Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Love You So Much!!! เพราะฉันรักนายล่ะมั้ง[S.H. Project]
ไอ้เฉาก๊วย~!!!
Chapter 1~~~
2
05/10/2554 22:53:16
731
เนื้อเรื่อง

1

 
                ฉันวิ่งออกจากสถานีBTSอย่างรวดเร็ว   ก็จะทำไงได้ล่ะคนมันอายนี่นา><       ฉันเดินลงมาจากสถานีแล้วก็พบว่าลุงสมชายคนขับรถที่ฉันให้มารับที่สถานีBTSมาคอยฉันอยู่แล้ว
                “คุณหนูครับ~ ทางนี้!”
“ค่ะลุง^^” ฉันเดินไปทางรถที่ลุงสมชายยืนพิงรถอยู่  ลุงสมชายมองมาทางฉันแล้วทำหน้าแปลกๆ เหมือนสงสัยอะไรซักอย่าง
“แล้วกระเป๋าล่ะครับคุณหนู”
“ก็นี่ไงคะ…เฮ้ยยยย!”กระเป๋าฉันไปไหนล่ะเนี่ย  หรือว่าเสียงเมื่อกี้นี้…………ใช่แน่ๆ  กระเป๋าฉันตกอยู่บนรถBTS   ให้ตายสิ   แต่ชั่งเถอะ ก็แค่กระเป๋าที่มีแค่สมุดบันทึกเล่มเดียวกับกล่องดินสอเล็กๆอีกอัน ไว้ให้หาซื้อใหม่ก็แล้วกัน  เฮ้ออออ~!
“พอดีเกวทำตกบนBTSน่ะค่ะ  ไว้เกวซื้อใหม่ก็ได้  กลับบ้านกันเถอะค่ะลุง”
“ครับคุณหนู^^”ลุงสมชายเปิดประตูให้ฉัน  ก่อนที่ลุงจะไปนั่งในที่นั่งคนขับก่อนจะออกรถไป
เฮ้ออออ~!  เหตุการณ์เมื่อ5นาทีที่แล้วเนี่ย  ทำฉันหัวใจแทบวายเลย  ถ้าเมื่อกี้นี้เขาโน้มตัวลงมาอีกนิดล่ะก็ >///<  อ๊ายยยยยย!ฉันเป็นบ้าอะไรเนี่ย    ถ้าเจอเขาคนนั้นอีกทีก็ดีสิเนอะ จะได้มีโอกาสขอบคุณน่ะ  คุณหน้าสิว^^
----อีสตัน----
เด็กผู้หญิงคนเมื่อกี้เนี่ย  หน้าคุ้นๆจังเลย คงเพราะเธอเป็นนักเรียนของ Revenge High schoolล่ะมั้ง  ก็เธอสวมเครื่องแบบนักเรียนของ Revenge High schoolโรงเรียนเดียวกับผมเลยนี่นา^^  หลังจากเกิดเหตุการณ์เมื่อครู่นี้  เธอก็วิ่งไปเลย  แถมกระเป๋าของเธอก็ตกอยู่ในBTSอีก ผมก็เลยเก็บไว้เผื่อจะได้คืนเธอ ผมเห็นเธอหน้าแดงตอนที่ผมโน้มตัวไปคว้าเอวช่วยเธอด้วยล่ะ  ผู้หญิงอะไรไม่รู้ หน้าแดงแล้วก็ดูน่ารักน่าหยิกชะมัดเลย  ผมรีบเดินลงมาจากสถานีเพื่อตามหาเธอ  แต่ก็ไม่เจอเธอซะแล้ว ลงมาถึงก็เจอลุงสมหมาย คนขับรถบ้านผมเลย  สงสัยผมคงต้องเก็บกระเป๋าเธอไว้จนกว่าจะเจอเธออีกครั้งแล้วล่ะมั้ง
“คุณหนูครับ”
“ครับลุง”
“กระเป๋าขอใครหรอครับ   แฟนเหรอคุณหนู^^” ลุงสมหมายชี้ไปที่กระเป๋าที่ผมถือติดมือมา
“ฮ่าๆ     ไม่ใช่ครับลุง     พอดีมีอุบัติเหตุนิดหน่อยน่ะครับ”  ผมขึ้นไปนั่งบนรถ     ลุงสมหมายขึ้นนั่งบนที่นั่งคนขับและขับรถเข้าสู่บ้านของผม     ไม่อยากจะโม้จริงๆ…บ้านของผมน่ะอยู่ใกล้ๆกับบ้านท่านรองนายกฯเลยน่ะครับ(หมู่บ้านผมน่ะ คนรวยๆทั้งนั้น^^)    ถ้าจะถามว่าบ้านผมรวยมั้ย อืมม…บ้านผมทำธุรกิจทำก๋วยเตี๋ยวเฟรนไชส์   ส่งออกทั่วเอเชีย   ภายในเดือนนี้ได้ข่าวว่าคุณพ่อจะขยายไปแถบๆยุโรปด้วยแหละ คิดว่าบ้านผมรวยมั้ยล่ะครับ ฮ่าๆ
ผมเปิดกระเป๋าเรียนของเด็กผู้หญิงคนนั้นดู เป็นกระเป๋าเป้เก่าๆดูเหมือนไม่ค่อยได้รับการดูแลเท่าไหร่  ตอนเธอทำตก คงถือมันไว้ล่ะมั้ง  ในกระเป๋าลีบๆใบนี้มีสมุดบันทึกเล่มสีน้ำตาลเก่าๆเล่มหนึ่งกับปากกาหลากสีและดินสออีก2แท่ง  ผมเปิดสมุดเล่มนี้ดู  ปกในมีรูปของเธอติดอยู่พร้อมกับชื่อใต้รูป
‘แองเกวลา’
ชื่อเธอน่ารักสุดๆไปเลยล่ะ  แองเกวลางั้นหรอ  หัวยุ่งๆแบบนี้น่ะ ยังกับหัวมันแกวเลยล่ะ  มันแกวน่ารักกว่าแองเกวลาซะอีก  ถ้าเธอมาได้ยินเธอจะต้องโกรธผมแน่ๆเลย  ยัยหัวมันแกวของผม^^
 
----แองเกวลา----
เมื่อคืนกลับมาก็3ทุ่ม45นาทีแล้ว  แต่ว่ากว่าฉันจะได้นอนนี่สิตั้งเกือบตี3  ก็มันมัวแต่คิดถึงเรื่องของนายนั่นนี่นา  จะบ้าตาย  ฉันบ้าไปแล้วแน่ๆ  เนื่องจากเมื่อคืนฉันนอนไม่หลับ วันนี้ฉันก็เลยตื่นตั้งแต่6โมงเลย  เช้าวันเสาร์นี้ฉันมีเรียนที่โรงเรียน  นั่งรถBTSไปก็สะดวกดี ไม่ลำบากใครด้วย
 
~ปี๊ด~ปี๊ด~ปี๊ด~
ในที่สุดรถBTSก็มาซักที^^  รถว่างๆแบบนี้ล่ะดีแล้ว  ฉันจะได้นั่งให้มันคุ้มกับค่ารถ!!!
กรี๊ง~กรี๊ง~กรี๊ง
+++ไปร์อา+++
ปกติยัยนี่ไม่โทรมาเช้าขนาดนี้นี่นา  สงสัยวันนี้คงฝนตกแน่ๆ- -
“ฮัลโหล- -“
[ฮัลโหล  นี่ๆๆเกวล่า เธอมาถึงโรงเรียนรึยัง]
“จะบ้ารึไง  แกจะให้ฉันไปช่วยภารโรงเปิดประตูโรงเรียนหรอ”
[ยัยบ้า!  ก็ซัลฟาโทรมาบอกฉันว่าวันนี้น่ะแอร์ในโรงอาหารมันเสียน่ะสิ]
“มันน่าตกใจตรงไหนห๊า!ยัยไปร์”
[มันน่าตกใจตรงที่พวกเราจะไม่มีแอร์ตอนนั่งกินอาหารไงล่ะ- -^]
“นี่มันยังไม่เยียบหน้าร้อนเลยยัยบ้า  นั่งตากลมซะก็จบ - -^”
[ฉันเบื่อจะเถียงกับแกแล้วแม่สาวติดดินแองเกวลา-0-]
“ฉันก็ไม่ได้บอกให้แกมาเถียงฉันนี่- -”
[เออ!ฉันยอมๆ   นี่แกนั่งBTSมาหรอ?]
“ใช่  ทำไมหรอ”
[แล้วเย็นนี้ล่ะ?]
“นั่งรถแกกลับเหมือนเดิมไง  ทำไมหรอ-3-“
[วันนี้ฉันอยากไปหาโรมน่ะ  แกกลับBTSได้มั้ย]
“ยัยไปร์…” น้ำเสียงที่ไปร์อาพูดถึงโรมดูสลดไป
[ฉันไม่ได้เศร้านะ^^  แค่คิดถึงโรมน่ะ  เมื่อวานสัญญากับเขาไว้แล้วนี่นาว่าจะไป  วันนี้เราเรียนแค่ครึ่งวันด้วยนี่  ฉันขอลาที่เรียนพิเศษไว้เรียบร้อยแล้วล่ะ]
“ฉันกลับเองสบายอยู่แล้ว  แกรีบอาบน้ำมาโรงเรียนเถอะ  ฉันจะถึงโรงเรียนแล้ว”
[จ้า ขอบใจนะเกว]
~ติ๊ด~
ยัยนี่น่ะ  มีชีวิตรักน่าสงสารที่สุดแล้วมั้ง…
 
Revenge High school
ฉันเดินเข้ามาในโรงเรียน  คุณยามหน้าโรงเรียนโค้งให้ฉัน   โรงเรียนเช้าๆแบบเนี้ย  สยองเหมือนกันแฮะ  วันเสาร์แบบเนี้ย มีแค่นักเรียนชั้นม.5ห้องA-D และนักเรียนชั้นม.6ห้องA-D เท่านั้นแหละ  ฉันเรียนอยู่ที่ห้อง 5Aที่จริงคนน้อยๆก็ดีเหมือนกันนะ ไม่แออัด(แต่วังเวงแทน - -) ฉันก้มลงมองนาฬิกา  มันเพิ่งจะ7โมงเอง  กว่าจะเรียนก็ตั้ง8โมงนู่น ฉันมาเช้าไปล่ะมั้งเนี่ย พวกเพื่อนๆฉันน่ะ ไม่ขับรถมาเองก็มีคนมาส่ง  อีกไม่นานคงจะมาถึงกันล่ะมั้ง  ไปนั่งใต้ต้นลีลาวดีในสวนดีกว่าท่าทางจะบรรยากาศดี  น่านอนเป็นที่สุด^^
อืม…หลับซักงีบแล้วกัน   Zzz
 
----อีสตัน----
คุณยามยิ้มให้ผมเมื่อผมก้าวเข้ามาในโรงเรียน  ตอนนี้7โมงเองสินะเนี่ย เช้าๆอย่างนี้จะมีใครมารึยังนะ ผมเดินเข้าไปที่บริเวณม้านั่งหน้าตึก4  อืม…ผมว่านะผู้หญิงที่เดินหันหน้าหันหลังนั่นน่ะ  คุ้นๆนะ  หัวยุ่งๆกับท่าทางหาเรื่องแบบนั้นน่ะ…ยัยหัวมันแกว!   ต้องใช่เธอแน่ๆ 
ผมแอบเดินตามเธอไป(ท่าทางเหมือนพวกโรคจิตเลยแฮะ)  ดูเหมือนเธอคงตามหาเพื่อนๆล่ะมั้ง  เธอนั่งลงใต้ต้นลีลาวดีในสวนหลังโรงเรียนแล้ว   นั่งไปซักพักก็หลับไปซะอย่างนั้นน่ะ อืม..น่ารักจัง^^  ผมเดินเข้าไปใกล้ๆเธอ  ท่าทางของเธอ  หน้าตาของเธอ  ทรงผมของเธอ  ทุกอย่างที่เป็นเธอ  …มันทำให้ผมใจเต้นแรงแฮะ  นึกถึงแก้มยุ้ยๆนี่ตอนมันเป็นสีแดงระเรื่อสิ  น่ารักชะมัด! นั่งข้างๆเธอไปอีกซักพักคงไม่มีปัญหาล่ะมั้ง^^
7.30  น.
ขี้เซาจังเลยยัยคนนี้เนี่ย^^  นอนมาครึ่งชั่วโมงแล้ว ยังไม่ตื่นอีก  ผมนี่บ้าแล้วมั้ง  มานั่นจ้องยัยหัวยุ่งนี่อยู่ได้-0-
กรี๊ง~กรี๊ง~กรี๊ง~
O_oโทรศัพท์เธอดังแล้ว  ผม…ผม…ผมหนีดีกว่า!
ผมวิ่งหนีมาหลบหลังต้นไม้  แล้วแอบฟังเธอคุยโทรศัพท์
“อื้อออ  ฮัลโหล” เสียงเธอยังงัวเงียอยู่เลย  ปลายสายพูดอะไรผมก็ไม่ได้ยินซะด้วยสิ
“…”
“ฉันมาถึงซักพักนึงแล้วล่ะ  นายอยู่ไหนล่ะพี -0-” พี? นาย? ผู้ชายงั้นหรอ ใช่แฟนรึเปล่าเนี่ย ยัยหัวมันแกวมีแฟนแล้วงั้นหรอ
- -*
                “…”
                “โอเคๆ  เจอกันที่ห้องของพ่อซัลฟานะ  บาย-0-” เธอวางสายแล้วเดินจากไป ‘ห้องของพ่อซัลฟา’งั้นหรอ  ซัลฟา…ชื่อลูกสาวท่านเจ้าของโรงเรียนนี่นา  คุณหนูซัลฟาอยู่5Aงั้นยัยหัวมันแกวก็อยู่5Aน่ะสิ!
               
                ----แองเกวลา----
                นอนไปได้ครึ่งชั่วโมงก็มีคนโทรมาปลุกซะแล้ว  พวกSH.อยู่กันที่ห้องพ่อของซัลฟา  เห็นพีบอกว่าพวกนั้นรอฉันอยู่คนเดียว - -*ให้ฉันเดาน่ะ มันต้องมีอะไรแน่ๆ  เสียงพีดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่
                ก๊อกๆๆ~
                ฉันเคาะประตูห้องก่อนจะเปิดประตูเดินเข้าไปในห้องท่านเจ้าของโรงเรียน  ทุกคนที่นั่งอยู่ในห้องส่งยิ้มแบบมีเล่ห์นัยมาให้ฉัน  พีก็นั่งอยู่ด้วย  พวกนี้ทำอะไรกันนะ- -
                “เกวลาจ๋า~!” ทาวน์เดินมาจับแขนฉันข้างหนึ่งก่อนที่ทาลลินล์จะเดินมาจับแขนฉันไว้อีกข้างหนึ่ง - -*  ฉันโดนขึงอ่ะ
                “มันอะไรกันเนี่ย  จับฉันไว้ทำไม- -”
                “วันจันทร์ถึงพุธเนี่ย โรงเรียนเราหยุดเนื่องในวันปีใหม่” ซัลฟา
                “แล้วยังไงล่ะ- -”
                “เราจะมีปาร์ตี้กัน  ^[+++]^” ไปร์อา
                “- -?” อะไรของพวกนี้กันนะ
                “แกต้องใส่ชุดนี้!” ไปร์อาหยิบกล่องสี่เหลี่ยมสีขาวขึ้นมาวางบนตัก  แล้วเปิดฝากล่องนั้นออก  ก่อนจะหยิบของในกล่องนั่นขึ้นมา
                …เดรสสั้นสีชมพูอ่อน  กระโปรงฟูฟ่องดูหวานหยาดเยิ้ม ชุดนี่สวยก็จริงอ่ะ   แต่…ฉัน ’เกลียด-กระ-โปรง’!!
                “ยัยบ้า  แกเอาอะไรคิดเนี่ยยัยไปร์” ฉันพูดก่อนที่จะกระชากเขนให้หลุดจากการจับกุมของทาวน์และทาลลินล์
                “ชุดนี้เหมาะกับแกที่สุดแล้วนะ” ซัลฟาพูดก่อนจะหยิบชุดมาทาบที่ตัวฉัน  บ้าแล้ว!ให้ฉันใส่ชุดนี้ฉันยอมไม่ใส่อะไรเลยดีกว่า
                “ไม่ๆๆ  ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยย!!!”
                “เอ้า!  ไม่บังคับก็ได้” ฮาวายพูดขึ้น
                “ฮาวาย!” ทุกคนตะโกนและหันหน้าไปทางฮาวาย  โอ๊ยย  แองเกวลาซาบซึ้ง
                “เอาเป็นว่า..เกวลาจะใส่ชุดอะไรก็ได้  ทักซิโด้ เสื้อคอกระเช้า ผ้าถุง หรือ เสื้อยืดกางเกงยีนก็ได้นะ” ฮาวายพูดก่อนจะหันมามองฉันแบบมีเล่ห์นัย  หน้าแบบนี้ ยัยนี่มีอะไรในใจชัวร์ - -*
                “แต่ถ้าเกวลาใส่ชุดพวกนั้นเนี่ย  พีเรนีสก็จะต้องใส่ชุดของเกวลานะ^^” ฮาวายหยิบเอาชุดจากมือซัลฟาโยนใส่พีเรนีส เหมือนมันจะมีตัวเลือกให้ฉันเลยอ่ะ    T0Tทำไมต้องให้ทำฉันลำบากใจด้วย
                “เกวT0Tเธออยากให้คนทั้งโรงเรียนนินทาฉันหรอออ” พีหันหน้ามาทางฉันก่อนจะบีบน้ำตาปริบๆ  แงแงT^Tเกวลาลำบากใจค่ะ
                “กะ…กะ…ก็ได้  ใส่ก็ใส่สิ” ฉันพูดออกไปแล้วT0T
                “เย้!^^”  ทุกคนดูดีใจกันหมด  ยกเว้นฉัน - -*
 
                …พักกลางวัน…
                เราเรียนกันตั้งแต่8โมงถึง11โมง ทางโรงเรียนให้เราพักทานอาหารกลางวัน1ชั่วโมง  จากนั้นคาบบ่ายก็กลับไปเรียนอีก2ชั่วโมง    ปกติโรงอาหารของนักเรียนHigh Schoolจะมีแอร์นะ  แต่ว่าวันนี้แอร์มันเสีย  ก็เลยไม่ได้เปิด  ต้องเปิดหน้าต่างแทน  - -
                “ร้อนๆๆ  ทำไมมันร้อนอย่างนี้” ฮาวายและไปร์อาบ่นออกมาพร้อมกัน
                ก็ร้อนจริงๆนั่นแหละ  เปิดหน้าต่างแล้วมันก็อุดอู้อยู่ดีอ่ะ  - -ll
                “วันนี้แกจะกินอะไรเกว” ไปร์อาถามฉันตอนที่เราเจอโต๊ะที่พอสำหรับพวกเรานั่ง
                “ข้าวผัดหมูมั้ย  หรือว่า…”
                “โซบะมั้ย   โรมเคยบอกว่า…เขาชอบ”
                “เออ…ไปร์    ฉันว่า…”
                “ไปๆๆ  ฉันอยากกินโซบะอ่ะ ^^” ยัยไปร์บอกก่อนจะดุนหลังฉันให้ไปทางร้านขายโซบะ  ..แล้วฉันจะพูดอะไรได้ล่ะเนี่ย
 
                “คนเยอะอ่ะไปร์  แกไปนั่งรอเถอะ เดี๋ยวฉันซื้อให้” ฉันบอกไปร์อาเมื่อมาถึงร้าน
                “อื้อ   ฉันไปซื้อน้ำแล้วกันเดี๋ยวมานะ^^”
                …5 นาทีผ่านไป…
                “ได้แล้วครับ^^;” ฉันหยิบโซบะ2จานก่อนจะให้คูปองอาหารกับคุณลุงคนขาย  ให้ตายเถอะ…คนเยอะชะมัดเลยฉันจะแหวกออกยังไงเนี่ย 
                “ขอทางหน่อยค่ะ^^;” ฉันยิ้มก่อนจะขอทางคนข้างหลัง
                “ขอทางหน่อยค่ะ^^;” 3คนหน้าแหวกทางให้ฉันเดินออกไป  แต่…ไอ้ผู้ชายกลุ่มเนี้ยมันฟังภาษาคนพูดไม่รู้เรื่องหรือยังไงก็ไม่รู้ - -;
                “ขอทางหน่อยค่ะ^^;;”  ฉันพูดขอทางไอ้ผู้ชายกลุ่มตรงหน้าที่หันหลังให้ฉัน  ทุกคนในกลุ่มหันหน้ามามองฉันยกเว้นอีตาบ้าที่อยู่ตรงหน้าฉันนี่น่ะสิ  มันยังหันก้นให้ฉันแถมยังไม่หลบทางให้ฉันอีกต่างหาก  - -*นี่ฉันถือโซบะบนมือ2จานนะ  มันจะหกแล้วเนี่ย!!!
                “นี่…คุณ!  ขอทางหน่อยสิ” ฉันตะโกนใส่(ก้น)นายนี่  ก่อนที่นายก้นจะหันหน้ามาหาฉัน   ไหนๆๆ  แม่ขอดูหน้าขี้เหร่ๆของหมอนี่หน่อยซิ!
                “อะไรนะครับ^^?” เฮ้ยยย!O_O 
            ‘…หน้าขาวๆ รับกับคิ้วคมๆสีเข้มนั่น  แล้วก็ยังมีริมฝีปากแดงเอิบอิ่มนั่นอีก  ไหนจะมีดวงตาสีไม้โอ้ตนั่น  ดูน่ารักน่าหยิกกแล้วก็ขี้เล่นแต่ก็แฝงไว้ด้วยความเข้มแข็ง  ถ้าไม่มีสิวเขรอะที่มาปกปิดรัศมีความหล่อของหมอนี่นะ  หมอนี่จะหล่อมากกกกกกกกก!  แต่ถึงสิวนั่นจะมีข้อเสียนิดๆ  แต่ก็มีข้อดีนะ รอยสิวแดงๆบนหน้าของเขาทำให้เขาดูมีเสน่ห์ น่ารัก ทะเล้น ขี้เล่นมากๆ’
                “นาย!  O_O” นี่มันนายหน้าสิวคนนั้น  ที่เจอบน BTS นี่นา
                “ครับๆ  ว่าอะไรนะครับผมไม่ได้ยิน*0*”หมอนี่ทำตาวิ้งๆแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆฉัน     หยึ๋ย ~   ขนลุกไปหมดแล้ว   ถึงมันจะดูน่ารักแต่...แต่...ฉันกำลังโกรธนายน้า~     ><
                “ฉัน..ฉ...ฉันขอทางน่ะ  ขอทางหน่อย   >0<” ฉันหลับหูหลับตาตะโกนออกไป  อยากจะเอามือดันหน้าหมอนี่ให้ห่างๆไป  แต่โซบะในมือน่ะมันมีโซบะอยู่2จาน ฉันทำไมได้!!!!!
                “โอ๊ะๆๆ  ขอโทษครับถนัดขวา  >0<” ไอ้หน้าสิวชูมือขวาของตัวเองแล้วเขยิบไปชิดทางขวามือของตัวเขา    มันทางที่ฉันยืนอยู่นะเฟร้ยยย!!!  อ๊ากกก ไอ้บ้า!!  ลบๆๆๆ  ลบไปให้หมดเลยที่ฉันชมนายข้างบนนั่นน่ะ  ลบไปเล้ยยยยยยยยยยยยยย!!!!!
                “ฮ่าๆๆ^0^  ไปแกล้งน้องเขาทำไมวะไอ้อีส” เพื่อนของหมอนี่คนหนึ่งพูดขึ้น
                “ฮึ่ยยยย!!  ไม่มีอะไรจะทำรึไง  ไอ้-บ้า-หน้า-สิว!”  ฉันเอาศอกกระทุ้งเข้าที่ท้องน้อย และเหยียบเข้าที่เท้าของนายนี่ แล้วเดินชนไหล่นายนั่นออกมา  ฮึ่ย!ไอ้บ้าเอ้ย  หงุดหงิด!
                “อ๊ากกกกกก”
                “เกวลา~” ไปร์อาที่กำลังเดินมาเรียกชื่อฉันก่อนจะทำหน้าตาตกใจ  ตกใจอะไรของมันฟระ  - -*
                “แกเป็นอะไรอ่ะเกวO_o” ไปร์อาเดินเข้ามาแล้วหยิบจานโซบะของเธอไป  เพราะขืนยังให้ฉันถือล่ะก็  มันจะเป็นแค่ซาก!
                “แกเห็นไอ้หมอนั่นมั้ย(  - -)/”ฉันหันไปทางร้านโซบะแล้วชี้ไปทางไอ้บ้าหน้าสิวนั่น
                “อ๋อๆๆ  เห็นๆ ทำไมหรอ”
                “มันบ้าๆๆๆๆๆๆ  ก็มันอ่ะ…..” ฉันเล่าให้ไปร์อาฟังถึงเรื่องเมื่อครู่นี้      หมอนั่นสมควรโดนส้นเท้ายัดปากจริงๆเลย  ฮึ่ยยย! ไอ้คนถนัดขวา!!!!!
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 119 ท่าน