Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Witch of the Bavarian
ManGOpencil
เธอเป็นใคร?
2
01/01/2533 00:00:00
365
เนื้อเรื่อง
 19 ปีต่อมา

"เธอมาสายอีกแล้วนะ เชสเซอร์!" เสียงคุณครูมาดโหดพูดเสียงดังลั่นทำเอาสาวผมซอยสีแดงบุ้ยปาก พร้อมบอกเหตุผลที่ฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลย

"ก็หนูตื่นสายนี่คะ เพราะครูนั้นแหละให้งานหนูเยอะ...เอง..." แล้วเหตุผลฟังไม่ขึ้นต้องสะดุดเพียงเพราะสายอำมหิตกำลังแผ่รังสีมาที่เธอ

"เธอว่าอะไรนะ! เพราะครูงั้นเหรอ มาให้ครูลงโทษเดี๋ยวนี้นะเจ้าตัวแสบ"
    จะว่าขู่ก็ไม่ทันเสียแล้ว คุณครูสุดโหดมองเจ้าตัวแสบที่กำลังวิ่งหนี(หรือโดดเรียน)ลงไปข้างล่าง เธอรู้สึกว่าสาวน้อยคนนี้มีอะไรบางอย่างในตัวแล้วยังจะ...

"ครูคร้าบ เริ่มสอนได้รึยังคร้าบ" แล้วเธอก็ต้องหลุดจากภวังค์เมื่อเด็กนักเรียนในห้องคนหนึ่งท้วงขึ้นมา

"ยังหรอกจ้ะ วันนี้ครูพาสมาชิกใหม่ของห้องเรามาให้ได้รู้จักกันจ้า"



"แฮก แฮก เฮ้อ!นึกว่าจะไม่รอดซะแล้ว ทำไมวันนี้ยัยครูนั่นไม่ตามมานะ"
    แต่เธอไม่ใส่ใจ ล้มตัวลงนอนใต้ต้นไม้แล้วหลับตาลงทันที เส้นผมสีแดงพลิ้วไหวไปตามลมเผยให้เห็นใบหน้าขาวนิ่งเงียบซึ่งบอกว่าเข้าสู่นิทราไปเรียบร้อย

  ตึก ตึก ตึก
    เด็กสาวลืมตาขึ้นตาสีทองฉายแววแปลกใจ หรือว่ายัยครูนั่นจะตามมา ไม่น่านะเพราะว่าที่นี่มันลับสุดๆแล้วนะเนี่ย
"ฉันไม่ใช่ครูหรอกน่าไม่ต้องตกใจ" เสียงแหลมๆทำเอาเด็กสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่

"โธ่! นึกว่าใคร ที่แท้ก็บีฟนี่เองอย่าทำให้ตกใจสิ" เธอบ่นใส่แมวคู่หู

"แหม ก็เห็นเธอโดดเรียนมาหลับเอาเป็นเอาตายอย่างนี้มันน่าหมั่นไส้นี่นา เอ้า!ขนมปัง" บีฟโยนขนมปังให้เด็กสาว แน่นอนว่าเธอไม่มีท่าทีปฏิเสธที่จะรับมัน

"ขอบใจ แล้วคิดยังไงเนี่ยถึงกลายร่างมาเป็นคน"

"ก็แหม แมวอย่างฉันก็ต้องเช็คเรตติ้งมั่งสิ"

"แหวะ! ไม่อร่อยเลยไส้อะไรเนี่ย" เชสเซอร์สบถออกมาโดยไม่สนใจคู่หูตัวเอง

"นี่เธอไม่ได้ฟังที่ฉันพูดเลยรึไงเนี่ย"

"หา...พูดอะไรเหรอ"

"เชอะ ช่างเถอะ ฉันมันเป็นแมวด้อยค่าไม่มีใครสนใจ" บีฟงอนแก้มป่อง

"โอ๋ๆหายงอนนะ เดี๋ยวเย็นนี้พาไปกินเนื้อย่าง หายงอนน้า"

"ก็ได้ๆอย่าลืมนะ ฉันไปโปรยเสน่ห์ต่อก่อนนะ" แล้วแมวน้อยร่างคนก็จากไปทิ้งให้คู่หูนินทาตนอย่างลับๆ

"ไอ้แมวขี้หลงตัวเอง" เชสเซอร์บ่นเบาๆก่อนจะนอนราบกับพื้นมองท้องฟ้า แต่แทนที่จะได้มองท้องฟ้ากลับมีร่างใครบางคนมาบดบัง

"เธอหลบเรียนทุกวันเลยเหรอเนี่ย ให้ตายสิ" พอชายหนุ่มผมทองพูดจบประโยคนิ้วชี้เรียวยาวที่ปลายนิ้วมีลำแสงสีดำก็จิ้มมาที่คออย่างไม่ทันตั้งตัว

"นายเป็นใคร" เด็กสาวถามด้วยความระแวง

"ฉันเป็นมิตรนะ ฉันกาที ลอนเบรส ยินดีที่ได้รู้จัก" กาทีพูดพร้อมปัดนิ้วเด็กสาวออกอย่างหวาดๆ

"ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันเชสเซอร์ เพรนตัน" เด็กสาวลุกขึ้นเพื่อจะจับมือตามมารยาท

"กรี๊ด~"
  ตุบ! มีร่างผมทองร่างหนึ่งตกลงมาจากต้นไม้แทรกช่องว่างระหว่างมือทั้งสองที่กำลังจะจับกัน

"ลีอา! เธอมาทำอะไรที่นี่" กาทีถามด้วยความสงสัย

"แหะๆ ฉันตามนายมาน่ะ เธอชื่อเชสเซอร์ใช่มั้ย ฉันลีอา ลอนเบรส เราสองคนเป็นญาติกันจ้ะ" ลีอาตอบเสียงใส

"ยินดีที่ได้รู้จักจ้ะ พวกเธออยู่ห้องอะไรกันล่ะ"

"ฉันอยู่ห้อง 1-B ส่วนกาทีอยู่ห้อง 3-A จ้ะ"

"ฉันห้อง 3-B เรียกฉันว่าเชสก็ได้นะ ถ้าพวกเธอรู้สึกว่าชื่อมันยาว"

"เชสซี่~" กาทีเริ่มล้อทำมห้ลีอาหันขวับมาแล้วทำท่าเห็นด้วย

"ดีเลย เชสซี่~" ลีอาเริ่มล้ออีกคน

"จะบ้าเหรอ ชื่อหวานเกินไปแล้ว อ๊ะ! หมดชั่วโมงแล้วฉันขอตัวก่อนนะ" เด็กสาวโบกมือลา แต่ท้องเจ้ากรรมดันร้องครวญครางเสียงดัง ทำเอาลีอากับกาทีหัวเราะก๊าก

"หิวก็บอกมาเถอะน่า ฉันเลี้ยง" กาทีทำหน้าเป็นเสี่ยตังค์เยอะล้วงกระเป๋ากางเกง ซักพักมือก็ลนลานเหมือนหาอะไรบางอย่าง จากนั้นก็หน้าซีดแล้วหันไปทางลีอา

"ซวยฉันทุกทีสิน่า ตามมาเดี๋ยวเลี้ยง" เมื่อเจ้าตัวกล่าววดังนั้นเชสเซอร์ก็ได้แต่หัวเราะแหะๆ พลางมองกาทีที่ทำหน้าเหมือนรอดตายจากสงคราม แล้วทั้งสามก็เดินไปร้านขนมแถวๆตึกเรียน


"อิ่มจัง ลีอาเลี้ยงแต่ขนมอร่อยๆทั้งนั้นเลย ทำไมป้าไม่เห็นซื้อของแบบนี้มาให้กินบ้างนะ" เด้กสาวบ่นขณะเดินไปที่ห้องเรียน

  ครืด~เสียงประตูห้องเรียนเปิดออก เผยให้เห็นสภาพห้องเละเทะ ชุลมุนยิ่งกว่านกกระจอกแตกรัง แต่เด็กสาวกลับยิ่งยิ้มแฉ่งเข้าไปอีก

"ครูยังไม่เข้า" ปากเรียวฉีกยิ้มอย่างอารมณืดีก่อนจะเดินไปที่โต๊ะของตัวเองโดยไม่สังเกตคนนั่งข้างๆ

"เอ...คาบนี้วิชาอะไรหว่า" ขณะที่เจ้าตัวกำลังหาตารางเรียนก็มีคำตอบออกปากคนไม่โดนสังเกต

"คาบฝึกเวทย์มนต์"

"อ๋อ งั้นก็ต้องลงไปที่สนามสินะ คทาอยู่..." ยังไม่ทันจะหันไปหยิบคทาข้างเก้าอี้ ตาสีทองก็ฉายแววมึนงงทันที
  เสียงใครหว่า เรานั่งคนเดียวนะ หรอว่าจะเป็น... หน้าซีดๆค่อยๆหันไปหาต้นเสียงเมื่อครู่

"เฮ้ย! มาได้ไง แกเป็นใครเนี่ยหรือว่าแกเป็นผี! อย่ามาหลอกมาหลอนกันเลยนะ ไปซะ ไป" ขณะคนกลัวผีกำลังหลับตาปี๋คนที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นผีก็เดินออกไปโดยไม่ทันแก้ตัว

"สาธุ ไปเถอะนะ ส...อ้าว! ไปไหนแล้ว ดูสิขนลุกหมดเลยไปดีกว่า" ว่าแล้วไม่รอช้ารีบหยิบคทาวิ่งออกไปทันที ทิ้งไว้เพียงห้องไร้นักเรียนที่มีใครบางคนยืนอยู่ตรงหน้าต่างก่อนจะหายไป
"เธอจะเป็นความหวังสุดท้าย ก่อนโลกแห่งเวทย์มนต์นี้จะเสื่อมสลาย เชสเซอร์ เพรนตัน"


"แฮก แฮก แฮก มาแล้วค่ะ" เธอมาช้าตามปกติ แต่หน้าตาวันนี้ซีดยังไงชอบกล

"มาช้าอีกแล้วนะ ไปนั่ง" อาจารย์สุดโหด(นิดๆ)สั่ง แน่นอนว่าเธอปฏิบัติตามอย่างดี

"เอาล่ะนักเรียน วันนี้ครูมาฝกเกี่ยวกับการทำพลังให้สมดุล พวกเธอคงรู้แล้วใช่มั้ย ว่าการที่เราจะใช้อาวุธได้อย่างมีประสิทธิภาพจะต้องมีสมดุลของพลัง การฝึกนี้จำเป็นต้องฝึกเป็นคู่เพื่อความปลอดภัย ดูตัวอย่างนะ นายคนนั้นมานี่ซิ" ครูชี้นักเรียนคนหนึ่งออกมา

"อาวุธ?"

"เอ่อ...ธนูครับ"

"เธอลองรวบรวมสติแล้วยิงไปที่ต้นไม้ต้นนั้นซิ" ครูสั่งพร้องกางบาเรียอ่อนๆหุ้มบริเวณที่จะแสดงตัวอย่าง

"อ่า...ครับ" นักเรียบคนนั้นหลับตาลงพร้อมง้างธนู ทันใดนั้นมีแสงสีส้มปรากฏขึ้นที่หัวธนูก่อนจะพุ่งทะลุต้นไม้เป็นรูโหว่ เศษไม้เล็กๆกรแทกโดนบาเรียทำให้นักเรียนคนอื่นๆไม่ได้รับบาดเจ็บ

"นี่คือสมดุลที่ดีคือ พลังต้องสมดุลกับร่างกาย สมดุลที่ดีจะทำให้พลังพุ่งไปที่จุดเดียว ไม่กระจาย ทำใหม่ซิ"
  นักเรียนคนนั้นทำใหม่อีกรอบและกำลังจะปล่อยหางธนู แต่ครูสุดโหดถีบหัวจมดินทำให้ธนูเสียสมดุลพลังกระจายออกไปโดนส่วนต่างๆของต้นไม้

"นี่คือสมดุลที่ไม่ดีจำไว้ ลุกขึ้น! จับคู่ฝึกกับคนที่นั่งโต๊ะข้างละกันนะ" แล้วคุณครูสุดโหดก็นั่งลงบนเก้าอี้ส่วนตัวสบายใจเฉิบ

"เฮ้อ~จะไหวมั้ยเนี่ย" เชสเซอร์บ่นเบาๆพร้อมเกาหัวและหยุดเกาเหมือนนึกอะไรขึ้นได้

"จริงสิ เราไม่มีคู่นี่นา ครูค้า~" เจ้าตัวตะโกนเรียกครูแสน(ไม่)รักสุดเสียงก่อนจะวิ่งไปหา

"มีอะไร" ครูตอบน้ำเสียงง่วงๆ

"คือ...หนูนั่งโต๊ะเดี่ยว ก็เลยไม่มีคู่ค่ะ"

"ไม่มีได้ยังไง มีนักเรียนใหม่มานั่งข้างเธอไม่ใช่เหรอ"

"หือ? ไม่มีนี่คะ" เด็กสาวทำหน้างง(หรือโง่)สุดฤทธิ์

"ก็ยืนอยู่ข้างหลังเธอเนี่ย" ครูชี้ไปข้างหลัง คนทำหน้า(โคตร)โง่เลยต้องหันตาม และก็ต้องตกใจ

"เฮ้ย! ผีตัวตะกี้นี่หว่า ครูเห็นด้วยเหรอคะ" เด็กสาวค่อยๆพูดขณะที่หน้าซีดลงเรื่อยๆ

"ผีที่ไหนกันเธอนี่ เค้าเป็นนักเรียนใหม่ที่ครูพูดถึงนี่แหละ หัดสังเกตสังกาคนรอบข้างบ้างไปซ้อมได้แล้วไป" เสียงดุทำให้เด็กสาวได้แต่หัวเราะแหะๆและหันไปดูคนไม่โดนสังเกตพลางยิ้มแฉ่ง
"สวัสดี ฉันชื่อ..."

"ไปซ้อมกันเถอะ" เสียงทุ้มบอกปัด และเดินไปที่โล่งๆโดยไม่สนใจคู่สนทนา

"อะ...อ้าว อยากมาก็มาอยากไปก็ไป เอาแต่ใจตัวเองชะมัดไม่หัดฟังคนอื่นเลย ชิ" 
ถึงจะบ่นแต่ก็ยังเดินตามหลังคู่ไร้นามของเธอโดยไม่รู้ว่าที่บ่นๆออกมาก็เป็นนิสัยของตัวเองเหมือนกัน
  ด้วยความที่ตัว(เตี้ย)เล็กกว่าและอยู่ในสถานะเดินตามหลัง ก็เลยได้รู้ว่าหมอนี่ผมยาวมากแถมเป็นสีน้ำตามทำให้ดูสุขุม(หน้าตาก็ว่าสุขุมแล้วนะเนี่ย)  แต่ยังไม่ทันได้คิดต่อคนข้างหน้าก็หยุดเดินเล่นเอาเบรกแทบไม่ทัน

"นี่! จะเบรกก็หัดบอกกันบ้างสิ"

"มาเริ่มฝึกกันเถอะ"

"ให้ตายสิ นายนี่มันจอมเปลี่ยนเรื่องจริงๆเลยนะ เอ่อ...ฉันเริ่มก่อนก็ได้" วีนได้แปบเดียวก็ต้องเงียบเมื่อเห้นหน้ารักเรียนของฝ่ายตรงข้าม ก่อนเดินไปหยุดอยู่หน้าต้นไม้ระยะห่างไกลพอสมควร
    บาเรียสีฟ้าถูกสร้างขึ้นอย่างรวดเร็วทำเด็กเก่าแบบเธออึ้งไปหลายวินาที
  'เก่งใช่ย่อย' ความคิดแรกโผล่มาจากหัว(ที่มีสมองอันน้อยนิด)ของเธอก่อนจะหยุดความคิดแล้วรวบรวมสมาธิไปที่คทา ไม่นานลำแสงสีดำปรากฏที่หัวคทาก่อนจะรวมตัวเป็นก้อนใหญ่แล้วพุ่งไปที่ต้นไม้

ตูม! มันไม่ได้เป็นรูเหมือนคนอื่นๆแต่มันกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยกระเด็นไปโดนบาเรียแตกกระจายบ่งบอกว่าแรงอัดมหาศาลขนาดไหน
  'ควบคุมไม่เป็น' ความคิดแรกที่โผล่ออกมาจากหัวของเขา
"เฮ้! ทำไมมันเป็นอย่างนี้ล่ะ ดูสิคทาหักเลย"

"ก็เพราะเธอโดดเรียนคาบก่อนหน้านี้ ครูสอนเกี่ยวกับการควบคุมพลัง"

"โธ่เว้ย! ไม่น่าโดดเลย คทาหักเลยเนี่ย ของถูกก็งี้ซื้อใหม่ก็ได้ ชิ"เจ้าตัวบ่นเป็นหมีกินผึ้ง แต่ก็ยอมใช้ซากหัวคทากางบาเรียให้

"ตานายแล้ว" เด็กสาวบอกพลางกอดอกรอดุความสามารถของเด็กใหม่
  คนที่ถูกประณามว่าเด็กใหม่โดยไม่รู้ตัวทำแบบไม่ค่อยเต็มใจเท่าไรนักกับการที่จะแสดงพลังให้คนอื่นเห็น เขายกแขนขวาขึ้นมีลำแสงสีดำแบบเดียวกันพุ่งออกจากแหวนไปที่ต้นไม้อย่างรวดเร็ว

  เปรี้ยง! ต้นไม้ถูกตัดเป็นสองท่อนไม่แตกกระจายเหมือนของเธอทำเอาเคืองเล็กน้อยแต่ก็ชมอย่างเต็มใจ
"ว้าว! นายทำได้สวยมากเลย สอนฉันควบคุมพลังบ้างสิ" ตาสีทองของเชสเซอร์เป็นประกายทำให้อีกฝ่ายถอนหายใจกับนิสัยเอาแต่ใจตัวเองของเธอ

"เธอต้องตั้งสติให้ดี แล้วควรประมาณพลังที่จะปล่อยออกไปว่ามากไปหรือน้อยไป"

"อ๋อ แบบนี้เองเหรอขอลองดูนะ" เชสเซอร์เริ่มอึดหยิบหัวคทาขึ้นมา

เปรี้ยง! ทั้งๆที่ควบคุมพลังแล้วแทนที่ผลลัพธ์จะออกมาสวยแต่กลับออกมาเหมือนเดิม
'เธอคนนี้มีพลังแบบแปลกๆแฮะ' เขาคิดในใจ

"เฮ้ ทำไมมันยังเหมือนเดิมอยู่ล่ะ หรือว่านายแกล้งฉัน หา!"

"เปล่า แต่พลังของเธอมันไม่เหมือนคนอื่น"

"ยังไง?" เด็กสาวเอียงคออย่างไม่เข้าใจ

"ไม่รู้ ฉันว่าตอนนี้เธอรีบทำลายไอเวทย์ของเธอก่อนดีกว่านะ" เขาเตือน

เป๊าะ! ไอเวทย์ที่ลอยฟุ้งกระจายตัวและหายไปทันที

"ว่าแต่...นายชื่ออะไรน่ะ"
 
"ฉัน..." ยังไม่ทันที่เจ้าตัวจะตอบเสียงออดก็ดังขึ้น

กริ๊ง~
"แยกย้ายกลับบ้านได้"
  เมื่อครูสั่ง นักเรียนก็รีบวิ่งกลับบ้านด้วยความดีใจ ตัวคนสั่งก็แหงนหน้ามองท้องฟ้าเพื่อคลายเครียดแต่กลับเครียดยิ่งกว่าเดิมเมื่อเห็นดวงดาวสีทองกำลังลอยเด่นสง่าอยู่เหนือโรงเรียน   ดวงดาวในคำทำนาย แต่มันยังไม่ถึงเวลาดาวดวงนั้นยังไกลจากปราสาทอีกมากนักแต่คำถามที่ผุดพรายออกมาก็คือ 'ใครล่ะที่เป็นดวงดาวสีทอง?' แต่คิดไปก็เท่านั้น ว่าแล้วก็เดินกลับเข้าไปในโรงเรียนทันที
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 274 ท่าน