Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
OMG Girl ! เล่ห์รักสยบร้ายนายผู้ชายหลายอารมณ์ !! '/ -- แปะได้นะเออ !!
แอลพิชเชอร์
Special :) Ep.2
11
31/07/2554 19:02:09
1647
เนื้อเรื่อง

วันนี้เป็นวันเปิดเรียนวันแรกของสัปดาห์ ฉันในฐานะคนที่รับผิดชอบให้อยู่นิ่งๆ ห้ามทำของเจ๊ง วุ่นวายและก่อกวนทุกคนเป็นอันขาด –_–; อะไรวะ!! ฉันทำอะไรผิดแค่เอาอมยิ้ม (ที่กินแล้ว) วางไว้บนเอกสารสำคัญบนโต๊ะของยัยหัวหน้าฟันเหยินแล้วมดขึ้นกับหนูแห่กันมากัดเอกสารไม่เหลือชิ้นดีเท่านั้นเอง (เอง?) แต่จะให้อยู่แต่ในห้องเรียนฉันก็ทนไม่ไหวเหมือนกันฉันเลยชวนมีมินเพื่อนซี้ไปกินขนมข้างล่าง  

โรงอาหารโรงเรียนฉันกว้างใหญ่และมีของกินเพียบ นั่นเป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่ฉันมาเรียนที่นี่ยังไงล่ะ –.,หุหุ

"เปอร์เซียเธอจะซื้ออะไรนักหนากัน ขนมมันจะท่วมหัวเธอตายอยู่แล้วนะ แล้วจะกินไอศกรีมก็กินให้มันดีๆ หน่อย เดี๋ยวก็หกเลอะเทอะหรอก =_____=" มีมินบ่นอย่างกับยัยแก่ ก็จริงอยู่ที่ฉันซื้อขนมมาเป็นสิบห่อมันเป็นความสามารถพิเศษในการแบกขนมและกินไปพร้อมๆ กัน +O+ ทำไงได้ก็มันอร่อยนี่!

"ง่ำๆ แจ๊บๆ มันไม่เลอะหรอก อย่าบ่นนักเลยเดี๋ยวตีนกาขึ้น อืม ไอติมรสคุกกี้แอนด์ครีมนี่อร่อยเนอะ ง่ำๆ แจ๊บๆ อ๊ะ =O=!"

"กรี๊ดดด! เสื้อกันหนาวจากปารีสของฉันเปื้อนหมดเลย! นี่ยัยเตี้ย เธอต้องรับผิดชอบ"

คงเดาออกแล้วใช่ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น? ใช่เลยฉันเดินชนคนอย่างที่ยัยมีมินแช่งจริงๆ ด้วย T^T แถมยัยหน้าตาอัปลักษณ์นี่ยังโวยวายให้ฉันรับผิดชอบเสื้อขนสัตว์จากปารีสที่เลอะไอศกรีมจนเหนียว นี่ประเทศไทยนะยะ ร้อนตับแตกแล้วยังจะใส่เสื้อขนสัตว์ บ้ารึเปล่า –*–

"โทษทีละกัน =O=; ไม่ได้ตั้งใจ"

"หนอย!! ขอโทษแค่นี้มันไม่พอกับเสื้อที่ฉันซื้อมาจากปารีสหรอกย่ะ เธอคงไม่มีโอกาสได้สัมผัสรับรู้สินะ คนจนก็เงี้ย~ หุหุ ^Q^"

ยัยน้ำพริกปลาร้าป้าแช่มจีบปากจีบคอพูด แถมยังพูดจากล่าวหาว่าฉันจน และยังหัวเราะเหมือนคุณนายแก่ๆ นั่งเมาท์เรื่องสามี เสียงแหลมๆ ทำให้คนในโรงอาหารหันมาให้ความสนใจกันมากขึ้น

สิ่งที่ฉันชอบอีกอย่างหนึ่งก็คือการทำคนหน้าแตกนี่ล่ะ ^^+ และถ้าการหน้าแตกนั้นอยู่ต่อหน้าสาธารณะบุคคลด้วยล่ะก็ หึๆ เกินบรรยายเลยล่ะ –v–b

"ต้องขอโทษนะคะ~ กระซิกๆ จำปีผิดไปแล้วค่ะ จำปีไม่รู้ว่าคุณหนูคนสวยจะเดินผ่านมา จำปีโดนใช้ให้ไปซื้อขนมเพื่อแลกกับข้าวกลางวัน ต้องทำงานชดใช้ค่าหนี้สินที่ครอบครัวไปติดเขาไว้ กระซิกๆ คุณจะให้จำปีทำอะไร จำปีพร้อมจะทำทั้งกายใจ U_U ฮึกขอแค่อย่าให้จำปีชดใช้เป็นเงินก็พอ กระซิกๆ (.  .)"

"จะจำปี! จน! หนี้สิน! ทำงานแลกข้าว =[]=!!!"

"ใช่ ฉันสวยเธอมองถูกแล้วล่ะ จำไว้ ฉันชื่อแพรรีเซียเธอชื่อจำปีงั้นสิ พ่อแม่ตั้งชื่อทำร้ายรึไงน่ะ โฮะๆๆ ^Q^"

ฉันแกล้งบีบน้ำตาแล้วสาธยายเรื่องโกหกว่าฉันคือนางจำปีผู้น่าสงสารพร้อมด้วยลงไปนั่งพับเพียบเช็ดน้ำตากระซิกๆ แบบนางเอกหนังไทยเต็มที่ ทำให้ยัยมีมินถึงกับครางออกมาด้วยความตกใจส่วนยัยแพรรีเซีย (เชื่อเหอะ แม่มันตั้งให้ว่าแพร เสือ_เติมไปเองเท่านั้นแหละ =____=) ก็ยังคงหลงตัวเองแล้วหัวเราะอย่างกับคนบ้า –___– แต่นี่เป็นแค่แผนเปิดฉาก โอ๊ะนั่นไงตัวดำเนินการแผนต่อ O.O+

"นี่เกิดอะไรขึ้น อ้าว! น้องเปอร์เซียไม่ใช่เหรอ O.o แล้วน้องไปนั่งทำอะไรตรงนั้นอ่ะครับ มันสกปรกนะครับถ้าเกิดเชื้อโรคเข้าสู่ผิวอันบอบบางนั่นละก็ท่านเจ้าสัวต้องเล่นงานโรงเรียนแน่เลยนะครับ T^T"

"ใครกันคะเปอร์เซีย –_–? แถมยังเป็นลูกท่านเจ้าด้วย แพรรีเซียงงหมดแล้วนะคะเนี่ย!!!"

"อ้อขอแนะนำนะครับ นี่คือคุณหนูเปอร์เซีย หรือชื่อจริงคือ ตรีลักษณ์ อัศววิริยะกิจพินิจกร ลูกสาวท่านเจ้าสัวที่ส่งเงินสนับสนุนโรงเรียนและเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ในเครือข่ายเศรษฐกิจไทย และเป็นนางในดวงใจของผมด้วย~ *O*"

คนเดินแผนของฉันก็คืออีตาประธานนักเรียน (ที่จะต้องละจากตำแหน่งในเร็ววันนี้ ฮุๆ) ที่ฉันจำชื่อไม่ได้ แต่รู้สรรพคุณของหมอนั่นเพราะมันจีบฉันตั้งแต่ ม.ต้น =__= แนะนำตัวฉันซะดิบดี เพราะยัยแพรรีเซียนั่นออกอาการงงนิดๆ ว่าใครเป็นใคร

"อ้าวแกคือนางจำปีที่ยากจนขนาดต้องทำงานแลกเงินนี่  –*–?"

"ผิดแล้วล่ะครับ ผมเอาชีวิตและหัวใจที่รักน้องเปอร์เซียยิ่งกว่าอื่นใดเป็นพยานเลยครับ ว่าน้องเซียเค้ารวยๆๆ อภิมหารวยเลยครับ >///<"

"งั้นที่แกพูดมาก็ไม่เป็นเรื่องจริงน่ะสิ แกหลอกฉันงั้นเหรอ!!!"

"เค้าไม่ได้หลอกตัวเองซะหน่อย (. .) เค้าแค่ซ้อมละครเวทีเพราะอาทิตย์หน้าเป็นงานโรงเรียน อย่าลืมไปดูนะ เค้าแสดงเป็นนางเอกด้วย เล่นเรื่องดาวพระศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ เค้าก็ไม่ใช่คนรับใช้ของเธอหรอกนะ อ้อแล้วเรื่องเสื้อเดี๋ยวซื้อให้ใหม่ที่โบ๊เบ๊ เธอคงยังไม่แกะป้ายราคาร้อยเก้าเก้า ออกเลยนะ (. .) +555" << ทำเป็นนิ่ง แต่ใจจริงกลั้นหัวเราะเกือบไม่ไหว

"กรี๊ดดด! ยัยโกหก…! แกคงเป็นแฟนกับอีตาแว่นนี่สินะ หน้าตาก็สวยตัวก็เตี้ยคงมีปัญญาหาได้แค่นี้สินะ รสนิยมต่ำ ต่ำสมส่วน!!!"

ฉึก…! ฟิวส์ขาด! ฉุน! ขอบอกว่าฉุนมาก!! จะด่าอะไรไม่ว่ามาด่าเรื่องส่วนสูงยอมไม่ได้ –____–++ ด้วยความไม่ยอมน้อยหน้าทำให้ฉันหันไปคว้าแขนคนที่อยู่ในหมู่ฝูงชนลูบๆ คลำๆ ดูก็รู้ว่าเป็นผู้ชาย (เฮ้ย! อย่าคิดลึก) แล้วดึงออกมาโดยที่ยังไม่เห็นหน้าอะไรเลย ไม่เป็นไรหรอกคนโรงเรียนนี้หน้าตาดีทั้งนั้น    –_–// จะใครก็ได้แต่อย่าเป็นไอ้ประธานสิวหน้าแว่นนี่เลย คนสวยรับไม่ได้ค่ะ!! –_–++

"นี่ต่างหากแฟนฉัน =O= โด่ยัยมั่ว อย่าเอ๋อดิเมื่อกี้ก็เอ๋อไปทีหนึ่งแล้ว อ้อเกือบลืม ไอ้ประธานนั่นไม่ใช่แฟนฉันแล้วอย่ามาโมเมว่าเป็น เพราะแฟนฉันขี้หึง =O=~"

"OoO" x All

อาเมื่อฉันพูดไปอย่างนั้นทุกคนนี่ทำตัวเป็นไทยมุงก็เงียบกริบ เงียบซะจนฉันได้ยินเสียงหนอนกระดื๊บด๊อกแด๊กบนใบไม้ TOT อะไรกัน ทำไมมันเงียบอย่างนี้ล่ะ!

"พะพี่รัมมี่ ปะเป็นแฟนกับยัยเตี้ยนี่เหรอค้า~ T_T ไม่จริง ไม่จริ๊ง พี่รัมมี่เอาแพรรีเซียไปทิ้งไว้ที่ไหน~ TOT"

ยัยแพรรีเซียทำท่าเหมือนจะตายแล้วร้องไห้แงๆ >_< เอาล่ะ แก้แค้นเสร็จแล้วฉะนั้นฉันก็เลยเดินเชิดออกมาจากฝูงชน เดินมาถึงสวนหย่อมที่ไม่คอยมีคนได้ซักพักก็รู้สึกถึงแรงสะกิดที่ไหล่ พอหันไปก็เจอผู้ชายคนหนึ่งเดินตามมา เอ๊ะหน้าคุ้นๆ ผมสีส้มแสดสุดแสนสะดุดตาแบบนี้จำไม่ได้ว่ะ =O=?

"เธอต้องรับผิดชอบ! –_–+"

"ทำไมฉันต้องรับผิดชอบ ฉันไปทำนายท้องรึไง ฉันไม่มีอสุจินะโว้ย =O=! แล้วฉันก็เป็นผู้หญิงด้วย บ้ารึเปล่าไอ้โง่!!!"

"เมื่อกี้เธอจับมือฉันแล้วยังบอกว่าฉันเป็นแฟนเธออีก แล้วฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน"

"ฉันจับแขนต่างหาก แล้วหน้านายก็เอาวางไว้บนบ่านั่นแหละ ส่วนเรื่องแฟนนั่นก็ไม่เป็นไร ไม่ต้องเกรงจายยย~ =O="

"ยะยัย โธ่เว้ย!! ไม่ต้องมาเสแสร้ง เธอต้องรับผิดชอบ เธอบอกว่าจะเป็นแฟนฉันก็ต้องรับผิดชอบคำพูด ฉันยังโสดแต่เธอดันมาพูดอย่างนั้นฉันเลยไม่โสดอีกต่อไปแล้ว –_–;+"

"=O="

"ฉะนั้นเธอต้องมาเป็นแฟนฉัน ^^+ ต่อไปนี้ฉันก็จะมารับไปกินข้าวด้วยกัน และก็จะไปรับมาส่งโรงเรียนด้วยจะได้ไม่ต้องไปหกล้มโชว์กางเกงในยี่ห้อ 'โอ้~ จอร์จ' บนรถเมล์ อ้อฉันชื่อไพ่รัมมี่เรียกฉันว่ารัมมี่ละกัน เข้าใจตามนี้นะจ๊ะ มายเดียร์ ^^++"

"=O=//"

ฉันกับไอ้บ้ารัมมี่เถียงกันหมอนั่นจะให้ฉันรับผิดชอบเรื่องที่ฉันไปบอกว่าเราเป็นแฟนกัน พอฉันจะเถียงกลับมันก็มาพูดเรื่องที่ฉันล้มบนรถเมล์ ว่าแต่หมอนั่นมันรู้ได้ไงว่าฉันใส่กางเกงในยี่ห้อ 'โอ้~ จอร์จ' ถ้ามันไม่ใช่ ไอ้คนที่เจอกันที่ห้องคาราโอเกะ!!!

"อ๊ากกก ไอ้บ้าเอ๊ย เลวโคตร ขอให้แย่งอาหารหมากิน แล้วเพดดีกรีติดคอตายไปเลย!!"

 

วันพุธผ่านไปพฤหัสก็มาถึงฉันกับเพื่อนลงมากินข้าวที่โรงอาหารโดยมีโต๊ะวีไอพีเป็นที่นั้งประจำ โต๊ะวีไอพีที่ว่าคือชุดโต๊ะและโซฟาอย่างหรู ที่ๆ คนพิเศษจะมานั่งประจำ มันมีอยู่สองชุด กลุ่มฉันก็ได้รับอภิสิทธิ์นั้นแต่เท่าที่เคยนั่งมาตอนเข้า ม.1 ฉันไม่เคยเห็นกลุ่มอภิสิทธิ์อีกกลุ่มมานั่งเลย =O=? เปลืองที่!!

"นี่ๆ เปอร์เซีย คนนั้นเค้าท่าทางจะรู้จักเธอน่ะ (  –_–)r" ไวน์ถามฉันและชี้ไปข้างหลัง

"อย่าเพิ่งถาม ฉันกินอยู่ )=O=( ง่ำๆ แจ๊บๆ" …(ตอนที่เปอร์เซียกินจะไม่สนใจสิ่งรอบข้างไม่ว่าโลกกำลังจะแตกก็ตาม –_– กินสำคัญที่สุด!) 

"ฉันว่าเขารู้จักเธอแน่เลยเปอร์เซีย อ๊ะ เขาชี้มาทางเธอด้วย" เซียมซี

"เฮ้ย! นั่นมันกรีนทีกับเซย์โนนี่นา ทำไมมากับแฟนเปอร์เซียได้ล่ะ O.O" มีมิน

"แฟน? O.o" ไวน์และเซียมซีพูดขึ้นมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

"ใช่! หมอนั่นคือแฟนของเปอร์เซีย ที่เมื่อวันพุธยัยนี่เพิ่งจะประกาศตัวต่อคนทั้งโลก >O</ เฮ้! ทางนี้! กรีนทีซังงงง~"

หึคุณพลาดโอกาส (แส่) เรื่องสำคัญอย่างหนึ่งไปแล้ว ไม่สิ! สองอย่างด้วยซ้ำ อย่างแรก มีมินมีแฟนแล้วชื่อกรีนที คู่นี้สวีทกันหวานน้ำตาลปี๊บอัดกระป๋อง

ส่วนอีกเรื่องก็ไวน์กำลังจะมีแฟน (มั้ง?) เพราะว่ามีหนุ่มหน้าใสชื่อ 'เซย์โน' ตามเอาอกเอาใจอยู่ไม่ห่าง (ฉันแอบเห็นไวน์ยิ้มตอนอยู่กับหมอนี่ด้วยล่ะ –.,– ทั้งๆ ที่ปกติเป็นคนยิ้มยากจะตาย หุหุ)

"ที่รัก~ ผมเอาช็อกโกแลตมาฝาก คราวนี้เธอต้องชอบแน่ๆ" เซย์โน

"อย่ามาทำรุ่มร่ามต่อหน้าเพื่อนฉันนะ –_–;" ไวน์

"ลับหลังได้งั้นสิ >w<" เซย์โน

"เดี๋ยวปั๋ด –_–+" ไวน์

ฉันและเซียมซีคือตัวถูกลืม

"ยัยเอ๋อ กินผักเยอะๆ สิ กินแต่หมู" กรีนที

"นายเสี่ยว กินผักเยอะๆ สิ กินแต่ไก่" มีมิน

"เธอนั่นแหละ ยัยปอบกินหมู" กรีนที

"นายด้วย นายตัวกินไก่" มีมิน

"อ๊ากกก กล้าว่าฉันเป็นตัวตะกายตึกเรอะ! ยัยไม่กินของดี!" กรีนที

"ก็ยังดีกว่าคนบอกว่ากินอาหารข้างทางไม่เป็นแต่มากินส้มตำปูปลาร้าก็ละกัน แบร่~" มีมิน

"บะบ้าสิ –///–" กรีนที

ฉันและเซียมซีคือตัวถูกลืม ไม่สิ! ยัยเซียมซีเข้าโลกส่วนตัวไปแล้ว ก็เหลือแต่ฉันงั้นสิ น่าสงสาร~ สงสารตัวเอง T_T

"นี่เธอ"

"ห๊ะ =O=!"

ฉันเงยหน้าจากจานสปาเกตตี้ แล้วหันไปหาต้นเสียง มันคือคนๆ เดียวกันที่เจอกันที่ห้องคาราโอเกะ คนๆ เดียวกันที่เป็นแฟนหลอกๆ เมื่อวาน มันคือไอ้หัวส้มนั่นไงล่ะ!

"ยัยเตี้ย ไม่สูงแล้วยังจะกินเลอะเทอะอีก"

"เกี่ยวอะไรกับส่วนสูงเล่า!!!"

"เธอเตี้ยจังสูงเท่าไหร่เนี่ย!"

"ความสูงเป็นเพียงตัวเลข =O=;"

ขอเปลี่ยนรายนามคนถูกลืม หมอนี่นั่นแหละคนถูกลืมของแท้ อะคุอะคุ –A– เพราะไม่มีใครสนใจมันเลย ขนาดฉันยังไม่ทันได้สังเกตเลยด้วยซ้ำ 555+

"ยัยเตี้ยดึกดำบรรพ์!!!"

"แรงงงงง" หมดอารมณ์กินเลยทีเดียว =_________=

"เธอมันเตี้ยดึกดำบรรพ์ เตี้ยลากดิน เตี้ยอาจุมม่า เตี้ยสา…"

โผละ!

…!

…!

ทุกโต๊ะหันมามองที่ฉัน รวมทั้งมีมินเลิกทะเลาะกับกรีนที

เซย์โนเลิกป้อไวน์

เซียมซีถอดหูฟังออก

เรื่องที่เกิดขึ้นนี่เป็นอารมณ์ชั่ววูบ เพราะจานสปาเกตตี้ที่วางบนโต๊ะ บัดนี้กลับไปโปะอยู่บนหัวนายรัมมี่

คิดดูนะสปาเกตตี้เหลือๆ ทั้งเส้นและซอสสีแดง กำลังชุ่มเข้าไปในใบหน้าไพ่รัมมี่ เส้นค่อยๆ ย้อยลงมาทำให้ฉันรู้สึกเอียนและอยากอ้วก =O=;;;; แถมหมอนั่นยังส่งสายตาอาฆาตทวียกกำลังคูณค่าสัมบูรณ์ของติดลบสิบ น่ากลัวมากกกกก

"เอ่อของฟรีไม่คิดสตางค์ แต่งหน้าสวยเนอะ แดงเถือกเลยอ่ะ ฮะๆๆๆ =O=;;;;;" << หัวเราะฝืดๆ

"ยัย –_–+++"

"อยากกินลำไยเหรอ แหงะ! T^T หนูไม่ได้ตั้งใจคร่า~"

ช้าอยู่ทำไม เผ่นสิคะพี่น้อง TTOTT

 

วันนี้เป็นวันศุกร์สุดสัปดาห์ฉันและมายด์เฟรนด์นั่งเรียนหนังสือด้วยความตั้งใจ ตั้งใจจริงๆ นะ =O=! มีมินนั่งหลับ ไวน์โดดไปนอนดาดฟ้า ฉันอ่านการ์ตูน (จุ๊ๆ เด็กดีไม่ควรเอาเป็นตัวอย่าง) ส่วนเซียมซีไปห้องชมรม แต่ก็นะนี่เป็นคาบว่างจะทำอะไรก็ได้ =___=

"เปอร์เซีย มีคนเรียก เขาอยู่ที่หน้าประตู >//<"

ขณะที่ฉันอ่านการ์ตูนอยู่เพลินๆ ก็มีเพื่อนร่วมห้องที่ฉันไม่จำชื่อ มาสะกิดยิกๆ  แล้วชี้ไปที่ประตู ตอนนี้ก็ออดเลิกเรียนพอดีฉันเลยสะพายเป้แล้วเดินออกไปหาบุคคลนิรนามที่หน้าประตู

"ไง มายด์ฮันนี่ –_–"

"นะนาย!" นั่นมันไอ้หัวส้มรัมมี่นี่หว่า =O=;;

"ไง ประสูติสตอรี่วอทอัพ!"

"พูดบ้าไร ไม่รู้เรื่อง –__–" รัมมี่

"โง่จริง ประสูติก็เกิด สตอรี่ (Story) ก็คือเรื่อง วอท (What) แปลว่าอะไร อัพ (Up) แปลว่าขึ้น รวมกันเป็น เกิดเรื่องอะไรขึ้น อุวะฮะๆๆๆ ^O^;;"

"แป้ก ยัยฝรั่งดอง"

"อืมมันแป้กตั้งแต่นายไม่เกทมุกฉันแล้วล่ะ =_____="

"มานี่เลย!"

ไอ้หัวส้มนามว่ารัมมี่จับข้อมือฉันและลากไปที่ลานจอดรถ เปิดรถและยัดฉันเข้าไปข้างใน ย้ำ! มันยัดฉันเข้ามาเลยค่ะพี่น้อง =O=! ปิดประตูและนั่งฝั่งคนขบก่อนจะหันมาหาฉัน

"เงียบไปเลยยัยตัวแสบ"

"=O="

ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลยซักคำ รถสปอร์ตสีแดงสุดเท่ก็แล่นออกไปด้วยความเร็ว  เร็วขนาดซิ่งแหลกแหกทุกแยกไฟแดง

"นายขับให้มันเร็วหน่อยเซ่ =O=!!"

"ยัยบ้า ผู้หญิงคนไหนเค้าก็บอกให้ขับช้าๆ ทั้งนั้น มีแต่เธอชอบความเร็ว =___= ถามจริง ไม่กลัวเหรอ"

"ไม่ ขับอย่างกับเต่าทำหมันคลานใครจะกลัว =O="

พูดแค่นั้นไอ้บ้านี่ก็ บรื้นนนน!

 

++Pairummy's Part++

สวัสดีครับ ผมเป็นคนหน้าตาดีชื่อว่ารัมมี่ –_– เป็นธรรมดาที่คนหล่อจะต้องมีสาวๆ ไว้เลือกเยอะ แต่ทำไมผมต้องมาเจอยัยเตี้ยประหลาดนี่ด้วยล่ะ TOT เธอบอกต่อหน้าทุกคนว่าเราเป็นแฟนกัน พอเรื่องนี้รู้ไปถึงหูเพื่อนผม มันก็อยากจะเห็นมั่ง แต่ถ้าบอกว่าไม่เป็นก็เสียเชิงชายหมด T^T ดังนั้นผมเลยต้องลากยัยแสบมากินข้าวเพื่อความสนิทสนม

ร้านที่เรามาเป็นร้านที่แพงมากๆ เพียงคุณสั่งสปาเก็ตตี้จานเดียว เงินในกระเป๋าคุณก็เหมือนนำไปสร้างอุโบสถแล้ว –___– ดีที่รสชาติอาหารดีไม่มีที่ติ และบรรยากาศดีสุดจะบรรยาย แต่ ยัยแสบที่ผมพามานี่สิ โคตรจะทำลายบรรยากาศเลย แม่คุณเล่นสั่งอาหารทุอย่างในเมนูออกมา และเขมือบลงกระเพราะอย่างรวดเร็วในเวลาไม่นาน ในขณะที่ผมกินแค่เค้กเบอรี่บลูม อาหารส่วนมากก็จะทำมาจากพืชตระกูลเบอรี่ทั้งนั้น เพราะมันเป็นของขึ้นชื่อของร้าน

"นี่นาย ดูพนักงานดิ มันมองฉันแปลกๆ"

ยัยเตี้ยพูดในแล้วมองมาที่ผม ในขณะที่มือก็ตักไอศกรีมช็อกโกเบอรี่เข้าปาก โดยไม่เว้นจังหวะการตักเข้าปากเลยซักนิดเฉลี่ยแล้วสิบล้านช้อนต่อวินาที (เวอร์ –_–)

"เค้าคงเห็นเธอกะซวกข้าวมั้งเลยมองว่าคนสติดีๆ เค้าไม่ทำกัน"

"=O=++ ว่าแต่นายรู้จักคนชื่อแพรมั้ย"

"น้องแพรรีเซียน่ะเหรอ"

"อี๋~ น้องแพรรีเซีย เออนั่นแหละ นายรู้มั้ยฉันไปสืบประวัติมันมาแล้ว ที่จริงมันชื่อแพรต่างหาก บ้านทำกิจการขายแมลงทอด พ่อเป็นคนขับรถเก็บขยะ แม่รับจ้างดูดส้วม เป็นฝีดาษที่ทวาร ใช้ผ้าอนามัยยี่ห้อ…"

"พอเถอะ =____="

"ชิคนเค้าเล่าความจริงก็ไม่เชื่อ =O=+"

ยัยแสบเงียบไปซักพักผมเพิ่งสังเกตว่าผิวเธอขาวจั๊วะ (น่าเจี๊ยะ) ตาโตๆ สีน้ำตาลอ่อนขอบดำเข้ม ปากจีบเล็กที่เลอะไอติม ดูน่ารักแบบธรรมชาติ ผมมองหน้าเธอแล้วคิดไปว่าทำไมเธอไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นที่ผมเคยพามกินข้าวด้วยซักคน (กินเสร็จแล้วทำอะไรต่อ คิดเอง –.,–) ยัยพวกนั้นจะวางตัวเป็นคุณหนูอินโนเซนต์จ้องจะงาบผมลูกเดียว –_–;

เวลาผ่านไป ยัยเปอร์เซียก็ยังกินไม่ยั้ง เธอสั่งอาหารเพิ่มอีกชุดด้วย บัตรเครดิตผมโดนระงับแน่เลย T^T แล้วจู่ๆ เธอก็มองหน้าผมตาเขม็ง ถ้ายังไม่อิ่มจะจับผมกินมั้ยเนี่ย TOT

"นะนาย อันที่ฉันกินมันมีอะไรเกี่ยวกับเบอรี่มะ…"

"มีสิ เบอรี่เป็นของขึ้นชื่อของที่นี่ อาหารทุกอย่างเลยมีส่วนผสมของมัน =O=" ถามอะไรแปลกๆ –_–?

"…" ยัยเปอร์เซียเงียบไป ยัยเนี่ยเงียบเกินสามวิได้ด้วยเรอะ

"มีอะไรเหรอ ฮะเฮ้ย O_O//!" ผมร้องลั่นเพราะยัยเปอร์เซียเอื้อมตัวมาจับหน้าผมไว้

"ท่านอิจิโกะโปรดรับข้าเป็นคู่ใจของท่านด้วยเถิด…"

ยะยัยเปอร์เซีย จะจูบผมครับ!!! บร๊ะเจ้า! ผมได้เป็นเจ้าของปากนั้นแล้ว ของอย่างนี้ให้ขาดทุนไม่ได้ จูบมาก็จูบตอบสิ ปากยัยนี่หวานชะมัดเลย เฮ้ย! ไม่ได้ (หน้าสิ่วหน้าขวานคิดไรเนี่ย) ผมเข้าไปประคองไม่ให้เธอล้ม เช็คบิลเสร็จก็ต้องพากลับบ้าน นี่ก็เย็นมากแล้วด้วย รู้สึกว่าจะเป็นลูกสาวเจ้าสัว บ้านผมก็ทำงานร่วมกันกับเจ้าสัว ฉะนั้นผมเลยรู้ที่อยู่ดี

"(=O,=) ZzzZzz ฟี้~"

แต่พอมองคนข้างๆแล้วเธอหลับเป็นตายเลยครับ –_–^

 

เอาล่ะครับ ตอนนี้ผมอยู่ในห้องยัยเปอร์เซียแล้ว เข้ามาได้ง่ายๆ เลยครับ ย้อนความกันซักนิด เรื่องมีอยู่ว่าพอผมอุ้มเปอร์เซียลงรถ เหล่าแม่บ้านทั้งหลายก็อนุญาตให้ผมเข้าได้ง่ายๆ หัวหน้าแม่บ้านบอกว่ามีงานที่บริษัททุกคนเลยแห่กันไปจนหมด ว่าแล้วคุณป้าแม่บ้านก็บอกทางไปห้องของยัยแสบจากนั้นคุณป้าแม่บ้านก็ขอตัวจรลีหนีไปบริษัท –_–

กลับมาปัจจุบัน ผมค่อยๆ พายัยเตี้ยนอนลง พอหัวแตะหมอนปุ๊บ ยัยบ้านี่ก็ลืมตาตื่นขึ้นมา

"นายมอมเบอรี่ฉัน โอ๊ยปวดหัว~ TOT"

ตื่นมาปุ๊บก็แหกปาก แล้วอะไรคือ 'มอมเบอรี่' –_–^

"อะ ปวดหัวก็กินยาก่อน" ผมพูดพร้อมยื่นยาพาราเซไปเซมาให้

"กรี๊ดดดด ยา TOT ฉันไม่ชอบกินยา ฉันกลัว ฉันกินยาไม่ด้ายยย~"

ความรู้ใหม่! ยัยแสบกินยาไม่ได้ครับ O.O โต (รึเปล่า) จนป่านนี้แล้วยังกินยาไม่ได้อีก +555 พอจะหันไปสมน้ำหน้าคนกลัวยาก็ผมขำไม่ออก เปอร์เซียนั่งตัวสั่นแหกปากว่ากินยาไม่ได้น้ำตาไหลพรากๆ ผมไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนกลัวยาขนาดนี้เลย –_–;; ผมเลยเข้าไปนั่งข้างๆ เธอแล้วพูดปลอบใจ –///–

"ฮึก ฉันไม่ชอบกินยา มันน่ากลัว T_T"

"ทำไมล่ะ เล่าให้ฉันฟังหน่อยสิ ^^"

"ฮึกก็ตอนฉันอยู่อนุบาลสอง ฉันเข้าห้องน้ำแล้วเดินออกมาเลือดกำเดาไหล แล้วก็เป็นลมไป พอตื่นมาอีกทีก็มาอยู่ที่บ้าน"

"…"

"จากนั้นก็ปวดท้องมาก พ่อเลยพาไปหาหมอ หมอบอกว่าเป็นโรคกระเพราะปัสสวะอักเสบเลยให้ยาเม็ดมาชุดใหญ่ ทั้งๆ ที่ฉันอายุสี่ขวบแต่ให้กินยาเม็ดนายคิดดูสิ TOT"

"…"

"พอกลับมาถึงบ้านพ่อก็บังคับให้ฉันกินยา ฉันกินจนสำลักเกือบตาย ท้องก็ปวด พาไปโรงพยาบาลอีกที่เขาก็บอกให้ไปเอ็กซ์เรย์ ผลตรวจก็คือเป็นไส้ติ่งแตก ต้องผ่าตัดด่วน TOT แล้วนายว่าฉันจะกินยากระเพราะปัสสวะอักเสบเพื่ออารายยยย~ TTOTT"

"กลัวมากมั้ย"

"อือ…"

"งั้นฉันจะป้อนเธอเอง"

"อ๊ะ…!"

ผมเอายาใส่ปากใส่น้ำนิดหน่อยเพื่อไม่ให้มันฝืดคอ คิดอะไรสนุกๆ ได้แล้วล่ะ –.,–

ผมคว้ายัยเปอร์เซียเข้ามาแล้วประกบริมฝีปาก ดันยาที่อยู่ในปากผมให้เข้าไปในปากน่ารักๆ ของเธอโดยง่าย รู้สึกว่ายัยนั่นจะช็อกและเริ่มอ่อนระทวยลงในอ้อมกอดผม ผมว่าตอนนี้ยัยนี่คงกินยาเรียบร้อยแล้ว แต่ทำไงได้อยากหยุดที่ไหนล่ะ!!!!!

ผมจูบเธอเนิ่นนาน นานมากผมชอบปากยัยนี่จัง นุ่มเหมือนเยลลี่ แล้วเธอก็หลับไปในอ้อมกอดผม

นั่นสินะน่าสงสารจริงๆ เอาล่ะ ยัยนี่ก็หลับแล้ว หมดหน้าที่ผมแล้วสินะ เสียดายจัง(แกเสียดายอะร๊ายยย!)

ลึกๆ แล้วผมคิดว่ายัยนี่ก็น่ารักดีนะ (.  .)//

 

++สามวันต่อมา++

"พี่รัมมี่คะ โซลาร์ว่าเราไปกินข้าวกันนะคะ~"

"พี่รัมมี่ไปกินกับแพรรีเซียดีกว่าค่ะ~"

"ไม่! พี่รัมมี่ต้องไปกับพายองุ่นสิคะ นี่! โซลาร์เธอจองพี่เซย์โนแล้วไม่ใช่รึไง   –+"

เอาละสิรถซาเล้งชนกันแล้ว (เป็นรถไฟไม่ได้หรอกพวกนี้ =O=!) พวกสาวๆ หน้าขาว (วอก) ทั้งหลายต่างพร้อมใจอยากจะกินข้าวกับผมทั้งนั้น ไม่รู้นึกคึกอะไรเอาตอนนี้ T^T แง~ กะว่าจะไปกินข้าวกับพวกไอ้กรีนที ดันมาชวนไม่เลือกหน้า แถมตอนนี้ต่อมเจ้าชู้มันไม่ค่อยทำงาน ไม่รู้เป็นอะไรตั้งแต่รู้จักกับยัยเปอร์เซีย สงสัยยัยนั่นทำให้ผมขยาดผู้หญิง…! มั้ง

เฮ้! พูดถึงก็มา พญายมมีจริง –_–!!! ยัยเปอร์เซียทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว อ่านหนังสือการ์ตูนเดินมาทางนี้กับแฟนไอ้เซย์โนพอดี (มันเคยพามาอวด!) จริงสิ! ยัยเตี้ยเคยบอกว่าเป็นแฟนผม งั้นขอใช้ประโยชน์หน่อยละกัน ^^+

"คงไม่ได้หรอกนะครับ ^^ เดี๋ยวแฟนพี่จะหึงเอา งั้นพี่ไปก่อนนะ ไปกันเถอะฮันนี่ ^O^"

"หะหา =O=?!!!"

เหวอไปเลยครับ –_–^ ผมเข้าไปกอดเอวยัยเตี้ย และพาลากมาที่โรงอาหาร

"โว้ย! นายทำให้ฉันเสียเวลาในการอ่านรีบอร์น T^T"

"เธอสามารถบอกลำดับความชอบได้รึเปล่า =___=+"

"ฮึตอนแรกชอบฮิบาริ ต่อมาชอบคุณแรมโบ้ ยามาโมโตะ โกคุเดระ ฟูตะ ตอนนี้กำลังหลงรักท่านโคโรเนโร่ +O+/// อ๊ายยย~ เว้ยเฮ้ย!!"

เอาเข้าไป นิยายเรื่องนี้ควรเปลี่ยนชื่อเรื่องเป็น 'ยัยแสบแอบกิ๊กการ์ตูน' –_– หงุดหงิดนิดๆ ที่คำพูดของยัยเตี้ยที่ในความชอบไม่มีผม เฮ้ย! ไม่ใช่!!! ผะผมไม่ได้คิดว่าอยากให้เธอมาชอบผมซะหน่อย –_–;//

"อ๊ะ นี่ฉันไปก่อนนะ =O= ไอ้งั่งหัวส้มรัมมี่ขี้กระจาย~"

เชื่อสิ ผมคิดอะไรอย่างนั้นไม่ออกแน่ๆ =____=;;

เฮ้ยๆ ที่ผมลากยัยเตี้ยมานี่ ไม่ได้มีเรื่องแค่นี้สักหน่อย

"เดี๋ยวก่อน!"

"อาร๊ายยยย T^T! ถ้าฉันอ่านรีบอร์นไม่จบนะ ฮึ่มๆๆๆ"

"วันนี้ว่างรึเปล่า"

"ทำไมอ่ะ"

"ฉันจะต้องพาเธอไปเดต"

"แล้วทำไมต้องมีคำว่า 'จะต้อง' ล่ะ…"

"ก็เพื่อนฉัน มันบอกว่าจะเห็นเธอให้ได้ แล้วฉันก็ต้องพาเธอไปด้วย มิฉะนั้นฉันจะเสียหน้า…"

"ฉันไม่ว่าง!"

"ก็วันนี้เธอมีเรียนนิดเดียวเองนี่นา =O="

ยัยเตี้ยเป็นอะไรเนี่ย อยู่ๆ ก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปตั้งแต่ผมพูดประโยคเมื่อกี๊แล้วนะ รึว่าจะโกรธเรื่องอ่านการ์ตูน ไม่หรอกผมพอจะรู้จักยัยเตี้ยดี เปอร์เซียเป็นพวกไม่จริงจังกับเรื่องพวกนี้เท่าไหร่นี่นา

"ไม่ไปก็คือไม่ไป ไม่มีเหตุผลมาแทนที่ ไอ้บ้าเอ๊ย! ไอ้บ้าๆๆๆๆ ฉันไม่ไปไหนกับนายหรอกนะ!"

ยัยนั่นเอาสันหนังสือมาฟาดกบาลผม อะไรกันเนี่ย ไม่อยากไปก็บอกดีๆ สิ  

อะไรกัน ผู้หญิงไม่มีเหตุผล งงเฟ้ย! L

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
ไมมันอ่านไม่ชัดอ่ะลินิว มันเป็นแบบ ตัวอักษรหายอ่ะ

เดะอ่านต่อก่อน ท่าทางหนุกน่าดู กรี๊สๆ ><
จากคุณ milk/(o0milky0o) อัพเดตเมื่อ 31/07/2554 19:50:00
ความคิดเห็นที่ 2
หนูก็ชอบรีบอร์นน้าาา
จากคุณ มินะจัง/(MinaCaNoB) อัพเดตเมื่อ 17/06/2554 18:58:39
ความคิดเห็นที่ 3

อ๊าก!!!

เปอร์เซียที่รักกินยาไม่ได้ =[]=!

 

แถมยังจูบกันมาตั้งสองครั้งสองครา!!

 

ช็อกและช็อกค่ะ =_=^^

จากคุณ FaikunG_S.P./(14253faikung) อัพเดตเมื่อ 06/06/2554 18:58:34
ความคิดเห็นที่ 4
จากคุณ Friend/(frienddd123) อัพเดตเมื่อ 01/06/2554 22:01:04
ความคิดเห็นที่ 5
ชอบนางเอกมากมายชอบอฺกับโรเหมือนกันเลย
จากคุณ ploy/(Secondo) อัพเดตเมื่อ 01/06/2554 19:55:08
ความคิดเห็นที่ 6
นางเอกชอบฮิเหมือนกานเหรอเนี่ย คิกๆ
นุกมากอัพไวๆเน้อ

จากคุณ Black_Rose./(pusuda14252) อัพเดตเมื่อ 30/05/2554 19:33:06
ความคิดเห็นที่ 7
55+สงสารรัมมี่จังเลย
จากคุณ พลอย/(lovetiger) อัพเดตเมื่อ 29/05/2554 16:18:16
ความคิดเห็นที่ 8
นางเอกสุดๆ เลยอ่ะ
อยากอ่านตอนต่อไปแล้ว
อัพไวๆ นะ
จากคุณ มินะจัง/(MinaCaNoB) อัพเดตเมื่อ 29/05/2554 15:47:28
ความคิดเห็นที่ 9
เอาเข้าไป

นางเอกนี่ได้ใจจิงๆๆ
จากคุณ แพรว/([email protected]@) อัพเดตเมื่อ 28/05/2554 13:03:17
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 216 ท่าน