Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
ชุลมุนวุนรักบ้านพักจอมเวทย์
หิมะสีคราม
บทที่2
4
28/04/2554 14:55:30
566
เนื้อเรื่อง

บทที่2

                “ฮ้าวววว...เช้าแล้วเหรอ? อืม...ยังง่วงอยู่เลย”

                ฉันฮาวก่อนจะลุกบิดขี้เกียจแล้วเดินไปเปิดประตูข้างหน้าต่างเพื่อออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์และรับแสงแดดยามเช้า ห้องของฉันอยู่ทางทิศตะวันออกพอดีเลยได้รับแสงแดดแบบเต็มๆ จะว่าไปแล้วพวกเราทั้ง6คนไม่มีใครอยู่ห้องติดกันเลย บ้านหลังนี้มี3ชั้นพวกเราอยู่ชั้น3มีห้องทั้งหมด12ห้อง ก็คนนึงอยู่ห้องนึงห้องถัดไปก็ว่างไว้ถัดไปก็อีกคนอย่างนี้ไปเรื่อยๆ ห้องทางทิศเหนือและทิศใต้จะได้เปรียบเรื่องความยาวของห้องแต่ฉันก็ไม่ได้ใส่ใจหรอก

                “อืม...มันอะไรกันนะนั่น”

                ที่พูดน่ะฉันหมายถึงสิ่งก่อสร้างประหลาดรูปทรงกลมรัสมีประมาณ20เมตรเห็นจะได้และสูงเท่าชั้น2ห่างจากบ้าน10เมตร(มั้ง) มันสร้างด้วยวัสดุที่สะท้อนแสงและระบายความร้อนได้ดี สิ่งที่ว่ามันอยู่ตรงห้องฉันพอดี ฉันเคยถามอาคาฮานะจังดูแล้วแต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่รู้จริงๆ

                “ไปอาบน้ำแล้วไปโรงเรียนดีกว่า วันแรกไม่อยากสาย”

                จะเป็นอะไรก็ช่างเถอะ เนอะ ด้วยเหตุนี้ฉันจึงไปอาบน้ำแต่งตัวไปโรงเรียน ก็เมื่อวานอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนสายธารวิทยาให้พวกเรามาจัดที่พักกัน ก็เลยไม่ได้เรียน แฮะๆ สบายไปวัน

                “อายะ ตื่นเร็วดีนี่นา”

เซ็ตซึยูกิจัง(คนพี่)  ทักฉันตอนกำลังปิดประตูห้องพอดี แต่แหมเล่นเรียกชื่อเลยเหรอ รู้สึกแปลกๆ แฮะ ฉันเดินไปหาเธอที่หน้าลิฟท์ก่อนจะทักทาย

“อรุณสวัสดิ์เซ็ตซึยูกิจัง ก็ไม่เร็วหรอกเราลงไปข้างล่างกันเถอะ”

“เรียกมาโมโนะก็ได้ฉันไม่ว่าหรอก โน่นน้องฉันมาพอดีเลย”

“อรุณสวัสดิ์โนโนะจัง เร็วเข้า พวกพี่จะไปแล้วนะ”

“เหวอ...เดี๋ยว!!...รอโนโนะก๊อนนนน”

ฉันทำท่ากดลิฟท์จะลงไปชั้น2ซึ่งนั่นก็ทำให้โนโนะจังที่กำลังเดินร้องเพลงอย่างสบายอารมณ์รีบวิ่งอย่างเอาเป็นเอาตายมาทีเดียว

“แฮ่กๆๆๆ พ...พี่อายะ...อ...อรุณสวัสดิ์ค่ะแฮ่กๆ อย่าแกล้งกันสิคะ”

“ฮะๆๆ จ้าๆ พี่ขอโทษนะฮิๆ”

ฉันหัวเราะพลางเอามือยีผมโนโนะจังเล่นจนผมยุ่งหมดเลยฮ่าๆ อ้อโนโนะจังมัดผมแกละล่ะ ผมยาวๆ ที่ห้อยลงมานี่เข้ากับใบหน้ารูปไข่แต่จะว่าไปแล้วแบบนี้ก็ดูเด็กเข้าไปใหญ่เลยน่ะสิ

“เชิญพวกเธอเล่นกันให้พอนะ ฉันไปก่อนล่ะ บาย”

เสียงนั่น มาโมโนะน่ะเอง อ๊ะ เธอกดลิฟท์ลงไปแล้วแล้วฉันจะไปยังไง

“โนโนะจังจับดีๆ นะเดี๋ยวเราจะโดดลงไปดักพี่เธอที่หน้าลิฟท์กัน”

ฉันกอดโนโนะจังแน่นแบบเดียวกับที่กอดตานั่นจากนั้นก็ดิ่งพสุธาจากชั้น3ลงมาชั้น2 ดูโนโนะจังตกใจมากเลยก็กรี๊ดไม่หยุดเลยนี่นา อ๊ะ ฉันยังไม่ได้บอกเหรอว่าชั้น2ไม่มีเพดานน่ะ เอาล่ะคาถาBird Wings

เอ๋แปลก? ทำไมบินไมออกล่ะ รู้สึกว่าอากาศมันหนักๆ ไงไม่รู้

“เวทย์วายุ ผนึกสายลม!!?”

ร่างของเราค่อยๆ ร่วงลงพื้นอย่างช้าๆ ก็พอดีกับมาโมโนะเดินออกมาจากลิฟท์พอดี จากนั้นเรา3คนก็เดินลงไปที่ห้องครัว แฮะๆ คนที่ทำให้ฉันบินไม่ออกก็ไมใช่ใครที่ไหนโนโนะจังน่ะเอง

“พวกเธอมาจังช้านะ”

พูดพร้อมกันซะด้วย ปกติก็แยกไม่ออกอยู่แล้วว่าใครพี่ใครน้อง เล่นมาพูดพร้อมกันแบบนี้ยิ่งทำให้งงเข้าไปใหญ่ อ้ายยยยย อยากจะบ้าตาย แล้วมินะล่ะยังไม่เห็นเลยนะเนี่ย

“มินะอยู่ในครัวกำลังทำข้าวกล่องให้พวกเราอยู่”

ย...ยังไม่ทันได้ถามเลยนะ ฉันที่กำลังมองหาต้องรีบหันมามองหน้า2พี่น้องฝาแฝดที่โคตรจะเหมือนกันทันที นี่พวกเธออ่านใจฉันได้หรือไง

“แล้วตานั่นล่ะ ตื่นยัง”

คราวนี้มาโมโนะเป็นคนถาม แต่ยังไม่ทันที่ฝาแฝดจะได้ตอบเขาก็เดินออกมาจากห้องครัวพร้อมกับถาดอาหาร อืม...ห๊อมหอมน่าอร่อย

“ถ้าถามหาฉันล่ะก็...อยู่ตรงนี้ไง เป็นห่วงเหรอ?”

“ใครห่วงนายกันยะ ฉันแค่กลัวว่าถ้านายไม่นำทางแล้วใครจะพาพวกเราไปโรงเรียนแค่นั้นเอง”

แหม โวยใหญ่เลยนะ มาโมโนะจังอิๆ

“เออ มันก็จริงนะโรงเรียนเราไม่มีรถรับ-ส่งนี่หว่า แต่นี่นักเรียนแลกเปลี่ยนนะ น่าจะจัดรถให้หน่อย งั้นก็รีบกินสิจะได้รีบไป”

“นั่นสินะ เอ้าข้าวกล่อง”

มินะปรากฏตัวพร้อมกับเดินแจกข้าวกล่อง ข้างในจะเป็นอะไรน้า เอาไว้ลุ้นที่โรงเรียนละกัน

“ว่าแต่พวกเธอจะไปชุดนี้จริงๆ ง่ะ”

“ก็ใช่น่ะสิ อ.ใหญ่เขาอนุญาตเป็นพิเศษ ทำไม? ไม่สวยหรือไง”

คราวนี้ฉันพูดมั่ง คำว่าชุดนี้ที่เขาพูดหมายถึงชุดนักเรียนที่พวกเราใส่ พวกเราใส่ชุดนักเรียนที่ญี่ปุ่น ของโรงเรียนฉันเป็นชุดกะลาสีโทนขาวแดงคือว่าเสื้อเป็นสีขาวแต่เป็นแบบแขนสั้น ปกคอเสื้อมีแถบสีแดง2แถบ ส่วนกระโปรงเป็นลายสก็อตสีแดงแล้วก็ถุงเท้าแบบหลวมๆสีขาว กับรองเท้าสีดำ

ส่วนของโรงเรียนของฝาแฝดเป็นชุดกะลาสีเหมือนกันแต่เป็นแบบเสื้อแขนยาว เป็นโทนขาวดำปกกะลาสีมีแถบสีขาว2แถบตัวเสื้อสีขาวส่วนกระโปรงสีดำไม่มีลาย ส่วนของ2พี่น้องจังหวัดมิเอะเป็นชุดสูทโทนดำแดงตัวเสื้อเป็นสีดำสลับแดงนิดหน่อย ส่วนกระโปรงเป็นลายสก็อตสีแดงเหมือนฉัน

แต่ของมินะนี่...เธอยังไม่ใส่ชุดนักเรียน แต่ฉันพอจำได้รางๆ ว่าเป็นชุดสูทลายสก็อตทั้งหมด แล้วก็...อืมสีออกเทาๆนะ

“เปล่าหรอกก็สวยดีแหละ แต่ว่ากระโปรงมันสั้นไปอ่ะป่าว”

“นี่นายคิดอะไรอกุศลอยู่ใช่ไหม หยุดเลย ห้ามคิดเลยนะ”

พูดแล้วมันก็น่าโมโหนะ ทำไมพวกผู้ชายต้องเป็นแบบนี้นะ ไม่เข้าใจเลย

“ฉันไม่ได้คิดอะไรเลอะเทอะแบบนั้นนะ ก็แค่เป็นห่วงเฉยๆ “

เอ๋ เป็นห่วงเหรอ จริงง่ะตานี่เป็นห่วงเหรอน่าปลื้มจัง ขอโทษน้าที่เมื่อกี้ว่านายไม่ดี

“แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นฉันไม่รู้ด้วยนา พวกผู้ชายที่โรงเรียนเราชอบแอบถ้ำมองผู้หญิงซะด้วยสิ”

“ช่างพวกเราเหอะน่า”

มาโมโนะพูดตัดปัญหา ว่าแต่ว่าตานี่ตกลงเป็นห่วงพวกเราจริงหรือเปล่า แต่จู่ๆ เขาก็บอกว่าจะไปอาบน้ำเตรียมตัวหน่อยแล้วก็เดินจากไปเลยอ่า ไม่กินข้าวเหรอ?

ฉันกินข้าวเสร็จก็พอดีนึกได้ว่าลืมเอาหนังสือวิชาคณิตศาสตร์มา เฮ้อ...ทำไม่ต้องลืมนะ ฉันจึงรีบวิ่งไปเอามาและตอนนี้ฉันอยู่หน้าลิฟท์ ความจริงจะฟิวชั่นแล้วบินขึ้นไปก็ได้ง่ายกว่าเร็วดีด้วย แต่ฉันกลัวตานั่นเห็น

ฉันรีบไขกุญแจห้องแล้วรีบหา อยู่ไหนนา...อ๊ะนี่ไงเจอแล้วเย้ ฉันออกจากลิฟท์พลางมองไปทางห้องอาบน้ำก็พอดีตานั่นเปิดประตูออกมา ดูสิๆเดินเช็ดหัวมาเฉยเลยไม่เห็นฉันอยู่ตรงนี้หรือไงนะ ตานั่นเดินมาทางฉันเพราะห้องอาบน้ำอยู่ทิศตะวันออกแล้วบันไดมันก็อยู่ใกล้ๆ กับลิฟท์ ตานั่นใส่บ็อกเซอร์เสื้อก็ไม่ใส่

“มองอะไร?”

เขาเดินมาหยุดหน้าฉันส่วนมือก็เช็ดหัวไม่เลิก

“ซิกแพ็ก...เอ้ยไม่มีอะไรๆ”

ให้ตายสิฉันเนี่ยเผลอพูดไปซะได้ แต่เขาก็ไม่พูดอะไรเพียงแต่เดินผ่านฉันไปส่วนฉันก็ยังไม่ขยับเพราะคิดว่าให้เขาลงไปก่อน แล้วอีกอย่างหน้าฉันมันร้อนๆ ไงก็ไม่รู้

“อายะ!!... เลือดกำเดาเธอใหลแน่ะ”

เขาหยุดเดินแล้วพูดกับฉัน แต่...เมื่อกี้เขาว่าไรนะ...เลือดกำเดาเหรอ?...ว้ายตายแล้วเลือดกำเดาฉันใหล ฉันอายแล้วนะรีบไปซะทีสิ

 

ณ โรงเรียนสายธารวิทยา

“นี่ สายแล้วไม่ใช่เหรอ”

“ก็ใช่ไง ก็แล้วใครล่ะที่กินข้าวไม่ดูเวลาถ้าไม่ใช่พวกเธอ”

“แล้วจะทำไงล่ะ โอ้ยยย สายแต่วันแรกเลย ทำไงดี”

“มากับฉันซะอย่างจะกลัวอะไร”

ง่า ตานี่พูดแล้วหันมายิ้มให้อีก เป็นยิ้มที่ดูเป็นประกายอย่างบอกไม่ถูก พวกเราเดินเข้าโรงเรียนอย่างสงาผ่าเผยแต่ความจริงนี่มัน08.45น.แล้วนา ถ้าเป็นโรงเรียนเมกุมิล่ะก็โดนทำโทษไปแล้ว

โรงเรียนสายธารวิทยาเป็นโรงเรียนที่มีอาณาเขตกว้างพอสมควร มีสิ่งก่อสร้างหลายอย่างแต่ที่เด่นที่สุดดูจะเป็นอาคารเรียน5ชั้นสีส้มที่มีบันได2แห่งซึ่งอยู่ข้างหน้าแทนที่จะอยู่ข้างใน ชั้น1จะมีล็อกเกอร์สำหรับไว้ใส่รองเท้าอยู่เต็มพื้นที่ ส่วนชั้น2จะเป็นห้องกิจกรรมต่างๆ เช่นห้องวิทฯ ห้องศิลป์ ห้องโสตฯ เป็นต้น ตั้งแต่ชั้น3ขึ้นไปจะเป็นห้องเรียนเรียงลำดับจากน้อยไปหามากคือม.4 ม.5 ม.6

“งั้นฉันกับโนโนะขอตัวก่อนนะคะรุ่นพี่ ไปกันเถอะโนโนะ”

“ไปนะคะ”

“จ้า โชคดีนะ”

โนโนะจังเป็นคนตัวเล็กสูงราวๆ เอวฉัน ทีแรกนึกว่าอยู่ม.ต้นเสียอีก แต่มินะที่สูงเท่าฉันนี่เหมือนจะอยู่ชั้นเดียวกันแต่ก็ไม่ และการที่เธอเรียกพวกเราว่ารุ่นพี่ก็แสดงให้เห็นว่าเธออายุน้อยกว่าฉัน อ้อ มันเป็นธรรมเนียมของญี่ปุ่นน่ะ เวลานักเรียนชั้นน้อยกว่าเรียกนักเรียนชั้นสูงกว่าเขาจะใช้คำว่ารุ่นพี่ไม่ก็คุณนำหน้าอยู่เสมอ แต่ฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ว่าทำไมถึงเป็นอย่างนั้น เอาเถอะ ก็เป็นธรรมเนียมนี่นา

“เอ้อ! นี่นาย!!?

เขาหันกลับมาแต่ยังไม่หยุดเดิน

“มีอะไรเหรอ?”

“นายชื่ออะไรอ่ะ? ฉันยังไม่รู้ชื่อนายเลยนะ”

“ฉันชื่อไนท์”

เขาตอบพลางเดินเข้าไปในห้อง5-Bซึ่งเป็นจุดหมายของการเดินทางครั้งนี้ โชคดีที่อาจารย์ยังไม่ข้าสอนแต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะฉันจะสายไม่ได้

“อรุณสวัสคร้าบลูกพี่ไนท์”

เอ๋!!? ลูกพี่เหรอ? ทำไมผู้ชายในห้องถึงพูดแบบนั้นล่ะ แต่ก็แค่บางกลุ่มน่ะนะแต่ถึงงั้นก็รู้สึกแปลกๆ ตั้งแต่เข้ามาในโรงเรียนแล้ว เฮ้อ แล้วทำไมพวกนักเรียนหญิงถึงมองพวกเราด้วยสายตาแปลกๆ ล่ะแถมยังซุบซิบด้วย

“แหม... ลูกพี่นี่เนื้อหอมจังนะครับ มีสาวๆ น่ารักๆ เดินตามเพียบเลยน่าอิจฉาจัง”

“เอ่อ...คือ...”

ฉันไม่ได้ตามตานี่ เอ้ยไนท์มาเพราะชอบหรอกนะ ฉันแค่ยังสับสนกับทางมาโรงเรียนแค่นั้นเอง ถะ...ถึงไนท์จะหล่อแต่...แต่มัน...มันไมใช่เลยนะ

น่าสมเพช ถึงจะคิดแบบนี้แต่ฉันกลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว ฉันมันไม่เอาไหน ไม่ไหวเลยนะ คาวาฮาระ อายะเธอน่าสมเพชมากรู้ไหม

“อย่าให้ฉันได้ยินอีกเป็นครั้งที่สองเชียวนะ”

เสียงนั้น เสียงของไนท์ดึงฉันออกมาจากโลกที่หดหู่ เหวอ!? น่ากลัว? ไนท์ใช้มือซ้ายจับคอเสื้อเด็กนักเรียนคนนั้นแล้วถลึงตาใส่ ฉันที่ยืนอยู่ตรงนี้ยังรู้สึกกลัวเลย

“ขะ...ขอโทษ ขอโทษครับ ยะ...ยกโทษให้ผมเถอะ”

ผัวะ!!? ตูมมม!!?

แรงชกและแรงกระแทกที่เกิดจากการถีบก็ส่งนักเรียนชายคนนั้นไปนอนเล่นหลังห้องเรียน แต่ไนท์ไม่ได้เป็นคนทำส่วนคนทำคือพยัคย์สาวแห่งมิเอะ พูดแบบนี้อาจไม่ค่อยถูกเท่าไหร่

“อิซึซึจัง!! ทำอะไรน่ะ?”

“สั่งสอน”

จากนั้นเราไม่ได้คุยกันอีกเพราะอาจารย์เข้ามาพอดี

“นักเรียนทุกคนประจำที่เดี๋ยวนี้”

ทุกคนเดินไปนั่งที่ตัวเองอย่างรวดเร็วเพราะอาจารย์ทำเสียงดุส่วนไนท์เดินไปนั่งหลังสุดแถวติดหน้าต่าง ถัดมาเป็นฉันกับมาโมโนะ ถัดมาอีกก็ฝาแฝดตระกูลอิซึซึแต่จะว่าไปแล้วฉันก็นั่งหน้าเขาพอดี

“วันนี้มีเพื่อนใหม่มาเรียนกับพวกเรา4คน เอ้า พวกเธอแนะนำตัวหน่อยสิเริ่มจากเธอ”

อาจารย์เขาชี้มาที่ฝาแฝดคนที่นั่งติดหน้าต่าง เธอลุกขึ้นพร้อมกับแนะนำตัว อ้อคนที่นั่งติดหน้าต่างชื่อริเอะนั่นเอง จากนั้นก็อามาเนะตามด้วยมาโมโนะ

“แล้วเธอล่ะ”

“เอ๊ะ!? ฉันหรือคะ? ทำไมคะ?”

อาจารย์หมายความว่าไงนะไม่เข้าใจเลย

“ชื่อ ที่มา จะไม่แนะนำตัวเลยเหรอ?”

อ๊ะ! จริงสินะฉันต้องแนะนำตัวนี่นา แฮะๆ อายจัง

“ชื่อคาวาฮาระ อายะค่ะ มาจากโรงเรียนสตรีเมกุมิ จังหวัดโตเกียวค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่ะ”

โธ่ น้ำเสียงฟังดูไม่น่ารักเลยขอแก้ตัวใหม่ได้ไหมนะ แต่...ช่างมันเถอะ ฉันนั่งลงก่อนจะหันกลับไปมองด้านหลัง อ้าวไนท์หลับนี่นา เฮ้อ ฉันถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ

“จารย์คร้าบ!ๆ ผู้หญิงคนนี้น่ารักดี ผมจองนะครับ เฮ้ย! พวกนายห้ามแย่งนะเว้ย ฉันจองแล้วๆ”

อ๊ะ! บ้าจริง โดนแซวซะแล้วแถมพวกผู้ชายในห้องโห่กันใหญ่เลย ไม่เอานะหน้าฉันแดงหมดแล้ว หยุดเถอะเพราะหน้าฉันมันแดงไปหมดแล้ว ใช่หน้าแดงเพราะมันร้อนๆที่หน้า

“ฮ่ะๆๆ ฮ่าๆๆ หมอนี่มันกล้าดีเว้ย เอาเลยพวกใส่ให้เต็มเหนี่ยวไปเลยนะฮะๆๆ ฮ่าๆๆ...เหวอ!!?”

                เอ๊ะ!!? อะไรกัน? พวกผู้ชายในห้องเป็นอะไรไป จู่ๆ ก็ร้องตกใจ ไม่สิ หน้าตาก็แสดงออกว่ากำลังตกใจ อ๋อรู้แล้ว พวกเขาตกใจเพราะจู่ๆก็มีใบมีดคัทเตอร์มาจากไหนไม่รู้แหวกอากาศมาประกาศศักดิ์ดาที่โตะพวกเขา แต่ใครนะช่างเล่นของอันตรายแบบนี้ได้ลงคอ จะว่าไปคนอันตรายอีกคนก็นั่งข้างๆฉันนี่นา ไม่รู้เธอจะพกดาบไม้มาทำไม

“ขะ...ขอโทษคร้าบบบบ จะไม่ยุ่งแล้วคร้าบบบ”

งง? อะไรของเขากันน่ะ อ๋อ เขาอ่านข้อความที่ติดมากับใบมีดนี่เอง เขียนว่าไงนะ ง่ะอยู่ไกลไปมองไม่เห็น อืม...คงไม่เกียวกับฉันนะ

“เอ้าๆๆ เลิกเล่นได้แล้ว เรียนๆๆ”

อาจารย์ใช้ไม้เรียวเคาะกระดานเสียงดังปังๆๆ เฮ้อ...คณิตศาสตร์ โหดทั้งวิชาทั้งอาจารย์สอนเลยเซ็งจิบ แต่ทำไงได้ ก็พวกเรายังเด็กนี่นาไงๆ ก็ต้องเรียนเอาความรู้ไว้ก่อน

หลังจากเรียนวิชาคณิตศาสตร์เสร็จก็ต้องเรียนวิชาภาษาอังกฤษต่ออีก อาจารย์ที่สอนเป็นผู้หญังหน้าตาค่อนข้างสวยแต่ก็โหดเหมือนกับวิชาเลย ว่าแต่ไนท์ก็ยังหลับอยู่เลย

กริ๊งงงง... กริ๊งงงง... กริ๊งงงง... เสียงสวรรค์มาโปรด เย้ๆๆ พักเที่ยง

“เย้ พักเที่ยงแล้วกินอะไรดี”

“ข้าวขาหมูละกัน นายเอามะ”

“เอาสิๆ ฉันขอไปด้วยคน”

เสียงนักเรียนในห้องคุยกันยกใหญ่ บากคนเก็บของใส่กระเป๋า บ้างก็ปรึกษาหารือกัน สักพักอาคาฮานะ ริกะก็เดินเข้ามาหาพวกเราแต่ข้างหลังนั่นใครกัน

“พวกนี้เขาอยากคุยกับพวกเธอน่ะ”

อ๋อ งี้นี่เอง เธอว่างั้นแล้วเดินผ่านมาโมโนะไป 3ก้าว 2ก้าว 1ก้าวและ

“ผัวะ!!

เฮ้อ ตบตาบ้าไนท์อีกแล้ว ไม่รู้หรือไงว่ามันกระทบกระเทือนถึงศักดิ์ศรีของลูกผู้ชาย ไม่สิ เธอต้องรู้อยู่แล้วแต่ทำเป็นไม่ใส่ใจ ใช่!? ผู้หญิงคือตัวอันตรายแบบนี้แหละ  ไนท์ตื่นขึ้นด้วยท่าทางไม่พอใจแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรแค่บ่นพึมพำ ใช่เขาแค่บ่นพึมพำ ว่าแต่3คนนี้...

“ฉันชื่อปุยฝ้ายค่ะเป็นหัวหน้าห้อง...ฝากตัวด้วยค่ะ”

ผู้หญิงผมสีดำเป็นเงาพูด เธอไว้ผมสั้นแต่ก็ดูน่ารักสมเป็นเธอดี

“ค่ะ ฉันคาวาฮาระ อายะค่ะ ยินดีที่รู้จักนะคะ แล้ว...”

“อ๋อนี่บุบผาส่วนนี่ฟ้าค่ะ เอ่อ...เรียกคนญี่ปุ่นต้องเรียกนามสกุลสินะคะ คุณคาวาฮาระกับคุณเซ็ตซึยูกิกับคุณอิซึซึสินะคะ”

หืม...เข้าใจดีนี่นาแต่ทำไมต้องมีคุณนำหน้าล่ะไม่ใช่รุ่นพี่รุ่นน้องกันซะหน่อย อ๋อ เข้าใจแล้ว พวกเธอแค่ยังไม่คุ้นเคยกับพวกเราสินะ อ้อ คนรวบผมชื่อบุบผาส่วนอีกคนปล่อยผมชื่อฟ้าล่ะ

“เรียกพวกเราด้วยชื่อเถอะสั้นดี เนอะอายะ”

อิซึซึจังพูดแล้วโยนมาให้ฉันงั้นก็ขอโยนต่อให้มาโมโนะละกันอิๆ

“เนอะมาโมโนะ”

“เอางั้นก็ได้ ฉันก็ไม่ค่อยชอบให้คนเรียกชื่อยาวๆ สักเท่าไหร่แต่ห้ามเรียกคุณด้วยนะ”

“เข้าใจแล้วค่ะงั้นขอเสียมารยาทเรียกชื่อเลยนะคะ แต่สำหรับคุณเอ้ย...เธอ2คนคงจะเรียกว่าคุณอิซึซึเอ้ย... อิซึซึจังล่ะนะ งั้นไว้เจอกันนะ”

ไปได้ด้วยดีแฮะแต่เมื่อกี้เล่นพูดพร้อมกันเหมือนอิซึซึจังตอนเช้าเลย แถมยังก้มหัวให้ด้วย ช่วยไม่ได้พวกเราก็ก้มหัวให้ตามมารยาท

เอ่อ...พวกเธอจัดโต๊ะแบบนี้แสดงว่าจะกินข้าวที่นี่ใช่ไหม?”

หลังจากที่นั่งซึมอยู่นานเพราะถูกอาคาฮานะจังตบหัว เขาก็พูดขึ้นเพราะเห็นพวกเรากำลังขยับโต๊ะ4ตัวให้ชิดกัน เหตุผลเหรอ? โต๊ะกินข้าวไง

“มะ...ไม่ได้เหรอ?”

“จะไปรับรู้ด้วยเหรอ!! ปกติคนอื่นเขาไปกินที่โรงอาหารไม่มีใครเขากินที่ห้องเรียนหรอกนะ”

“เอ๋ งั้นหรอกเหรอ”

ไนท์ทำท่าครุ่นคิดพักนึงแต่ดูไม่ค่อยเหมือนเท่าไหร่

“อืม...ฉันไม่รับรู้ด้วยหล่ะ แต่คงไม่เป็นไรหรอก ไปดีกว่าหิวแล้ว อ๊ะมินะกับโนโนะมาพอดี”

หน็อย ตานี่ แกล้งกวนกันอ่ะป่าว แต่ก็นั่นแหละที่นี่ไม่ใช่เมกุมิ ไม่ใช่ญี่ปุ่นด้วยพวกเราแค่ติดนิสัยก็แค่นั้น ถึงจะว่างั้นพวกเรา6คนก็ยังนังกินข้าวที่ห้องเรียนเหมือนเดิม(ก็ชินแล้วนี่นา)

 

ผู้หญิงข้า ใครอย่าแตะ

ข้อความเขียนไว้แบบนั้น แต่คนที่ไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำดูเหมือนจะมีน้อยมาก ในห้อง5-Bดูเหมือนจะมีแค่4คน คงไม่ต้องบอกนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

               

 

 

 

 

 

 

 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
ไม่ได้มาอัพเลยเรา
จากคุณ sayono/(sayono) อัพเดตเมื่อ 30/01/2555 23:23:39
ความคิดเห็นที่ 2

รีบอัพเน้อ

รออ่านอยู่จ้า

จากคุณ LiMiz/(mytoyy) อัพเดตเมื่อ 28/04/2554 15:06:28
ความคิดเห็นที่ 3
คนอ่านสนุกคนเขียนก็มีกำลังใจ
ขอบคุณมากครับ
จากคุณ เกรียง/(sayono) อัพเดตเมื่อ 28/04/2554 10:03:59
ความคิดเห็นที่ 4
สนุกมากกกกกกกกกกกกกกกกกกก
จากคุณ เกล้า/(loveyoukissme) อัพเดตเมื่อ 27/04/2554 09:53:20
ความคิดเห็นที่ 5
ชอบการตั้งชื่อนะ
อย่าง  เซ็ตซึยูกิจังเนี่ย
อ่านแล้วแบบว่าเข้าท่ามากๆ
 เราเองยังตั้งชื่อได้ไม่เพราะเท่านี้เลยนะ
เป็นกำลังใจนะ ไม่ต้องบอกก็อัพเลย
       

จากคุณ นอนไม่xลับคืนวันศุกร์/(BORNONFORTHJULY) อัพเดตเมื่อ 20/04/2554 02:01:45
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 224 ท่าน