Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Love You So Much!!! เพราะฉันรักนายล่ะมั้ง[S.H. Project]
ไอ้เฉาก๊วย~!!!
บทที่13
14
01/01/2533 00:00:00
473
เนื้อเรื่อง

13

 

ฉันก็ไม่รู้ว่าไปทำกรรมทำเวรอะไรกับใครเขามา  ฉันถึงได้มีเจ้ากรรมนายเวรแบบนายบ้าอีสตันนี่  ตลอดเวลาที่นั่งในรถ  หมอนี่เอาแต่พูดจากวนประสาทฉันอยู่ได้  คนจะหลับจะนอนก็ไม่ได้หลับไม่ได้นอน  ให้ตายสิ!!! 

เบาะที่พี่เกียนานั่ง  เป็นเบาะข้างหลังของฉันกับนายอีสตัน  รู้สึกว่านายอีสตันจะทักทายพี่เกียนาแค่ตอนเธอเดินผ่าน(ฉันก็ไม่เข้าใจ  ตอนที่นายนั่นทักทาย  รุ่นพี่เกียน่าหน้าแดงขึ้นยังกับเอามะเขือเทศมาปาใส่หน้าอย่างนั้นแหละ!) แต่พอพี่เบิร์นเดินผ่าน หมอนั้นไม่มีแม้แต่มองหน้าด้วยซ้ำ แถมยังไม่หันไปคุยกับเบาะหลังซักคำ  พี่เบิร์นก็เหมือนกัน  ตอนที่เดินผ่านเบาะของฉันกับนายอีสตัน  เขาแค่เหลือบมองแล้วก็เดินผ่านไปเลย  2คนนี้เป็นอะไรกันไปนะ

“ถึงแล้วครับเกาะมาดากัสสะกึ๋ยยยยยยย!!!!!!!!”ฉันหันไปมองวิวทะเลด้านนอกหน้าต่าง  ฮ้าลมทะเลนี่มันสดชื่นดีจริงๆเลย

“สวยเนอะ”นายอีสตันชะโงกคอมาดูวิวข้างๆฉัน

“ฉันก็ว่างั้นอ่ะ”

“ทุกคนครับบบบบบบบ  ลงจากรถได้เลยครับ!”เสียงรุ่นพี่เรียกลงรถดังมาจากด้านหน้า

“อ๊ะ” ฉันหันหน้ากลับ เพื่อจะหยิบกระเป๋า  แต่คนข้างๆดันยื่นหน้ามาใกล้เกินไป  ตอนนี้จมูกฉันแตะกับแก้มนายอีสตันอยู่

ตึกตัก~ตึกกัก~ตึกตัก~

เฮ้ยย จู่ๆก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายก็ทำงานหนักขึ้นมาซะอย่างนั้นล่ะ

“เธอจะหอมแก้มฉันก็ไม่บอก  อยากหอมไม่เห็นต้องแอบเลย^^

“เฮ้ย!”ฉันดึงหน้าของตัวเองออกจากแก้มของนายอีสตันทันทีที่นายนั่นทัก

“ฮ่าๆๆ เธอมันตลกชะมัดยัยหัวมันแกว^^

“บ้า!

 

“เดี๋ยวเราจะจัดที่พักให้นะครับ  บ้าน1หลังจะมีอยู่2ห้องนอน  1ห้องนอนจะมีอยู่2เตียง  บ้าน1หลังให้นอนกัน4คน  แบ่งเป็นชาย2คน  หญิง2คน  สำหรับผู้ที่แบ่งห้องไม่ลงตัว  จะมีสตาฟไปนอนด้วยนะครับ  เอาล่ะครับบัดดี้ที่เป็นหญิงๆกับชายๆแยกมาทางนี้ครับ  ส่วนบัดดี้ที่เป็นเพื่อนต่างเพศตามมาทางนี้เลยครับ” สตาฟคนหนึ่งเป็นคนชี้แจงรายละเอียดของการพักที่ค่าย  รีสอร์ทที่ทางค่ายมาพัก  เป็นรีสอร์ทของชาวบ้าน  ส่วนใหญ่จะเน้นความเป็นธรรมชาติ  ไม่มีเครื่องปรับอากาศ ไม่มีเครื่องทำน้ำอุ่น  ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกของคนกรุงฯ  บัดดี้ที่เป็นเพื่อนต่างเพศมีอยู่ด้วยกัน6คู่ลงตัว  สตาฟจึงแบ่งตามหมายเลข   ไม่รู้ว่าโชคชะตาเล่นตลกอะไรนักคู่ของอีสตันและแองเกวลา ได้จับคู่ห้องนอนกับเบิร์นและเกียนา

“ดีใจจังเลยนะครับคุณเกียนา  ได้นอนหลังเดียวกัน  คนรู้จักกันทั้งนั้นเลย^^” อีสตันยิ้มและพูดขึ้นหลังจากได้รู้ว่าได้จับคู่นอนกับคู่ของเกียนา

“ค่ะ^^” เกียน่ายิ้มตอบ

“สำหรับคนบางคนผมว่าเขาคงจะเสียใจล่ะมั้งครับ^^” อีสตันเบนสายตาเล็กน้อยไปทางเบิร์นที่กำลังเปิดน้ำดื่ม

“เอ๋ใครหรอค่ะ”

“ไม่มีอะไรหรอกครับคุณเกียนา”

ทางด้านแองเกวลาเธอกำลังจ้องมองและตั้งใจฟังบทสนทนาของอีสตันและเกียนาอย่างไม่รู้ตัว  ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเบิร์นมานั่งข้างๆเธอได้ซักพักแล้ว

“แองเกวลา

” เงี่ยหูฟัง

“แองเกวลา

” ตั้งใจฟังอย่างถึงที่สุด

“เฮ้อ” เบิร์นเอาแก้วน้ำที่ใส่น้ำเย็นแนบกับแก้มของแองเกวลา  มันทำให้เธอสะดุ้งแล้วร้องออกมาอย่างสุดเสียง

“อ๊ายๆๆๆๆ  ป่าวๆๆ  ไม่ได้ฟังนะ><!!!!!” ทุกคนในห้องหันมามองเธอเป็นตาเดียว

“ฮฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ” อีสตันเป็นคนขำออกมาคนแรก

“คุณอีสตัน อย่าไปขำน้องเขาสิ” แองเกวลาหันไปส่งสายตาอาฆาตใส่เบิร์นและอีสตัน  จากนั้นเธอก็ลุกจากชุดรับแขกไปหิ้วกระเป๋าใบโตของเธอเข้าไปในห้องนอน

“ให้ฉันช่วยนะ” เบิร์นวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะและเดินมาช่วยถือกระเป๋าให้แองเกวลา

“พี่ไม่ต้องมาช่วยเกวเลย” แองเกวลาดึงกระเป๋าออกจากมือเบิร์น

” เบิร์นไม่พูดอะไร  เพียงแต่แกะมือของแองเกวลาออกและถือกระเป๋าเข้าไปไว้ในห้องให้แองเกวลา แต่เธอไม่รู้หรอกว่าการกระทำทั้งหมดโดนจับตามองด้วยสายตาที่ยากจะอธิบายของอีสตันอยู่

“เขาดูเหมาะสมกันดีนะคะ อ๊ะ” อีสตันจุมพิตที่หลังมือของเกียนาหลังจากนั้นเขาก็เดินบึงบังหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าของตนเข้าไปในห้อง

“เขาเป็นอะไรของเขานะ” เกียนาลูบหลังมือที่โดนจุมพิตเบาๆแล้วยิ้มขึ้นมา  สัมผัสเมื่อครู่จากผู้ชายคนนั้นทำให้ใจเธอสั่นไหวไม่น้อยเลยทีเดียว

 

----แองเกวลา----

หวานกันเข้าไป  ไม่ขอเป็นแฟนกันไปเลยล่ะ  ฮึ่ย!!!!!

“หึงหรอ” พี่เบิร์นถามฉันที่(แอบ)มองออกไปนอกประตู  เห็นนายอีสตันกำลังจับมือพี่เกียน่าขึ้นมาจุ๊บเบาๆ  แหยะๆๆ  โรแมนติกตายล่ะ

“บ้าสิ  เอาอะไรมาตัดสิน  เกวสนที่ไหนกันเล่า :P” ฉันหันไปแลบลิ้นใส่พี่เบิร์น  หึงบ้าหึงบออะไร  ไม่มี๊ไม่มี!!!!!

“ตาเธอมันฟ้อง  ยัยเด็กบื้อ”

“เอ๊ะ  พี่กล้าดียังไงมาว่าเกวว่ายัยเด็กบื้อล่ะ” ฉันเท้าสะเอวแล้วทำหน้าเอาเรื่อง

“เธอมันบ๊องมากกว่าล่ะมั้ง” พี่เบิร์นตรงเข้ามาแล้วเอามือขยี้หัวฉันเบาๆ

.////.

“ฮ่าๆๆ  ไปล่ะ!” พี่เบิร์นหันมายิ้มให้ฉันแล้วเปิดประตูห้องออกไป  มันยังไงกันนะผู้ชายคนนี้

 

----อีสตัน----

ผมไม่รู้ว่าผมเป็นอะไร  แต่ผมตอบได้ว่าที่ผมรู้สึกร้อนรนอยากต่อยไอ้เบิร์นเพราะยัยหัวมันแกว  ไอ้บ้าเบิร์นนั่น  มันบังอาจมาจับหัวยัยหัวมันแกวของผม(?)  นั่นมันเป็นท่าที่ผมทำนะ  ไอ้ท่าขยี้หัวนั่นน่ะ  ผมทำคนแรก!!!!!

ก๊อกๆ~

ไอ้เบิร์นเปิดประตูเข้ามาแล้วเดินไปที่เตียงริมหน้าต่าง  เตียงที่ผมจอง!

“ฉันอยากนอนตรงนี้” มันชี้ไปที่ของๆผมที่กองอยู่บนเตียง

“แต่นั่นมันที่ๆฉันจองก่อน  ฉันเห็นมันก่อน!” ใช่! ผมเจอก่อน มันไม่มีสิทธ์!!!!!

“อารมณ์ร้อน  ไม่ใช่เพราะฉันหรอกใช่มั้ย” มันเดินมาที่เตียงที่เหลือว่างอยู่แล้ววางของๆมันบนเตียง

“อะไรของแกวะ”

“เพราะผู้หญิงคนนั้นล่ะสินะ” มันมองออกไปทางประตู ดูก็รู้ว่าหมายถึงยัยหัวมันแกว

“แกอย่ามายุ่ง!!!!!” ฮึ่ย!  อะไรของมันกัน  พูดอะไรของมันกันนะ!

“เหอะ  แกก็ยังเหมือนเดิม  ไม่เคยมีอะไรเปลี่ยน  ขี้ขลาดยังไงก็อย่างนั้น  แกมันก็แค่พวกเก่งแต่ปาก  หมาเห่าไม่กันนี่หว่า!

“เฮ้ย  มันมากไปแล้วนะเว้ยไอ้เบิร์น!  แกมันก็เหมือนเดิม  ไม่เคยฟังอะไร ทำเหมือนเข้าใจไปซะทุกอย่าง คนอย่างแกก็เป็นได้แค่นี้แหละ  คนไม่มีเหตุผลอย่างแกทำอะไรก็ยังเป็นเหมือนเมื่อ4ปีก่อนอยู่ดี”

“เพราะแกไม่ใช่รึไงวะที่ทำให้ฉัน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก~

“คุณอีสตัน  คุณเบิร์นคะ   สตาฟเรียกแล้วค่ะ”

“ฮึ่ย/ฮึ่ย” ผมกระแทกเท้าแล้วเดินออกมาจากห้องไม่รอให้ไอ้บ้านั่นได้พูดอะไรอีก

“คุณอีสตันมีอะไรรึเปล่าคะ” เกียนาถามผมตอนที่ผมเดินออกมาทั้งหน้ามุ่ยๆ

“อ๋อ” ผมปั้นหน้ายิ้มใส่เธอ

“คะ?”

“พอดีดูรายการคนวัวกระทิงน่ะครับ  อารมรณ์มันตามไป^^

“ค่ะๆ”

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 142 ท่าน