Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Buddy game!
SecretG.
13# ดับเบิ้ลเซอร์ไพรส์
17
03/06/2554 23:35:08
602
เนื้อเรื่อง

ฉันมารับพ่อที่สนามบินสุวรรณภูมิกับแม่พ่อฉันไปทำงานอยู่ที่ประเทศอเมริกาเหมือนพี่ชายของฉันพี่ชายฉันไปตั้งแต่ฉันเรียนอยู่ป .6 แล้วพี่จะไปต่อม.4ที่อเมริกาส่วนพ่อนั้นไปหลังพี่สองปีเท่ากับว่าตอนนี้ฉันไม่ได้เจอพ่อมาก็สี่ปีกว่าๆแล้ว แต่ส่วนใหญ่พ่อก็ส่งอีเมลมาให้บ่อยๆล่ะ

แต่ถ้าพี่ชายกลับมาก็คงจะดีฉันไม่ได้เจอพี่มาเกือบเจ็ดปีแล้วฉันไม่เคยบอกใช่มั้ยล่ะว่าตัวเองมีพี่ชาย พี่ฉันชื่อเพสันส่วนมากฉันจะเรียกเพสไม่ก็เพอายุมากกว่าฉันสี่ปีตาดว่าตอนนี้พี่คงเรียนจบแล้วทำไมไม่กลับมานะ-_- อยู่อเมริกากับพ่อถ้าพ่อกลับมาก็น่าจะกลับมาด้วยกันสิ

พิม ช่วยกันหาพ่อสิลูก

ดูอยู่น่ะแม่ แม่ ทำไมพี่ไม่กลับมาด้วยล่ะ

พี่เค้าติดรับปริญญาน่ะ

งั้นเหรอคะ แม่ หนูไม่ได้เจอพี่มาเกือบเจ็ดปีแล้วนะจะจำหน้าไม่ได้แล้วเนี่ย!”

เอาน่า เดี๋ยวลูกก็รู้เอง

แม่ ว่าแต่เซอร์ไพรส์ที่แม่บอกเมื่อวานน่ะคืออะไรเหรอ

เดี๋ยวลูกก็รู้เอง

อะไรน่ะแม่ พูดเหมือนเมื่อกี้เลย

ฉันกวาดสายตาไปทั่วๆ พยายามมองหาพ่อแต่ไปสะดุดตากับคนๆหนึ่งเข้าเป็นผู้ชายผมสีทองตัวสูงหุ่นดีผิวจั๊วะเหมือนผู้หญิงใส่แว่นกันแดสีดำเสื้อยืดคอวีสีขาวธรรมดาและกางเกงยีนส์สีเทาหม่นๆเมื่อเขาเดินมาทำเอาผู้คนตรงนั้นมองกันเป็นแถบๆ ใครกันนะทำไมออร่าพุ่งกระจายซะขนาดนั้นอยากรู้จักจัง*O*

แม่ๆ นั่นใครน่ะ นักร้องเหรอ โคตรเท่เลยอ่ะแม่ฉันหันไปสะกิดแม่ที่อยู่ข้างๆ แม่ก็ตะลึงไปเช่นกัน อะไรจะขนาดนั้น=_=

แม่! เอ๊ะ พ่อนี่นา เดินมากับคนหล่อๆนั่นอ่ะ พ่อ! พ่อ!”

ฉันตะโกนเรียกพ่อแล้วโบกมือให้พร้อมกับวิ่งไปหาพ่อผู้ชายคนนั้นก็ยืนอยู่ข้างๆพ่อ อย่าบอกนะว่าพ่อรู้จักน่ะ >o<

เป็นไงลูก

คิดถึงพ่อมากเลย!”

พ่อก็เหมือนกันแล้วพ่อก็หันไปหาแม่ฉันยืนมองผู้ชายที่อยู่ข้างพ่อมุมปากเขาเหมือนจะยิ้มนิดๆ เขาตกหลุมรักฉันเหรอ แอร๊ยยย!

กลับกันเถอะพ่อพูด

ค่ะ

ฉันเดินไปกับพ่อแต่คนหล่อๆนั่นก็ยังตามมาอยู่ดีตกลงเขารู้จักพ่องั้นเหรอ แอบถามพ่อดีกว่า

พ่อ คนนั้นเป็นใครเหรอ

ใครเหรอ

ที่เดินตามเรามาน่ะ

ไม่นี่ เขาคงเดินตามมาเฉยๆล่ะ

แต่เมื่อกี้เขายืนอยู่ข้างพ่อนะ

เขาไม่ได้อยู่ข้างพ่อน่าเอาล่ะ รถจอดตรงไหน

นั่นค่ะ นั่นไง!”

ถึงจะแปลกใจแต่ฉันก็ไม่ถามอะไร อีตานี่ก็เดินตามพวกเรามาถึงรถและหยุดตรงรถฉัน ทำไมมาอยู่นี่ล่ะไหนพ่อบอกไม่รู้จักไง เขาเป็นคนไทยหรือเปล่าจะได้คุยรู้เรื่อง-_-

แต่ก่อนที่ฉันจะถามอะไรไปเขาก็พูดขึ้นแล้วเสยผม

ถึงไทยซะที ร้อนเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะพ่อ” 
พ่อเหรอหันไปพูดกับพ่อฉันแบบนั้นจะพ่อไหนอีกล่ะ พ่อไปมีเมียเก็บเรอะ!

ใช่ พ่อก็ว่างั้น

หมายความว่าไงน่ะพ่อฉันพูดขึ้นบ้างพ่อไม่ตอบแต่คนหล่อคนนั้นพูดขึ้น

จำฉันไม่ได้หรือไง ไอ้เตี้ย

ไอ้เตี้ยทำไมใช้สรรพนามที่สนิทสนมแบบนี้นะ เขาถอดแว่นกันแดดออกเผลให้เห็นโฉมหน้างามๆ แต่คำนั้นมันค้างอยู่ที่หัวฉันเหมือนกันแฮะ เหมือนจะนึกออกแต่ก็พูดออกมาไม่ได้

นาย…”

พิมเสน

เพส!! เพสใช่มั้ยฉันทำท่าดีใจสุดขีดแล้วหันไปถามเขาพยักหน้าเล็กน้อยทำเอาฉันกระโดดกอดทันที

ทำไมเปลี่ยนไปแบบนี้เนี่ย!!”

ไม่ได้เปลี่ยนนะ หกปีกว่าเอง

ขอดูรูปตอนเด็กหน่อยซิจะได้เชื่อว่านายเป็นเพส

เรียกพี่สิเขาพูดแล้วเปิดกระเป๋าตังค์มาให้ฉันมีรูปฉันกับพี่ชายฉันอยู่คู่กันฉันมองสลับกับคนตรงหน้าก็ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงเท่าไหร่นี่หว่าเมื่อก่อนสงสัยสนิทกันเกินไปเลยไม่เห็นว่าหล่อ!

พี่จริงๆด้วย ทำไมพี่ทำผมทองแบบนี้เนี่ย

เค้าฮิตกันจะตาย เธอไม่รู้หรือไง

ฉันฮิตผมดำ! กลับมามีอะไรหรือเปล่าเนี่ยไหนแม่บอกต้องรอรับปริญญาไง

เธอไม่อยากให้พี่กลับมาหรือไง…”

นี่ๆๆ ถ้าจะคุยกันไปในรถเถอะลูก พ่อกับแม่รอนานแล้ว

ค่ะ

เมื่อเข้าไปนั่งในรถเราก็เปิดประเด็นกันอีกครั้งหนึ่งฉันคิดถึงพี่มากนี่นาฉันไม่รู้ทำไมเราไม่มีความประหม่ากันเลยถ้าไม่ได้เจอกันนานๆฉันจะไม่อยากคุยด้วยเท่าไหร่นะแต่ก็เถอะนี่ก็พี่น้องกันJ

พี่ พรุ่งนี้ฉันไม่อยู่นะ

ไปไหน พี่กลับมาจะไม่อยู่ด้วยกันเลยหรือไง

อย่าเพิ่งบ่นสิ ฉันโดนเล่นเกมบัดดี้ที่โรงเรียนก่อนปิดเรียนก็เลยต้องไปทำอะไรนิดหน่อยน่ะ

พี่ไปด้วยได้มั้ย

ไม่ได้!”

ใจร้ายมากL

ทำหน้าทำตาเข้าอายุเท่าไหร่แล้วเนี่ย-_-”

ยี่สิบเอ็ดใกล้ยี่สิบสองละJ

“-_-^”

รู้มั้ยพี่กลับมาที่นี่เพราะเธอนะ

ทำไมล่ะ

พรุ่งนี้วันเกิดเธอไม่ใช่เหรอไง

เออใช่! จริงด้วยแฮะฉันไม่ทันนึกเลย
      “จริงด้วย! แต่ปีอื่นไม่เห็นกลับมาเลย

เอ้า ก็ปีนี่พี่เรียนจบแล้วน่ะสิ

ชิ

เราคุยกันต่อไปเรื่อยๆจนถึงบ้านแต่พี่ชายฉันก็สัปหงกบ้างเวลามันไม่ตรงกับที่นี่ห่างกันตั้งหลายชั่วโมงฉันเลยปล่อยให้พี่นอนหลับไปก่อน

เมื่อถึงบ้านฉันก็ให้พี่จัดข้าวของให้เรียบร้อยแล้วพาพี่ชายฉันไปกินข้าวตอนเย็นแถมทัวร์กรุงเทพให้ด้วย เพราะหกเจ็ดปีที่แล้วมันเปลี่ยนจนแทบจะจำไม่ได้พี่ฉันนี่ก็ไม่รู้จะตื่นเต้นอะไรนักหนา-_-

นี่คือเซอร์ไพรส์ที่แม่บอกหรือเปล่าเนี่ย

คงอย่างนั้นแหล่ะ

แม่ไม่ยอมบอกก่อนว่าพี่จะมาแถมตอนมาพี่ก็ทำเป็นไม่รู้จักฉันอีกต่างหาก ฉันสงสัยนะว่าทำไมถึงมีคนกรี๊ดพี่เยอะขนาดนี้เนี่ย

เพราะพี่หล่อไง: P”

แหวะ: P”

ฉันกับพี่นั่งอยู่ในบรรยากาศยามเย็นของกรุ่งเทพในร้านอาหารแห่งหนึ่ง แต่พรุ่งนี้คงจะไม่ได้พามาเที่ยวแบบนี้มันเป็นวันเกิดฉันและต้องไปทำภารกิจบ้าบอนั่นด้วยฉันไม่อยากจะเจอซีเคร็ทเลย ทำไมฉันถึงไม่กล้าสู้หน้าเขานะหรือเพราะเขารู้ที่ฉันชอบโปสเตอร์ แต่ฉันก็ยังไม่แน่ใจความรู้สึกตัวเองเหมือนกันแฮะ

พิม เป็นอะไรน่ะทำไมเหม่อๆ

ปะเปล่า

คิดอะไรอยู่เหรอ

คิดถึงใครอยู่ฮะ!”

เปล่าน่า!”

ฮ่าๆ

แล้วพี่ก็เอามือมายีหัวผมจนยุ่ง โอ๊ยยย !ฉันไม่รู้ใจตัวเองอย่ามาถามมม T^T

 

วันรุ่งขึ้น

โปสเตอร์มารับฉันที่บ้านตอนสิบโมงเพื่อไปทำภารกิจบัดดี้อะไรนั่นและที่สำคัญวันนี้วันเกิดฉันJพี่เพสก็ออกไปไหนแต่เช้าไม่รู้นี่ยังไม่กลับมาเลยถ้ารู้ว่าฉันไม่อยู่ต้องโทรมาโวยวายแน่ๆ

ขณะที่ฉันกำลังจะก้าวขึ้นรถไปผู้ชายคนหนึ่งก็เดินมาจากทางด้านหลังพอดีกำลังจะเข้าบ้านไม่ทันได้สังเกตว่ามีรถอยู่(บ้าหรือเปล่าฟะ รถคันเบ้อเร่อมองไม่เห็น!) ฉันรีบลงไปหาพี่ทันทีและโปสเตอร์ก็ทำหน้างงๆและเดินตามฉันลงมา

เพส ไปไหนมาน่ะฉันทักขึ้น

อ้าว พิมไปไหนน่ะ

ฉันถามพี่นะ

อ้อ เอ่อเปล่า ไปซื้อของมาน่ะเขาทำท่าทางแปลกๆแถมเหมือนจะซ่อนอะไรไว้ข้างหลังด้วย ไม่เนียนเอาซะเลยนะเนี่ย !!

อะไรน่ะเพส

อ๋อ ของขัวญเธอไง กลับมาเร็วๆนะ

อืม ไปแล้วนะ

พี่เข้าไปหาแม่เราก่อน

อื้ม

ฉันขึ้นรถไปโปสเตอร์ตามมาแล้วออกรถทันทีฉันลืมไปเลยไม่ได้แนะนำให้เขารู้จักกับพี่ชายฉันเลยนี่นา

เมื่อกี้ใคร?”เขาถามขึ้นด้วยเสียงเรียบๆ

พี่ฉันเอง ลืมไปที่ไม่ได้บอกน่ะ

พี่เหรอ

อ่า ใช่ พี่แท้ๆ

ฉันไม่รู้ว่าเธอมีพี่ด้วยนะเนี่ย!”

งั้นนายก็รู้ได้แล้ว

งั้นเหรอ

ใช่ เพิ่งกลับมาจากอเมริกาเมื่อวาน

เมื่อวานเธอไปรับพ่อไม่ใช่หรอ

ก็ใช่แต่ฉันไม่รู้ว่าพี่จะกลับมาด้วย

ก็ดีไป งั้นเมื่อวานที่เธอกินข้าวก็พี่เธอน่ะสิ

นายเห็นหรอ

อ่อใช่ ฉันเห็นเธออยู่กับคนผมทองๆนี่แหล่ะ

อืม เพสัน ฉันลืมบอกไปสินะ

เพสัน?”

เรียกว่าเพสก็ได้ แต่ควรจะเรียกพี่นะ

เขาไม่ตอบแล้วขับรถไปต่อฉันก็ไม่พูดอะไรอีก


คนที่แฮปปี้เบิร์ดเดย์คนแรกที่ฉันมาถึงที่นี่ก็คือเป้แล้วก็เข้ามากอดฉันยกใหญ่คนอื่นๆก็มองอย่างยิ้มๆแต่ฉันไม่เห็นแม้แต่นายบัดดี้ของฉันเลย ไม่รู้ไปอยู่ที่ไหน

วันนี้ต้องมาทำอะไรซักอย่างไม่ใช่หรอ เพราะฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน

ชะเง้อหาใครน่ะ รู้นะเป้แซว

เปล่าซักหน่อย

หมอนั่นน่ะหรอ เดี๋ยวเธอก็รู้เองแหล่ะ

เปล่าน่า ฉันไม่ได้มองหาเขาซะหน่อย

ฮั่นแน่ เดี๋ยวก็เจอน่า หมอนั่นไม่เบี้ยวหรอก

เป้ ไม่เอาน่า

ฮ่า ๆๆ

ยัยนั่นหัวเราะเหมือนรู้สึกสะใจที่เอาชนะฉันได้ ฉันกับเพื่อนๆนั่งคุยกันไปเรื่อยจนเกือบเที่ยงแล้วอาจารย์ก็ให้เข้าไปในห้อง อ้อ ฉันไม่ได้บอกใช่มั้ยล่ะที่นี่คือคอนโดแห่งหนึ่งในใจกลางเมืองกรุงเทพฉันไม่รู้หรอกนะว่าจะต้องมาทำอะไรแล้วทำไมต้องให้เข้าไปในห้องด้วย และอย่าเข้าใจอะไรอย่างอื่นไปนะ มันคือห้องครัว! ห้องครัวบิลอิน ต้องทำอาหารขนมหวานอย่างใดอย่างหนึ่งก็ได้แต่

จะให้ฉันทำอะไรล่ะ แล้ววทำไมนายซีเคร็ทยังไม่มา? เขาต้องมาช่วยฉันนะ!

ฉันจะทำอะไรดีล่ะเนี่ย T^T

นายปลาหมึก ทำไมนายยังไม่มาเนี่ย อยู่ไหน

สุดท้ายฉันก็คิดออกเลยต้องพินไปหาหมอนั่นก็เรายังไม่มีเบอร์กันอ่ะนะ

นายอยู่ไหนเนี่ย

หันมาสิ

หันมาสิ? หันไปทางไหนเล่า! ฉันมองซ้ายมองขวาดูก็ไม่เห็นวี่แววของตาปลาหมึกนี่เลยซักทาง มันโกหกกันหรือฟะ

ผ่านไปได้ประมาณสองนาทีเขาก็เดินออกมาจากไหนไม่รู้แล้วมาหยุดข้างหลังฉัน ที่ฉันรู้เพราะฉันสัมผัสได้ต่างหากล่ะ

ว่าไงฉันหันหน้าไปหาเขาและทักเขา

นายปลาหมึกยักไหล่แล้วตอบ

ก็ไม่ไง

อืม เราจะทำอะไรกันดี

หมายถึงอะไรนะ?”

เราจะทำอะไรกัน

อ่อ ปะไปสิ

นายเป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย

ทำไมเขาต้องทำหน้าแบบนั้นด้วย ฉันแอบเห็นนะว่าเขาหน้าแดงฉันพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า แปปนะ ขอทวนคำหน่อย

เราจะทำอะไรกัน

มะ

ไม่นะ!! เขาต้องคิดเป็นอย่างอื่นแน่ๆเลย

นายอย่าคิดอะไรบ้าๆนะ นายปลาหมึก!”

เปล่าซักหน่อย เธอร้อนตัวทำไม

ก็กลัวนายเข้าใจผิด ฉันต้องพูดดักไว้ก่อน ไปๆได้แล้ว จะทำอะไรล่ะ?”

เค้กได้มั้ย

ไม่มีปัญหา สวยทำได้J

ยัยโหดเอ๊ย!”

ฉันไม่น่าตกลงไปทำเค้กกับหมอนี่เลยจริง ๆ หมอนี่ทำได้เละและมั่วมาก ๆ แถมอารมณ์เขาก็ดูแล้วเหมือนไปหงุดหงิดอะไรมาซักอย่างก็ไม่รู้ เมื่อเช้าขี้ไม่ออกหรือไงยะ! นายปลาหมึกสุดสวาท(?)(สุทสวาทมาจากไหนเนี่ย –‘)

ฉันว่านายอย่าทำเลย ไปเลย ฉันทำเอง

ทำไมอ่ะ ฉันก็ทำได้นะ

นายทำได้ แต่มั่วมากๆ

เธอก็ทำเอาสิ!”

อย่าเสียงดังสิ ฉันทำอยู่แล้วน่า นายถอยไปห่างๆเลย

ฉันแย่งถ้วยแป้งที่ยังไม่ได้คนให้เข้าที่และยังไม่ได้ใส่น้ำเป็รแค่ผงแป้งธรรมดามาจากมือเขาแต่เขาไม่ยอมปล่อยฉันเลยดึงมัน ใช่!

คุณคิดถูกแล้ว !

มันลื่นหลุดจากมือฉันทำให้ถ้วยมันลอยจากมือฉันไปโปะหน้านายปลาหมึกพอดีทำเอาตั้งแต่หัวจรดเท้าเขาขาวไปทั้งตัว

เฮ้ยยยย!”

เอ่อ หน้านาย ฮิๆ…”ฉันกลั้นยิ้ม

ไม่ต้องขำเลยนะ

ฮ่า ๆๆ หน้านายโคตรขาวเลย ฮาว่ะ

หยุดเลยนะ ยัยโหด เพราะเธอทำให้ฉันต้องโดนแป้งเนี่ย

ฉันเปล่าซักหน่อย ก็ฉันจะดึงถ้วยมาแต่นายจับไว้ทำไมล่ะ มันก็ลื่นจากมือฉันน่ะสิ ฮ่าๆ

เธอนี่มัน…!”

ไปอาบน้ำไป ฉันทำต่อเอง

ฉันเดินเข้าไปถอดผ้ากันเปื้อนสีน้ำเงินทะเลลายตารางสีขาวที่เขาใส่อยู่ออกแล้วผลักเขาเบาๆให้ออกไปจากห้องครัว ดูเหมือนว่าเขาอยากจะพูดอะไรซักอย่างแต่ก็ไม่พูดแล้วเดินออกไป

ฉันมองผ้ากันเปื้อนในมือตัวเองแล้วเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ทำไมฉันต้องไปถอดผ้ากันเปื้อนให้เขาด้วยเนี่ย รู้สึกเดี๋ยวนี้ตัวเองเริ่มมึนบ่อยละ

 

สิบห้านาทีหลังจากนั้นเขาก็กลับมาพร้อมกับหน้าตาที่ดูสดใสขึ้น(มั้ง)และผมที่เปียกปอน นี่กะจะไม่เช็ดอะไรหน่อยเลยเหรอไง! ถ้ามันหยดลงใส่อุปกรณ์ทำขนมจะว่ายังไงกันห๊าาาา

ทำไมนายผมเปียกแบบนั้นเนี่ย!”

ก็สระผมไง

เช็ดผมเดี๋ยวนี้นะ

ทำไมล่ะ

ฉันไม่ชอบ ถ้ามันไปโดนอุปกรณ์ทำขนมจะทำยังไงฮะ เพิ่งจะเปลี่ยนแป้งไปใหม่เองนะ

ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย ฉันไม่ทำให้โดนอยู่แล้วน่ะ

ไม่ได้ ประมาทไม่ได้ ไปเอาผ้ามาเลยนะ!”

เอาเถอะน่า ฉันนั่งรอเธอทำก็ได้

นายมันดื้อจริงๆ นายปลาหมึกจอมดื้อ!”

นี่ ๆ พูดให้มันดีๆหน่อย

ไปเช็ดผมซะ เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก

ฉันไม่เป็นอะไรหรอกน่า ว่าแต่เธอห่วงฉันหรือไงเขาถามแล้วทำหน้ายิ้มๆแบบเจ้าเล่ห์ ให้ตายสิ ฉันพูดอะไรออกไปเนี่ย ฉันไม่ได้ทันได้คิดก็มันพูดออกไปเอง บอกแล้วไงว่าเดี๋ยวนี้มึนบ่อย

ปะเปล่า

บอกมาเถอะน่า ไม่งั้นเธอจะพูดแบบนั้นทำไม

ไม่ต้องพูดแล้ว นายไปหยิบผ้ามาเขาทำตามอย่างว่าง่าย เมื่อฉันรับผ้ามาแล้วก็โยนคลุมไปบนหัวเขาทำเอามันปิดหน้าไปทั้งหน้า

เธอจะทำอะไรเนี่ย

เช็ดผมซะ

ไม่เป็นไรหรอก

เอาหัวมานี่!”

เขายื่นหัวมาให้ฉันอย่างว่าง่ายฉันจับผ้าขนหนูแล้วขยี้ผมให้เขาเบาๆ ให้ตาย ไม่น่าทำแบบนี้เลยนะฉันเคนบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะไม่หวั่นไหวไปกับเขาเด็ดขาดน่ะ

หยุดทำไมล่ะ

นายเช็ดเองเถอะ

เอ้า อะไรกันเนี่ย

ฉันจะทำเค้กต่อ

ยังไม่เสร็จอีกหรอ

ก็แค่รออบ

พิม ถามอะไรหน่อยดิ เธอไปกับใครเหรอ เมื่อวาน ผมทองๆ

ผมทองๆ เมื่อวานที่ไหนน่ะ

ก็ในเมือง

ก็คงจะพี่ชายฉันล่ะมั้ง

งั้นเหรอ

นายเป็นอะไรเนี่ย

เปล่า

“…”

เธอมีพี่ชายด้วยหรือไงกัน

มี เพิ่งกลับมา

อืม

ทำไมนายทำเสียงแบบนั้น

เปล่า

หรือว่านายหึงฉันกันฮะ ฮ่าๆ

เปล่า!”

นายก็ยอมรับมาสิ

ไม่มีอะไร

ทำไมนายต้องทำเสียงแบบนั้นด้วย ฉันไม่ทำแล้ว นายอบเค้กไปละกันนะฉันจะรอกิน

พิม!”

ฉันเดินออกไปนอกห้องแล้วนั่งรออยู่ที่โซฟาเขาเหมือนจะตามมาแต่ไม่ตามมาแล้วหันกลับไปทำเค้กต่อทำไมต้องมาทะเลาะกันด้วยเนี่ยวันเกิดฉันแท้ๆ แต่ดูๆแล้วเขาคงจะไม่รู้ ไม่เห็นจะพูดอะไรซักคำ โอ๊ยยย ! แล้วฉันจะมานั่งนอยด์ทำไมเนี่ย ไม่มีความจำเป็นเลยซักนิด ! เชอะ

ผ่านไปเกือบชั่วโมงเค้กก็อบเสร็จเรียบร้อย(ดูจากท่าทางเขาอ่ะนะ) หมอนี่ก็ทำเป็นนี่นาแล้วทำไมไม่ทำตั้งแต่แรกเนี่ย ปล่อยให้ฉันทำอยู่ได้ ตอนนี้เวลาประมาณบ่ายโมงกว่าๆเกือบจะบ่ายสองแล้วฉันเดินออกไปนอกห้องปล่อยให้เขาเดินตามมาข้างหลังและไม่รู้ตอนไหนเมื่อไหร่ที่เขาจะออกมาสงสัยคราวนี้คู่ฉันทำไม่สำเร็จแน่ๆเลย แต่ช่างมันเถอะ ลืมมันไปซะ ฉันควรจะมีความสุขในวันเกิดของฉัน ถูกมั้ย J

พิมเสน แล้วเพื่อนฉันอ่ะเป้ทักฉันเมื่อฉันเดินมาในล็อบบี้

อยู่ในห้อง

เอ้า แล้วทำไมไม่มาด้วยกัน

ก็ไม่รู้สิ

ทะเลาะอะไรกันหรือเปล่าเนี่ย

เปล่าเมื่อคิดๆไปแล้ว ฉันก็โกรธอะไรเขาก็ไม่รู้ รู้สึกเหมือนไม่พอใจอะไรซักอย่างซึ่งฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

แน่ใจหรอ

ก็คงงั้นล่ะ

ฉันพูดแล้วเดินเลี่ยงไปทางอื่นเห็นโปสเตอร์นั่งอยู่ที่โซฟารับแขกฉันเดินไปแล้วนั่งลงข้าง ๆ เขาช่วงนี้รู้สึกว่าแทบจะไม่ค่อยได้คุยกันเลยทุกทีปิดเทอมทีไรก็ชวนกันไปเที่ยวตลอดแต่ตอนนี้ก็ดันมีไอ้บัดดี้นี่ซะก่อนนี่นา หมอนี่ทำตัวติดหนึบกับยัยเป้ซะเหลือเกินทิ้งฉันเฉยง่ะ T^T

ไง…”ฉันทัก

อืม

นายไม่ค่อยได้คุยกับฉันเลยนะ

คงงั้น ไม่ค่อยจะมีเวลา

นายทิ้งฉันเฉยเลยอ่ะ

เปล่าซะหน่อยเขาเอ่ยยิ้มๆ

นายอยู่กับเป้ตลอด

ก็ใช่

ไม่มีอะไรจะแก้ตัวเลยงั้นหรอ

ไม่มีล่ะ ฮ่าๆๆ

เขาพูดพร้อมกับหัวเราะและผลักหัวฉัน ฉันอมยิ้มน้อยๆ แล้วก็หัวเราะออกมา เหมือนได้ปลดปล่อยก็เราไม่ได้เล่นกันมาตั้งนานแล้วนี่ !!

เธอน้อยใจหรือไง

แน่สิ

ฮ่า ๆ เอาน่า

เอาน่าอะไรฮะ!”

อย่างอนเซ่!”

รู้น่า

ไปละนะ

ทิ้งอีกแล้ว

เปล่าน่ะ เดี๋ยวเธอก็นะรู้เอง

เขาลุกเดินจากไปปล่อยให้ฉันนั่งคนเดียวผ่านไปได้ประมาณห้านาทีเสียงคนก็ดังขึ้นเรื่อยๆ ฉันพยายามมองหาต้นตอนั้นแต่ก็มองไม่เห็นเสียงนั้นเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ๆ เข้ามาใกล้ๆ ฉันฉันหันซ้ายหันขวาพอหันหน้าไปก็พบกับ

เค้กก้อนโตประมาณหลลายปอนด์อยู่อยู่ตรงหน้าฉันและคนที่ถือก็นายซีเคร็ทและเพื่อนๆบัดดี้อีกสี่คู่เป้และโปสเตอร์ยืนอยู่ข้างหน้าข้าง ๆกับซีเคร็ททุกๆคนยิ้มให้ฉัน แล้วไปก็ดับลงพร้อมกับเสียงเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์ดังขึ้น

~Happy Birthday….~

เฮ !!!!

 

 ช่วงนี้เรียนค่ะ ไม่ค่อยว่างลง ขอโทษนะคะ :(



ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 232 ท่าน