Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Love You So Much!!! เพราะฉันรักนายล่ะมั้ง[S.H. Project]
ไอ้เฉาก๊วย~!!!
บทที่2
3
01/01/2533 00:00:00
618
เนื้อเรื่อง

2

 

                ฉันไม่น่าลืมคตินี้เลย - -* ‘ไปร์อารู้  โลกรู้  ยัยนี่ป่าวประกาศซะจนทุกคนใน SH. รู้เรื่องละเอียดกว่าฉันซะอีก  ก็นายหน้าสิวนั่นน่ะ เคยอยู่โรงเรียนประถมเดียวกับยัยไปร์อาน่ะสิ  หมอนั่นชื่ออีสตันและถ้าจะสืบต่อเรื่องของนายนี่ก็ไม่ใช่เรื่องยาก  เพราะยัยซัลฟาเป็นลูกเจ้าของโรงเรียนไงล่ะ  สรุปประวัติหมอนั่นคร่าวๆนะ  ไอ้บ้าหน้าสิวนั่นชื่ออีสตัน  ตอนนี้เรียนอยู่ม.6ห้องA  ผลการเรียนอยู่ในระดับดี  บ้านหมอนั่นอยู่ใน The Grand Park หมู่บ้านเดียวกับฉัน  รั้วบ้านฉันน่ะติดกับรั้วบ้านหมอนั่นด้วยยยย   มีใครโชคร้ายกว่าฉันอีกมั้ยนะ T^T

                แน่นอนว่าฉันไม่ได้เล่าเรื่องบนBTS ให้ใครฟัง  เพราะขืนถ้าเล่า  ปัญหาหนักรุมเร้าฉันแน่ๆ T0T

                “เลิกเรียนได้”

                “ขอบคุณครับ/ค่ะ”

                “วอร์ซอ  นายพาฉันไปกินข้าวที่ร้านอาหารอีสานที่เปิดใหม่ตรงนี้ได้มั้ย*0*

                “ฉันอยากกลับบ้านแล้วอ่ะทาวน์ - -ll  เธอไปกินเองได้มะ -0-” ฉันว่าฉันรู้สึกถึงออร่าบางอย่างนะ  - -*

                “วอร์จ๋า นายจะไปกับฉันใช่มั้ย ^^?”ทาวน์เดินเข้าไปประชิดตัววอร์ซอก่อนจะดึงหูของวอร์ซอจนนายนั่นหน้าเปลี่ยนเลยล่ะ  ฮ่าๆๆ

                “นแน่อยู่แล้ว  ฉันน่ะอยากพาเธอไปใจจะขาดแล้วจ้า  แม่ยอดยาหยี^^;;;

                “ดีมาก^[ ]^  ดูท่าทางอีตาวอร์ซอจะเป็นคนกลัวเมียนะเนี่ย  หน้านี่หงอเชียว  ฮ่าๆๆ  ฉันเห็นภาพแบบนี้จนชินแล้วล่ะ  ก็2คนนี้น่ะ คบกันก่อนจะเข้าHigh school ซะอีก  หวานแหวว(?)กันยังไงก็อย่างงั้นเลย

                “ทุกคน  วันนี้วอร์ซอเลี้ยงข้าวล่ะ ไปกินข้าวด้วยกันมั้ย^0^” ทาวน์

                “- -***” วอร์ซอ

                “ไม่ล่ะ  ฉันว่าจะไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดน่ะ” ทาลลินล์

                “ฉันต้องไปช่วยพ่อออกแบบปาร์ตี้พุธเนี้ย”  ซัลฟา

                “ฉันจะไปช่วยซัลฟา”  ฮาวาย

                “ฉันจะไปหาโรม”  ไปร์อา

                “แล้วเกวลาล่ะ  ไปด้วยกันมั้ย^^

                “ไม่ดีกว่า  ฉันไม่อยากเป็น  ...^^” ฉันเอง

                “งั้นฉันไปนะ  Happy New Year  จ้าทุกคน   วันพุธนี้เจอกันที่บ้านของฮาวายตอนเช้านะ  ^0^” ทาวน์พูดก่อนจะควงแขนวอร์ซอแล้วเดินออกจากห้องไป  น่ารักเนอะ^^ 

                “ยัยไปร์  แกไม่ไปหาโรมรึไง” ฉันถามก่อนที่จะเก็บของลงกระเป๋า  ยัยนั่นหันมามองฉันอย่างจับผิด - -* อะไรกันเนี่ย

                “แกมีอะไรปิดบังฉันชัวร์!

                “มีอะไรล่ะ  แกพูดถึงอะไร - -;

                “ตั้งแต่เมื่อกลางวันฉันรู้สึกว่าแกเล่าไม่หมด  แกมีอะไรเกว!” เฮือก!O_O  อย่าบอกนะว่าหมายถึงเรื่องบนBTS

                “เฮ้ยบ้า  ไม่มีอะไรหรอก^^;;;

                “เออช่างเถอะ  ฉันไปนะ  บาย”  อารมณ์เปลี่ยนเร็วจริงๆเลยแม่คนนี้

 

                BTS Station  Revenge High school

                กลับบ้านคนเดียวปล่าวเปลี่ยวหัวใจตามระบบเช่นเคย  ร้อนจังเลยแฮะ  หน้าหนาวแท้ๆยังร้อนขนาดนี้เลย-0-

                ปี๊ด~ปี๊ด~ปี๊ด~

                มาซะทีสินะ  =0=;;;…….จู่ๆ  ตาขวามันก็กระตุกซะอย่างนั้นแหละ  ช่างมันเถอะ  ขึ้นรถดีกว่า

                ผ่านไป 30 นาที

                …..  ใครมาสะกิดหลังฉันกันนะ - -*

                (  - -)” 

                ….  สะกิดอีกแล้ว

                “(- -   )” ไม่เห็นมีใครเลย  ผีหลอกหรือไงกันนะ - -*

” หมดความอดทนแล้วนะเฟร้ย!

หันไปทั้งตัวเลยแล้วกัน (- -    )(    - -)  มีแต่ผู้ชายที่ใส่ชุดนักเรียนของ Revenge High school ที่กาง Text Book ครอบหน้าอยู่  นายนี่เนี่ยนะ- -??  เอ๊ะ แต่เขาหลับอยู่นี่นา   ฉันไม่รู้ว่าฉันอคติหรือคิดมากไปแต่อีตา Text Book นี่   ท่าทางเหมือนไอ้หน้าสิวถนัดขวาจังเลยอ่ะ   

‘Next  Station  The Grand Park’

ช่างเถอะๆ  ท่าทางฉันจะคิดมากไปจริงๆ  ท่าทางเด็กเรียนอย่างนี้คงไม่แกล้งฉันหรอกมั้ง ไปยืนรอหน้าประตูดีกว่า-0-

 

ฉันเดินลงมาจากสถานี แล้วมองหาลุงสมชาย  ทำไมวันนี้ลุงมาช้าล่ะเนี่ย  อืมยืนรอซักพักคงมาล่ะมั้ง

“ครับลุง   ถ้าเธอยังไม่ไปผมจะบอกให้นะครับ” เสียงคุยโทรศัพท์ดังมาจากบนสถานี 

“ให้คุณหนูของลุงกลับพร้อมผมก็ได้ครับ” เสียงมันใกล้เข้ามาเรื่อยๆยังไงไม่รู้สิ

“คุณหนูของลุงสมชายชื่ออะไรนะครับ!?!”เสียงนั่นดูใกล้หูฉันมากๆและดูเหมือนเจ้าของเสียงจะตกใจกับสิ่งที่ปลายสายตอบกลับมามากๆ

“แองเกวลา!

ฉันหันไปทันที    เหมือนมีอะไรกระตุกอย่างนั้นแหละ  ก็เล่นตะโกนซะชื่อฉันซะดังขนาดนั้นน่ะ

“(- -   ) (   - -)”ไม่เห็นมีใครเลยอ่ะ - -ll  แต่เสียงมันดังจริงๆนะ  เสียงคุ้นๆซะด้วยสิ  ช่างเถอะๆ รอลุงสมชายต่อดีกว่า

 

----อีสตัน----

ผมอยากจะบ้าตาย T^T  วันนี้ผมไม่น่าไปแกล้งเธอเลย  ก็หน้าเธอตอนนั้นมันน่ารักหน้าแกล้งจะตายไป(น่าให้อภัยมาก - - :  ไอ้เฉาก๊วย!)

แต่ตอนนี้น่ะสิ  ผมกำลังซวยขนาดหนักแล้ว  ก็ลุงสมชายพี่ชายของลุงสมหมายคนขับรถบ้านผมน่ะสิ  เป็นคนขับรถบ้านท่านรองนายกฯ บ้านติดกับผม   วันนี้ลุงสมชายท้องเสียก็เลยจะวานลุงสมหมายคนขับรถของบ้านผมให้รับกลับบ้านลูกสาวของท่านรองนายกฯกลับบ้านด้วยกัน   แล้วผมจะรู้มั้ยล่ะครับ  ว่ายัยหัวมันแกวคือคุณหนูของลุงสมชายน่ะT[]T

ผมเพิ่งแกล้งเธอมาเมื่อครู่นี้ แล้วเธอจะยอมกลับบ้านกับผมไหมเนี่ย -0-  เมื่อกี้ที่ผมคุยกับลุงสมชาย  ผมตะโกนชื่อเธอซะดังเลย  เธอหันมามองผมด้วย  ดีนะที่มีเสาอยู่ตรงนี้ ไม่งั้นผมคงแทรกแผ่นดินหนี

กรี๊ง~กรี๊ง~กรี๊ง~

เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอดังขึ้น  เธอทำหน้าฉงนก่อนจะรับสาย

“ค่ะ  เกวเอง” ดูเหมือนปลายสายจะพูดอะไรที่ทำให้เธอตกใจอยู่ไม่น้อย

“ลุงน่าจะโทรมาบอกเกวก่อนนะ - - เดี๋ยวเกวนั่งแท็กซี่กลับเองแล้วกันค่ะลุง” เธอเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่จะพูดขึ้นมาอีกครั้ง

“อ๋อ  เกวจำได้ค่ะ ลุงสมหมายใช่มั้ย  ขอบคุณลุงมากนะคะ” ดูเหมือนเธอจะคุยกับลุงสมชายอยู่แน่ๆ  เธอเดินไปที่รถของผม ลุงสมหมายพูดอะไรบางอย่างกับเธอ  ก่อนที่เธอจะเข้าไปนั่งในรถ แต่ลุงสมหมายยังยืนพิงรถรอผมอยู่ T0T!  เอาเถอะ  ลูกผู้ชายทำผิดต้องกล้ารับ

ผมตัดสินใจเดินถือText Bookเล่มหนาไปที่รถ(สารภาพครับ  เมื่อกี้นี้ผมแกล้งเธอเอง^0^/) เอาเถอะ ถือว่าเธอจะได้รู้จักผมแล้วกัน T^T

“คุณหนูครับ  คือว่าวันนี้……..

“ผมรู้แล้วครับลุง  เอาเป็นว่าลุงช่วยรีบๆออกรถให้ถึงบ้านเร็วๆนะครับ*0*  ผมทำตาวิ้งๆใส่ลุงสมหมาย

“อเอ่อ  ได้ครับคุณหนู”

ผมเปิดประตูแล้วขึ้นไปนั่งบนรถอย่างรวดเร็ว  ยัยหัวมันแกวหันหน้ามามองผมด้วยแววตาตกตะลึง  ส่วนผมยิ้มสู้ครับ^^;;;

 

----แองเกวลา----

O[]O” ฉัน

^[+++]^” หมอนั่น

O_o” ฉัน

^[+++]^” หมอนั่น

=[]=” ฉัน

^[+++]^” หมอนั่น

T[]T” ฉัน

^[+++]^” หมอนั่น

ตกใจค่ะ  ตกใจอย่างแรง><   ไอ้บ้าหน้าสิวนี่เป็นเจ้านายของลุงสมหมายน้องของลุงสมชายหรอเนี่ย  ไม่นะ T0T

“นาย!” ฉันชี้ไปที่หน้าของนายนั่น

^[+++]^ สวัสดีครับคุณหนูแองเกวลา” หมอนั่นหันหน้ามายิ้มให้  ก่อนจะจับมือเช็คแฮนด์กับฉัน  ส่วนฉัน     อึ้ง!

“ปล่อยมือฉันนะไอ้บ้า” กรี๊ดดดดดด><   หมอนั่นมือนุ่มสุดๆไปเลยอ่ะ(ท่าจะไม่ไหวแล้วฉัน>///<)  พอๆหยุดเพ้อได้แล้ว!

^[+++]^ แค่เช็คแฮนด์ไม่ได้ทำอะไรซะหน่อย” หมอนั่นชักมือออกไป  แต่ยังยิ้มแบบกวนๆอยู่ - -*

“กระผมนามว่าอีสตัน  เป็นเพื่อนบ้านกันคุณหนูนั่นแหละครับ  บ้านของผมทำธุรกิจ” ฉันเอานิ้วชี้ดันหน้าผากของหมอนี่ออก  แล้วตะโกนใส่หน้านายนั่นไป

“อีตาบ้า><   ไอ้หน้าสิว  เอาหน้านายออกไปเลยนะไอ้บ้า!

“อะไรกัน  ผมแค่แนะนำตัวดีๆไม่ได้ทำอะไรคุณซะหน่อย  จริงมั้ยครับ  คุณหัวมันแกว  ^[+++]^” ห….หัวมันแกวงั้นหรอ  ไม่เคยมีใครเรียกชื่อฉันแบบนี้มาก่อนในโลก  อีตานี่มันกล้าดียังไงมาวิจารณ์หัวของช้านนนนนนนนน  >[]<

“ไอ้สิว!

“ยัยหัวมันแกว!

“ไอ้สิว!

“ยัยหัวมันแกว!

“เอ่…- -;;; ถึงบ้านแล้วครับคุณหนูแองเกวลา” ลุงสมหมายหันมาพูดกับฉัน ส่วนอีตานั่นทำหน้าเหมือนผู้มีชัยชนะ     - -;;; อย่าให้ฉันเจอนายอีกนะไอ้บ้าหน้าสิวววว  ><!

“ขอบคุณนะคะลุงสมหมาย^^” ฉันบอกลุงสมหมายก่อนจะเปิดประตูรถออกไป  แต่ฉันไม่ยอมแพ้แกหรอกไอ้หน้าสิว!

“เดินดีๆนะ ยัยหัวมันแกว  555+ ^[  ]^” ฉันหยิบText Bookของนายอีสตันที่วางอยู่บนเบาะ  จับให้ได้มุม45องศา แล้วปาใส่หัวนายนั่นเต็มๆ

โป้กกก~

“โอ้ยย(T0T)\” หมอนั่นลูบหัวตัวเองป้อยๆ

“ลาขาด! ไอ้บ้าหน้าสิว  :P

 

                -3วันต่อมา-

กรี๊ง~กรี๊ง~กรี๊ง~

อ่อยยยย~  ใครโทรมาแต่เช้าเนี่ยยยยยยยยยย=[]=

กรี๊ง~กรี๊ง~กรี๊ง~

“ฮาโหลววววววว=[]=

[เกวววววววววว~  ลา!  ทำไมยังมาไม่ถึงอีก  > <] ทาวน์ชัวร์ =[]=

“ทาวน์อ๊ะ   วันหยุดแบบนี้ใครเขาตื่นเช้ากันล่า~~~~~

[อ้าว!  นี่ยังไม่ตื่นอีกหรอ  ก็วันนี้เรานัดกันที่บ้านของฮาวายไง]

“อารายกานนนนนนน~ นัดตั้งแต่เมื่อหร่ายยยยยยย=[]=

[ยัยเกวลา  ถ้าแกไม่มาภายใน10นาทีนี้   ชุดแกจะเหลือแค่สายแน่ๆ !]

“อย่านะ  ไปร์T[]T

 

-3นาทีผ่านไป-

แล้วฉันก็อาบน้ำเสร็จจนได้ =[]=  แต่ก็ยังง่วงอยู่ดีแหละ  ให้ตายสิ  กะอีแค่งานเลี้ยงปีใหม่จะอะไรนักหนานะ  ฉันขับBMW ซีรีย์7  ของคุณหญิงแม่ออกจากบ้าน  และตรงไปที่บ้านของฮาวายทันที

 

บ้านของฮาวาย

“ยัยบ้า!  ช่างมารอตั้ง3ชาติแล้ว ทำไมเพิ่งมาล่ะเนี่ย!” ผิดอีกT^T

“นั่นสิ  นี่รอคนเดียวเลยนะ  ชักช้าจริงๆ!” ผิดตลอดT^T                                  

“นี่ถ้าทาวน์ไม่โทรไปปลุกแกจะตื่นบ่าย3โมงใช่มั้ย!” ผิดๆๆT^T

“เอาน่าๆ  แค่เกวลามาก็พอแล้วนะ” ทาวนพูดขึ้นแล้วพาฉันเข้าไปในบ้าน  อะไรกัน    รถติดแค่2ชั่วโมงทำมาบ่น  ฉันอุส่าห์ออกจากบ้านตั้งแต่10โมงแล้วนะเนี่ย T^T

“พี่คะ  เกวลามาแล้วค่ะ” ไปร์อาหันไปพูดกับช่างแต่งหน้าที่ดูท่าทางเหมือนเพิ่งออกมาจากเขาเขียว  - -  นี่คนหรือหมีเนี่ย

“ว้ายยยย~!ตายแล้วๆ  คุณน้องคะ  ทำไมดูโทรมอย่างนี้ล่ะคะ” - -* หมีเป็นแต๋วอ่ะท่านผู้อ่าน

                “ไปร์บอกแล้วไงคะ  ว่าพี่ต้องแต่งตัวแต่งหน้าทำผมให้ยัยนี่นานที่สุด”

“อุ้ย~!  น้องไปร์ก็    ฝีมือพี่น่ะ  ระดับไหนคะ  แหมๆๆ  น้องเกวลาเขาก็มีความน่ารักอยู่เป็นทุนเดิมนะคะ  เพียงแค่โทรมไปหน่อยเท่านั้นเอง   ใช่มั้ยคะ  น้องเกวลา^^

- -;” ค่ะพี่หมีแต๋ว(ให้กำลังใจกันจริงๆ)

“งั้นพี่ช่วยแต่งให้ยัยนี่เป็นคนหน่อยนะคะ  พวกเราขอตัวไปทานข้าวเที่ยงก่อน”

“แล้วฉันล่ะ =[]=  ทวงสิทธิ

“รอเสร็จก่อนเถอะ!

T[]T

 

-2ชั่วโมงผ่านไป-

ฉันนั่งหลับเป็นรอบที่ร้อยสี่สิบสาม  ส่วนพี่หมีแต๋วก็ยังคงขัดนู่น ขัดนี่  ปัดนู่น ปัดนี่  หวีนู่น หวีนี่  ติดนู่น ติดนี่ไปเรื่อยๆ  จะเป็นลม  แต่งอะไรนักหนาวะเนี่ย-0-

“เสร็จแล้วค่ะน้องเกวลา^0^  พี่หมีแต๋วเดินมาสะกิดฉันที่อยู่ในห้วงภวังค์แห่งความฝัน =0=

“ส่องกระจกดูสิคะ” พี่แกส่งกระจกมาให้ฉัน  ฉันรับกระจกมาและปรับให้ตรงกับหน้าของตัวฉันเอง

คนในกระจกมีใบหน้าที่ดูสดใสเป็นธรรมชาติ  แก้มสีแดงระเรื่อ ดวงตากลมโตและริมฝีปากสีชมพูเอิบอิ่ม  ผมที่เคยดูยุ่งเหยิงถูกรวบไปไว้ด้านหลัง  ปล่อยจอนเล็กๆและปรอยผมบางๆลงมาเล็กน้อย  พร้อมติดโบสีชมพูที่ผมด้วย  =[]=  เนี่ยหรอ   ฉัน!

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 158 ท่าน