Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
ผูกพันรัก...สุดท้ายด้วยน้ำตา (So many tears) กดไลค์แฟนเพจอัณณ์ศญาได้ที่ http://www.facebook.com/unsaya
อัณณ์ศญา
บทที่ 20 Your eyes อัพแล้ว 100 % คอมเม้นกันด้วยนะคะ ^^
23
18/05/2554 19:23:11
2346
เนื้อเรื่อง

 
 



นิยายเรื่องนี้มีประมาณ 30 - 35 ตอนค่ะ ^^

ช่วยตอบคำถามด้วยนะคะ ^^

น้องๆ เลือกคลิกเข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้เพราะอะไร

ขอคอมเม้นเกินสิบข้อความ แล้วจะอัพให้ครบเร็วๆ เลยนะคะ ^^
ช่วยเม้นกันๆ นะคะ
T____T นักอ่านเงาทั้งหลาย อิอิ

*** แล้วจะมาอัพต่อนะคะ =^^=


            ณ ภายในห้องซ้อมเต้นขนาดใหญ่ที่ชั้นใต้ดินของตึก KM ซึ่งล้อมรอบไปด้วยกระจกใสบานใหญ่ เหล่าสมาชิกทั้งหมดของวง Sappheiros และ Missy Chic กำลังเคลื่อนย่างร่างกายไปตามจังหวะดนตรีเร้าอารมณ์ ด้วยท่วงท่าลีลาที่สอดคล้อง สมดุล และขัดแย้งกันอยู่ในที เสียงดนตรีจังหวะแทงโก้กับท่าเต้นน่ารักๆ ปนเซ็กซี่ของสาวๆ ทำให้บรรยากาศในห้องดูผ่อนคลาย

            เยลิน่า...หัวหน้าวง Missy Chic แชยอนฮวา...สาวสวยสุดเซ็กซี่ ลีมินจู...นักเปียโนสาวมหัศจรรย์ของเกาหลี และคนสุดท้ายอาซาเลีย...แร็พเปอร์และนักแต่งเพลงของวง ทั้งสี่คนกำลังเป็นคู่ซ้อมให้กับหนุ่มๆ สำหรับการเปิดตัวคอนเสิร์ตในรอบแรก

          สองร่างที่ดูเป็นหนึ่งเดียวกันพร้อมด้วยจังหวะของพลัง และอารมณ์ที่เต็มเปี่ยม เปรียบประหนึ่งว่าทั้งสองคนเต้นเป็นดั่งชีวิตคู่ แล้วเวลาในการซ้อมเต้นแทงโก้อันยาวนานก็จบลง เมื่อเสียงเพลงที่เปิดไว้เงียบกริบ หนุ่มสาวทั้งสิบเอ็ดคนต่างพร้อมใจกันนอนลงบนพื้นอย่างเหนื่อยล้า ก่อนที่ชายหนุ่มขี้แกล้งอย่างเท็ตสึจะนึกอะไรทำสนุกๆ ขึ้นมาได้ ทำให้ภาพแรกที่จีวอนเดินเข้ามาเห็นก็คือ เท็ตสึกำลังพยายามแกล้งเยลิน่าที่กำลังนอนอยู่ด้วยการพ่นน้ำใส่ผม ทำให้สมาชิก Missy Chic ที่เหลือต้องเข้ามาช่วยโจมตีเท็ตสึด้วยน้ำ จนพวกเขาทั้งหมดต่างเปียกปอนไปตามๆ กัน

             พวกลิงๆ กำลังเล่นหรือกำลังซ้อมเต้นอยู่กันแน่ มันจะคุ้มค่ากับราคากล้วยหอมหวีใหญ่...ที่ฉันอุตส่าห์ไปหาซื้อมาให้ไหมเนี่ย ผู้จัดการวงคนสวยแอบคิดบ่นอยู่ในใจ

            “นี่นายหัวหน้าลิง...พวกนายกำลังซ้อมเต้น หรือว่ากำลังเล่นน้ำกันอยู่ฮะ” จีวอนบ่นแก้มป่องอย่างขุ่นเคือง

            “ก็ซ้อมเต้นอยู่น่ะสิ แต่พี่ดันมาตอนที่พวกเรากำลังเหนื่อย แล้วก็หิวข้าวมากๆ อยู่นี่ ไหนล่ะกล้วย..ที่สัญญากันไว้” มินชอลบอกออกไปตรงๆ ความจริงแล้วเขากับจีวอนอายุห่างกันเพียงไม่กี่เดือน แต่ตามธรรมเนียมแล้ว...ต่อให้อายุมากกว่าเพียงวันเดียวก็ต้องเรียกว่าพี่และให้ความเคารพนับถือ

            “ช่างเหมาะสมกับที่แฟนๆ เขาเรียกพวกนายว่าเหล่าราชวงศ์ลิงจริงๆ เลย มินา...เธอไม่ต้องไปตามใจอะไรเจ้าพวกนี้มากนะ เดี๋ยวฉันจะถ่ายทอดพลังความแข็งแกร่งให้เธอเอง” จีวอนถอนหายใจพลางพูดเชิงสั่งสอนมินา

            “โหย...พี่จีวอน พี่สะใภ้คนสวยไม่มีทางใจร้ายเหมือนพี่ได้หรอกน่า” จุงฮยอนที่กำลังนอนแผ่หลาอยู่ที่พื้นยังคงยิ้มระรื่นตามแบบฉบับคนอารมณ์ดี ก่อนที่จะเริ่มแกล้งแหย่จีวอนในทุกครั้งที่เจอ

            “นี่นายจุงฮยอน...ไอ้คนชอบกวนประสาท นายกล้ามากนะ ที่พูดจาลบหลู่ฉันแบบนี้ ไม่ต้องกินแล้วกล้วย...วางลงเดี๋ยวนี้เลย!” จีวอนหันมามองน้องชายคนสุดท้องของวงวัยสิบแปดปี ที่กำลังนอนกินกล้วยของเธออยู่ แต่กลับแกล้งมาหาเรื่องว่าเธอได้ตลอด แล้วจีวอนก็วิ่งไล่ตีจุงฮยอนไปทั่วห้องราวกับเด็กๆ ท่ามกลางเสียงหัวเราะของทุกคนที่เห็น ฉายา...เดวิลมักเน่ ของจุงฮยอนจึงไม่ได้มาเพราะโชคช่วยจริงๆ ก่อนที่เขาจะแกล้งยอมแพ้เธอด้วยการลงไปนอนบนพื้น ให้จีวอนนอนทับเขาแล้วล็อกคอ ราวกับนักมวยปล้ำกำลังล้มคู่ต่อสู้

            ทว่าช่วงเวลานี้...คนที่แลดูมีความสุขมากกว่าใครๆ กลับเป็นชเวโซวอน เพราะแค่ได้เห็นหน้าลีมินาเขาก็รู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก ผิดกับกวากวาที่เอาแต่เฝ้ามองดูเธออยู่ห่างๆ

            “ผมดีใจจัง ที่นับตั้งแต่วันนี้ไป...จะได้เจอคุณทุกวัน” เสียงทุ้มของโซวอนยังคงนุ่มนวลเสมอ ร่างสูงเดินตรงเข้าไปหามินาทันที

            “ฉันก็เหมือนกันค่ะ มีคุณเป็นเพื่อนก็ไม่เหงาแล้ว แล้วพี่จีวอนก็ใจดีและน่ารักมาก ทำให้ฉันเริ่มสนุกกับการทำงานขึ้นบ้างแล้ว” รอยยิ้มของโซวอนทำให้มินารู้สึกดีเสมอ ผู้ชายที่หล่อราวกับรูปสลักโรมัน แต่เมื่อไหร่ที่เธอละสายตาจากเขา มินากลับมองเห็นกวากวาอยู่เสมอ ทำไมเธอต้องแอบมองไปยังคนใจร้ายแบบนั้นด้วย ผู้ชายที่ดูท่าจะไม่เคยขาดผู้หญิงได้สักวินาทีเดียว เหมือนเช่นเวลานี้ที่เขากำลังเกยคางอยู่บนไหล่นิ่มของแชยอนฮวา

            “เพื่อนเหรอครับ...แย่จัง” โซวอนบอก แล้วเบือนหน้าไปทางอื่นอย่างไม่เข้าใจมินา จนดวงตากลมโตของเธอเหลือบมองเขาอย่างไม่เข้าใจตัวเองเช่นกัน ผู้ชายตรงหน้า...ดีต่อเธอทุกอย่าง แต่ทำไมเธอถึงได้ไม่มั่นใจในความรู้สึกดีๆ ที่เขามีให้เธอ และเอาแต่มองไปยังคนที่บอกกับตัวเองเสมอว่าไม่ชอบหน้าเขา

            “แต่เพื่อนคนนี้...จะคอยปลอกกล้วยให้คุณกินนะคะ” มือเล็กคว้ากล้วยหอมมาปอก แล้วยื่นให้กับโซวอนอย่างพยายามเอาใจ จนคนตัวสูงกว่ายอมยิ้มออกมาให้เธอเช่นเคย โดยที่เขาไม่ได้รู้ตัวเลย ว่ากำลังถูกเธอใช้เป็นเครื่องมือเพื่อลืมใครบางคนในใจ ซึ่งเธอเองก็ทำไปโดยที่ไม่รู้ตัวเช่นกัน

            “ในเมื่อพวกเราได้อยู่กันพร้อมหน้าแบบนี้ ในวันที่ได้พี่สะใภ้ เอ้ย! ผู้ช่วยผู้จัดการวง เราน่าจะหาอะไรๆ สนุกๆ ทำ เพื่อต้อนรับน้องใหม่หน่อยเป็นไง” จุงฮยอนกับจองยูจินออกไปยืนด้านหน้ากระจกแล้วพูด ราวกับทั้งคู่กำลังเล่นเป็นพิธีกรรายการทอล์กโชว์

            “เย้ๆ เห็นด้วยๆ วู้!” สาวๆ ทั้งสี่คนของวง Missy Chic นั่งเรียงหน้ากระดานแล้วโห่ร้องอย่างดีใจ โดยเฉพาะยอนฮวาที่เคลื่อนตัวมานั่งข้างลีมินา พร้อมกับกอดคอของเธอไว้

            “และเพื่อไม่ให้พี่จีวอนหาว่าพวกเรากำลังทำเรื่องไร้สาระ ดังนั้น...พวกเราจึงตกลงกันแล้วว่าจะให้มินาออกมาเต้นแทงโก้แข่งกับพวกเราเพื่อพิสูจน์ความสามารถ ว่าคู่ควรจะดูแลราชวงศ์ลิงของเราได้หรือเปล่า” จองยูจินบอกเสียงใสแล้วเดินไปยังลีมินาที่กำลังนั่งยิ้มๆ ให้กับความน่ารักของพิธีกรจำเป็นทั้งสองคน

            พวกเขาให้ความเป็นกันเองกับเธอมากกว่าที่คิดไว้เสียอีก ไม่มีคำว่าหน้าที่ ไม่มีคำว่าศิลปินชื่อดัง มีเพียงแต่คำว่าเพื่อนและมิตรภาพที่ Sappheiros เปิดใจมอบให้เธอก่อน แม้แต่คิมฮวาซอง...เจ้าชายน้ำแข็งผู้แสนเย็นชาที่มีใบหน้าเฉยชาจนเป็นเรื่องปกติ ยังยอมยิ้มบางๆ และหัวเราะให้เธออย่างเป็นมิตร

            “และเพื่อไม่ให้เป็นการเอาเปรียบเด็กใหม่มากเกินไป เราจึงให้โอกาสพี่มินา โดยการให้สาวๆ มิสซี่ช่วยบอกจังหวะแล้วก็ฝึกท่าให้ก่อนเป็นเวลาสิบห้านาที ถ้าไม่เก่งสมกับวง Sappheiros จริงๆ...ทำไม่ได้นะคร้าบ” น้องเล็กจุงฮยอนอธิบาย

            “แล้วนี่พวกนายถามน้องสาวของฉันรึยัง...ว่าเขาอยากเต้นกับพวกนายรึเปล่า” จีวอนถามขึ้นอย่างงงๆ จนทุกคนในห้องต่างเงียบกริบ “...แต่ถึงมินาไม่ยอม พี่ก็ต้องบังคับให้ทำจนได้ล่ะน่า ฮ่าๆ” จีวอนบอกแล้วหัวเราะออกมา ก่อนที่ความสนุกครึกครื้นจะกลับมาอีกครั้ง

            และแล้วก็ได้เวลาที่ลีมินาต้องออกมาเผชิญหน้าอยู่กับชเวโซวอนบริเวณกลางห้องแบบสองต่อสอง

            “ถึงจะเป็นคุณ แต่ผมก็ไม่ยอมแพ้ให้ง่ายๆ แน่” โซวอนบอกเป็นนัยๆ จนมินาได้แต่อมยิ้ม แสดงว่าเขาออกมาเพื่อยอมแพ้ให้กับเธอ

            “ฉันก็จะไม่ยอมให้คุณแพ้ได้ง่ายๆ เช่นกัน ขอบคุณที่กรุณานะคะ...งั้นคุณก็ช่วยฉันหน่อยแล้วกันนะ” มินาบอกยิ้มๆ แล้วทั้งคู่ก็ยืนประสานสายตากันอยู่กลางฟลอร์เต้นรำแบบจำเป็น        

            โซวอนจ้องมองใบหน้าของมินายามยิ้มกับท่าทางที่ดูเหมือนเด็กๆ ที่กำลังตื่นเต้นดีใจกับความสนุกตรงหน้า ดวงตาคมที่ภายในเต็มไปด้วยความรู้สึกร้อนแรงยิ่งกว่าพระอาทิตย์ มีเพียงแต่ลีมินาเท่านั้นที่อยู่ในสายตาของโซวอนอยู่ตลอด เพราะความน่ารักของมินากำลังฉุดโลกทั้งใบของเขาไปอยู่ในกำมือของเธอ จนเขาเริ่มคิดว่าตัวเองบ้าเกินไปแล้วที่รู้สึกแบบนี้ มือหนาค่อยๆ เลื่อนไปลูบเรือนผมนุ่มของมินาอย่างอ่อนโยน และช่วยปัดผมที่ปิดหน้าของเธอออก แพขนตายาวบนใบหน้าเนียนใส กับริมฝีปากบางของหญิงสาวตรงหน้า กำลังทำให้เขาต้องกลืนน้ำลายลงอย่างยากลำบาก

            กวากวามองไปยังมินาด้วยความรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าว ที่เธอไม่ปฏิเสธสัมผัสใดๆ จากโซวอน แม้จะเข้าใจดีว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ที่จะแสดงความรู้สึกหึงหวงอีก แต่มันคงจะสายเกินไปแล้ว เพราะเขาเอาแต่ลังเล...แม้จะอยากกอดรั้งเธอเอาไว้ แต่กลับเลือกทำให้เธอเสียน้ำตา ความทรงจำที่ขาดหายไปของมินา...ก็ยังเป็นอีกเหตุผลที่ทำให้เขาต้องเก็บซ่อนความรู้สึกเอาไว้

            เนื่องจากแทงโก้เป็นการเต้นที่มีการถูกเนื้อต้องตัวกันอย่างมาก โซวอนจึงต้องประคองร่างของมินาไว้อย่างแนบแน่นเพื่อรับกับจังหวะเพลง ทำให้ภาพที่กวากวาเห็นกำลังอัดแน่นอยู่ในความรู้สึกที่แสนเจ็บปวด ซึ่งแตกต่างกับรอยยิ้มบนใบหน้าอย่างมีความสุขของโซวอนและมินา

            คิมมินชอลที่เห็นน้องชายสุดที่รักกำลังเดินออกไปนั่งอยู่คนเดียวที่หลังห้อง และทำหน้าอย่างกับจะร้องไห้ออกมา ซึ่งผิดกับคนอื่นๆ ที่เอาแต่หัวเราะสนั่น เขาเลยฝากให้คิมฮวาซองช่วยบันทึกภาพต่อ แล้วเดินไปหากวากวาเพื่อบอกอะไรบางอย่าง

            “ลองทำตามที่หัวใจนายรู้สึก...แล้วนายจะเจ็บปวดน้อยลง” กวากวาพยักหน้าลงเล็กน้อย เหมือนกับว่ากำลังจะพยายามเข้าใจ ก่อนที่จะเหม่อมองออกไปเบื้องหน้าอย่างเจ็บปวด

 

            ช่วงเช้าตรู่ของวันที่อากาศสดใส...อันมีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้ให้ลีมินาต้องออกมาทำงานแต่เช้า ในที่สุดเธอก็มาถึงห้องซ้อมเต้น เมื่อมองผ่านกระจกใสเข้าไปข้างใน ภาพตรงหน้าก็ปรากฏแก่สายตาของหญิงสาวอย่างที่จีวอนบอกเอาไว้ไม่ผิดเพี้ยน กวากวากำลังนอนหลับอยู่บนโซฟา ท่ามกลางขวดเหล้านับสิบที่วางอยู่รอบตัวอย่างระเกะระกะ ที่เขี่ยบุหรี่ก็ถูกอัดแน่นไปด้วยมวนบุหรี่ที่เหลือค้าง

            ตอนนี้พี่ยังอยู่บ้านที่ปูซานอยู่เลย มินา...เธอช่วยไปดูแลกวากวาที่ห้องซ้อมเต้นแทนพี่ที เมื่อเช้ามีสายสืบโทรมารายงานพี่ ว่าไอ้หมอนั่นมันนั่งกินเหล้าอยู่คนเดียวเกือบทั้งคืน วันนี้มีงานแถลงข่าวคอนเสิร์ตใหญ่ของค่ายเพื่อการกุศลซะด้วย เธอช่วยไปทำให้มันหายแฮงค์ทีนะ เดี๋ยวเจ้าพวกลิงจะไปงานได้ไม่ครบเจ็ดตัว พี่ขี้เกียจตอบคำถามแทนกวากวาแล้ว

          คำร้องขอจากจีวอนที่โทรศัพท์มาหาเธอในตอนเช้านั้น เป็นเหตุผลที่ทำให้เธอต้องก้าวอย่างช้าๆ เข้าไปหาชายหนุ่มที่กำลังหลับใหลอยู่ คงไม่มีใครรู้ใจของเธอได้ ว่ามันยากแค่ไหน...กับการที่ต้องอยู่กับคนที่ทำให้หัวใจสับสน 

            คนใจร้าย...ที่กำลังนอนหลับโดยไร้ผ้าห่มไว้กันหนาว จนเขาต้องขดตัวเข้าหากันเพื่อบรรเทาความหนาวเย็น ชายหนุ่มตรงหน้ากำลังจะทำให้หัวใจที่แสนอ่อนแอของเธอวูบไหว มือเรียวบางของหญิงสาวกำลังขยับเข้าไปใกล้เขาโดยไม่รู้ตัว ดวงตาเรียวยามปิดสนิทกับริมฝีปากของเขา...ริมฝีปากที่เคยประทับจูบเธอกำลังทำให้มินาใจสั่น แค่จะปลุกเขาเท่านั้นนี่คือสิ่งที่มินาคิดอยู่ในใจ

            “คุณกวากวาคะ...เช้าแล้วนะคะ ตื่นเถอะค่ะ คุณยังมีงานต้องทำอีกนะ” ร่างบางกำลังพยายามปลุกให้คนตัวโตกว่ายอมตื่น แต่ทว่าเรี่ยวแรงอันน้อยนิดของเธอกลับไม่เป็นผล

            “ฉันต้องทำยังไง...คุณถึงจะยอมตื่นสักที” เธอตัดสินใจพูดซ้ำด้วยน้ำเสียงที่แข็งกระด้างขึ้นกว่าเดิม กวากวาที่ยังงัวเงียอยู่จึงลืมเปลือกตาที่หนักหน่วงขึ้นอย่างยากลำบาก เขากำลังพยายามมองว่าใครที่นั่งอยู่บนโซฟาเดียวกับเขา หญิงสาวจึงได้แต่นั่งตะลึงด้วยไม่คิด ว่าจู่ๆ กวากวาจะยอมตื่นขึ้นมาตอนนี้ แถมใบหน้าเขายังอยู่ใกล้จนลมหายใจแทบจะรดหน้าเธอ จนมินาต้องรีบผลักกวากวาออกห่างอย่างตกใจ แล้วหน้าของเธอก็แดงขึ้นเรื่อยๆ

            “มินา...เธอมาตั้งแต่เมื่อไหร่”

            “ก็ตั้งแต่เห็นคุณนอนหนาวอยู่นั่นแหละค่ะ...ดื่มเข้าไปหนักแบบนี้ คุณจะทำงานต่อไหวไหม” มินาพยายามแข็งใจถามด้วยยังตกใจกับความแนบชิดเมื่อครู่

            “เธอเป็นห่วงฉันเหรอ” กวากวาถามอย่างมีความหวัง จนเธอต้องมองใบหน้าที่เริ่มเหมือนจะมีสติของเขาอย่างสับสน

            “เปล่าคะ เพราะเมื่อเช้าพี่จีวอนโทรสั่งให้ฉันมา ฉันเลยต้องมาเพื่อทำทุกอย่างตามหน้าที่ ฉันหวังว่าคุณจะให้ความร่วมมือกับฉันนะคะ” สุดท้ายก็ต้องตอบไปเหมือนไม่ได้คิดอะไร ทั้งๆ ที่ยังไม่เข้าใจตัวเองด้วยซ้ำ

            “ได้! วันนี้ฉันจะยอมทำตามคำสั่งของเธอทุกอย่าง แต่ครั้งหน้า...ถ้าเธอจะทำอะไรให้ฉัน เพียงเพราะทำตามหน้าที่ ฉันขอให้เธอไม่ต้องทำ” กวากวารู้สึกน้อยใจเมื่อได้ฟังคำตอบของมินา เธอไม่ได้อยากสนใจเขาเลยสักนิด มีแต่เขาต่างหากที่คาดหวังไปเองกับสิ่งที่เธอทำ

            “เพราะอะไร...” มินาถามอย่างไม่เข้าใจในน้ำเสียงขุ่นเคือง และสีหน้าที่ดูเหมือนไม่พอใจของกวากวา

            “ฉันไม่จำเป็นต้องตอบเธอ” ชายหนุ่มบอกแล้วรีบลุกขึ้นทันที แต่เมื่อกวากวากำลังจะก้าวเดินออกไป มือของมินากลับคว้ามือของเขาไว้

            “นี่คุณ! ลุกขึ้นเร็วแบบนี้เดี๋ยวก็มึนหัวแย่หรอก นั่งให้หายปวดหัวก่อนเถอะค่ะ ฉันทำซุปถั่วงอกมาให้...กินแล้วจะได้หายแฮงค์” หญิงสาวบอกอย่างหวังดี

            “แล้วซุปถั่วงอก...เป็นคำสั่งของพี่จีวอนด้วยรึเปล่า” เขาถามเธอกลับด้วยใบหน้าตัดพ้อ

            “เปล่าค่ะ อันนี้ฉันตั้งใจทำให้คุณเอง” มินาตอบเสียงใส จนคนตัวโตกว่ายอมรับฟังแล้วนั่งลง มองเธอที่กำลังเทซุปใส่ถ้วยให้เขา

            “พอใจกับคำตอบรึยัง...ลองกินดูนะคะ” มินาถามด้วยรอยยิ้มแล้วยื่นถ้วยซุปในมือให้เขา

            “ฉันไม่คิดว่าเด็กนอกอย่างเธอจะทำซุปถั่วงอกเป็นด้วย” ชายหนุ่มถามเหมือนไม่เชื่อ

            “ฉันเพิ่งให้คุณแม่ช่วยสอนเมื่อตอนเช้านี้เอง คุณแม่บอกว่าสมัยสาวๆ เคยทำให้คุณพ่อกินบ่อยๆ ซุปนี้มีรสเผ็ดนิดหน่อย...คุณน่าจะรู้สึกดีขึ้น”

            “ขอบใจมากนะ...” พอถึงคำพูดดีๆ เขากลับตอบอย่างบางเบา

            “เมื่อกี๊...คุณพูดว่าอะไรนะ” หญิงสาวถามเหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยินและท่าทีที่เปลี่ยนไปของเขา

            “ฉันบอก...ว่าขอบใจมาก” เสียงทุ้มบอกอีกครั้งอย่างหมองหม่น

            “ถ้าคุณยอมพูดดีๆ กับฉันบ้าง เราก็น่าจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้นะ” ตอนนี้ความรู้สึกขุ่นมัวในใจที่มีให้เขาเริ่มจางหาย ชายหนุ่มคนเดิมที่เคยมาพบเธอตอนอยู่โรงพยาบาลกลับมาแล้ว พอได้อยู่กับเขาตามลำพังแบบช่วงเวลานี้...แค่คำว่าขอโทษก็ทำให้เธอใจอ่อนลง

            “เธออาจจะไม่อยากมีเพื่อนอย่างฉันก็ได้” กวากวาก้มหน้าตอบเบาๆ อย่างรู้สึกผิด ไม่มีใครอยากเป็นเพื่อนกับคนที่ทำให้หัวใจเราเต้นแรงหรอกนะชายหนุ่มคิดในใจ

            “ที่คุณพูดหมายความว่ายังไงคะ” วันนี้กวากวาพูดอะไรหลายๆ อย่าง ที่ทำให้เธอไม่ค่อยเข้าใจ หรือเพราะว่าเขายังไม่หายเมา!?

            “หมายความว่าฉันขอโทษกับทุกๆ เรื่อง ที่ฉันเคยทำให้เธอต้องเสียใจและร้องไห้ เรื่องในคืนนั้น...มันผิดที่ฉันควบคุมอารมณ์ของตัวเองไว้ไม่ได้จริงๆ” ชายหนุ่มพูดอย่างเศร้าๆ แล้ววางถ้วยซุปเปล่าลงบนโต๊ะ

            “ฉันจะรับคำขอโทษของคุณไว้ สิ่งที่คุณทำ..ฉันจะคิดว่ามันเกิดจากความไม่ตั้งใจ แต่ส่วนหนึ่งมันคงเกิดจากเครื่องดื่มที่คุณชอบ ฉันจะให้อภัยคุณ ถ้าจากนี้ไป...คุณจะพยายามเลิกดื่มมัน” แค่เพียงมินาชูขวดเหล้าขึ้นแล้วพยักหน้าลงอย่างช้าๆ หัวใจที่เคยอ่อนแรงของกวากวาก็กลับมาเต้นระรัวได้อีกครั้ง

            “เชื่อมั่นในตัวฉันนะ ฉันสัญญาว่าจะต้องทำให้ได้” กวากวารับรองแล้วยิ้มกว้างออกมา ด้วยความรู้สึกสบายใจมากขึ้น การลองทำตามที่หัวใจรู้สึก มันทำให้เราเจ็บปวดน้อยลงจริงๆ แม้มันจะยากสำหรับคนที่ไม่เคยเชื่อมั่นในความรัก เพราะความผิดหวังในอดีต แต่ต่อจากนี้ไป...มันจะไม่มีผลต่อการที่เขาจะเปิดใจรักใครอีกแล้ว นี้คือเหตุผลทั้งหมดเพื่อเธอ

         

          ใช่ว่าความลำบากและความเหน็ดเหนื่อยจะทำให้มีแต่เรื่องแย่ๆ ที่ชวนให้รู้สึกหดหู่และเคร่งเครียดไปเสียหมด หลังจากที่ผ่านการซ้อมคอนเสิร์ตมาเป็นระยะเวลาเกือบสองเดือน และแล้ว...คอนเสิร์ตใหญ่เต็มรูปแบบครั้งแรกของงานเพลงชุดที่สามของวง Sappheiros ก็มาถึง

            การแสดงทั้งหมดถูกจัดขึ้นภายในสเตเดียมขนาดใหญ่ ซึ่งไม่ว่าแฟนเพลงจะอยู่มุมไหนก็สามารถใกล้ชิดกับพวกเขาได้อย่างทั่วถึง โดยคอนเสิร์ตเริ่มจากVTRเปิดตัวแนะนำสมาชิกแต่ละคน โดยสมาชิกทั้งเจ็ดคนได้เปิดตัวโดยการโผล่ขึ้นมาตามจุดต่างๆ กระจายรอบฮอลล์ ซึ่งเรียกเสียงกรี๊ดได้ตั้งแต่เริ่มต้น เพราะบางคนโผล่ไปในจุดที่คนดูคาดไม่ถึงว่าจะได้ใกล้ชิดกับพวกเขามากขนาดนี้ คอนเสิร์ตเริ่มต้นด้วยบรรดาเพลงฮิตทั้งหลาย ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นเพลงที่ทำให้คนดูได้สนุกสนานกันอย่างต่อเนื่อง และได้มีการโชว์เดี่ยวของสมาชิกแต่ละคน โดยแต่ละโชว์ก็ได้เผยให้เห็นเสน่ห์ของหนุ่มๆ ได้อย่างเต็มที่

            และใกล้จะถึงเวลาแล้ว ที่แจวอนจะได้ร้องเพลงเป็นครั้งแรกบนเวทีคอนเสิร์ต เธอและเท็ตสึช่วยกันตั้งชื่อเพลงนี้ว่า ‘For you’ เพลงที่ส่งผ่านความรู้สึกที่เขาและเธอไม่สามารถบอกออกมาเป็นภาษาพูดได้ แต่แค่เพียงได้ฮัมเพลงนี้ขึ้นมาในเวลาที่เหนื่อยใจ...ความเหน็ดเหนื่อยที่มีก็จางหาย และเหลือไว้เพียงความสุขเล็กๆ ในใจของเธอ

            ตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมา...แจวอนฝึกซ้อมร้องเพลงนี้ทุกวัน แม้มันจะเป็นเพลงที่ต้องสลับกันร้องกับเท็ตสึ แต่ความห่างไกลก็ไม่ได้เป็นอุปสรรค เพราะทุกคืนก่อนนอนเท็ตสึจะโทรศัพท์มาหาเธอทุกครั้ง เพื่อเล่นเปียโนให้ฟังแล้วก็ซ้อมร้องเพลงไปด้วยกัน จนกระทั้งเธอเป็นฝ่ายนอนหลับไปก่อนทุกคืนอย่างสบายใจ

            ท่ามกลางช่วงเวลาแห่งความสับสน เมื่อได้คุยกับเท็ตสึ ชีวิตอันแสนจะวุ่นวายของเธอก็เหมือนจะสงบลง เพียงแค่ได้ใช้ความรู้สึกมากกว่าความคิด ก็ทำให้หัวใจที่แสนอ่อนไหวได้ทำอะไรดั่งใจที่เธอต้องการ การลบความทรงจำที่เคยมีร่วมกัน ให้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่เคยทำได้เลยจริงๆ หญิงสาวหวนกลับไปคิดถึงเรื่องราวในอดีต จนความคิดของเธอเริ่มสับสน และเริ่มกังวลว่าเมื่อยู่บนเวทีตัวเองจะแสดงออกมาได้ไม่ดี เท็ตสึที่เพิ่งลงมาจากเวทีหลังร้องเพลงรวมเสร็จ เขาเห็นหญิงสาวกำลังเดินไปเดินมาอยู่ด้านหลังเวทีคนเดียวด้วยความตื่นเต้น เท็ตสึจึงอยากจะช่วยทำให้แจวอนสบายใจขึ้น

            “ไม่ต้องตื่นเต้นนะ จับมือของพี่เอาไว้ เราแค่กำลังจะไปร้องเพลงของเราให้คนอื่นได้ฟัง ทำใจให้สบายๆ เพื่อฟังเสียงเปียโนที่พี่เล่น...ให้รู้ว่ามีเพียงพี่เท่านั้นที่อยู่กับเธอ” เสียงอันอบอุ่นของเท็ตสึให้กำลังใจ แจวอนจึงพยักหน้ารับอย่างมุ่งมั่น ก่อนที่จะค่อยๆ เลื่อนมือไปสัมผัสมือของเท็ตสึที่ยื่นมาให้ เมื่อสายตาทั้งสองประสานกันนิ่ง ความรู้สึกเชื่อมั่นก็บังเกิดขึ้น

            “พี่ชาย...อย่าปล่อยมือจากฉันไปอีกได้ไหม” เสียงใสถาม

            “พี่จะไม่ปล่อยมือเธอไปอีกเป็นครั้งที่สองแน่นอน” เท็ตสึบอกด้วยความหนักแน่น ก่อนที่จะหยิกแก้มน้องสาวสุดที่รักของตัวเองเบาๆ จนแจวอนต้องอมยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกอบอุ่นใจ

            ทว่าสายตาของเธอดันไปเจอะกับคิมมินชอลซึ่งกำลังเดินมากับ Sappheiros คนอื่นๆ เขามองเธอที่กำลังกุมมือเท็ตสึไว้ด้วยสายตาที่นิ่งสนิท แต่ในใจของมินชอลกลับรู้สึกโดดเดี่ยวที่ต้องเห็นแจวอนมีความสุขอยู่ข้างๆ คนอื่น มินชอลได้แต่หลบสายตาไปจากเธอด้วยความรู้สึกเจ็บและผิดหวัง เพราะไม่อยากเห็นใบหน้าของเท็ตสึเวลาอยู่ใกล้แจวอน จนแทบไม่อยากจะคิดว่าทั้งคู่กำลังมีความสุขกันมากแค่ไหน มินชอลคิดว่าตัวเองจะไม่ฝืนยิ้มให้แจวอน เพราะมันคงจะไม่มีอะไรดีขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นมินชอลก็ยังคงพยายามหันไปฝืนยิ้มเพื่อให้กำลังใจเธอ...จากอีกมุมหนึ่งที่ห่างไกล ทั้งๆ ที่ในความเป็นจริง...น้ำตาของเขามันกำลังจะไหลออกมา



 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
ชอบคู่กวากวา มากๆ
จากคุณ Min_Min/(Maewnoiover) อัพเดตเมื่อ 29/06/2554 15:07:31
ความคิดเห็นที่ 2
กรี๊ดด กวากวาค่ะ มิชอลด้วยๆๆๆ >.,<

จากคุณ Tamarine/(Thamarigi) อัพเดตเมื่อ 21/05/2554 21:47:07
ความคิดเห็นที่ 3
เคยอ่านเรื่องก่อนแระก้ตามนิยายมาเรื่อยๆอ่ะค่ะ
ชอบการเขียนอ่านง่ายดี แต่ตัวละครเอยะจังแต่ละเรื่องต้องค่อยจำ 555 
ชอบค่ะๆๆ
จากคุณ oum/(oumiim_683) อัพเดตเมื่อ 20/05/2554 20:24:24
ความคิดเห็นที่ 4
เพราะ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่อ่านแล้วมีความสุขในการอ่าน และชวนให้ติดตามอ่าน  และเนื้อเรื่องก็เรียบเรียงได้ดีเลยทีเดียว ใช้ภาษาที่ดูสวยดีคะ
จากคุณ best/(basartclever) อัพเดตเมื่อ 07/05/2554 21:39:47
ความคิดเห็นที่ 5
สนุกมากๆเลย และนางเอกก็สวยมากๆ

ก็เลยคลิกเข้ามาอ่านคับ
จากคุณ rotmay/(rotmaysishompool) อัพเดตเมื่อ 04/05/2554 09:25:11
ความคิดเห็นที่ 6
สนุกค่ะ
เนื้อเรื่องก็โดน
ก็เลยน่าอ่าน
จากคุณ fern/(019102534) อัพเดตเมื่อ 02/05/2554 14:29:40
ความคิดเห็นที่ 7
สนุกมากเลย รีบมาอัพต่อเร็วๆนะคะ
จากคุณ แอ๊น/(ant_and_ice) อัพเดตเมื่อ 30/04/2554 19:03:56
ความคิดเห็นที่ 8
สนุกมากเลย รีบมาอัพต่อเร็วๆนะคะ
จากคุณ แอ๊น/(ant_and_ice) อัพเดตเมื่อ 30/04/2554 19:03:48
ความคิดเห็นที่ 9
สนุกค่ะ

น่าติดตามด้วย
เนื้อเรื่องโดนมากๆๆค่ะ
อัพเร็วๆนะคะ^^
จากคุณ ammy/(luk_ki101) อัพเดตเมื่อ 29/04/2554 10:37:24
ความคิดเห็นที่ 10
กวากวาสู้ๆ




จากคุณ Ribbin/(janing) อัพเดตเมื่อ 26/04/2554 01:57:36
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 393 ท่าน