Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Witch of the Bavarian
ManGOpencil
บทนำ
1
01/01/2533 00:00:00
397
เนื้อเรื่อง
 
คืนหนึ่ง ปราสาทอันงดงามถูกแผดเผาด้วยเปลวไฟอันร้อนรุ่ม ขุนนางและนางกำนัลกำลังขี่ไม้กวาดหนีอย่างสุดชีวิต  โดยไม่สนใจราชินีกับเด็กตัวน้อยๆที่อยู่ในห้อง

"คาเลน รีบรับลูกไปเร็วเข้า"  ราชินีกล่าวด้วยความรีบเร่ง

"ท่านพี่!รีบออกมาเร็วเถอะ"  ราชินีจึงรีบวิ่งไปยังประตูทางออก แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว ซากเพดานหล่นลงมาขวางประตูไว้ ทำให้คาเลนมองผู้เป็นพี่ที่ติดอยู่ข้างในด้วยแววตาตกใจ

"ท่านพี่ ข้าจะไปช่วยเดี๋ยวนี้!"

"ไม่ต้อง!...ปล่อยให้ข้าตายไปกับที่ที่ข้าสร้างมาเถอะนะ" ราชินีผู้สูงศักดิ์ห้ามพร้อมบอกความต้องการ คาเลนไม่พูดอะไรอีก รอให้องค์ราชินีกล่าวคำทิ้งท้ายเท่านั้น

"ก่อนตาย...เชสเซอร์ลูกข้า ข้าขอสั่งเจ้า!จงโค่นล้มราชินีคนต่อไปและนำความสุขและศักดิ์ศรีของเราคืนมา หากเจ้าแก้ไขปัญหาไม่ได้ จงไปตามหาผู้เฒ่าสีดำ คนคนนั้นจะช่วยเจ้าได้ ถ้าเจ้าทำสำเร็จโลกแม่มดก็จะไม่มืดมนอีกต่อไป แต่ถ้าไม่...โลกแม่มดจะต้องโดนตราบาปที่คอของเจ้ากลืนกินจนหมดสิ้น!" ผู้เป็นแม่พูดด้วยน้ำเสียวเด็ดขาด ก่อนเพดานปราสาททั้งหลังจะพังทลายลงมาจนไม่เห็นแม้แต่เงา ได้ยินแต่เสียงพูดทิ้งท้ายว่า

"คาเลนน้องข้า...ข้าฝากลูกข้าด้วย"
เหลือเพียงหญิงสาวนามว่าคาเลนยืนตัวสั่นพลางมองดูเด็กที่เพิ่งกำพร้าแม่ในอ้อมกอด สายตาเศร้าหมองจนถ้าไม่มีน้ำตาก็รู้ว่าเศร้ายิ่งนักกลับแปรเปลี่ยนเป็นแววตาโกรธแค้นในชั่ววินาที
"ข้าเชื่อว่าลูกท่านต้องทำได้แน่...องค์ราชินี"

ในขณะเดียวกัน ณ บนฟ้า

"นังนั่นตายรึยัง" สรรพนามที่ใช้บ่งบอกถึงความเกลียดชังบวกน้ำเสียงทำให้ดูเหมือนคนที่โกรธแค้นกันมานาน

"ตายแล้ว" เสียบเรียบๆของพ่อมดหนุ่มหยุดออร่าชั่วร้ายที่กำลงัส่งมาจากคู่สนมนาได้อย่างทันท่วงที

"ลูกมันล่ะ?"

"..."ชายหนุ่มเงียบไม่ตอบคำถามใดๆทำให้หญิงสาวเจ้าของตาสีฟ้ารเมอารมณ์เสีย

"วิสเทอร์ ตอบมาก่อนที่ข้าจะอารมณ์เสีย"

"เอ่อ ยังไม่ทราบว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน แต่น่าจะตายแล้ว"

"อย่างนั้นก็ดี แต่อย่าเพิ่งชล่าใจไป น้องนังนั่นยังไม่ตายมันอาจจะเก็บเด็กไปเลี้ยงก็ได้"

"อืม...แล้วงานอีก 1วันข้างหน้าจะเอายังไง"

"แน่นอนว่า มงกุฎราชินีต้องเป็นของข้าแน่นอน เพราะยัยนั่นคงไม่เอาเด็กที่ยังพูดไม่ได้มารับตำแหน่งหรอก"

"..."

"เจ้ารอดูว่าที่ราชินีคนต่อไปได้เลย คนที่สวมมงกุฎจะต้องเป็นข้า!" เสียงเหมือนคนบ้าคลั่งทำให้คนฟังรู้สึกขนลุกยังไงชอบกล

ตึก  ตึก  ตึก  แกร๊ก!
  เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นถนนเป็นระยะๆตัดกับบรรยากาศเงียบวังเวง ไม่นานประตูร้านที่มีชื่อว่า'ร้านขายอุปกรณ์เวทย์มนต์'ก็ถูกเปิดออก

"อยู่ที่นี่ไปก่อนนะ หนูน้อย" เสียงคาเลนบอกผู้เป็นหลานอย่างอ่อนโยน

"แอ้ๆ" เหมือนหนูน้อยจะเข้าใจรีบขานรับทันที พร้อมมองคาเลนตาแป๋ว

"ฮิฮิ น่ารักเหมือนแม่เลยนะเราเนี่ย เอาใจป้าเก่งจริง" พูดยังไม่พอ ยังหยิกแก้มยุ้ยๆป่องๆของหลานอย่างไม่เบามือ ทำเอาเด็กน้อยนามว่าเชสเซอร์ส่งสายตาจิกไปให้

"เปรี้ยง!" สายฟ้าฟาดมายังหน้าร้านเสียงดังกึกก้องเหมือนต้องการบอกอะไรบางอย่าง เสียงนั้นทำเอาคาเลนสะดุ้งพลางพึมพัมอย่างกังวล แล้วมองไปที่เด็กน้อยที่กำลังเล่นของเล่นอย่างสนุกสนาน

"ชะตากรรมของเจ้าได้เริ่มขึ้นแล้ว เชสเซอร์  เพรนตัน" เด็กน้อยชะงักมือที่จับของเล่นแล้วมองคาเลนอย่างสงสัย แล้วชูของเล่นราวกับจะชวนเธอไปเล่นด้วย

"แอ๋?แอ้ๆ"เมื่อเห็นดังนั้น หญิงสาวจึงนั่งเล่นกับเด็กน้อยขี้เอาใจอย่างสนุกสนาน

"นี่แน่ะ เจ้าปีศาจแก้มยุ้ย"คาเลนเอาตุ๊กตาดันหน้าเด็กน้อยเบาๆทำเอาเด็กน้อยเคือง พร้อมปล่อยพลังออกจากนิ้ว

"ฟิ้ว~"แต่พลังนั้นก็ไม่ทำให้ตุ๊กตาหมีบอบช้ำแต่อย่างใดมือใหญ่ๆจึงขยี้ผมสีแดงๆ(ที่มีอยู่น้อยนิด)อย่างหมั่นไส้

"ขนาดตุ๊กตายังชนะไม่ได้ อย่าหวังว่าจะชนะข้าได้นะ เจ้าปีศาจแก้มยุ้ย"
  ทั้งสองเล่นกันอย่างสนุกสนานในร้านเล็กๆแต่อบอุ่นแห่งนี้ จนฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งหลับไปซะก่อน แน่นอนว่าฝ่ายนั้นต้องเป็นหนูน้อยเชสอยู่แล้ว

"หลับซะเถอะหนูน้อย วันข้างหน้าเจ้าคงจะต้องลำบากยิ่งกว่านี้..."คาเลนอุ้มหลานสาวตัวเองมานอนบนเตียงก่อนทั้งสองจะเข้าสู่นิทราของคืนที่แสนโหดร้ายสำหรับพวกเธอ

   

    แสงแดดอ่อนๆส่องบวกกับเสียงเหยี่ยวทองทำให้หญิงสาวค่อยๆลืมตาขึ้นเผยให้เห็นตาสีเขียวสว่างสดใส ก่อนจะมองไปที่เด็กน้อยที่เพิ่งตื่นตามและหลับไปอีกครั้งเพราะยังเช้าเกินไปสำหรับเด็ก
   
แก๊ง.....แก๊ง....

    เสียงระฆังดังมาจากปราสาทที่ถูกบูรณะใหม่เพียงชั่วข้ามคืนทำให้หญิงสาววิ่งลงไปมองที่หน้าต่างบ้านชั้นล่างซึ่งไกลจากปราสาทพอสมควรซึ่งกำลังบอกว่าได้เวลาตื่นแล้ว
"วันนี้วันอะไรนะ"ว่าแล้วคาเลนก็หันไปดูปฎิทินแล้วเอามือเท้าเอวด้วยความเซ็งจิต

"ตายจริง ต้องเปิดร้านซะแล้ว"

เป๊าะ! เพียงเสียงดีดนิ้ว ป้ายและร้านก็ดูสะอาดหมดจดเหมือนเพิ่งเปิดร้านใหม่ คาเลนยกอุปกรณ์เวทย์มนต์ต่างๆตั้งแต่คทายันไส้ดินสอมาวางเรียงในกระจกหน้าร้านเพราะของพวกนี้ถ้าใช้เวทย์มนต์เรียกมาตั้งไว้มันจะมีไอเวทย์มนต์ของเะอติดอยู่น่ะสิ เธอไม่อยากให้คนอื่นนำไอเวทย์มนต์ของเธอไปทำ*ดาร์ค ดริงค์
*ยาพิษที่สกัดจากไอเวทย์มนต์ ความร้ายแรงของพิษขึ้นอยู่กับพลังของแม่มดแต่ละตน

กุ๊ง กิ๊ง! เสียงกระดิ่งหน้าร้านบอกว่าลูกค้าคนแรกของวันนี้มาเยือนแล้ว
"ยินดีต้อนรับค่ะ"คาเลนต้อนรับเสียงใสขณะก้มหน้าจัดของในตู้

"ไม่ต้องยินดีก็ได้มั้ง คนกันเอง" เสียงอันคุ้นเคยทำให้คาเลนหันไปมองแล้วเบิกตากว้าง

"แคสเตอร่า!" คนที่บงการเรื่องนี้ทั้งหมด หล่อนต้องมาหาเชสเซอร์แน่

"อย่าตกใจสิ ขี้กลัวตั้งแต่เมื่อไหร่" ตาสีฟ้าจ้องเขม็งมาที่คาเลน

"เจ้ามาที่นี่ทำไม"

"อย่าโง่ไปหน่อยเลยคาเลน เด็กนั่นอยู่ไหน!" แคสเตอร่าตวาดเสียงดัง
เรื่องนี้บอกแคสเตอร่าไม่ได้แน่...

"ก็เจ้าฆ่าหลานฆ่าไปพร้อมกับปราสาทจำไม่ได้รึไง นังคนชั่ว!"

"โอ๊ะโอ อย่าเพิ่งเหมาสิ มีหลักบานรึไงว่าข้าเป้นคนทำ ไม่แน่วันนี้ฆาตกรเป็นข้า พรุ่งนี้อาจจะเป็นเจ้าก็ได้ ขอตัว"
    ยังไม่ทันที่แขกผู้ไม่หวังดีจะก้าวออกจากร้าน เส้นพลังสีดำก็เข้ามารัดขาแคสเตอร่าไว้แน่นก่อนจะคลายออก ทิ้งไว้เพียงรอยแผลสีดำที่ขาข้างซ้าย
"ดีจัง ได้ของฝากก่อนกลับด้วย" แคสเตอร่าพูดด้วยแววตากวนโมโห

"ฝากไว้เผื่อเจ้าจะคิดถึงเพื่อนสนิทของเจ้าที่ตายจากไปแล้วไง"คาเลนสวนกลับแบบไม่ลังเล แล้วมันก็ได้ผล แคสเตอร่าชะงักทันทีก่อนจะถลกกางเกงขึ้นดูแผล
ใช่ มันเป็นเวทย์ชนิดเดียวกันกับเพื่อน(เคย)สนิทของเธอ ที่ไม่มีวันกลับมา

"มันไม่ใช่เพื่อนของข้า!"แม่มดผู้แสนมาดมั่นปากสั่นระริก

"แต่เจ้าก้เป็นคนที่พี่ข้าไว้ใจมากที่สุด!จำไว้แคสเตอร่า จำไว้ว่าเจ้าฆ่าเพื่อนที่มีบุญคุณต่อ...ด้วยตัวเจ้าเอง" คาเลนเอ่ยย้ำ

"ถึงยังไงวันพรุ่งนี้ข้าก้ได้สวมมงกุฎอยู่แล้ว จะฆ่าหรือไม่ ยังไงพี่ของเจ้าก็เขียนพินัยกรรมให้ข้าครองบัลลังค์อยู่ดี อย่าลืมไปงานพรุ่งนี้ล่ะ".

"แน่นอน...ยังไงขุนนางอย่างข้าก็มีสิทธิ์ค้านอยู่แล้ว" แต่คนเดียวจะไปทำอะไรได้ล่ะ

"ไม่ต้องห่วงเจ้าได้ค้านแน่ แต่ไม่ได้ค้านในฐานะขุนนาง" พูดจบ แคสเตอร่าก็เดินออกไปทันที

"วิสเทอร์"เมื่อสิ้นเสียงเรียก ชายหนุ่มก็ลงมารับพี่ขึ้นไปบนพรม

"ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ ข้าจะรอ" ตาสีฟ้านั้นยังสงบนิ่งเช่นเดิม มีแต่น้องชายของนางที่แอบทำภาษามือไว้ข้างหลังให้คาเลน'ดูแลเด็กให้ดีนะคาเลน' คาเลนพยักหน้ารับ

    หลักจากนั้นเหตุการณ์ก็กลับมาสภาวะปกติ มีลูกค้าไหลมาอย่างไม่ขาดสายเพราะร้านขายอุปกรณ์เวทย์มนต์ในโลกแม่มดมีเพียง 20 แห่งเท่านั้นจึงไม่แปลกที่ร้านแต่ละร้านจะขายดิบขายดี ถึงเย็นก็ยังมีลูกค้าแน่นร้านเหมือนเก่า

    สายลมพัดผ่านร่างสองร่างที่ยืนอยู่บนดาดฟ้าของตึกใดตึกหนึ่งทำให้บรรยากาศตึงเครียดหายไปไม่มากก็น้อย ก่อนผู้เป็นพี่จะเอ่ยถามผู้เป็นน้อง
"รู้ใช่มั้ยว่าเด็กนั่นยังไม่ตาย"

"อืม" วิสเทอร์ตอบอย่างไม่พอใจ

"ข้าสัมผัสถึงพลังของเด็กนั่นได้ พลังของเด็กนั่น...ไม่เหมือนโครินาเลยแม้แต่น้อย" พอพูดถึงชื่ออันคุ้นเคยแววตาของแคสเตอร่าก็เศร้าลง

"เราต้องฆ่าเด็กนั่นมั้ย"

"ฆ่าแต่ไม่ใช่ตอนนี้ ข้าอยากดูวิวัฒนาการของเด็กนั่นซะหน่อยว่าจะไแได้ซักกี่น้ำเชียว เมื่อถึงเวลาเจ้าจะต้องฆ่ามัน"

"แต่..." 

"อย่าลืมข้อตกลงนะวิสเทอร์ ถ้าเจ้าไม่ทำตามข้อตกลงเจ้ารู้อยู่แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น"

"เจ้า!"

"เอาเถอะ ไปได้แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้เราต้องตื่นแต่เช้า...ขุนนางคนใหม่"
แล้วแม่มดเจ้าของตาสีฟ้าก็หอมแก้มน้องหวังจะหยอกเล่นน่าเสียดายที่ผู้เป็นน้องไม่หยอกกลับก่อบดินจากไปอย่างเงียบๆทเหลือเพียงพ่อมดหนุ่มยืนอยู่คนเดียว

"ข้าจะทำยังไงดีคาเลน ตอนนี้ข้าเป็นคนเลวไปซะแล้ว จะทำยังไงดี..."

"ขอบคุณมากค่า ขอบคุณที่มาอุดหนุนร้านเรา" หลังจากขอบคุณลูกค้าคนสุดท้าย คาเลนแอบปาดเหงื่อเล็กน้อย วันนี้ทั้งวันเดินไปเดินมาไหนจะหนูน้ิยเชสจอมซนที่คลานไปทั่ว(ล่าสุดเกือบตกส้วม)ไหนจะลูกค้าอีก แต่มันก็คุ้มค่าเพราะของในร้านเหลือแค่สองชิ้น
"มานับเงินดีกว่า"ตาสีเขียวเป็นประกายเมื่อถึงเวลานับเงิน

"78,302 บาเบียน อื้ม เยอะใช่ย่อยเดี๋ยวต้องสั่งสินค้าเพิ่มอีกแล้วล่ะมั้ง"

"แอ้ๆ" เจ้าตัวน้อยชี้ไปข้างหน้าอย่างสนใจ คาเลนจึงมองตามนิ้ว

"หืม...แมวนี่"เธอไปอุ้มแมวตัวนั้นเข้ามา

"แอ้ๆ อิอิ" เชสเล่นกับแมวอย่างสนุกสนาน

"เมี้ยว"

"แอ๋" เด็กน้อยเอียงคอก่อนจะปล่อยพลังใส่แมวน้อย

เปรี้ยง!ที่น่าตกใจไม่ใช่เชสที่ปล่อยพลังใส่แมว แต่ตรงที่แมวน้อยสามารถรับพลังของเชสได้ คราวนี้เชสจะได้มีเพื่อนเล่นซะทีหมดภาระไปอีกหนึ่ง

"ครอกฟี้"
โฮ่ หันไปก็หลับซะแล้ว ก็เลยมีภารกิจอุ้มเจ้าตัวน้อยสองตัวขึ้นไปบนห้อง

"หลับซะนะเจ้าตัวยุ่ง"ตาสีเขียวมองทั้งสองอย่างเอ็นดูก่อนจะเดินไปที่หน้าต่างห้อง แล้วนึกถึงเรื่องเมื่อเช้า
'แน่นอน ยังไงขุนนางอย่างข้าก็มีสิทธิ์ค้านอยู่แล้ว'
'ไม่ต้องห่วงเจ้าได้ค้านแน่ แต่ไม่ได้ค้านในฐานะขุนนาง'
'โอ๊ะโอ อย่าเพิ่งเหมาสิ มีหลักฐานรึไงว่าข้าเป็นคนทำ วันนี้ฆาตกรเป็นข้า ไม่แน่พรุ่งนี้อาจเป็นเจ้าก็ได้ ขอตัว'

"เธอคิดจะทำอะไรกันแน่...แคสเตอร่า"
คาเลนพึมพัมก่อนจะเดินเดินไปจากหน้าต่างโดนไม่รู้ว่ามีพ่อมดคนหนึ่งคอยจับตามองอยู่

"คาเลน...เธอรู้รึเปล่าว่าพรุ่งนี้ตัวเองจะเจอกับอะไรบ้าง"




   แตน  แต่น แตน  แต๊น    แต่น  แตน แต๊น  แตน
เสียงเครื่องดนตรีดังขึ้น ทำให้คาเลนเบิกตากว้างรีบขี่ไม้กวาดออกไปทันที

"ขอให้ทันทีเถอะ"


ตึก ตึก  ตึก  ตึก เสียงรองเท้าส้นสูงบ่งบอกว่าราชินีคนใหม่มาถึงแล้ว
"เนื่องจากพินัยกรรมของราชินีองค์ก่อนได้บันทึกไว้ว่าให้ท่านครองบัลลังค์ต่อจากพระองค์หากบุตระิดาของพระองค์มีพระชนม์มายุไม่ครบ 19 ปี หรือสิ้นพระชนม์ ดังนั้น ขอเชิญท่านสวมมงกุฎ"
ว่าแล้ว นางกำนัลจึงสวมมงกุฎให้ว่าที่ราชินีก่อนจะขึ้นไปนั่งบัลลังค์  เวลาเดียวกับที่คาเลนมาถึง

"ขอสรรเสริญราชินีแคสเตอร่าแห่งบาวาเรียน  ขอให้พระองค์มี..."

"ช้าก่อน!" เสียงของคาเลนทำให้ทุกคนหันมามองเป็นตาเดียว ถึงเธอจะพูดแบบนั้นออกไป แต่ประโยคที่เธอพูดในใจคือ เธอมาช้าไป...

"ทหาร! จับนางไว้ นางเป็นฆาตกรที่ฆ่าราชินีองค์ก่อน"

"อะไร! ข้าไม่ใช่ฆาตกรนะ นังนั่นต่างหากที่เป็นฆาตกร" คาเลนตวาดเสียงพร้อมชี้ไปที่ฆาตกรซึ่งตอนนี้เป็นราชินีไปแล้ว

"สามหาว! จับมันไปขังคุก"
แต่ยังไม่ทันได้จับเส้นพลังสีฟ้าก็เข้ารัดแทนของทหารทั้งสองนาย

"หยุดก่อน..." แคสเตอร่าสั่งทำให้ความวุ่นวายชะงักลงทันที

"แต่..."

"ถึงนางจะฆ่าพี่สาวของตัวเองแต่ก็ยังเป็นถึงเชื้อราชวงศ์ ปลดให้เป็นสามัญชนก็มากพอแล้ว" ตาสีฟ้าพูอย่างมีเลศนัย

"เดี่ยวก่อนสิ! ข้าไม่ได้ทำนะ นังนั่นต่างหาก ปล่อยข้านะ ปล่อย!"
คาเลนดิ้นสุดแรงเกิด ทีนี้เธอก้เข้าใจที่แคสเตอร่าพูดไว้เมื่อวานแล้ว

"พอเถอะ ท่านคาเลนข้าไม่อยากทำร้ายท่านไปมากกว่านี้" หัวหน้าองครักษ์พูดเบาๆ
คาเลนนิ่งไปก่อนจะพูดต่อ

"เจ้ามี...ท่าน...พระองค์มีหลักฐานหรือ ว่ากระหม่อมเป็นคนทำ" คาเลนยังดื้อดึงต่อไปทั้งที่รู้ว่ามันไม่มีประโยชน์เท่าไรนัก

"มีสิ ข้ามีพยานอยู่คนหนึ่ง เข้ามาสิ"
นางกำลังท่าทางลุกลี้ลุกลน เดินเข้ามาอย่างหวาดระแวงหยุดอยู่หน้าบัลลังค์

"ถ้าข้าให้นางพูดความจริงพวกท่านอาจจะไม่เชื่อ ดังนั้น...ข้าจะดึงความทรงจำของนางผู้นี้ออกมา" เหล่าพ่อมดแม่มดต่างฮือฮา เพราะเวทย์มนต์นี้ยากที่จะฝึกสำเร็จ แน่นอนว่าคาเลนก็ทำได้

    แสงสว่างวาบไปทั่วห้องโถงเรียกเสียงตกใจได้เป็นอย่างดีและคนที่ตกใจที่สุดน่าเป็นคาเลน เพราะความทรงจำของนางกำนัลมีไอเวทย์เปลี่ยนความทรงจำหลงเหลืออยู่ด้วย!
   ไม่นานภาพแสนหลอกลวงก็ปรากฏแก่สายตาทุกชีวิตในห้องโถง
'อึก! เจ้าเอาอะไรให้ข้ากิน'

'ก็ดาร์คดริงค์ไงล่ะ'ตาสีเขียวพูดเย้ยหยัน

'เจ้าทำอย่างนี้ทำไม...ข้าไปทำอะไรให้เจ้า! อึก ค่อกๆ!'

'ตั้งแต่เรารู้จักกันมา ข้าทำทุกอย่างเพื่อเจ้าแต่พอเจ้ามีนังเด็กนั่น เจ้าก็ไม่เคยใส่ใจข้าเลย'

'ไม่จริงนะ ข้า...อึก!' อดีตราชินีพยายามพูดพลางกอดลูกไว้แน่น

'ข้าไม่อยากฟัง! ลาก่อน...' จากนั้นไฟก็เริ่มลุกลามไปทั่วห้องแล้วลามไปทั่วปราสาทในที่สุด
    แกร๊ง!มีนางกำนัลคนหนึ่งทำถ้วยหล่นอยู่ปากประตูแล้ววิ่งหนีไป แสงสว่างวาบทั่วห้องโถงอีกครั้งก่อนภาพความทรงจำจะหายไป คาเลนตัวสั่นแล้วตวาดเสียงดังลั่น

"ทุกคนอย่าไปฟังนะ!ข้าไม่ได้ฆ่าท่านพี่นะ นางเปลี่ยนความทรงจำนางกำนัลข้าไม่ได้ทำนะ"

"มันจะเป็นไปได้ยังไงท่านคาเลน ในเมื่อเวทย์มนต์นี้เรียนได้เฉพาะองค์ราชินีเท่านั้น แต่ราชินีแคสเตอร่าเพิ่งได้ครองบัลลังค์วันนี้จะเอาเวลาไหนไปฝึกฝนล่ะท่าน" ขุนนางแก่ๆเอ่ยแย้ง ตามมาด้วยเสียงเห็นด้วยจากคนอื่นๆ

"เอาล่ะๆในฐานะที่ข้าเป็นราชินีเต็มตัวแล้ว ข้าขอปลดเจ้า คาเลน ออกจากตำแหน่งขุนนางสนิทและขอแต่งตั้งชายผู้นี้ให้เป็นขุนนางแทนคาเลน" แคสเตอร่าประกาศเสียงเรียบ วิสเทอร์เดินมายืนข้างๆพี่สาวตนเองในฐานะคนสนิท คาเลนโกรธมากแต่ก็ทำอะไรไม่ได้  เธอทิ้งไว้กวาดไว้แล้วหายตัวไปทันที ไม้กวาดบุบสลายเป็นละอองสีเงินเหมือนสีผมของเจ้าของ พร้อมกับเสียงอันแผ่วเบา

                        "จงอย่าไว้ใจการกระทำของนาง
                       
                        จงอย่าไว้ใจในสิ่งที่ผู้นั้นตัดสิน
                       
                        ไม่นาน  จะมีดวงดาราสีทองเคลื่อนที่มาปรากฏเหนือยอดปราสาท
                       
                        เมื่อนั้น...หญิงสาวผู้ถูกครหา จะมาทวงสัญญา
                       
                        มนตราแห่งความชั่วจะสูญสิ้น....ข้าขอทำนาย"
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 309 ท่าน