Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Black Floral
Secret เด็กข้างบ้าน
Black Floral 5
8
28/04/2554 19:27:35
907
เนื้อเรื่อง

5

คำปรึกษาจากพ่อหางวัว

           

           

            ฉันมีนัดต้องเรียนศิลปะป้องกันตัวประเภทยูโดเมื่อสองวันที่แล้ว แต่สมองฉันทำเป็นลืมเกี่ยวกับกิจกรรมทุกอย่าง ฉันฉีกตารางสอนทิ้ง หมกตัวอยู่ในห้องที่ปิดผ้าม่านไม่ให้เห็นแม้แต่แสงจันทร์ในตอนกลางคืน

 

เพล้ง!

            “…!! ” ฉันเด้งตัวให้ไกลจากหน้าต่างที่พึ่งแตกหลังจากถูกบางอย่างเขวี้ยงมาโดน สิ่งนั้นถูกมัดกับอาวุธนินจา ฉันค่อยๆ เดินไปหยิบมันขึ้นมาอ่าน

 

          ฉันให้เวลา 2 นาที ถ้าไม่ลงมาแน่นอนว่าเธอได้เจอดี

 

            2.01 นาทีผ่านไป

 

            เชื่อเลย เธอนี่มันดื้อด้านจริงๆ

            ไปไกลๆ ฉันตอบขณะที่หาที่สถิตใหม่ และนั่นก็คือ มุมห้อง แต่ร่างที่ยืนอยู่บนขอบบานหน้าต่างที่พึ่งแตกก็กระโดดลงมาคว้าร่างฉันแล้วพาออกไปจากห้องซะก่อนในเวลาต่อมา

 

ซ่า!

            โอ้ย ปล่อย! ”

บุ๋มม~

            เฮือก แค่กๆๆ !! ”

บุ๋ม!!!~~

            “…”

            เฮือก!! ปะ..ปล่อยย บุ๋มมม~ ”

บุ๋ม!!

            เฮือก!!! แค่กๆๆ …”

            ฉันสำลักน้ำหลังจากถูกกดถูกดึงจมอยู่กับน้ำจนสุดท้ายก็ถูกปล่อยให้หัวพ้นจากผิวน้ำ ฉันควานหาโขดหินที่ใหญ่พอก่อนจะปีนขึ้นไปพักหายใจบนนั้นเป็นเวลานาน

            สมองโล่งแล้วก็เริ่มฝึกได้

            “…” ฉันเงยหน้าจ้องคนที่นั่งยองๆ บนโขดหินตรงกันข้าม สังเกตรอบๆ อีกทีฉันมานั่งอยู่บนโขดหินที่ตั้งอยู่กลางทะเลสาบที่น่าจะลึกน่าดู และมีแค่ไม่กี่ก้อนเท่านั้นที่พอจะนั่งได้

            นี่ยัยตาสวยยังฟังฉันอยู่หรือเปล่าฮะ

            นะนาย

            หลบให้ดี

ฟิ้ว!!

            สิ้นเสียง อาวุธนินจาก็ถูกร่างสูงผมบลอนด์เขวี้ยงมาด้วยความเร็วสูง คุไนสามอันถูกมัดติดกันพุ่งเข้ามาตรงหน้าฉันก่อนที่มันจะถูกแยกออกเป็นสามทางเฉือนผ่านผิวหนังฉันไปนิดนึงสร้างบาดแผลไม่ลึกมากแต่ก็เป็นรอยยาวให้เห็นได้

            ดูเหมือนร่างผมบลอนด์จะรู้อยู่แล้วว่าไม่ว่าจะทำอะไรตัวฉันก็ไม่ไหวติงไปมากกว่านี้ เขาจึงตัดสินใจนั่งลงกับโขดหินแล้วดึงคุไนมาหนึ่งอัน

            จะบอกให้นะกวางน้อย ว่าฉันน่ะไม่ได้ใจดีเหมือนพี่เดย์

            “…”

            ถ้าไม่หลบ ก็เท่ากับตาย
            “…”

            เดี๋ยวก่อนนะ เมื่อกี้ฉันเล็งพลาดไปหรือเปล่าทีนี้เขาหันมายิ้มจนฉันรับรู้ถึงความเลือดเย็นที่แฝงเอาไว้

            ในความเป็นจริง ผลของมันคือแขนทั้งสองข้างรวมถึงหัวของเธอจะต้อง ขาดไม่ใช่เหรอ ^_^”

            “O_O! ”

บึม!!

ซ่า!!!

            แค่กๆ ฉันโผล่ขึ้นมาเหนือน้ำหลังจากที่กระโดดลงพ้นจากโขดหินที่ถูกฝังด้วยระเบิดเอาไว้ได้อย่างหวุดหวิด อย่างหวุดหวิด =[     ]=!!!

            อ้าว ประสาทกลับมาเร็วขึ้นแล้วนิ

            และตานั่นก็ทำเหมือนกับว่าตัวเองเป็นเสนาธิการทหารที่มอบการฝึกและศิลปะเทคนิคการต่อสู้สุดโหดให้กับสาวร่างบางอย่างฉัน เขาแทบจะเอาฉันไปรบที่อิรักหรือไม่ก็เป็นกองกำลังให้ที่ลิเบียหรือไม่ก็เป็นมารีนหญิงที่กล้าหาญลงไปช่วยเหลือผู้บาดเจ็บที่ญี่ปุ่น แต่นั่นยังไม่สะใจและน่าตื่นตาพอ เพราะฉันแทบจะไม่มีโอกาสได้หายใจ สมองฉันมึน ฉันทำหน้าที่แค่หลบอย่างบ้าคลั่งเป็นยัยเพิ้งที่วิ่งหนีระเบิดอย่างไม่คิดไม่ชีวิต เรื่องเก่าๆ ที่ทำให้ใจฉันหมองหายเป็นปลิดทิ้ง อันที่จริงฉันลืมไปว่าเมื่อช่วงก่อนจิตใจฉันแย่แค่ไหนซะด้วยซ้ำ TOT ( นี่ฉันควรจะขอบคุณพระคุณอันล้นเกล้าของตานี่มั้ยเนี่ย~ Y_Y )

บึม

            หลบอีก

บึม!

            ซ้าย

บึม

            ล่างเธอน่ะ

บึม

            เฮ้ย ตกเป็นลูกหมาเลยเฟ่ย >O<”

บึม!

            โดดช้าอย่างนั้นอยากจะให้ขาขาดก่อนหรือไง อืดอาดจังโว้ยยย

 

 

            และแล้วเวลาก็พรากกำลังกายและสัญชาตญาณไปจากผู้หญิงร่างเล็กแสนถึกอย่างฉันทั้งสิ้น

บึม

            อ๊ะ!! >_<”

            “…”

            “…”

            วันนี้พอก่อนละกัน ^_^”

            เทลกระโดดมารับร่างฉันที่ร่วงจากก้อนหินที่พึ่งจะระเบิดทันแล้วกระโดดขึ้นไปยืนอยู่บนตอไม้ขนาดใหญ่ที่ผุดขึ้นเหนือน้ำแทน

            “…อาทิตย์ตกแล้วนิ

            ใช่คนที่อุ้มฉันอยู่ตอบพลางเงยหน้ามองพระอาทิตย์ที่ลับขอบฟ้าหายลับไปกับภูเขา

 

            “…รู้มั้ยเธอถึกกว่าที่ฉันคิดไว้อีกนะคนที่อุ้มฉันอยู่หยุดเดินพลางกระชับกอดให้แน่นกันฉันตกก่อนจะก้าวเท้าเดินต่อในป่าสน

            “…อืมม

            เพลียเหรอ

            ก็ใช่น่ะสิ ถามได้ฉันขยี้ตาแล้วผลักอกเทลเบาๆ ให้เขาปล่อยฉันลงเปลี่ยนเป็นให้ฉันขี่หลังเขาแทนน่าจะสะดวกทั้งสองฝ่ายมากกว่า

 

            ไม่อยากจะทำเท่าไหร่ แต่ขอบคุณฉันเริ่มบทสนทนาอีกครั้งหลังจากที่เขาแบกฉันมาได้ระยะทางนึง

            สำหรับการที่ฉันจะฆ่าเธอในวันนี้น่ะเหรอ

            หึ แต่อย่างน้อยก็ทำให้ฉันลืม

            ผู้หญิงอย่างเธอนี่มันบ้าได้ใจจริงๆ =_=” คนที่แบกฉันอยู่หลุดขำเป็นพักๆ กับคำพูดที่กึ่งหลับกึ่งตื่นของฉัน แต่เขาก็ยังคงแบกฉันไม่ว่าฉันจะตัวหนักแค่ไหน เห็นเล็กๆ อย่างนี้หนักกล้ามเนื้อกับกระดูกล้วนๆ T^T

            เดย์น่ะ เขาเป็นรุ่นพี่นายเหรอ

            ถามได้ ถ้าไม่ใช่ฉันจะเรียกพี่มั้ยล่ะ

            รู้จักกันนานหรือยัง

            เราถูกฝึกที่ญี่ปุ่น

            งั้นแสดงว่านายต้องรู้จักยัยแอ๊บแบ๊วนั่น

            ให้ฉันเดา เธอคงจะหมายถึงแฟรี่

            นั่นแหละพ่อหางวัว =.,=”

            “+_+ ช่วยหาชื่อให้มันดีๆ หน่อย หางม้า หางจิ้งจอกยังดูเท่กว่าซะอีก

            นายรู้หรือเปล่าว่าฉันกับเดย์เป็นแฟนกัน

            พี่เดย์ไม่เคยเล่า แต่ฉันก็พอจะเดาออก เธอเล่นหึงเลือดขึ้นหน้าซะขนาดนั้น

            ฉันเริ่มรู้สึกผิดนะ ยังไงก็งานของเดย์ ฉันเคยสัญญาแล้วว่าจะไม่ทำให้เขาลำบากใจกับเรื่องงี่เง่าพวกนี้

            ไม่ใช่เริ่ม ฉันหมายถึงเธอต้องรู้สึกบ้างได้แล้วต่างหาก

            “…”

            โอ้ย! ”

            เงียบ แค่ตอบฉันดีๆ ก็พอฉันทำเสียงรำคาญหลังจากที่ลงโทษคนที่แบกอยู่ด้วยฝ่ามือประทับบนหลังเขา

            “-___- นี่แม่คุณ…”

            “…”

            เออๆ ถ้ามันอึดอัดมากก็พูดมาเหอะ ฉันก็ไม่ใช่คนไร้หัวใจขนาดไม่สามารถเป็นเพื่อนมนุษย์ที่ทนรับฟังปัญหางี่เง่าโลกแตกของเธอหรอก

            นายมันปากให้ตายสิ ฉันละจิตแตกจริงๆ

            แตกอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ =_=^”

            วัว! ”

            เฮ้ยนี่เธอแค่หางวัวก็น่าเกลียดอยู่ละ อย่าลดให้มันสั้นจนอธิบายความน่าเกลียดไม่ถูกได้ปะ +O+”

            “…”

            เออน่าๆ ฉันแค่อยากให้เธอเรียกชื่อฉันจริงๆ ซักครั้ง เอาล่ะ ต่อเลยๆ กำลังมันส์ =..=”

            นี่ฉันกำลังจริงจัง! ”

            เออน่า โธ่เว่ย ก็คนไม่อยากให้เครียดเกินไป =O=”

            เงียบแล้วเดินไปเหอะ ฉันขี้เกียจพูด

            “…”

            เงียบจริงดิ

            โธ่เว่ย เธอนี่มันยังไง ตัวปัญหาจริงๆ จะพูดอะไรก็พูดมาอ้ำๆ อึ้งๆ ฉันไม่ใช่ปุ่มวัดอารมณ์คนนะเว่ย! ”

            ฉันแค่กลัว

            “…”

            ฉันรู้สึกว่าคนที่แบกอยู่จะชะงักเล็กน้อยหลังจากที่มือฉันที่คล้องคอเขาอยู่จะบีบเสื้อเขาแน่นไปนิดนึง ฉันเอาหน้าซุกแผ่นหลังเขาแล้วถอนหายใจยาว

            ทำไมผู้ชายมักจะทำให้ฉันเจ็บช้ำน้ำใจตลอดนะ

            นี่คงไม่ได้แอบด่าฉันใช่หรือเปล่า

            กรณีนายนี่มันทำให้ฉันเกลียดขี้หน้าไปเลยต่างหาก

            “+_+”

            “…ฉันรู้สึกว่าฉันกำลังจะสูญเสีย

            เสียศูนย์น่ะเหรอ ฉันว่าฉันเสียมากกว่าเธอนะ
            นายหัดเป็นผู้ฟังที่ดีบ้างได้ปะฉันตบหลังเทลดังป๊าบ! ด้วยความหมั่นใส้บวกกับความระอาที่พ่อหางวัวทำตัวเป็นเด็กไม่ยอมจริงจังอะไรกับฉันซักที

            ถ้าให้ฉันเดา เธอกลัวว่าจะเสียพี่เดย์ใช่ปะ และก็กังวลเรื่องที่แฟรี่ต้องอยู่ในความดูแลของพี่เดย์ตลอดซึ่งอาจทำให้สองคนนั้นรู้สึกลึกซึ้งอึงเอยกัน

            ฉันหมายถึงแค่ยัยแฟรี่คนเดียว! ”

            เธอแน่ใจเหรอ -O- พี่เดย์เขาเคยเจ้าชู้นิ

ป๊าบ!

            “>_< เออๆ ฉันขอโทษ

            “…”

            “…”

            “...”

            พี่เดย์น่ะถ้ารักเธอจริงคงไม่ทิ้งเธอหรอก เขาแยกอะไรออกระหว่างงานกับเรื่องส่วนตัว เธอก็ไม่น่าจะทำตัวเป็นปัญหาให้เขาหนักใจนะ แค่ไว้ใจซึ่งกันและกันเธอยังทำไม่ได้เรื่องอื่นเธอก็เลิกหวังกับพี่เดย์ซะเถอะ -_-” << มาทีเป็นชุด

            ก็ฉันกลัวนิ นายไม่มีวันเข้าใจหรอก

            ใช่ ฉันไม่เข้าใจเล้ยเธอออกจะร้ายกาจขนาดนี้ไม่มีใครกล้านอกใจเธอหรอก -_-^”

            นายพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงยะ! ”

            เออน่า ฉันแค่จะพูดว่าเธอเอาเวลาไปฝึกให้ตัวเองรอดตายจากเรื่องบ้าๆ นี้ก่อนจะดีมั้ย ถ้าเธอเป็นอะไรขึ้นมายิ่งจะทำให้พี่เดย์ลำบากนะ แทนที่จะตัวเป็นภรรยาที่ดีดันทำตัวเป็นยัยแก่น่ารำคาญหึงหวงนู่นนี่ไปเรื่อย อยู่เฉยๆ ทำตัวเป็นผู้หญิงที่ผู้ชายรู้สึกเป็นตัวของตัวเองมากที่สุดเวลาอยู่ใกล้ ฉันว่ามันเวิร์คกว่านะ

            “…นายนี่ ก็หัดเป็นคนพูดดีได้เหมือนกันนะ

            หล่อด้วย

            แหวะ

            ความจริงเป็นสิ่งไม่ตายอยู่แล้ว

            เฮ้อที่จริงนายก็พูดถูก สมองฉันคงจะมึนไปหน่อยช่วงนี้ เรื่องพวกนี้ฉันก็คิดเองได้แหละไม่จำเป็นต้องพึ่งศัตรูหมายเลขหนึ่งอย่างนายด้วยซ้ำ! ”

            “=.,= เฮอะ เชื่อเลยเธอนี่เคยสำนึกบุญคุณคนบ้างมั้ยเนี่ย

            แต่นายไม่ได้เป็นคนนิ นายเป็นหางวัวของฉัน *O*”

            หางวัว ของเธองั้นเหรอ ? ”

            ไม่ต้องมาเสี่ยว ฉันหมายถึงว่าจะมีแค่ฉันเท่านั้นที่เรียกนายได้

            “…เรามาถึงละ โอ้ร้อยวันพันปีไม่มีคนมารับ วันนี้กลับมีตั้งสองคนมารอถึงหลังบ้าน

            ฉันยกหัวขึ้นจากแผ่นหลังมองทันทีที่เทลหยุดเดิน พบว่าเรากลับมาถึงตรงทางหลังบ้านแล้ว แต่คำพูดแปลกๆ ของเทลทำให้ฉันเห็นด้วยอย่างยิ่ง

            มีอะไรหรือเปล่าเดย์ฉันเอียงหน้าถามร่างสูงที่ยืนกอดอกมองเราสองคนที่พึ่งจะกลับมาถึง ฉันสะกิดให้เทลปล่อยให้ฉันยืนเองก่อนจะเดินไปหาเดย์ที่มียัยแฟรี่เกาะติดอยู่ข้างๆ

            กลับมาแล้วเหรอคะ

            ฉันไม่ตอบคำถามยัยแอ๊บแบ๊วหากแต่ว่าหันไปมองเดย์บ้างเมื่อรู้สึกว่าเขาจะเงียบไปจนผิดปกติ

            “…เดย์รอนาร์ลตั้งนาน ไปกินข้าวกันดีกว่า ^^”

             แต่แล้วเดย์ก็ไม่รอให้ฉันให้หายอึ้ง เขายิ้มแล้วลากแขนฉันเข้าไปในบ้านเลย ฉันเลยได้แค่หันกลับไปพยักหน้าให้กับเทลที่ยืนงงอยู่ด้านหลังที่ไม่นานเขาก็เดินตามมาช้าๆ

 

 

 



TO BE CONTUNED..



ป.ล. ขออภัย TOT เรียนพิเศษจนลืมวันเวลา มาโพสให้นะง๊าบบ T^T

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
น่าสงสารแฮะ~~
55+
จากคุณ ๛~๑ThE_sKy๑~๛/(dark_sky) อัพเดตเมื่อ 23/04/2554 19:30:26
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 263 ท่าน