Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Devil Whisky รักร้ายๆ ของนายปีศาจ
พะยูนเกยตื้น
ตอนที่ 1 ซิลเวอร์ เวพเพิน
2
29/08/2554 15:04:29
957
เนื้อเรื่อง

1
ซิลเวอร์ เวพเพิน
 

            “กรี๊ดดดด ~ บูลเล็ท” เสียงกรี๊ดดังขึ้นเมื่อรถจาร์กัวคันหรูผ่านไป
            “กรี๊ดดดด ~ วินเทจ” เสียงกรี๊ดที่สองตามมาพร้อมกับรถสปอร์ตสีแดงเพลิงคันงานแล่นตามไป
            “กรี๊ดดดด ~ ไฮเวย์” เสียงกรี๊ดตามมาอีกอย่างกระชั้นชินเมื่อรถเฟอร์รารี่คันหรูเว่อร์ๆ แล่นผ่านไปอย่างเชื่องช้า
            “กรี๊ดดดด ~ ค็อกเทล” และเสียงกรี๊ดสุดท้ายก็ตามมาเมื่อรถมินิสีชมพูที่ดูธรรมดาสุดๆ ต่างจากสามคันที่ผ่านมาแต่ก็เรียกเสียงกรี๊ดได้พอกันเมื่อผู้ชายในชุดม.ต้น (ม.ต้นสีน้ำเงิน ม.ปลายสีเทา) ของเพรซเซิลเวลโบกมือทักทายทุกคน
            เอี๊ยด!
            เมื่อรถจอดทุกคนก็ลงมาจากรถด้วยมาดเท่ๆ ทำเอาเสียงกรี๊ดเพิ่มขึ้นทวีคูณ
บูลเล็ท...คาสโนว่าผมสีทองโปรยยิ้มให้สาวๆ ไปทั่วจนละลายไปเป็นแถว
ค็อกเทล...ชายหนุ่มหน้าเด็กผมสีคาราเมล รอยยิ้มสดใสทำเอาสาวๆ ใจเต้นไม่เป็นจังหวะกันเลยทีเดียว
วินเทจ...ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนมีรอยยิ้มอ่อนโยนประดับบนหน้า ก็ทำให้สาวๆ หัวใจเกือบวายได้เหมือนกัน
ไฮเวย์...ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินเข้ม เขาไม่ได้โปรยยิ้มเหมือนคนอื่นเพียงแต่แสยะยิ้มอย่างเย้ยหยันให้พวกคนจนที่ไร้มารยาทที่ชอบกรี๊ดกร๊าดหนวกหูแล้วเบือนหน้าหนี แต่ท่าทางหยิ่งๆ ของเขากลับเป็นที่ชื่นชอบได้อีก!
            “กรี๊ดดดด!! ค็อกเทลยิ้มให้ฉันด้วย ><” ฉันกรี๊ดออกมาอย่างลืมตัวทำเอารังสีอำมหิตแผ่ออกมาอย่างรวดเร็ว
            ชิ้ง-_-+
            ผลัก!
            “แกกล้าดียังไงมาพูดแบบนี้ห๊ะ!” ยัยหน้าแบนคนหนึ่งพูดอย่างไม่พอใจแล้วผลักฉันเซไปข้างหน้า แต่นั่นมัน...พวกซิลเวอร์ เวพเพินนี่ เบรกไม่อยู่แล้ว ><~
            ปึก!
            หมับ!
            ราวกับภาพสโลว์โมชั่น ฉันค่อยๆ เซถลาไปชนใครบางคนแล้วเขาก็รับฉันไว้พอดิบพอดี เมื่อฉันเงยหน้าขึ้นมองเราก็ประสานสายตากัน เขาคือ...ไฮเวย์ O.O
            “ลุกออกไปได้แล้วยัยบ้านนอก”
            ปึก! คำว่าบ้านนอกกระแทกโดนหัวฉันเต็มๆ ภาพที่ดูเหมือนจะโรแมนติกเมื่อกี้สลายไปในพริบตา T^T
            “ขะ...ขอโทษค่ะ” ฉันรีบลุกแล้วก้มหัวของโทษเขาปลกๆ
            หยิ่งสมคำร่ำลือจริงๆ แฮะตานี่ ดีนะที่ฉันปลื้มค็อกเทล ดูสิ...เขายืนมองฉันด้วยแววตาห่วงใยอยู่ห่างๆ ด้วยล่ะ >< (คิดไปเอง -_-)
            “เธอไม่จำเป็นต้องขอโทษนะยัยเบล!” เสียงเฉียบขาดดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าอันคุ้นเคยเดินตรงมา
            “ยัยนิล ><~”ฉันโผไปหาเพื่อนสนิททันที
            “ทำไมจะไม่จำเป็น มือของฉันเพิ่งล้างน้ำยาฆ่าเชื้อมาหมาดๆ นะ มันต้องสกปรกอีกแล้ว -_-^”
            สะ...สกปรก =[]= ฉันอาบน้ำทุกวันนะ T_T
            “เพื่อนฉันไม่ได้ขอให้นายรับสักหน่อย ปล่อยให้ยัยนี่หัวโหม่งพื้นไปเลยเซ่!”
            ขอบใจมากว่ะเพื่อน U_U
            “ไม่ได้หรอก เพราะหัวของเพื่อนเธอจะโหม่งรถฉันน่ะสิ ฉันขี้เกียจทำสีใหม่”
            ฮึก...ช่วยสนใจหัวฉันหน่อยได้ไหม T^T
            “นายมันเป็นพวกโรคจิตชัดๆ พวกบ้ารวย! >O</” ยัยนิลชี้หน้าด่า
            “ยัยยาจกอย่างเธอไม่มีสิทธิมาว่าฉัน แล้วกรุณาเอามือสกปรกๆ ของเธอหันไปทางอื่นด้วย -_-^” อา...ไฮเวย์เริ่มเดือดปุดๆ แล้ว T^T
            ปึก!
            “ยาจกงั้นเหรอ ไปตายซะ!”
            “โอ๊ย!” ไฮเวย์ทำหน้าเหยเกพลางจับหน้าแข้งที่ถูกเตะเต็มแรง โอ...เพื่อนฉันทำอะไรลงไป =_=
            “โอ๊ะ! ถ่ายภาพเก็บไว้รึเปล่าไอ้วิน ไอ้เวย์ถูกผู้หญิงเตะหน้าแข้งเป็นภาพที่หาดูกันไม่ได้ง่ายๆ นะ >O<” บูลเล็ททำท่าตื่นเต้น
            เอ่อ...ได้ข่าวว่าเพื่อนถูกทำร้ายอยู่นะ =_=; ยัยนิลเรียนศิลปะป้องกันตัวด้วยนะ หวังว่าคงไม่ลงมือจริงๆ หรอกใช่ไหม T^T
            “ได้สิ ไม่พลาด ^^” วินเทจชูกล้องดิจิตอลขึ้น ...เอามาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย =[]=!
            “ว้าวๆ ภาพสวยว่ะ >O<” ค็อกเทลก็เป็นไปกับเค้าด้วย!
            “ไอ้เพื่อนเวร ไปไกลๆ เลยไป๊ ฉันเกลียดพวกแก -_-^” ไฮเวย์หยุดกุมหน้าแข้งแล้วส่งสายตาเชือดเฉือนให้เพื่อนสนิท
            “ยังมีหน้ามามองทางอื่นอีกเหรอ คู่ต่อสู้ของนายคือฉันเฟ้ย!”
            ผลั้ว!
            อัปเปอร์คัตเข้าไปเต็มคางเลย น็อคเอาท์ =_=; ตายรึยังนั่น...
            “ไอ้เว๊ย์ ~>O<” เหล่าผองเพื่อนตะโกนแล้ววิ่งไปหาไฮเวย์ที่นอนตะงาบๆ เหมือนปลาทูขาดน้ำอยู่บนพื้นด้วยความเป็นห่วง (ทำไมต้องปลาทู?)
            มันสายเกินไปไหม =_=
            “ยัยนิล กลับเหอะ เดี๋ยวก็ติดคุกหัวโตกันพอดี ไม่รู้รึไงว่าพวกเขาใหญ่กันขนาดไหน T^T” ฉันดึงมือเพื่อนกลับ แต่ดูเหมือนยัยนี่ยังไม่พอใจ
            “ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด!” เต็มปากเต็มคำ =_=
            “ไปเหอะน่า...” ฉันลากยัยนิลออกจากที่เกิดเหตุ ยัยพวกชะนีทั้งหลายก็ได้แต่มองยัยนิลอย่างหวาดๆ และหลีกทางให้แต่โดยดี
            “เดี๋ยว!” เสียงเรียกทำให้เราหยุดชะงัก ฉันหลับตาปี๋อย่างทำใจแล้วค่อยๆ หันไปก็พบว่าเป็นค็อกเทลนั่นเอง เขา...เขาเรียกฉัน ><
            “ไม่ใช่...อีกคนน่ะ”
            เพล้ง T^T
            “ฉันเหรอ” ฉันนิลเลิกคิ้วแล้วชี้มาที่ตัวเอง
            “อื้อ ^^ เธอชื่ออะไรเหรอ”
            “นินิล แต่ห้ามเรียกนิลเฉยๆ เพราะมีไว้ให้เรียกเฉพาะเพื่อนสนิทและคนในครอบครัวเท่านั้น -_-”
            “เหรอ...นินิล ฉันสนใจเธอนะ ^^”
            เปรี้ยง! ดังสายฟ้าฟาดลงกลางดวงใจน้อยๆ ของฉัน ค็อกเทล...สนใจยัยนิล T^T
            “ขอบใจ แต่ฉันไม่ได้สนใจนาย” ยัยนิลอย่างไม่แยแสแล้วเดินจากไป โดยไม่ลืมลากฉันที่ยืนอึ้งไปด้วย คำๆ นี้เอาแต่วนเวียนในหัวของฉันตลอด
            ค็อกเทลสนใจยัยนิล...
            ค็อกเทลสนใจยัยนิล...
            ค็อกเทลสนใจยัยนิล...
 
            เมื่อเราสองคนกลับมาถึงโรงเรียนได้ไม่นานก็พบว่าข่าวได้แพร่สะพัดไปทั่วโรงเรียนอย่างรวดเร็ว ทุกคนต่างเม้าส์กันอย่างสนุกปากน้ำลายกระจายเต็มโรงเรียนเลยทีเดียว
            “นี่ๆ รู้ไหมว่าวันนี้พี่ประธานบุกไปตามพี่เบลถึงหน้าเพรซเซิลเวลเลยนะ”
            “เหรอ O_O แล้วไงต่ออ่ะ”
            “ก็พี่เบลแอบไปกิ๊กพี่ไฮเวย์หนึ่งในซิลเวอร์ เวพเพิน พี่ประธานเลยฟิวส์ขาดจัดการพี่ไฮเวย์ซะมอบเลยล่ะแก”
            “ต๊าย น่าสงสารพี่ไฮเวย์จัง ต้นเหตุเป็นเพราะพี่เบลแท้ๆ มีพี่ประธานอยู่แล้วยังจะไปหาคนอื่นอีก แต่ฉันได้ข่าวว่าพี่เบลแอบชอบพี่ค็อกเทล หนึ่งในซิลเวอร์ เวพเพินด้วยนี่ ร้ายกาจเนอะ”
            “ใช่ แต่พี่ค็อกเทลกลับบอกพี่ประธานว่าสนใจพี่ประธานด้วยล่ะ!”
            “โอ้แม่เจ้า รักสี่เส้าเหรอเนี่ย”
            ตัดกลับมาที่ฉันและยัยนิลอีกครั้ง =_= รู้สึกข่าวมันจะมั่วๆ ยังไงชอบกลแฮะ มันมั่วตั้งแต่ยัยนิลได้เป็นประธานนักเรียนที่เนื้อหอมในหมู่สาวๆ เพราะนิสัยห้าวๆ ของมัน และฉันก็ถูกติดร่างแหว่าเป็นคู่ทอมดี้กับมันแล้วล่ะ -_- แล้วนี่เอาไฮเวย์กับค็อกเทลมาเกี่ยวด้วยได้ยังไงเนี่ยยย >O<
            “นั่นไงพี่ประธานกับพี่เบลมาแล้ว เราไปถามกันเลยดีกว่า” พูดไม่ทันขาดคำยัยรุ่นน้องพวกนั้นก็กรูมาหาฉันกับยัยนิลทันที ขณะนี้เราถูกล้อมไว้หมดแล้ว -O-;
            “พี่ประธานคะ จริงรึเปล่าคะที่ว่าพี่อัดพี่ไฮเวย์ซะน่วมเลย”
            “จริงสิ เพราะไอ้บ้านั่นมันมาเตะเนื้อต้องตัวแฟนของพี่นี่ ^^”
            เหอๆ บ้าจี้เล่นตามบทอีกเหมือนเคย แกจะรู้ไหมว่าคนเดือดร้อนน่ะมันฉันนะโว้ย -_-^
            “แล้วพี่เบลแอบไปกิ๊กกับพี่ไฮเวย์จริงๆ รึเปล่าคะ”
            “เอ่อ...-_-;”
            จะให้ฉันตอบยังไงล่ะฟะ กิ๊กเก๊อกที่ไหนจะโดนตอกหน้ากลับมาว่ายัยบ้านนอกเนี่ย =_=
            “ไม่จริงหรอก เรารักกันจะตายเนอะ ^^”
ยังจะมาเนอะอีกยัยเพื่อนบ้า -_-^^
“แล้วข่าวที่ว่าพี่เบลแอบชอบพี่ค็อกเทล แต่พี่ค็อกเทลสนใจพี่ประธานเหรอคะ ><”
ถามแบบนี้มาชกกันเลยดีกว่า ฮือ...เจ็บจี๊ด T^T
“ไม่เป็นเรื่องจริงหรอก บอกแล้วไงว่าเรารักกันจะตาย ^^” ยัยนิลยิ้มหวานแล้วจูงมือฉันออกมาจากวงล้อมอันน่าอึดอัดนั่น และไม่มีใครรั้งไว้...แต่มีเสียงกรี๊ดดังไล่หลังมาเหมือนจะอิจฉารักอันยั่งยืนของเราสองคน =_=
            ขณะที่ยัยนิลกำลังพาฉันเดินไปที่ห้องเรียนก็เจอกับพี่ทีม เขาคือหนุ่มฮอตอันดับ 1 ของโรงเรียนนี้ หล่อสู้พวกซิลเวอร์ เวพเพินไม่ได้หรอก แต่ยัยนิลล่ะสิหลงหัวปักหัวปำเลย เฮอะ! ไม่เข้าใจเลยจริงจิ๊ง
            “พี่ทีม” ยัยนิลเรียกเสียงเบา มองตาเยิ้มเหมือนคนเป็นบ้า (เปรียบไปนั่น -_-)
            “หลีกไป เกะกะ” พี่ทีมพูดเสียงหงุดหงิดมองยัยนิลด้วยแววตาเหยียดๆ แล้วกระแทกยัยนิลให้หลีกทางก่อนที่ตัวเองจะเดินไปหน้าตาเฉย
            ชิ! เห็นว่าตัวเองฮอตล่ะก็หยิ่งเชียวนะอีตาหัวทุเรียนเอ๊ย -_-^
            “พี่ทีมเขาเอาไหล่มาชนฉันด้วยอ่ะแก ><” ยัยนิลวี๊ดว๊ายอยู่คนเดียวอย่างเขินๆ ขัดกันบุคลิกห้าวๆ ของมันมากกก (มุมแต๋วแตกของมันฉันเห็นคนเดียว -_-)
            นี่แกไม่ได้เห็นแววตาเหยียดหยามดูถูกดูแคลนของเขาเลยใช่ไหมเนี่ย -_-^
            “เขากระแทกให้แกหลบต่างหาก”
            “ถึงงั้นก็เถอะ แต่มันช่างเป็นสัมผัสที่นุ่มละมุน”
            ตรงไหนวะ!?ตัวแกแทบจะปลิวไปติดฝาผนังอยู่แล้วเนี่ย =_=;
            “ไปห้องเรียนกันเถอะ คาบแรงของอาจารย์ผกาไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวก็โดนทำโทษหรอก” ฉันบอกเนือยๆ รู้สึกเบื่อหน่ายกับอาการเพ้อรำพันแบบบ้าๆ บอๆ ของมันจริงๆ -_-
            “อือ... คิกๆ พี่ทีม” มันทำหน้าเพ้อฝันพร้อมหัวเราะเหมือนคนเมากัญชา
            มันบ้าไปแล้ว เพื่อนฉัน TOT
 
            เลิกเรียน
            “เบล”
            “หะ...หือ” ฉันขานรับแต่ไม่ยอมเงยหน้าจากหนังสือเคมีที่เพิ่งเรียนจบไป ความจริงฉันไม่ได้อยากจะจ้องมันหรอกนะ เรียนติดกันสองชั่วโมงฉันแทบอ้วกออกมาเป็นตารางธาตุแล้ว T^T
            “เก็บของสิ กลับบ้านกัน”
            บ้านของเราใกล้กัน เรากลับพร้อมกับทุกวัน...แต่ไม่ใช่วันนี้
            “เอ่อ...แกกลับไปก่อนเลย พอดีนึกขึ้นได้ว่ามีธุระน่ะ”
            ยัยเบลขมวดคิ้วอย่างสงสัย แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรแล้วคว้ากระเป๋าพาดบ่าก่อนจะเดินออกจากห้องไปด้วยมาดห้าวๆ
            ขอโทษด้วยนะยัยนิลที่ฉันต้องโกหก T^T ความจริงฉันก็รู้ว่ายัยนิลไม่มีทางคิดอะไรกับค็อกเทลเพราะมันมีพี่ทีมของมันอยู่แล้ว แต่ฉันกลับอดคิดมากไม่ได้ เพราะค็อกเทลหล่อกว่าพี่ทีมซะอีก คงไม่แปลกใจถ้ายัยนิลจะเปลี่ยนใจ และฉันคงทำใจไม่ได้...
            ฉันรู้ว่าฉันไม่มีเหตุผลเลย แต่ทำไงได้ล่ะ...ฉันคลั่งไคล้ จนตอนนี้กลายเป็นชอบแล้วนี่ ฉันหาข้อมูลทุกอย่างเกี่ยวกับเขา มีคอลเล็กชั่นรูปใหม่ๆ ของเขาฉันก็โกยซื้อหมด (พวกซิลเวอร์ เวพเพิน ทุกคนมีรูปคอลเล็กชั่นใหม่ ส่วนมากมาจากการแอบถ่ายโดยแฟนคลับ และนำมาขาย)
            บางทีฉันอยากจะเข้าไปเรียนที่นั่นให้รู้แล้วรู้รอด แต่ฉันไม่มีเงินพอจะจ่ายค่าเทอมน่ะสิ แถมสอบเข้าก็อย่าหวัง เพราะตั้งแต่ก่อตั้งโรงเรียนมายังไม่มีใครเคยทำข้อสอบยากเว่อร์ๆ ของโรงเรียนนั้นผ่านได้เลยสักคน
            กึก...
            ฉันหยุดยืนที่ซอยแคบๆ จำได้ว่ามันเป็นทางลัดไปบ้านของฉัน แต่ฉันไม่เคยไปหรอกนะ จะเอาไงดี...ฉันไม่กล้ากลับทางเดิมเพราะกลัวว่ายัยนิลจะดักรออยู่
            เฮ้อ...ไม่น่าหาเรื่องใส่ตัวเลย ฉันเกลียดกลิ่นชื้นๆ เหม็นอับที่สุด T^T
            ฟืด!ฉันสูดลมหายใจเข้าไปเต็มปอด ก่อนจะเดินเข้าไปในซอยนั้น ทั้งมืด ทั้งแคบ ทั้งเหม็น แย่กว่านี้มีอีกไหมเนี่ย TOT ซอยนี้ก็ยาวเป็นบ้า เมื่อไหร่ก็โผล่พ้นก็ไม่รู้ โอ๊ะ...นั่นไง แสงสว่างที่ปลายทางมันช่างเสมือนดั่งแสงรุ่งอรุณแห่งความหวังอะไรเช่นนี้ T^T~
            ทันทีที่โผล่พ้นซอย ฉันอยากกัดลิ้นตายตรงนี้ให้ได้เลยพับผ่า TTOTT
            “โอ๊ะ...ดูสิ มีแขกมาเยี่ยมเราด้วยล่ะ”
            “สวยสุดยอด!”
            “ขาวสุดๆ”
            ไอ้คนที่ดูเถื่อนๆ ตัวล่ำๆ สามคนเดินเข้ามาหาฉันพร้อมมองฉันด้วยแววตาชวนอ้วก ตายแน่ๆ อะไรดลใจให้ฉันเดินมาทางนี้เนี่ย กลับไปยังทันไหมนะ
            พรึบ!
            พอฉันจะหันหลังกลับ พวกมันก็มาล้อมฉันไว้อย่างทันท่วงที
            “หละ...หลีกนะ”
            “โอ้...น้ำเสียงก็หวาน เพราะจับใจ”
            ฉันควรจะยิ้มตอบแล้วบอกว่า ‘ขอบคุณ’ รึเปล่าเนี่ย TOT
            “ถ้านายทำอะไรฉัน พวกนายต้องเสียใจแน่ๆ” ต้องขู่ไว้ก่อน
            “ทำไมฉันต้องเสียใจ -*-” ไอ้เถื่อนหมายเลข 1ถาม
            “เพราะว่า...”
            “...” พวกมันจ้องหน้าฉันเพื่อเอาคำตอบในขณะที่ฉัน...ยังคิดไม่ออก T_T
            “ฉันเป็น...”
            “โอ้ OoO!”
            “ยังไม่ได้ไม่พูดเว้ย!!” จะตลกไปไหนเนี่ย ไอ้พวกบ้า -_-! แต่สถานการณ์แบบนี้ฉันขำไม่ออกหรอกนะ แง้ TOT
            จริงสิ...ชื่อที่พวกนักเลงกลัวกันหัวหด ชื่อที่พวกมันได้ยินจะต้องวิ่งหนีป่าราบ...
            “ฉันเป็นแฟนของค็อกเทล Silver Spearของซิลเวอร์ เวพเพิน ^^”
            “หะ...ห๊ะ!!!” พวกมันทั้งสามอุทานออกมาพร้อมกัน
            เป็นไงล่ะ...กลัวแล้วล่ะสิ หึๆ
            “เหรอ...” เสียงผู้มาเยือนใหม่ดังขึ้น พวกไอ้เถื่อนหลบให้เขาแต่โดยดี เผยให้เห็นผู้ชายคนหนึ่ง...ที่หล่อมากๆ ไม่ๆ ประเด็นไม่ใช่ตรงนั้น ถ้าเขาไม่ใช่...
            “ค็อกเทล” ฉันเรียกเขาเสียงเบาหวิว
            อ๊าก!! เอาเขาไปแอบอ้างเต็มๆ เลยอ่ะ สิ้นแล้วชีวิตนี้ T^T
 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
เก่งนะเนี่ย แปะๆ
จากคุณ mayorra/(mayorra) อัพเดตเมื่อ 24/10/2554 14:45:28
ความคิดเห็นที่ 2
ตลกทุกบรรทัดเลยอ่ะ อ่านแล้วก็ทำเอาหัวเราะก๊ากกกกๆอยู่คนเดียวจนพี่สาวคิดว่า
พี่นุชบ้าไปแล้ว...แทนตัวเองว่าพี่นุชได้ไหมค่ะ...จบมหา'ลัยมาหลายปีแล้วค่ะ
บูลเล็ท ผมสีทอง>>ค๊อกเทล ผมสีคาราเมล>>
วินเทจ ผมสีน้ำตาลอ่อน>>ไฮเวย์ ผมสีน้ำเงิน>>ว๊าวววว หนุ่มๆหล่อกันทั้งนั้นเลย
แต่นิสัยของไฮเวย์เนี่ยไม่ไหวเลยนะ เจอหน้ากับเบลครั้งแรกก็ว่าเค้าซะขนาดนั้น..
หนุ่มๆคนอื่นยังไม่ได้รู้นิสัยเลยยังบอกไม่ได้ค่ะ..แต่โดยรวมแล้วก็น่าอยู่หรอกนะที่สาวๆจะกรี๊ดกันซะขนาดนั้นหน่ะ...แล้วสาวๆของโรงเรียนเพรซเซิลเวลไม่กรี๊ดหนุ่มๆบ้างเหรอค่ะ?
ชอบนินิลอ่ะ ออกโรงปกป้องเพื่อนได้ใจมากๆเล่นเอาไฮเวย์เจ็บหน้าแข้งไปหลายวันเลย ฮ่าฮ่า..ค๊อกเทลน่าจะชอบสาวห้าวนะพี่นุชว่า..? ห้าวขนาดนั้นก็ยังมีมุมที่เป็นผู้หญิงนะสำหรับนินิลที่แอบชอบรุ่นพี่อย่างพี่ทีม..แต่ชายหนุ่มไม่ยักที่จะชอบเธอแฮะ หรือคิดว่าเธอเป็นทอมหว่า?
งานเข้าเบลแล้วอ่า...แอบอ้างว่าตัวเองเป็นแฟนกับค๊อกเทลเพราะต้องการจะข่มไอ้พวกอันธพาลแล้วอย่างนี้เบลจะแก้ตัวกับค๊อกเทลว่ายังไง?
 ป.ล. ค๊อกเทลยิ้มให้ฉันด้วย........รังสีอัมหิต = อำมหิต
        วินเทจชายนุ่ม = ชายหนุ่ม ( อันนี้น่าจะพิมพ์ตกหล่น)
        แสงสว่างที่ปลายทอง = ปลายทางรึเปล่าเอ่ย? พี่นุชไม่เคยได้ยินคำว่า ปลายทองจ๊ะ
สนุกๆค่ะ สู้สู้น๊าาา

จากคุณ maple/(nuchaba_lee) อัพเดตเมื่อ 03/07/2554 03:43:45
ความคิดเห็นที่ 3
น่าติดตามนะ
จากคุณ ขวัญ/(kwan242532) อัพเดตเมื่อ 24/06/2554 14:18:03
ความคิดเห็นที่ 4
555555' สนุกค่ะ ;DD
จากคุณ eiibz/(bamzz) อัพเดตเมื่อ 24/06/2554 09:10:34
ความคิดเห็นที่ 5
โอ๊ะโอ่
จากคุณ ป้อนข้าว/(ponkao) อัพเดตเมื่อ 18/06/2554 01:02:19
ความคิดเห็นที่ 6
 โอ้ สนุกมากเลย
จากคุณ Cheng/(soulevolution) อัพเดตเมื่อ 14/06/2554 14:37:01
ความคิดเห็นที่ 7
 สุดยอด สนุกนะเนี่ย
จากคุณ Cheng/(soulevolution) อัพเดตเมื่อ 14/06/2554 14:36:17
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 276 ท่าน