม่รู้จะเดาว่าใคร   เอาเป็นว่าฉันไม่เดา”

“นายเคยสนใจอะไรกับใครมั้ยเนี่ย  รู้จักทุกข์ร้อนอะไรกับเขาบ้างสิ  นี่เราติดเกาะกันมาวันกว่าๆแล้วนะT^T

“เธอเป็นอะไรเนี่ยยัยหัวมันแกว  กลัวหรอ- -??”

“ใช่!

“?”

“ฉันกลัว  กลัวตายอ่ะ  ฉันกลัวๆๆๆๆๆๆๆๆ  TT^TT

ฉันปล่อยน้ำใสๆออกมาจากดวงตา แสดงความอ่อนแอให้คนข้างๆเห็นแบบไม่อาย  ฉันกลัวกลัวจริงๆนะ  ยังมีอะไรที่ฉันไม่ได้ทำอีกตั้งหลายอย่าง  ยังไม่ได้กอดพ่อ  ยังไม่ได้กอดแม่  ยังไม่ได้อ่านหนังสือนิยายที่ซื้อมาใหม่  ยังไม่ได้ซื้อ RicH Doll รุ่นใหม่  ยังไม่ได้เขียนไดอารี่ของวันพรุ่งนี้  ยังไม่ได้เลี้ยงหมาปั๊กที่ฉันหมายตาไว้  และที่สำคัญ ฉันยังไม่ได้แต่งงานเลย  ฉันไม่อยากตายแบบเสียของงงงT0T (มีสาระมากกกกกก- -**)

“ฉัน” อีสตันพูดขึ้นเบาๆแล้วกอดปลอบฉัน  ไม่รู้ว่าทำไมสัมผัสจากคนตรงหน้าถึงทำให้ฉันอบอุ่นได้ถึงขนาดนี้  แถมมันยังทำให้หัวใจฉันเต้นแรงขึ้นๆอย่างบอกไม่ถูกด้วย  สงสัยฉันจะตกใจล่ะมั้ง  ใช่ๆๆ  ตกใจที่ได้รับสัมผัสจากนายคนนี้

“ปล่อย!” ฉันผลักเขาออกอย่างสุดแรงเกิด

“ฉันงงนะเนี่ยยัยหัวมันแกว  คนอุตส่าห์กอดปลอบยังมาผลักกันอีก-*-”

“เอาเถอะน่า  ฉันไม่เป็นไรแล้ว” ฉันปาดน้ำตาออกแล้วเขยิบให้ไกลจากเขาอีกนิดนึง

“อืมคือว่า…..

“หืม?”

“ที่จริงแล้ว

ตุ้บบบบบ~~~

“เฮ้ย!/เฮ้ย!  จู่ๆก็มีบางสิ่งบางอย่างตกลงมาตรงหน้าฉันกับนายอีสตัน  ฉันไม่รู้ว่าฉันประสาทหรือว่าอะไร แต่ที่รู้ๆ  ฉันกลัววว><!

“นั่นนั่นมันตัวอะไรอ่ะอีสตัน ></” ฉันหลับหูหลับตาเกาะแขนนายอีสตันแล้วชี้ไปที่วัตถุประหลาดนั่น

“อืมเธอใจเย็นนะ  ก็แค่ลูกมะพร้าวน่ะ-0-” เขาจับมือฉันแล้วเอาไปจิ้มๆที่วัตถุนั้น

“ออืม” ฉันหันหน้าไปดูก่อนจะพบว่า  มันเป็นลูกมะพร้าวสีน้ำตาลที่ดูท่าทางสกปรกๆ  มีกระดาษปั้นเป็นก้อนติดอยู่บนลูกมะพร้าวนั่นด้วยก้อนนึง

“เธอปล่อยฉันก่อนดีมั้ย^^” นายอีสตันชี้มาที่แขนของฉันที่เกาะอยู่ที่แขนของเขา  ฉันจะทำอะไรได้ล่ะ นอกจากปล่อยทันที - -*

“โทษที ฉันแค่ตกใจมากไปหน่อย”

^^” ฉันเกลียดรอยยิ้มของไอ้บ้านี่!!

ฉันเอื้อมมือไปหยิบกระดาษที่ติดอยู่บนลูกมะพร้าวออกมาแต่แล้วมือของอีกคนก็ไวกว่า

“เฮ้  นาย!

“กระดาษอะไรไม่รู้  เธออย่าอ่านเล้ย^^” เขาหยิบกระดาษนั้นแล้วเอาใส่กระเป๋ากางเกงไปเลย  พิรุธชัดๆ = =*

“เอามานะ  มันต้องมีอะไรแน่ๆ!!

“เฮ้ยเธอ!” ฉันลุกขึ้นและวิ่งไปล้วงกระเป๋ากางเกงของอีสตันเพื่อเอากระดาษนั่นออกมา  มันต้องมีอะไรแน่ๆ  ต้องมีอะไรที่ฉันไม่รู้แน่ๆ!!

ฉันหยิบกระดาษนั่นขึ้นมาแล้วกางมันออก

ภารกิจที่3  ค้นหาเรือรับกลับเกาะมาดากัสสะกึ๋ย

เวลา2วัน1คืน ที่ทำให้บัดดี้ได้ศึกษากันมากขึ้นที่เกาะร้างจบลงแล้ว  ตามหาเรือให้ได้ภายในเวลา30นาทีหลังจากได้รับใบภารกิจ

ค่าย Love Love Camp’

นี่มัน..อะไรกัน    ไอ้ทั้งหมดนี่..

“คือ  ฉันอธิบายได้นะ”

เพี้ยยยย!

“นายคิดว่ามันตลกมากใช่มั้ย”

“ยัยหัวมันแกว
                “ห๊า
!  มันตลกมากใช่มั้ย!!

“ฉัน

“นายทำให้ฉันกลัวแทบตาย  รู้บ้างมั้ย!

“ฉันอธิบายได้นะแองเกวลา” อีสตันลุกขึ้นมาแล้วเดินเข้ามาหาฉัน

“นายเห็นฉันเป็นตัวตลกหรือยังไง  ในสายตานายฉันเป็นตัวตลกงั้นสิ” ไม่เอานะ ไอ้น้ำตาบ้า  อย่าไหลออกมาต่อหน้าไอ้บ้านี่เด็ดขาด

“มันไม่ใช่อย่างนั้นนะเกว..

“นายไม่ต้องพูดแล้ว  ขอบคุณนะที่ทำให้ฉันรู้ว่าฉันมันเป็นอะไรในสายตานายน่ะ” ช่วยไม่ได้สินะ  มันไหลออกมาแล้วนี่  น้ำตาบ้าเอ้ย  ไหลมาได้ไม่ดูตาม้าตาเรือเล้ย

“ขอโทษ..

^^” ฉันยิ้มให้เขาแล้ววิ่งออกไป  วิ่งไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้  ไม่เอาแล้ว ฉันไม่อยากอยู่ต่อหน้าผู้ชายคนนี้อีกแล้ว!

“แองเกวลา!!!!!” เขาตะโกนตามมา แล้ววิ่งไล่ฉัน  เหอะ..เรื่องอะไรตัวตลกอย่างฉันจะต้องหยุดให้เขาหัวเราะซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยล่ะ

 

----อีสตัน----

ผมวิ่งตามยัยหัวมันแกวได้ซักพัก  จนยัยนั่นหยุดวิ่งด้วยเหตุผลบางอย่าง  ผมเห็นเธอคุยกับไอ้อิค แล้วข้างหลังก็มีเรืออยู่ลำหนึ่ง  ไอ้อิคประคองเธอขึ้นเรือไป   คนขับเรือกวักมือเรียกผมแล้วติดเครื่องเรือรอ  ผมเดินขึ้นเรือไปแล้วนั่งข้างๆคนขับ  ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากจะนั่งข้างๆแองเกวลาหรอกนะ  แต่ข้างๆเธอก็มีไอ้อิคคอยปลอบใจ  แล้วเธอก็คงไม่อยากให้ผมนั่งข้างๆเธอด้วย

 

เกาะมาดากัสสะกึ๋ยส์

“คงทำให้ชาวค่ายตกใจกันไม่น้อยเลยใช่มั้ยครับ^^” ประธานค่ายพูดขึ้นหลังจากที่ให้เรารวมตัวกันที่ลานหน้ารีสอร์ท  ยัยหัวมันแกวไปนั่งข้างๆไอ้แว่นพีระมิดซะแล้ว  คงไม่คุยกับผมพักใหญ่ๆ  แต่ที่ผมทำแบบนั้นผมก็มีเหตุผลนะ เหตุผลที่เธอคงไม่ฟัง 

ตอนโดนจับตัวไปผมตื่นขึ้นมาก่อนตอนอยู่บนเรือ แล้วก็ได้รับใบภารกิจมาจากไอ้อิคที่เป็นสตาฟต์  ภารกิจที่2ก็คือใส่เสื้อคู่แล้วถ่ายรูปกันนั่นแหละครับ  มันบอกผมว่าไม่ต้องบอกให้ยัยหัวมันแกวรู้หรอกว่าจริงๆแล้วเราไม่ได้ถูกใครจับตัวมา แต่เป็นกิจกรรมของทางค่าย ผมก็ด่ามันไปแล้วก็บอกมันไปว่าขืนไม่บอกยัยนี่  พอรู้ความจริงเธอก็วีนแตกอีก  ผมไม่อยากทะเลาะกับเธอ   แต่ไม่รู้สันดานส่วนลึกของจิตใจผมมันมาทำงานอะไรกันตอนนี้  ผมตัดสินใจแกล้งเธอเล่นๆ  จนวันที่2 เธอต่อมน้ำตาแตกผมกะว่าจะบอกความจริงแล้วเชียว

เฮ้อออ….ให้ตายเถอะ  สาบานได้ว่าไม่เคยรู้สึกผิดอะไรเท่านี้เลยT^T

“เอาล่ะๆ  ผมขอให้ชาวค่ายทุกคนส่งรูปถ่ายในภารกิจที่2ให้กับสตาฟต์ด้วยครับ  เพื่อเป็นการยืนยันว่าภารกิจสำเร็จ” ผมยื่นรูปถ่ายของผมกับยัยหัวมันแกวให้กับสตาฟต์คนหนึ่งไป

“หลังจากรับประทานอาหารกลางวันกันแล้ว ผมจะให้ทุกๆบัดดี้รวมถึงสตาฟต์มาลงคะแนนโหวตว่ารูปถ่ายของใครเป็นรูปถ่ายที่ดีที่สุด  แต่มีข้อแม้ไม่ให้โหวตรูปของตัวเองนะครับ”

“โห่~~” เสียงโห่ดังระงม

“เอาล่ะๆ  รับประทานอาหารกลางวันได้ครับ”

 

ห้องอาหารกลางวัน

ผมอยู่ที่โต๊ะอาหารคนเดียว  ไม่ต้องสงสัยว่าบัดดี้ของผมไปไหน  เธอไปนั่งโต๊ะเดียวกับไอ้แว่นพีระมิด ไอ้เบิร์น แล้วก็คุณเกียน่า  แอบอิจฉานะครับ  กินกันอย่างมีความสุขเหลือเกินนะ หึ!

“หึงล่ะสิ^^” ไอ้อิคเดินเข้ามานั่งโต๊ะเดียวกับผม

“หึงหอกอะไรของแก - -*

“หึงคุณหนูสุดห้าวอย่างน้องเกวลานั่นไง” เรียกซะสนิทสนมเชียวนะ  ฮึ่ม~

“อะไรของแกไอ้อิค อย่าไปยุ่งกับเธอ”

“หึงจริงๆด้วยแฮะ  ฮ่าๆๆ นี่!รู้อะไรรึเปล่า ตอนที่อยู่บนเรือ  น้องเกวลาเขาซบฉันด้วย ตัวนี่นะนุ้มนุ่ม  ห้อมหอม^^” ผมกำช้อนในมือไว้แน่น รู้สึกอยากจะต่อยมันแต่พยายามระงับอารมณ์ไว้

“ฉันดูออกว่าไอ้เบิร์นก็แอบชอบน้องเกวลาเหมือนกัน เห็นห้าวๆแบบนั้นเสน่ห์แรงไม่เบาเลยน้า~~” สงบไว้ไอ้อีส  สงบไว้..

“นี่  หน้าอกของเธอน่ะ ไม่เข้ากับบุคลิกเลย  นายรู้มั้ย ให้ฉันเดาเนี่ย  อย่างต่ำก็ต้องคับBแน่ๆเลย  ฮ่ะๆ”

“ทนไม่ไหวแล้วเว้ย!

พลั่ก!!!!

ผมกระชากคอเสื้อไอ้อิคแล้วต่อยมันไปทีนึง  ก็มันพูดจาดูหมิ่นยัยหัวมันแกวมากเกินไป  มันมากไปแล้วนะเว้ยย!!!    สตาฟต์คนอื่นๆเข้ามาห้ามทัพก่อนที่ผมจะลงหมัดที่2ไปที่หน้าของไอ้ปากหมานั่น   ทุกคนในห้องอาหารหันมามองที่ผมเป็นตาเดียวกันรวมถึงยัยหัวมันแกวด้วย  คงจะรู้สึกแย่กับผมเข้าไปอีกสินะ  นิสัยแย่แล้วยังอันธพาลอย่างผมเนี่ย

ผมเดินออกจากห้องอาหารมาเงียบๆแล้วกลับไปที่ห้องพัก  ยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปอีก  น่าจะควบคุมอารมณ์ได้ดีกว่านี้  ไม่น่าไปต่อยไอ้อิคเล้ย ผมเนี่ย- -***

“คุณอีสตัน” เสียงใสๆดังมาจากหน้าประตูห้อง

” ผมหันไปหน้าประตูก่อนจะพบร่างบางเจ้าของเสียง

“คุณเกียนั่นเอง^^” ผมฝืนยิ้มฝืดๆให้เธอ

“คือ..ฉันไม่รู้ว่าคุณอีสตันมีเรื่องอะไร  แค่รู้ว่ามีเรื่องกลุ้มใจมากๆ  เอ่อ..มีเรื่องอะไรระบายออกมาได้นะคะ^^” เธอยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยนแล้วจับมือผมไว้

“ขอบคุณนะครับ^^” ผมกุมมือของเธอไว้แน่น ถึงจะไม่ได้ทำให้ผมอบอุ่นมาก แต่มันทำให้ผมอบอุ่นได้ไม่น้อยเลยทีเดียว

“ค่ะ” เธอตอบอย่างแผ่วเบา

แกรก!

เสียงเปิดประตูดังมา  ทำให้ผมและเกียน่าสะดุ้งเฮือก ทำให้เธอจับมือผมแน่นขึ้นและซุกเข้ามาในอ้อมอกของผม

“อ้อกำลังหวานซึ้งกันอยู่นี่เอง   เอ่อ..ขอโทษนะคะที่รบกวน” ยัยหัวมันแกวโค้งเบาๆให้ผมกับเกียน่าเป็นเชิงขอโทษแล้วเดินเข้าห้องของเธอไป

ปัง!!

แล้วก็ปิดประตูเสียงดัง- -* คล้ายจะประชดใครซักคน  ผมว่าผมเดาไม่ผิดหรอก  เธอกำลังประชดผมเลยล่ะ!

“คือเกียขอโทษนะคะ” เกียน่าออกจากอ้อมอกของผมและเดินออกจากห้องไปเลย

“หลายใจจังเลยนะ  เดี๋ยวห่วงคนนั้น  เดี๋ยวโอบคนนี้” ไอ้เบิร์นเดินเข้ามาก่อนจะถากถางผม

“เรื่องของฉัน แกไม่ต้องยุ่ง”

“ฉันจะไม่ยุ่งหรอกนะ  ถ้าคนที่แกห่วงน่ะ  ไม่ใช่ว่าที่คู่หมั่นของฉันน่ะ”

“เหอะ  ก็แค่ว่าที่เขายังไม่ใช่เมียแกซักหน่อย”

“ก็อีกไม่นานนี้แหละ  เหอะๆ ^^” มันยิ้มอย่างกวนประสาทแล้วเดินออกจากห้องไป 

โอ๊ยยยยยยยยย!!ผมจะทำยังไงดีวะเนี่ย!

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 175 ท่าน