Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
My Baby ไม่บอกหรอกคับว่า...รักคุณแล้ว
ฺBookworm ^()^
มีงานเข้าๆ >( ) <!!
3
07/07/2554 16:08:41
657
เนื้อเรื่อง

สรุปว่าใครชนะฟะ ผู้ชายหมายเลขสาม

น้องผู้หญิงสิวะ ไม่เห็นเหรอว่าไอ้นั่นรีบเบิ่งรถหนีไปเลยน่ะผู้ชายหมายเลขหนึ่ง

เฮ้ย! แต่น้องผู้หญิงสภาพแย่กว่าพี่ชายคนนั้นอีกนะ! ดูสิตัวมีแต่น้ำขังดำปี๋เลยแถมยังโคตรเหม็นอีกต่างหากผู้ชายหมายเลขสองว่าต่อ

นี่!! หยุดยุ่งเรื่องของคนอื่นซักทีได้มั๊ย!!!” คำพูดของฉันส่งผลให้ผู้ชายพวกนั้นรีบวิ่งเตลิดเปิดเปิงไปคนละทิศคนละทางเลยทีเดียว อาจเป็นเพราะเขาได้เห็นถึงความน่ากลัวของฉันตอนที่ทะเลาะกับไอ้หัวเม่นมั้ง พูดถึงหมอนั่นก็ทำให้ฉันคิดถึงแหวนขึ้นมาทันที เฮ้อ~ กลุ้มชะมัด

สภาพฉันตอนนี้อย่างกับเด็กจรจัดเลยแฮะ  รองเท้าก็ไม่ใส่(ก็ขว้างใส่ไอ้บ้าเติ้ลไปแล้ว) ตัวก็เปียกโชกและมอมแมมแถมยังเหม็นกลิ่นน้ำขังติดตัวด้วย(ฝีมือไอ้หัวเม่นนั้นแหละ) ผมสีบลอนซ์ของฉันก็ดูยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงเพราะถูกไอ้หัวเม่นทึ้งหัว ให้ตายสิ! ฉันรับสภาพของตัวเองในตอนนี้ไม่ได้จริงๆ  =_=

หนีออกจากบ้านมาเหรอจ๊ะ ไปอยู่กับพี่มั๊ยเอ่ย

ไม่เป็นไรค่ะลุง เก็บเงินลุงไว้เป็นค่าฌาปนกิจศพตัวเองเถอะ เดี๋ยวจะไปเดือดร้อนญาติๆของลุงซะเปล่า -0- ฉันส่งยิ้มเหยียดๆให้กับคุณลุงที่มีอายุประมาณห้าสิบต้นๆที่เดินเข้ามาทำกรุ้มกริ่มใส่ฉัน แหม เรียกตัวเองว่าพี่ช่างไม่เจียมสังขารเล้ย

ลุงเลิงที่ไหนล่ะจ๊ะ พี่ยังเป็นวัยรุ่นอยู่เลยนะ ปะไปอยู่กับพี่วัยรุ่น (แง้มฝาโลง) ล่ะสิ ที่อยู่ตรงหน้าฉันยิ้มโชว์ฟันปลอมให้และเข้ามาจับมือ ฉันจึงปล่อยหมัดใส่หน้าเขาเป็นการตอบแทน เพี้ยง! ขอให้ฟันปลอมหลุดเข้าไปในลำคอด้วยเถอะ

ผัวะ!

 รีบไปซะ! ก่อนที่ฉันจะส่งลุงไปอยู่เป็นเพื่อนยมทูตที่นรกน่ะ

ไม่! พี่ยังไม่ได้ไปหาน้องมิยาบิเลยนะ พี่ยังไม่อยากต๊ายย ตาคุณลุงร้องไห้ฟูมฟายแล้วรีบวิ่งจากไป นี่ล่ะน้าที่เขาว่า แก่แล้วยังมีไฟ~

     

ที่บ้านฉัน

ไข่เจียว ไข่ต้ม ไข่ดาว และไข่ตุ๋น ถูกจัดเรียงไว้บนโต๊ะอาหารอย่างระรานตา ทำเอาคนที่ร่วมรับประทานอาหารในมื้อนี้ตะลึงไปเลย

นึกยังไงถึงได้ทำอาหารเย็นให้พวกเรากินล่ะฮึ แม่

สงสัยจะกินยาผิดขวดพี่แวมพ์

ไม่หรอก ยัยนี่มันไม่เต็มมาตั้งนานแล้วยัยกองกอย

เมี้ยวๆ~ (ผงกหัวสองที) เออ ให้มันได้อย่างนี้สิ มัมมี่!

จะไม่กินกันใช่มั๊ย งั้นเก็บนะ ฉันพูดพร้อมทำท่าจะเก็บอาหารแสนวิเศษ (ตรงไหน) ฝีมือตัวเองออกไป เผื่อจะมีคนเรียกให้หยุดเหมือนที่ในหนังเขาทำกันตอนงอนๆกันอ่ะ ^^

เก็บไปเลย สามคนแม่ลูกประสานเสียงกันโดยมิได้นัดหมาย (มัมมี่ก็แอบผงกหัวตาม -*-)

ใจร้าย ช่วยรั้งกันสักหน่อยจะได้มั๊ย! T_T

 ใครไม่กินก็ไม่ต้องกิน...ขอแค่ให้คุณแม่ที่รักกินคนเดียวก็พอ ได้มั๊ยคะ ฉันทำหน้าเศร้า หน้าสงสาร

แกต้องบ้าไปแล้วแน่ๆเลยจูออน แม่มองฉันอย่างหวาดหวั่น ฉันจึงทำหน้าแอ๊บแบ๊วสุดฤทธิ์ ปากจู๋ ตาโตๆ O3O เผื่อ เด็จแม่จะสงสารมั่ง

หนูไม่ได้บ้า หนูแค่อยากทำดีกับแม่ เผื่อแม่รู้เรื่องแหวน โทษหนักจะได้เป็นเบา -^-

เอาล่ะๆ กินข้าวกันเถอะ แม่พูดพร้อมกับตักไข่เจียวคำโตเข้าปาก

 กินแล้วจะไม่ตายใช่มั๊ยแม่ ยัยกองกอยถามขณะที่กำลังลูบหัวมัมมี่สัตว์เลี้ยงสุดรัก

       ยัยกองกอย!” ฉันเอ็ดใส่น้องสาว

        ช่วยตอบฉันทีเถอะว่านี่คือคำพูดที่กลั่นกรองออกมาจากสมองแล้ว -_-

       ฉันพูดเล่นหรอกน่า ฝีมือพี่เนี่ยอร่อยสะท้านฟ้าอยู่แล้ว ฉันยิ้มรับคำชม (มั้ง) ของน้องสาว

       เสียงยัยกองกอยคุยกับมัมมี่แมวพันธุ์เปอร์เซียตัวอ้วนพีสีขาวดังขึ้นมาเป็นระยะๆ -*-

       ในขณะที่พี่แวมไพร์แหย่และหัวเราะคิกคักกับแม่อย่างสนุกสนาน ทุกคนดูมีความสุขสนุกสนาน มีแต่ฉันคนเดียวที่ทุกข์และฉันก็ไม่สามารถเล่าความทุกข์ของตัวเองให้ใครฟังได้ ถ้าเล่าให้พี่แวมไพร์ฟังนอกจากจะไม่ช่วยแล้วยังจะถูกดุอีก U^U เล่าให้ยัยกองกอยฟังมันก็จะต้องไปบอกแม่ -*- เล่าให้แม่ฟังโดนปาดคอตาย -0- เฮ้อ~~ เศร้าได้อีก

ปิ๊ง! ป่อง!

ใครมานะ แม่พูดพร้อมกับลุกจากเก้าอี้เตรียมจะไปเปิดประตูรับต้อนแขก แต่ก็ชะงักไป เอ่อ...ถ้าหากว่าเป็นเท้าแชร์ล่ะแม่พึมพำเบาๆแล้วหันไปสบตาลูกๆเป็นเชิงว่า ใครก็ได้ไปเปิดประตูแทนแม่หน่อย

หนูป้อนข้าวให้มัมมี่อยู่ค่ะ ยัยกองกอยพูดตัดบทพร้อมกับยัดข้าวใส่ปากให้มัมมี่ไม่ยั้งมือ

ฮัลโหลว่าไงนะ ฮะ! ไม่ได้ยิน พี่แวมพ์แกล้งคุยโทรศัพท์แล้วเดินขึ้นบันไดชั้นสองไป

หนูไปเปิดให้ก็ได้ค่ะ แม่ทำตาโตแทบถลนออกมาจากเบ้าตาเมื่อฉันเป็นคนรับอาสาไปเปิดประตู ท่านผู้อ่านอาจสงสัยว่า ทำไมไม่มีใครอยากต้อนรับแขกที่อาจเป็นเท้าแชร์ของแม่ เหตุผลก็คือถ้าใครไปเปิดประตูบ้านแล้วเจอกับเท้าแชร์แม่ให้จ่ายค่าแชร์ให้แม่ด้วย -_-

เอาฟะ! จ่ายค่าแชร์ให้แม่อาจโดนลดโทษเรื่องแหวน (ยังแอบหวังลมๆแล้งๆ) ก็ได้

ปิ๊ง! ป่อง!

ฉันเดินไปเกือบจะถึงหน้าประตูรั้วก็ต้องรีบชะงักฝีเท้าทันที ขะ...แขกผู้มาเยือนคนนั้นดูคุ้นตามาก ฉันว่าไม่คุ้นละแต่มันใช่เลย ถึงแม้ว่าเขาจะก้มหน้าก้มตาอ่านแผ่นกระดาษที่อาจเป็นที่อยู่ของฉัน แต่ฉันก็จำเขาได้เขาคือเอกซ์ตร้า! O( )O

แว้กกก! นี่เขาตามมาทวงหนี้ถึงที่บ้านฉันเลยเรอะ เขารู้ที่อยู่ของฉันได้ไงเนี่ย แย่แล้วๆ ฉันต้องรีบซ่อนตัวก่อน ฉันเข้าใจความรู้สึกของลูกหนี้ที่โดนตามทวงนี้ก็คราวนี้ล่ะ TOT

ใครมาเหรอ อ้าวแล้วนั่นแกหนีอะไร ยัยจูออน!” แม่ตะโกนถามฉันที่วิ่งหาที่หลบระหว่างที่เก็บถ้วยชามไปล้าง

แม่คะ ถ้ามีใครถามถึงหนูแม่โกหกไปเลยนะว่าไม่รู้จัก ไม่เคยเห็นหรืออะไรประมาณนี้นะคะ!” ฉันพูดเร็วจนหายใจแทบไม่ทัน แม่ยังทำหน้างง ส่วนยัยกองกอยนี่สิ สายตามันช่างจับผิดเหลือเกิน

ยัยจูออนแกบ้าไปแล้วจริงๆ แม่สัญญานะว่าจะไม่ใช้กำลังกับแกอีกต่อไป!” 

ชู่ว์ อย่าเสียงดังสิแม่ ฉันกระซิบกระซาบให้แม่

ฉันต้องหาที่ซ่อนตัวด่วน อ่า...เจอแล้วหลังโซฟาที่แหละเหมาะที่สุด    ^()^ หวังว่าหมอนั่นคงไม่เข้ามาในบ้านฉันนะ ไม่หรอกหมอนั่นไม่เข้ามาแน่เพราะไม่มีใครเชิญเข้ามานี่นา ^.^

เชิญเข้ามาข้างในก่อนเลยค่ะ +0+”

O_O

ยัยกองกอยพาใครมานะ ขอดูนิดนึงละกัน หวังว่าคงไม่ใช่...

อะ...เอกซ์ตร้า!” โผล่หัวขึ้นมาจากขอบโซฟาเล็กน้อย

อ้าว หวัดดีจ้า เป็นเพื่อนยัยกองกอยเหรอลูก ^___^” แม่ยิ้มกว้างให้กับแขกผู้เยือน

ส่วนฉันในตอนนี้แทบอยากจะมุดดินหนีไปให้รู้แล้วรู้รอด

ไม่ใช่หรอกแม่ เขามาหา

O.O

ไม่นะ อย่าบอกนะว่ามาหาฉัน ม่ายย

เขามาหาพี่แวมพ์ คือเขาเป็นเพื่อนพี่แวมพ์น่ะค่ะ +0+ยัยกองกอยพูดเสียงหวายเจี๊ยบ

อ่อย~ มาหาพี่แวมพ์ แปลว่าไม่ได้มาทวงหนี้จากฉัน เย่ วู้ๆ เขาไม่ได้มาทวงหนี้ ^.^

แวมพ์! เพื่อนมาหาน่ะลูก แม่ตะโกนเรียกพี่แวมพ์ที่ตอนนี้กบดานอยู่ชั้นสอง

เป็นเพื่อนแวมไพร์เหรอลูก คงสนิทกันมากสินะเพราะแม่ไม่เคยเห็นใครมาหาเขาที่บ้านเลยแม่ยิ้มหวานๆใส่ตานั่น แม่อย่าบอกนะว่าแม่จะกินหญ้าอ่อน ถ้าแม่มีกิ๊ก เค้าจะฟ้องพ่อ ถ้าพ่อรู้นายเอกซ์ตร้าไม่ตายดีแน่ ฮิๆ หาเรื่องไถ่แหวนได้แล้ววุ้ย ^.^

ฮะ เราอยู่กลุ่มเดียวกัน ผมชื่อเอกซ์ตร้านะฮะ หมอนั่นบอกอย่างสุภาพเรียบร้อย สร้างภาพชัดๆเลย แม่อย่าไปเชื่อมันน้า

จ้ะ นั่นไงตาแวมพ์มาพอดี แม่ไปล้างจานก่อนนะลูกเดี๋ยวจะหาอะไรมาให้ทานเล่น

ตราบใดที่เอกซ์ตร้ายังอยู่ในบ้านฉัน นั่นก็หมายความว่าฉันจะต้องใช้โซฟาตัวนี้เป็นที่หลบซ่อนตัว

ไอ้ตร้าซ์ มีไรเหรอวะ พี่แวมพ์พูดหลังจากเดินลงจากบันไดมาแล้วพร้อมโทรศัพท์แบล็คเบอเร่อของพี่แกน่ะแหละ

อ๋อ คือว่าฉันมีธุระให้แกช่วยนิดหน่อยน่ะ ได้มั๊ย

อืมได้ นั่งก่อนดิ

นายเอกซ์ตร้าหย่อนก้นลงมานั่งบนโซฟาตามคำชวนของเจ้าของบ้านอย่างแรง แรงมากจนก้นของเขากระแทกโดนหัวของฉันเต็มๆ ว้าก! เขานั่งบนโซฟาตัวเดียวกับที่ฉันแอบอยู่เหรอ >,<

เจ้าพระคุณ ขออย่าให้เขาหันหลังมาเล้ยย =_=! << เหงื่อตก

มีอะไรให้ฉันช่วยล่ะ

คือฉันอยากให้แกช่วยหาแม่บ้านให้หน่อย พอดีว่าแม่บ้านคนเดิมลากลับบ้านสามเดือนน่ะ เอกซ์ตร้าพูดแล้วโยกตัวไปมา โฮก คราวนี้หลังของเขาโดนใส่หัวฉัน หมอบฉันต้องหมอบลงอีกนิดเพื่อไม่ให้อวัยวะส่วนไหนของเขามาโดนใส่หัวฉันอีก อึ้บ!

จูออนไปทำอะไรตรงนั้นน่ะ ยัยกองกอยถามฉันพลางใส่รองเท้าและอุ้มมัมมี่ออกจากบ้านไป มันถามแบบไม่ต้องการคำตอบ แต่ฉันรู้สึกว่าคนแถวนี้ต้องการคำตอบนะ -0-

ขวับ!

เอกตร้าหันหลังมาดูฉันทันทีที่รู้สึกตัวว่ามีสิ่งมีชีวิตสิงสถิตอยู่หลังโซฟาตัวที่เขานั่งอยู่ ตาย! แน่ๆ

ม่าย! เขาจะเห็นฉันไม่ได้นะ ฉันยังไม่มีเงินสามแสนมาใช้คืน Y( )Y

ทำอะไรน่ะ เอกซ์ตร้าถามเมื่อเห็นฉันยัดหัวเข้าไปใต้โซฟาอย่างยากเย็น

หะ หากิ๊ฟติดผม ทำเสียงขึ้นจมูกไม่ให้เขาจำเสียงได้

อย่าไปสนใจเลย น้องสาวคนนี้ของฉันไม่ค่อยเต็มน่ะเสียงของพี่แวมพ์ดังมาไม่ไกลจากที่ที่ฉัน (แอบ) อยู่ จะด่าหรือขอบใจดีนะ -_-:

ใช่อย่ามาสนใจฉันเลย อย่ามาสนใจช้านน T^T

ให้ช่วยหามั๊ย

ไม่ต้อง!” ฉันรีบปฎิเสธทันควัน แต่ไม่ทันแล้วเพราะตอนนี้เขากำลังช่วยฉันหากิ๊ฟติดผมอยู่ข้างๆ นี่เอง

นายจะมามีน้ำใจอะไรตอนเน้!

ว่าแต่ กิ๊ฟของเธอสีอะไรอะ

“>_<” ยังคงพยายามยัดหัวเข้าไปใต้โซฟา

หัวเธอติดเหรอ มาฉันช่วยดึงนะ พยายามดึงตัวฉันออกจากใต้โซฟา

ฉันสู้แรงเขาไม่ไหว หัวฉันจะหลุดออกจากใต้โซฟาแล้ว ถ้าหัวฉันหลุดออกจากใต้โซฟาเขาก็จะเห็นหน้าฉันเต็มๆ  ไม่นะ ฉันต้องทำอะไรซักอย่างแล้ว

อึ๊บ! มันแน่นมากเลยนะ เขายังพยายามดึงฉันออกจากใต้โซฟา

อย่าดึงเซ่! อยากเห็นหน้าฉันมากหรือไง >.<

หัวฉันจะหลุด(จากใต้โซฟา)แล้ว ทำไงดี  อ๊ะ! ผ้าอะไรเนี่ยเอามาใช้แก้ขัดก่อนละกัน

ปั๊ก!

หัวฉันหลุด (จากใต้โซฟา) แล้ว แอ๊ว แอ๊ว  (จะเอคโค่เพื่อ - -*)

เฮ้ย!” เอกซ์ตร้าสะดุ้งโหยงกับใบหน้าที่ถูกคลุมด้วยผ้าผืนโตของฉัน

ฉันเอาผ้าที่คลำเจอใกล้ๆมือมาคลุมหน้าคลุมตาก่อนที่เอกซ์ตร้าจะดึงฉันออกมาจากใต้โซฟา ต้องยกนิ้วให้กับสมองส่วนซีรีบรัมของฉันที่คิดวิธีไม่ให้เขาเห็นใบหน้าที่แท้จริงของฉันทันเวลา

แกเอาผ้าขี้ริ้วมาคลุมหน้าทำไมจูออน พี่แวมพ์มองหน้าฉันอย่างรังเกียจเดียดฉันท์

หา! ผ้าขี้ริ้วก็ว่าได้กลิ่นตุๆ =_=;

ฉันว่าน้องแกดูแปลกๆนะ ไม่รู้ฉันคิดไปเองรึป่าวว่าน้องแกกำลังหลบหน้าฉัน เอกซ์ตร้ามองหน้าฉันอย่างจับผิด

ฉันเริ่มเห็นลางร้ายลอยมาใกล้ๆแล้ว หนีขึ้นไปอยู่ชั้นสองดีกว่า -0-

จะไปไหนน่ะ เอาผ้าขี้ริ้ววางไว้บนโต๊ะเดี๋ยวนี้พี่แวมพ์พูดเสียงแข็งกับฉัน

ตายล่ะถ้าฉันถอดผ้า(ขี้ริ้ว)เขาต้องเห็นหน้าฉันแน่นอนเลยอ่ะ ทำยังไงดี

ฉะ...ฉันแค่จะเอาไปเช็ดระเบียงเฉยๆ คือฝุ่นมันเกาะน่ะ ฉันแก้ต่างหน้าไป หวังว่าคงจะหยุดอยู่แค่นี้นะ

แต่แม่เพิ่งจะเช็ดไปชั่วโมงที่แล้วเองนะ พี่แวมพ์พูดขัดขึ้นมา

เอาอีกแล้ว ทำไมพี่แวมพ์ชอบขัดฉันอยู่เรื่อยเลยนะขอสักครั้งไม่ได้เหรอคร้า ขอให้หนูได้รอดพ้นเงื้อมมือของซาตานตนนี้หน่อยเหอะ

อ๋อ ก็ตั้งชั่วโมงที่แล้วอ่ะ ตอนนี้ฝุ่นมันก็คงจะเกาะระเบียงหนาเป็นนิ้วแล้วล่ะมั้ง ฉันพูดพลางเสยผม (แบบว่าเสียอารมณ์ที่โดนขัดอ่ะ) แต่แล้วมือฉันก็พลาดไปโดนผ้าที่ปิดบังใบหน้าฉันอยู่จนร่วงลงไปกองกับพื้น

TOT

แย่แล้วฉันจะทำยังไงดี ตายแน่ๆ ตายหยังเขียดแน่ๆเลย

เธอ! ยัยปีศาจสมองกลวง!!!” เอกตร้าตะโกนเสียงดังหลังจากเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของฉัน  YOY

โฮๆ งานเข้ายัยจูออนแล้วค่าาา~


ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
ขอบคุณที่ติดตามนะคะ 


เพื่อนๆแวะมาช่วยบอกลิ้งค์หน่อยนะคะ  เราจะได้ไปตามเก็บให้ ^^


จากคุณ GookGay/(GookGay) อัพเดตเมื่อ 11/10/2554 12:18:08
ความคิดเห็นที่ 2
เอ่อ ครอบครัวนางเอกเป็นผีหรอคะ 555
มีแวมพ์ คาดว่าน่าจะย่อมาจากแวมไพร์
มีกองกอย มีจูออนอีก อึ่ย~! 
ฮามากค่ะ
จากคุณ nuunka/(nuunka) อัพเดตเมื่อ 18/09/2554 09:02:15
ความคิดเห็นที่ 3
สนุกค่ะ ฮามาก ๆ 5555555555
จากคุณ chanalsapque/(jamsaichacha) อัพเดตเมื่อ 04/07/2554 16:54:47
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 136 ท่าน