Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Black Floral
Secret เด็กข้างบ้าน
Black Floral 8
11
17/05/2554 13:21:55
1034
เนื้อเรื่อง

8

IF I’m bad enough to be able love you

 

 

 

            เออน่า ฉันแค่จะพูดว่าเธอเอาเวลาไปฝึกให้ตัวเองรอดตายจากเรื่องบ้าๆ นี้ก่อนจะดีมั้ย ถ้าเธอเป็นอะไรขึ้นมายิ่งจะทำให้พี่เดย์ลำบากนะ แทนที่จะตัวเป็นภรรยาที่ดีดันทำตัวเป็นยัยแก่น่ารำคาญหึงหวงนู่นนี่ไปเรื่อย อยู่เฉยๆ ทำตัวเป็นผู้หญิงที่ผู้ชายรู้สึกเป็นตัวของตัวเองมากที่สุดเวลาอยู่ใกล้ ฉันว่ามันเวิร์คกว่านะ

            O_O!

            บรรยากาศอะไรพาไปเมื่ออยู่ดีๆ คำพูดของคนบางคนก็ฉุดให้ฉันนึกถึงและเตือนกับตัวเองอีกครั้ง มือที่กำแน่นกลับคลายลงปล่อยให้สายลมปลิวพัดผ่านไปหอบอารมณ์โกรธฉันหายไปด้วย

            เดย์คง จะเกลียดฉันแน่

            เฮ้อฉันว่าแล้วต้องเป็นแบบนี้

            “…นายคงรู้ว่าจะต้องเป็นแบบนี้ฉันทำเสียงเซ็งแล้วหันไปมองร่างผมบลอนด์ที่ยืนเท้าสะเอวอยู่บนหาดทราย

            ถ้าพี่เขาไม่พูดคำนั้นออกมา เธอก็คงจะยังไม่รู้สึก

            นายก็เลยให้ฉันได้ลิ้มลองสมใจสินะฉันพ่นลมหายใจสั้นๆ แล้วค่อยๆ เดินขึ้นหาดผ่านร่างสูงไปเฉยๆ

            ฉันอยากให้เธอได้คิด เพราะคนหัวดื้ออย่างเธอมันไม่มีวันเข้าใจอะไรได้หรอกถ้าไม่เจอกับตัวเองจริงๆ

            “…” นายจะรั้งฉันไว้ทำไมเทล ตอนนี้ฉันอึดอัดจนรู้สึกจุกอกไปหมดแล้ว

            จริงๆ นะ เลิกทำแบบนี้เถอะ นาร์ชา

            ฉันคิดได้เองน่า ไม่ต้องบอกฉันก้มหน้าพูดเสียงสั่นจนคนที่จับแขนฉันอยู่เผลอเพิ่มแรงบีบมากขึ้น

            เทล ฉันเข้มแข็งพอ

ติ๋ง..

            และแล้วหยดน้ำใสก็ไหลรินอาบแก้มหยดลงบนพื้นทราย ฉันกลั้นมันจนวินาทีสุดท้ายและพอฉันได้เปิดปากพูดออกไป ความอดทนที่มีอยู่ก็พังทลายในพริบตา คนร่างสูงจึงใช้แรงดึงแขนให้ตัวฉันเข้าไปในอ้อมกอดของเขา ฝ่ามือใหญ่ลูบผมบลอนด์ยาวของฉันอย่างแผ่วเบา

            คนทุกคนมีจุดอ่อน และสำหรับคนที่เข้มแข็งและร้ายกาจอย่างเธอ

            “…”

            ก็คือ หยดน้ำตาที่เผลอให้คนอื่นได้เห็น

 

 

 

            เช้าวันถัดมา

 

            ฉันเลือกที่จะแหกตาตื่นตั้งแต่หกโมงเช้าเพื่อจะมาเก็บภาพบรรยากาศสวยๆ บนชายหาดที่ค่อนข้างจะส่วนตัว ฉันใช้กล้องโทรศัพท์มือถือเก็บภาพต่างๆ ตัวเองก็เดินเล่นกินลมจนตัวจะบวมเป็นบอลลูน ฉันเลือกที่จะใส่เสื้อยืดสีครีมอ่อนกับกางเกงยีนต์ซีดสามส่วนมาใส่ ก็เพราะเสื้อผ้าใหม่ที่อีตาเทลเลือกให้มันช่าง -_- จะแมนเหลือเกิน

แชะ!

            ฉันเก็บภาพพระอาทิตย์ดวงกลมโต

แชะ!

            หมู่นกที่บินกันเป็นกลุ่มๆ

แชะ! แชะ แชะ แชะ!

            และเลื่อนตำแหน่งมาเรื่อยๆ โดยไม่จับจุด ตาก็จับจ้องอยู่กับหน้าต่างโฟกัสจน

แชะ

            ฉันจะถ่ายต้นมะพร้าว =_= แต่ไหงทำไมใบมันถึงเป็นสีดำ แถมลูกมันก็สีไข่เหมือนผิวฉันอีก เอ๋..มันอยู่ตั้งไกลแต่ทำไมฉันถ่ายได้ใกล้จัง

            เออฉันโง่เอง -_- ก็ใครบางคนเดินเข้ามาตรงหน้ากล้องฉันพอดีไง แทนที่จะได้ลูกมะพร้าวกลับไปดูเล่นที่บ้านกลับได้หน้าหมอนี่เต็มๆ ซะงั้น เจริญหูเจริญตาตายเลย -_-^

            นาร์ล

            อ่าว เดย์เองเหรอ? ” ฉันรู้สึกแปลกใจที่มนุษย์เพศชายที่ฉันเห็นในคราวนี้ไม่ใช่อีตาพ่อหางวัวอย่างที่ใจคิดเอาไว้ ตัวติดกันหลายวันเลยทำให้ในหัวมีแต่หน้าหมอนั่นตลอด Y_Y

            ตื่นเช้าจังนะ

            อื้ม ก็ปกติเวลามาเที่ยวทะเลอยู่แล้วฉันตอบแบบไม่ใส่ใจอะไรยกโทรศัพท์แชะภาพต่อพลางเดินแยกไปทางอื่น

            นาร์ล

            “…” ฉันหันกลับมาทำหน้างงใส่มิดเดย์ที่วิ่งเข้ามาจับแขนฉันไว้ไม่ให้ไปไหน

            หน้านาร์ลไปฟัดกับหมาที่ไหนมาน่ะ -_-+”

            โธ่เว่ย!! =[  ]=!! ไอ้เราก็คิดว่าจะมาง้อ ดันมาถามว่าไปฟัดกับหมา นี่มันนิยายรักของฉันเปล่าวะเนี่ย TOT

            คนสวยงอนไม่ลงอีกแล้ว เซ็งจิตแทน +_+;;

            กอลิล่าน่ะ ไม่ใช่หมา

            งั้น…”

            ใช่! ดูเหมือนเราสองทีมจะโดนจู่โจมเหมือนกันฉันตัดบทพูดแล้วสะบัดมือ ยกโทรศัพท์กดชัตเตอร์เดินเรียบชายหาดไปเรื่อยๆ โดยที่มีมิดเดย์คอยวิ่งตามข้างๆ

            งั้น

            ใช่ เมื่อวานแผลเห็นชัดกว่านี้ แต่ได้พักก็ดีขึ้นมากแล้ว ขอบคุณที่เป็นห่วง

            แต่

            ใช่ แทนที่จะพักนาร์ลกลับมาเหวี่ยงใส่เดย์และแฟรี่ ทำให้เธออาจจะช็อคคาเตียงไปเลย

            แล้ว

            ใช่ เดย์ทะเลาะกับนาร์ล มันรุนแรงมากเลย แต่สุดท้ายนาร์ลผิดเอง

            ไม่

            ใช่ นาร์ลไม่ได้ประชด แต่รู้สึกจริงๆ เดย์ไม่จำเป็นต้องมาตามนาร์ลหรอก กลับไปทำหน้าที่ต่อเถอะ

            ไม่ งั้นถ้า

            โอเค นาร์ลจะอยู่คนเดียวซักพักถ้าเดย์จะกลับไปเฝ้าแฟรี่ก็เชิญตามสบาย

พลึ่บ

            เฮ้ยเดย์ เอาโทรศัพท์นาร์ลไปทำไม!”

แชะ!

            เยี่ยมเลย -_-^ ฉันกะจะเก็บรูปสวยๆ เอาไว้ระลึกแต่ดันได้ภาพยัยบ้าที่ทำหน้าแยกเขี้ยวใส่แฟนตัวเองกลับไปไว้ระทึกอีกด้วย

            ลบภาพซะ

            ไม่

            เดย์ ถ้าไม่ลบก็เอาคืนมาให้นาร์ล -_-^” ฉันเริ่มอารมณ์บ่จอยอย่างรุนแรง แต่นัยต์ตาสีน้ำตาลลูกโอ๊คของคนตรงหน้าก็แวววับขึ้นทันใดที่ได้แกล้งฉัน

            ไม่

            ใบ้กินหรือไง ถึงได้แต่พูดคำว่า ไม่! ”

            ได้อีกคำ

            “…”

            รักนาร์ลที่สุดในโลก >O<”

            “+_+ ไม่ตลก รีบไปดูแฟรี่เถอะเผื่อยัยนั่นอยากได้อะไรจะได้ประเคนให้ทัน

            “T^T ก็เดย์อยากอยู่กับนาร์ลนี่

            เอาโทรศัพท์มาฉันเลิกคิ้วสูงเท้าสะเอวทั้งสองข้างก่อนจะยื่นแขนออกมาแล้วยกฝ่ามือพัดเข้าหาตัวเอง

            “^_^ ม่ายย

            โธ่! อยากได้ก็เอาไปเลย!! ” ฉันใส่อารมณ์กะจะเดินกระทืบเท้าออกไปแต่ก็อีกครั้งที่ถูกรวบแขนเอาไว้จากคนที่แรงเยอะกว่า เดย์จับแขนฉันไว้ทั้งสองข้างและหมุนตัวให้ตัวฉันหันมาอยู่ในอ้อมกอดเขา

            ไม่เอา

            ไม่เอาก็โยนทิ้งทะเลไปเลยปะ!!! ”

ฟิ้ววว จ๋อม

           

            มิดเดย์!! ”

            “YOY ซอรี่หลุดมือ

พลั่ก!

            ฉันดันตัวเขาออก ตอนนี้ฉันโกรธใบหน้าผู้ชายคนนี้ที่สุด ยิ้มแย้มขี้เล่น เหมือนกลายเป็นคนอีกคนไปได้ นี่เขาคิดว่าฉันเป็นใครกัน! ฉันผลักเขาไปไกลพอสมควรตัวเองจึงรีบวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

ตึกตึกตึกตึกตึก

พลึ่บ

            “..!! ”

โครม!!

            บ้าเอ้ย อะ..โอ้ย! ” ตัวฉันทรุดลงกับพื้นทรายหลังจากที่จะรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งต่อ ฉันปาดน้ำตาที่เริ่มเอ่อรอบดวงตาเพราะความเจ็บที่พลุ่นพลั่นเข้ามา ฉันสาบานเลยว่ามันเจ็บโคตรๆ อ่ะ TOT!

            นาร์ล! ”

            อย่าเข้ามานะ! ”

            เฮ้ย นี่นาร์ลเป็นอะไร เดย์จะเข้าไปดูที่ข้อเท้านาร์ลเนี่ยไม่รู้ว่าแพลงหรือหักหรือเปล่าไง

            ไม่ต้อง! ไปเรียกเทลมา

            ไปเรียกมันมาทำไม เดย์แฟนนาร์ลนะ -_-+”

            ทำตัวอย่างกับไม่ใช่แฟน ไม่ต้องหรอกขอบใจ

            “=_=** ข้อเท้าแดงซะขนาดนั้นยังจะดื้ออีก

            อย่าเข้ามา โอ้ย! ”

            เห็นมั้ย ยัยรุงรัง เดย์ไม่ฟังฉันแถมเดินเข้ามาช้อนตัวฉันขึ้นด้วยแขนทั้งสองข้างของเขา ฉันทำหน้าบึ้งบอกบุญไม่รับแต่ก็ไม่มีแรงจะขยับหนี ฉันพึ่งรู้ว่าข้อเท้าแพลงมันทรมานอย่างนี้นี่เอง TTOTT!!

            สุดท้ายฉันก็ปล่อยให้เดย์อุ้มจนไปถึงบ้านพักของฉันจนได้ เขาวางตัวฉันลงบนเก้าอี้หวายที่ตั้งอยู่ข้างๆ บานประตูหน้าบ้าน เดย์ย่อตัวเอาเข่าชันลงกับพื้นแล้วค่อยๆ ประคองเท้าฉันวางบนตักเขาอย่างเบามือ

            แค่เอายาลดอาการปวดข้อเท้าแพลงมาก็พอแล้วกลับไปดูแฟรี่เถอะ

            “…”

            มันจะแปดโมงแล้วนะเดย์ เดี๋ยวยัยนั่นก็หิวหรอก

            “…”

            มันในเวลางาน กลับไปทำตามหน้าที่ได้แล้ว! ” ฉันสะกิดเดย์แรงๆ แต่หมอนี่ ( ใช้สรรพนามเหินห่างเพราะเริ่มโมโห ) กลับไม่สนใจ เขามัวแต่พิศวาสข้อเท้าฉันอยู่ -_- เชิญเลย! ถ้ายัยนั่นหิวจนตายอย่ามาหาว่าฉันบังคับไม่ให้เขาไปหายัยนั่นละกัน!

            เวลางานที่ไหน

            หลังจากที่เขาปฐมพยาบาลฉันเสร็จ เขาก็เงยหน้ามาพูดกวนทีนอีกครั้งกับฉันที่มองข้อเท้าตัวเองอย่างสนใจลึกๆ

            ผ้าพันอย่างประณีต ข้อเท้ารู้สึกร้อนเย็นหน่อยๆ เพราะยาและน้ำแข็งประคบเมื่อกี้ แปลกใจจังเวลาทำแผลให้ตัวเองไม่เห็นสวยอย่างนี้เลยซักครั้ง -O-

            วันนี้วันอาทิตย์

            งานของเดย์มันก็ทุกวันทุกเวลานั่นแหละ

            วันใหม่ สัปดาห์ใหม่ หน้าที่ของเดย์ก็ทำอยู่นี่ไง

            “-_-^ ง้อแฟนด้วยการแบกมาปฐมพยาบาล? ประเสริฐสิ้นดี

            ถ้าแฟนไม่ตาโง่ไปเตะใส่เข้ากับหินที่ทั้งแข็งและใหญ่ขนาดนั้นแล้วเดย์จะง้อมั้ยล่ะ

            “=_=+ เดย์ ทำไมวันนี้กวนประสาทนาร์ลจัง

            ก็นาร์ลดื้อนิ

            นาร์ลผิดหมดใช่ปะ! งั้นก็ไปหาคนอื่นที่ถูกต้องกว่านาร์ลสิ!! ”

            นาร์ลพาลเดย์อีกแล้วนะ +_+”

            เออ! ปจด.มา มีปัญหาไรอีกปะ

            “T^T ไม่มีครับ

            ไปไกลๆ เลยปะ

            เฮ้ย นาร์ลไม่เคยไล่เดย์นะ TOT! ชอคเว่ยย

            ก็ทำอยู่นี่ไง ชิ่วๆ -..-”

            ไม่ได้หรอกครับคนดี เพราะหน้าที่ผมตอนนี้คือดูแลคุณ

            “Not have to smile.Need not to look after me, boy =.,= get Tale to me better than you”

            ใจร้ายว่ะ TOT แต่เสียใจเพราะสัปดาห์นี้เป็นสัปดาห์ของเดย์ที่ต้องดูแลนาร์ล ถึงนาร์ลจะเต็มใจ…” เดย์เปลี่ยนจากหน้าที่เศร้ามาเป็นยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์และยื่นหน้ามาชิดหน้าฉันจนต้องพยายามถอยหนี

            หรือไม่เต็มใจ สัปดาห์นี้ตั้งแต่วันอาทิตย์นี้ไปจนถึงวันอาทิตย์หน้าคุณก็จะเห็นแต่ผมนะ ^^”

            สลับกันดูแลหรือไง +_+”

            ใช่

            ไม่จำเป็น เพราะนาร์ลชินกับเทลแล้ว

            แต่มันคือคำสั่ง

            โกหก หน้าที่ของเดย์คือดูแลวัคซีนอันแสนสำคัญไม่ใช่นาร์ล เดย์บอกเอง

            เดย์เปลี่ยนแล้ว

            กลับคำ แย่มาก

            ถ้าฉันเลวแล้วเธอยังจะรักฉัน ก็โอเค

            “…”

            เปลี่ยนสรรพนามได้ทุกนาที -_- ตอนนี้จริงจังจนฉันแอบขนลุก พูดเหมือนสมัยที่จีบกันใหม่ๆ เย้ย! ไม่นานโขนาดนั้นนะ แค่สองปีที่แล้วเอง YOY\

            มองหน้าอย่างนี้กะจะให้เดย์ขอโทษใช่ปะ -_-+”

            ไม่ทำก็ได้นะ

            ก็ได้ ขอโทษพูดสั้นๆ แต่การกระทำเอาฉันอึ้งไปหลายวิเมื่อพอพูดจบเดย์โน้มหน้าชิดกับฉันจนรู้สึกถึงลมหายใจของแต่ละฝ่าย เดย์โน้มริมฝีปากมาประทับที่หน้าผากก่อนแล้วเลื่อนลงมาที่เปลือกตา ใบหู และโดยเฉพาะที่ปากของฉัน เขาพักอยู่อย่างนั้นนานเหลือเกินก่อนปิดฉากแสนหวานที่หลังมือของฉันอย่างแผ่วเบา

            และก็ นี่โทรศัพท์ของนาร์ล เดย์ไม่ได้โยนทิ้งจริงหรอก =.,=”

            -______- ให้ตายสิ คำพูดสุดท้ายทำเอาฉันหมดฟิลลิ่งซ์จริงๆ

 

 

 

 

            เช้าวันต่อมา

 

            นายมองฉันอย่างนั้นทำไมเทล

            “…”

            นี่! ฉันไม่ใช่คนแบบนั้นนะ นายเหนื่อยเกินไปหรือเปล่า ฉันจะไปหาเดย์แล้ว

พลั่ก!

            เด็กสาวตากลมแผดเสียงปานจะเป็นนกแก้วใส่ร่างสูงผมบลอนด์ก่อนที่เธอจะหมุนตัวหันกลับมาชนฉันที่ยืนเท้าเอวหน้านิ่ง

            โอ้ย! ” 

            พอหายดีก็จะซ้อมเสียงโอเปร่าไปแข่งที่ปารีสหรือไงถึงได้ไม่มีความเกรงใจกัน นี่มันเจ็ดโมงครึ่งแต่เธอกลับมาทำเป็นไก่ขันร้องเอ๋งๆ หน้าบ้านฉันอย่างนี้ =_____=++”

            เอ๋งๆอย่างนั้นเหรอคะ >__O?? ”

            “^_^ ช่ายย

            นี่นาร์ชาคงไม่ได้ว่าแฟรี่เป็นสุนัขหรอกใช่หรือเปล่า

            โอ้ว OoO โทษที ฉันไม่ได้เจตนาอย่างแรง ตายแล้วไก่อย่างเธอต้องร้อง สามีๆ หรือเปล่า

-O-?”

            กรุณาเข้าใจมุขยัยเหวี่ยงคนนี้ด้วย =_=Y

            “…”

            เดี๋ยว

            แฟรี่หิวข้าวค่ะ

            บ้านฉันสอนเรื่องมารยาทมา ในฐานะที่เธอเป็นถึงเด็กญี่ปุ่นฉันก็เชื่อว่าวัฒนธรรมอันดีงามของญี่ปุ่นจะส่งต่อมาถึงเธอด้วย ส่วนเรื่องข้าว คนคุ้มครองเธอก็มีทำไมไม่รู้จักขอ

            ต้องเดย์

            ผิด! แล้วยัยแอ๊บแบ๊วฉันกระชากแฟรี่ที่ทำท่าจะเดินหนีกลับมาตำแหน่งที่เธอเคยยืนแล้วยื่นหน้าไปใกล้เธอ ฉันใช้น้ำเสียงเหลืออดที่นิ่งเหมือนน้ำที่ลึกสะกดให้เธอนิ่งไม่ไหวติง

            เธอไม่เจ็บ ใช่หรือเปล่าฉันเพิ่มน้ำเสียงและแรงในการบีบข้อมือเล็กๆ ของแฟรี่จนเธอตัวสั่น ริมฝีปากของเด็กน้อยถูกเม้มแน่น ฉันละสะใจจริงๆ กับอาการหวาดกลัวอย่างนี้ หึ

            “…ค่ะ

            เธอลืมไปแล้วหรือไงสิ่งที่เธอพูดไว้กับฉัน

            “…”

            ฉันเกลียด คนผิดคำพูด จำไว้ให้ดี

            ฉันถอนใบหน้าออกมารักษาระยะห่างแล้วยกมือสองข้างกุมที่ไหล่ของแฟรี่เบาๆ พลางส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

            ฉันไม่อยากฟิวส์ขาดใส่ผู้หญิงน่ารักอย่างเธอ

            “…”

            เธอก็ไม่ได้ดูเลวร้ายขนาดนั้นส่วนฉันก็ไม่ได้ใจแคบอะไรมากมาย

            “…นาร..นาร์ชา

            เราเป็นเพื่อนกันนะ ^_^”






ป.ล. ติดตามต่อศุกร์หน้า T^T~ สนุกไม่สนุกเม้นได้ตลอดง๊าบ

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
น่ากัวมากเลย นาร์ชา
จากคุณ Neko_Mimi/(piyanan123) อัพเดตเมื่อ 31/05/2554 22:10:05
ความคิดเห็นที่ 2
อัพพพค่ะ
จากคุณ pang/(noopangnaru) อัพเดตเมื่อ 14/05/2554 12:16:23
ความคิดเห็นที่ 3
นาร์ลน่ากลัว ~~
จากคุณ ๛~๑ThE_sKy๑~๛/(dark_sky) อัพเดตเมื่อ 14/05/2554 08:59:44
ความคิดเห็นที่ 4
จากคุณ pung/(pungly) อัพเดตเมื่อ 14/05/2554 00:12:48
ความคิดเห็นที่ 5
ทักทายค่าา

อัพพพ~!

จะเป็นเพื่อนกันได้จิงหรออ 5555
จากคุณ พิม/(Pimmiez07) อัพเดตเมื่อ 13/05/2554 22:28:18
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 259 ท่าน