Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Love You So Much!!! เพราะฉันรักนายล่ะมั้ง[S.H. Project]
ไอ้เฉาก๊วย~!!!
บทที่7
8
01/01/2533 00:00:00
428
เนื้อเรื่อง

7

 

“ป้าต้องขอโทษแทนเบิร์นด้วยนะจ๊ะ หนูเกวลา  เบิร์นนี่ไม่ได้เรื่องจริงๆเลย”

“ไม่เป็นไรหรอค่ะ  พี่เบิร์นเค้าคงติดธุระน่ะคะ” เฮ้อ  เซ็ง!เบื่อ!  อีตาบ้าพี่เบิร์นนั่นทิ้งฉันไว้ที่โต๊ะคนเดียวครึ่งชั่วโมงเต็มๆ  คุณแม่กับคุณหญิงบงกชก็ทิ้งฉันไว้กับอีตาพี่เบิร์น(ขา~)แล้วก็ออกไปช้อปปิ้งกันเฉยๆเลย  - -

“งั้นเรากลับกันดีกว่านะเกว  แม่ว่าแม่อยากพักซักนิด  เดินแล้วเมื่อยชะมัดเลย ฮ้าวว-0-” ทีอย่างนี้ล่ะมาชวนกลับ  ตอนที่โทรไปเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วยังทำท่าจะเดินต่อเลย = =

“งั้นน้องต้องขอตัวก่อนนะคะคุณพี่ ^^” คุณแม่หันไปยิ้มให้คุณหญิงบงกชแล้วพาฉันเดินออกจากร้าน  เหนื่อยชะมัดเลย  วันนี้มันยุ่งชะมัดเล้ยยยย

 

พอมาถึงบ้าน คุณแม่ก็จอดส่งฉันหน้าบ้าน ส่วนตัวเองไปช้อปปิ้งต่อ - -  เพิ่งจะบอกว่าเมื่อย แม่ฉันนี่ยังไงเนี่ย

“อ่อ  ครับๆ  ก็มีงานปีใหม่ที่โรงเรียนเมื่อวันพฤหัสฯไงครับ” ใครคุยอะไรกันข้างบ้านฉันวะ  - -

“ครับ  วันศุกร์ผมก็ไปเรียนครับคุณยาย” ขอแอบฟังนิดแล้วกัน ^0^(มารยาทดีจริงๆ - -*)

“วันนี้วันเสาร์ผมก็หยุดสิครับ - -” ฉันเดินตามทางเสียงไปแต่ก็ไม่เห็นเจ้าของเสียงซะที   เสียงคุ้นๆแฮะ

“ครับคุณยาย  พรุ่งนี้ก็ได้ครับ” ฉันมองผ่านรั้วของบ้านข้างๆเข้าไป

“ครับ คุณหนูบัวบาน ทำไมผมจะจำไม่ได้ล่ะครับ” เฮ้ย! นั่นมันนายอีสตันนี่นา 0-0

“สวัสดีครับ - -” นายนั่นทำเสียงกึ่งๆรำคาญแล้วเดินมาทางต้นไม้ใหญ่หน้าบ้าน  แล้วไอ้ต้นไม่ใหญ่ที่ว่าน่ะ  มันตรงที่ฉันหลบอยู่เป๊ะเลยน่ะสิT0T  หนียังไงดีเนี่ยยย

“เฮ้อออ~ ให้ผมดูตัวกับคนข้างบ้านได้มั้ยเนี่ยคุณยาย” พูดอะไรของหมอนี่นะ รีบไปดีกว่าฉัน

“อีสตันนนนนน~” ผู้หญิงหน้าตายิ้มแย้มท่าทางมีอายุคนหนึ่งดังขึ้นขณะที่ฉันกำลังขยับตัว

“ครับแม่ - -

“เป็นอะไรเรา หน้าตาไม่ค่อยสดชื่นเลยนะ” ขอแอบฟังต่ออีกนิดแล้วกัน (นิสัยดีมาก : ไอ้เฉาก๊วย)

“ก็คุณยายน่ะสิครับ”

“เอาอีกแล้วหรอO_O” แม่ของนายอีสตันทำท่าตกใจเล็กน้อย

“ครับ - -” นายอีสตันหันไปตอบคำถามแล้วเดินไปๆมาๆแถวๆนั้น

“คราวนี้ใครล่ะ ^^?”

“คุณหนูบัวบาย   ใครก็ไม่รู้ครับ  ผมไม่อยากไปเลยครับแม่ *0*” นายอีสตันส่งสายตาอ้อนวอนไปให้คุณน้าคนนั้น

“อ้าว  แล้วลูกไม่บอกคุณยายเรื่อง” นี่มันตัวอะไรมาพันๆขาฉันเนี่ย     

“อ่อ  คุณแม่คงหมายถึง……….” ฉันหันหน้าไปดูข้อเท้าที่รู้สึกเหมือนมีตัวอะไรมาพันรอบๆอยู่   ตัวอะไรเนี่ย   ตัวลื่นๆยาวๆ ยังกับ…..

“งงู! ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก” มีงูเกาะขาฉันอะ  มีงูเกาะขาช้านนนTT0TT

“เฮ้ยเธอ!” แงแงแง  ฉันเผลอตะโกนเสียงดังไปแล้วอ่ะ  ทำไงดีอ่ะหมอนั่นรู้ตัวแล้วอ่ะ

“ว๊ายตายแล้ว  หนูไปทำอะไรอยู่ตรงนั้นน่ะลูก”  อ่อยยย~ ไม่ไหว  จะเป็นลม

 

----อีสตัน----

ให้ตายสิ  ยัยหัวมันแกวเนี่ยทำอะไรไม่ดูสถานที่เอาซะเลย- -  ผมกำลังคุยกับคุณแม่อยู่  สงสัยว่ายัยนั่นจะมาแอบฟังล่ะมั้ง  - -*  แล้วก็ไม่ดูให้ดีอีกตะหาก ดันไปยืนตรงที่มีต้นไม่เยอะๆ แถวนั้นก็งูเยอะน่ะสิครับ - -;;;   เธอตกใจจนเป็นลมไปซะอย่างงั้น  ดีนะที่งูที่กัดเธอไม่ใช่งูพิษไม่งั้นคงแย่  เธอตกใจจนเป็นลมไป  คุณแม่เลยให้ผมอุ้มเธอเข้ามาในบ้าน  บ้านนี้ไม่มีลูกสาว  พอมีสาวๆเข้ามาหน่อยก็เห่อใหญ่  ผมกลายเป็นหมาหัวเน่าไปในพริบตาเลยล่ะครับT0T  ยัยหัวมันแกวนี่จะหายโกรธผมรึยังเนี่ย  เรื่องเมื่อวันศุกร์ผมคงทำร้ายจิตใจเธอมากเลยสินะ  ผมนี่มันแย่จริงๆเลย  ใครจะไปนึกว่าเธอจะแคร์คำพูดกวนประสาทเล็กๆของผมกันล่ะ(แอบดีใจนะเนี่ย^[]^)

“นี่สมศรี  เธอพยาบาลหนูเกวลาเบาๆหน่อยสิ  เดี๋ยวเขาก็ช้ำกันพอดี” แค่พันแผลแม่ยังว่าป้าสมศรีเลยคิดดูสิ

“มานี่  ฉันพันเอง” คุณแม่หยิบผ้าพันแผลจากป้าสมศรีมาพันรอบแผลที่ยัยนั่นโดนงูกัดแล้วก็ห่มผ้าให้(นี่ถึงกับให้ยกขึ้นมาที่ห้องนอนแขกเลยนะครับ - -)

“นี่อีส  หนูเกวลานี่ก็น่ารักไม่เบาเลยนะ  ว่าแต่สู้คนที่อีสบอกว่าเค้าคือรักแรกพบได้รึเปล่าล่ะ” วกมาที่เรื่องผมอีกตามเคย

“โถ่แม่ครับ  อย่าแซวผมได้มั้ย”

“จ๊ะๆ แม่ไม่แซวก็ได้พ่อหนุ่มไฟแรง”

“- -”  ให้ตายสิ= =;

“งงู  ช่วยด้วย  งูๆๆๆๆ!” ยัยหัวมันแกวพึมพำออกมาแล้วตะโกนลั่นบ้าน(ของผม)  สงสัยจะตกใจเรื่องเมื่อกี้ล่ะมั้ง

ว๊ายยย  ตายแล้ว  หนูเกวลาเป็นอะไรรึเปล่าลูก” แม่ของผมยังตกใจเสียงของยัยนี่แทบหงายหลังเลยล่ะ  ฮ่าๆ ตลกชะมัด

=[]=;;;;;<<ยัยหัวมันแกว

“เธอโดนงูกัดที่พุ่มไม้หน้ารั้วบ้านฉันน่ะ” เธอมองหน้าผมแล้วทำหน้าเหมือนไม่อยากจะเชื่อ

“ใช่จ้ะ  น้าเห็นกับตาเลย  หนูเกวลาตกใจจนสลบไป  ดีนะที่งูเป็นงูไม่มีพิษ  อีสก็เลยอุ้มหนูเข้ามาในบ้านก่อน  กลัวหนูจะเป็นอะไรไป^^” แม่ยิ้มให้เธอแล้วอธิบายรายละเอียดเล็กๆน้อยๆ

“งั้นเกวต้องขอโทษด้วยนะคะที่รบกวน  ขอบคุณมากนะคะคุณน้า เกวขอตัวนะคะ” เธอไม่มองหน้าผมเลย  สงสัยจะยังโกรธผมอยู่แน่ๆ   เธอลุกจากโซฟาแล้วเดินตรงไปที่ประตูทันที     ให้ตายสิ  เกิดมาตั้ง10กว่าปีผมไม่เคยง้อผู้หญิงเลยนะครับบบบบ

 

----แองเกวลา----

ฉันเดินออกมาจากบ้านของบุคคลที่ฉันไม่อยากจะเอ่ยถึง  ให้ตายสิ  เสียหน้าชะมัด  ทำไมไอ้งูบ้านั่นต้องมากัดฉันด้วยนะT0T(ก็ไม่ใช่เพราะแกไปแอบฟังเขาคุยกันรึไงล่ะ - - : ไอ้เฉาก๊วย)

นี่ยัยหัวมันแกว!” เสียงตะโกนของผู้ชายหน้าขาวตามมาพร้อมเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆ  อีตาบ้านั่นเมื่อไหร่จะปล่อยฉันไปตามเวรตามกรรมของฉันซะทีนะ

“นี่เธอ  หยุดคุยกับฉันก่อนจะได้มั้ยล่ะ”  ฉันรีบจ้ำหนีเพื่อจะได้พ้นรัศมีบ้านหลังนี้ให้เร็วที่สุดที่จะทำได้  ตั้งใจจะลืมเรื่องบ้าๆนั่นแท้ๆแล้วเชียว ทำไมอีตาบ้านี่ต้องมารื้อฟื้นด้วยก็ไม่รู้  ให้ตายสิ  ขาฉันไม่ได้สั้นจริงๆนะฉันสาบาน  แต่ขาหมอนั่นน่ะสิ  ยาวเกินไปแล้ว!

“นี่!” อีสตันวิ่งมาดักตรงหน้าฉันแบบที่ฉันไม่ทันตั้งตัวเลยซักนิดมันก็เลยเกิดเหตุผิดพลาดทางเทคนิคนิดหน่อยTT0TT

“ว๊ากกกกกกกกกกกกกกก~O[]O” ล้มแล้ว ล้มแล้ว ล้มแล้วววววววววววววววววว>0<

“ยัยซุ่มซ่ามเอ้ย=[]=” อีสตันคว้าข้อมือของฉันก่อนที่ฉันจะล้มลงไปก้นจ้ำเบ้ากับพื้น  ทำฉันมันซุ่มซ่ามอย่างนี้นะT^T

“ซุ่มซ่ามแล้วมันไปหนักส่วนไหนของนายกันล่ะ!” ฉันสะบัดมือออกจากการจับกุมของไอ้หน้าสิวนี่  แล้วรีบเดินจ้ำต่อไป  แต่ทำไงได้ก็ฉันมันช่วงขาสั้นนี่

“- -  นายมาดักหน้าฉันอีกทำไมมิทราบ” ยังมีการทำหน้าเหมือนหมาสำนึกผิดอีก  เชอะ  ใครสนกันล่ะยะ

“นี่ฉันง้อเธออยู่นะยัยหัวมันแกว” อีตาไส้ตันเอามือมาขยี้หัวของฉันแรงๆก่อนจะเอานิ้วชี้จิ้มที่หน้าผากฉันเบาๆ  ปากบอกว่าง้อการกระทำไม่ใช่ซักนิด- -*

“ถ้าแบบนายเรียกง้อ ฉันว่าคนทั้งโลกคงไม่มีคำว่าโกรธหรอก!” ฉันหยิบเอามือของอีสตันออกจากหัวก่อนจะเดินกลับบ้าน

“ต้องทำยังไงเธอถึงจะยอมหายโกรธ~…” นายอีสตันเดินมาตัดหน้าฉันไปมาก่อนจะร้องเพลงเสียงเพี้ยนๆออกมา  ตลกชะมัดเลย

“ต้องทำยังไงเธอถึงจะยกโทษให้ฉัน~……” แล้วก็ทำหน้าทำตาเหมือนลูกแมวขี้อ้อนอีกตะหาก

“อย่าทรมานด้วยการไม่มองหน้ากัน~……….” แล้วหมอนั่นก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน  ส่งฉันก็ชะงักตามระเบียบ

“นึกว่าสงสารคนรักกัน…….. อีสตันขอโทษนะครับบบบบ(^^)/” แล้วนายอีสตันก็ยื่นนิ้วก้อยมาตรงหน้าของฉัน ก่อนจะส่งรอยยิ้มที่ทำให้คนทั้งโลกแทบละลายกลายเป็นของเหลวใน3วินาที  รอยยิ้มที่ทำให้โลกสดใส

“นะๆๆ  ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดอย่างนั้นกับเธอซักนิดเลยนะ” นายอีสตันแกว่งนิ้วก้อยไปๆมาๆที่หน้าของฉัน

“นายคิดว่าฉันเป็นคนแบบไหนกันเนี่ย”

“ก็เป็นคนบ๊องๆแบบนี้แหละ^[+++]^

“ว๊ากกก  อีตาบ้า!

“ดีกันนะยัยหัวมันแกว*0*

“ออืม” ทำไมไอ้หัวใจบ้านี่ต้องเต้นแรงด้วยนะ  บ้าไปแล้ว บ้าไปแล้ว  บ้าๆๆๆๆ!

“ที่พูดวันนั้นก็แค่พูดเล่นน่า  ที่ฉันไม่ได้เดือดร้อนอะไรหรอก  เธอก็รู้ว่าฉันนิสัยแบบนี้น่ะ-0-

“ใช่  นายอ่ะ  กวนๆๆ!

“งั้นเพื่อเป็นการไถ่โทษ   พรุ่งนี้วันอาทิตย์ฉันขอเลี้ยงข้าวเธอซักมื้อแล้วกันนะ^^

= =

“ไม่ได้หรอ*_*

“เออๆๆๆๆ  ก็ได้ = =

“ฮ่าๆๆ  งั้นพรุ่งนี้เจอกันที่หน้าบ้านนะ ฉันไปรับเธอ9โมงตรง แล้วเจอกันนะยัยหัวมันแกว”

“งืม

“เอ้อนาย!

“หืมม”

“เอ่อ ขอบ..ขอบ..ขอบใจนายมากนะ_////_

“ออ๋อๆๆ  ไม่เป็นไรหร๊อก^///^  ใจใจมันเต้นแรงอีกแล้วอ่ะ>///<

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 123 ท่าน