Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Black Floral
Secret เด็กข้างบ้าน
Black Floral 4
7
22/04/2554 20:44:10
1101
เนื้อเรื่อง

4

คนแปลกหน้าที่หน้าตาดี

 

 

บุ๋มๆๆ

            “….~ เฮือก!! ” ฉันสูดอากาศหายใจขึ้นอย่างรวดเร็วหลังจากที่ร่างกายถูกดูดเข้าไปอยู่ในลูกโป่งกลมๆ ใสขนาดใหญ่ซึ่งลอยน้ำได้หลังจากที่มันถูกโยนมาโดนตัวฉันจนตกลงไปที่สระน้ำ ก่อนที่มันจะกลายสภาพให้ใหญ่มันเล่นกดฉันให้จมน้ำจนฉันเผลอกินน้ำสระเข้าไปเป็นเกือบลิตร -O-!!

            ว้าววว เหยื่อน่ากินใช่เล่นสำเนียงอังกฤษฟังชัดดังมาจากหลังต้นสนปรากฏร่างสูงใหญ่ที่มีผม

สีบลอนด์ขลับน้ำตาล

            นายเป็นใคร เข้ามาในบ้านหลังนี้ได้ไง!! ”

            ฉันนั่นแหละต้องถามเธอว่าเป็นใคร เพราะเธอมาเหยียบในบ้านของฉัน -_-^”

            โกหก! นายเป็นโจรใช่มั้ย!! >O<”

            ไม่ๆ เขาส่ายหัวด้วยท่าทีกวน -_- แล้วเดินมาริมขอบสระพลางโน้มหน้ามาใกล้ลูกโป่งยักษ์ที่มีฉันนั่งอยู่

            ที่ถูกน่ะเธอต่างหากล่ะ แม่กวางน้อย ^^”

            ใครกวางน้อยนาย! พูดดีๆ ฉันไม่มีเขา!! ”

            ฉันหมายถึงตาสวย ยัยโง่เอ้ย +_+^”

            นายน่ะสิโง่! ดูใช้เปรียบเทียบดิ -_-+

            ช่วยด้วยยยยยยยยยยยยย

            ไม่ได้ยินหรอก เพราะลูกโป่งนี้เก็บเสียง ^_^”

            แล้วทำไมนายได้ยิน

            ก็เพราะเครื่องรับเสียงอยู่ที่ฉันไงล่ะ ไงๆ ก็ช่วยเบาๆ หน่อยนะ พอดีฉันเกลียดเสียงดัง

            อ๊ากกก ฉันเกลียดนาย!!! ใครก็ได้ช่วยที!!! ”

            โอ้ยยย อย่าตะโกนนน ฉันแสบหู  />O<\”

            ช่วยด้วย!!!!!!!!!!!! ”

เป๊าะ!

            “O.O?? ”

            ฉันทำตาโตเมื่อรู้สึกว่าถูกดีดออกมาจากลูกโป่งแต่พอก้มมองด้านล่างอีกครั้ง

            เก็บคองอเข่านะยัยบาร์บี้ โดนเด้งซะสูงคงจะกระแทกแรงตึงผิวน้ำจนเจ็บน่าดู *O*”

            กรี๊ด!!!!!!!!! ”

ซ่า!~~

            กรี๊ด!!!!!!!!!!!!!!!!!! ”

            ฮ่ะๆ ฮ่าๆๆ นี่แหละเขาเรียกว่าตกจริงอะไรจริง เปียกจริง !!! ฮ่าๆๆๆ

            เดย์!!!!! ”

            ฮ่าๆๆๆๆ ^O^ ”

            เดย์!!!!!!!! TOT แค่กๆๆ เดย์!!! ”

 

ตุม

            “…”

            ทำบ้าอะไรของนายฮะ

            เหมือนเวลาทั้งหมดสั่งได้ดั่งใจเมื่อร่างสูงผมดำสนิทได้อุ้มร่างฉันที่เปียกโชกขึ้นมาจากน้ำแล้ววางลงบนพื้นอย่างเบาที่สุด เขาสบธอย่างรำคาญนิดหน่อยพลางยกมือยีผมสีดำของตัวเองเล็กน้อย การกระทำเมื่อกี้สร้างความตื่นอกตื่นใจให้แก่ฉันมากรวมไปถึงนี่เดี๋ยวก่อนนะ ฉันลืมปัญหาโลกแตกของตัวเองไปหรือเปล่า….( กำลังคิด )

            “…ย้ากกกกกกกก

            ไม่เอาน่านาร์ล

            ปล่อยนะเดย์! นายคิดว่านายเป็นใครฮะแกล้งฉันขนาดนี้อย่าคิดนะว่าจะหนีไปได้ ฮึ่ย!! ” ฉันเร่ง

สปีดให้ตัวหลุดจากอ้อมกอดของมิดเดย์ที่รั้งฉันไว้ทันก่อนที่ฉันจะกระโดดฟรีคิกใส่ไอ้หัวบลอนด์ที่ยืนไม่รู้ร้อนรู้หนาวตรงหน้า โธ่เว่ยยย วิญญาณฉันหลุดแล้ว >O<~!!!!

            โธ่พี่อ่ะ ผมก็แค่แกล้งแขกที่มาใหม่เฉยๆ เป็นธรรมเนียมไปแล้ว >.,<”

            เดี๋ยวก่อนไอ้หัวบลอนด์! ฉันยินดีด้วยหรือไง นายเกือบทำให้ฉันตาย!! และไอ้ยิ้มๆ แบบนี้คิดว่าจะเป็นคำขอโทษได้งั้นเหรอ! ”

            อ้าว ฉันกำลังเยาะเย้ยเธอนะ =O= เธอดูเป็นคำขอโทษเหรอ มองโลกในแง่ดีจังเลยนะเออ

            ก๊าซซซซซซซ >O<!!! ”

            “=____= นี่ถ้าแกยังไม่หยุดฉันจะเป็นคนฟรีคิกใส่แกแทนเอง คนที่เหนื่อยน่ะคือฉันนะ

            ขอโทษฮะเพ่ ( >O< )\ งั้นไปก่อนละกันนะครับ

            แกคิดว่าจะหนีจากส้นเท้าฉันได้หรือไงฮ้า!!!!! ” ฉันยังไม่หยุดราวี =_=

            เธอต้องการอะไรจากฉันอีก +_+”

            วิญญาณ! ”

            ก็ได้

            จัดให้! ” ฉันสะบัดแขนให้หลุดจากเดย์เดินตึงตังเข้าไปชิดคนที่สูงกว่านิดหน่อยแล้วเขย่งเท้าจ้องหน้าเขม็งกะเอาเขาตายวันนี้ ฉันกำหมัดแน่นเตรียมใส่เต็มที่

            “^_^”

            ยิ้มทำพระแสงอะไรฮะ! ”

            ก่อนฉันจะให้วิญญาณ ฉันขอยืมวิญญาณเธอก่อนได้ปะ

            “…! “

จุ๊บ

            OxO!!

            กรี๊ด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! อีตาบ้า!!! ”

            ฮ่าๆๆ แล้วเจอกันตอนอาหารเย็นนะครับยมทูตตาสวยของผม ^O^”

            อีตานั่นเดินจากไปเฉยๆ ปล่อยให้ฉันเต้นเป็นอีแร้งที่วีนแตกกลางลานฝึก กรี๊ด!! ฉันอยากจะกรี๊ดดด ไม่ไหวแล้ว!! ไม่เคยเจอผู้ชายไร้มารยาทขนาดนี้ ทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจแถมขโมยจูบฉันไปแบบยังไม่ได้ทันตั้งตัวอีก! ฉันอยากจะฆ่า เฉือนหนัง ช็อตด้วยไฟฟ้า ทุบด้วยค้อน สาดด้วยน้ำกรดไม่ว่าวิธีจะทุเรศแค่ไหนฉันก็จะดึงหัวตาบ้านั่นมาทำหนังลูกชิ้นทอด!!!! >O<

 

 

            เวลาอาหารเย็น

           

            ส้อมงอหมดแล้วนะคะนาร์ชา

            เธอใช่ส้อมหรือไง

            เอ่อ ไม่ค่ะ -O-;;”

            เธอเป็นเจ้าของส้อม? ”

            ก็ไม่อีกค่ะ -_-”

            งั้นอย่ายุ่งฉันใส่น้ำเสียงเย็นชาทิ้งไว้ในมุมครัว ตัวเองยกถาดแก้วที่มีถ้วยสลัดขนาดใหญ่วางอยู่ออกมาที่โต๊ะอาหารซึ่งบัดนี้ถูกวางด้วยอาหารหลากชนิด ปกติตอนนี้ฉันน่าจะสนอาหารมากกว่าสิ่งอะไรในโลกนี้หรือแม้แต่แฟนตัวเอง แต่ตอนนี้หัวสมองฉันกำลังครุ่นคิดกับบัญชีที่ยังรอสะสาง และแล้วบุรุษผู้นั้นก็มาเยือนอีกครั้ง

            อ้าว มากันแล้วเหรอครับ ^O^”

            รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แสนขี้เล่นขัดกับการกระทำที่เขาฝากไว้กับฉันเมื่อตอนบ่าย ตอนนี้ฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้โต๊ะอาหาร มิดเดย์นั่งอยู่ข้างๆ ฉันฝั่งซ้าย คนในองค์กรตำรวจพิเศษที่มาด้วยแต่ฉันยังไม่ได้ทำความรู้จักอีกสองสามคนนั่งแถวๆ หัวโต๊ะ แฟรี่นั่งตรงกันข้ามมิดเดย์ส่วนตรงเก้าอี้ตัวที่สามถัดจากยัยนั่นก็มีเลออนและเพพเทียร์ที่เป็นสปายหน่วยพิเศษซึ่งมีอายุน้อยที่สุดในหน่วย ( แต่ก็ยังมากกว่าฉันและมิดเดย์ )

            มาช้าตลอดนะเทล” < เจ้าหน้าที่ตำรวจที่นั่งอยู่หัวโต๊ะพูดขึ้น

            ที่แปลว่า หาง น่ะเหรอ

            “-_-”

            “^.^”

            ฉันทำหน้ายิ้มหลังจากแขวะไปหนึ่งครั้งพลางมองคนที่เดินเข้ามาที่โต๊ะอาหารไม่วางตา ตอนแรกๆ เขากะว่าจะปิดหัวตรงท้ายโต๊ะอาหารแต่อะไรบางอย่างดลใจให้เขาดันมานั่งถัดจากฉัน -_-^!

            เธอตกภาษาอังกฤษหรือไง

            ระหว่างที่กินอาหารไอ้ผมบลอนด์ก็ไม่วายกระแซะหน้ามาใกล้หูฉันและเริ่มสงครามกระซิบด่ากัน

            ก็ภาษาอังกฤษมันพูดเหมือนกันก็มีนี่ นายไม่รู้หรอกเหรอ โง่นะเนี่ย โฮะๆ

            อีกสองวิ สงครามปากก็เจนเนอเรชั่นมาเป็นแบบปฏิบัติโดยสมบูรณ์ +_+

แผละ!

            “=_____=+ อึ่มมม

            โทษทีครับ หลุดมือ โอ๊ะแขนเธอกับเนื้อสเต็กเนี่ยหนาพอๆ กันเลยน้า =O=”

ซ่า~

            โอ๊ะ โซซอรี่ >.,< ฉันนึกว่าผมนายเป็นกองขยะเซ็ทซะตั้งชี้โด่เด่เป็นโพรงหญ้าเลยน้า

            “=_=^^”

พลึ่บ

            อ๊ะ ทะ..ทำอะไรน่ะ O_o” ร่างฉันหล่นตุ๊บมากองอยู่บนตักของอีตาหางวัว ( คงรู้นะว่าคือใคร ) เขามองหน้าฉันอย่างอึ้งๆ แต่แล้วก็ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

โครม!!

            เฮ้ย เธอมาบังฉันจากจานสปาเก็ตตี้เหรอเนี่ย ซึ้งว่ะ T^T”

            =_________= ตัวฉันถูกราดด้วยซอสมะเขือเทศ ผมฉันถูกประดับด้วยเส้นสปาเก็ตตี้และที่แน่ๆ ดูเหมือนคนทำจะสะใจมากกับผลงานตัวเอง =.,=^^

บึม!!!

            เสียงระเบิดในใจฉันดังไปถึงแอฟริกาบ่งบอกให้โลกนี้รู้ไว้ว่า!

 

 

            ถ้าวันนี้มันรอดไปได้ นั่นแปลว่า สงครามนี้ยังไม่จบ!!!

 

            อ๊าก!!!!!!!!!!!!! ”

เคร้ง!!

ตุบตับ!!!

เพล้งพลัง!!

โครม ครัม!!

ตุบตับ!!

เป๊าะ ปั๊ก!

            เสียงเอฟเฟคมากสุดในประวัติศาสตร์การเขียนของไรเตอร์ถั่วงอก -_-Y

ซ่า!~

            แฮ่กๆ แฮ่กๆ แฮ่กๆ …”’

            “…”

            เสียงหอบของร่างฉันที่สั่นเพราะเหนื่อยทรุดกับพื้นพร้อมถ้วยสลัดที่บัดนี้ได้ว่างเปล่าเหลือเพียงคราบน้ำสลัดเท่านั้น ตัวฉันเต็มไปด้วยอาหารนานาชนิด ผมก็ถูกประดับประดาอย่างกับเทพีผลไม้สด -_- ไม่แพ้กับไอ้หัวบลอนด์ที่หัวของเขาก็จะกลายเป็นสีรุ้งเพราะด้วยอาหารมากมายเช่นกัน เราหอบและนั่งลงตรงข้ามกัน ส่วนคนอื่นๆ ในห้องโต๊ะอาหารก็ทยอยเดินมาดูเราสองคน

            นี่พวกเธอ…” < คนในองค์กร

            ทำบ้าอะไรกับอาหารของพวกเรา +O+” < แฟรี่ พี่เลออนและเพพเทียร์

            เล่นเป็นเด็กๆ ไปได้ เทลไปอาบน้ำปะ ฉันจะพานาร์ชาไปเอง มิดเดย์เดินออกมาจากด้านหลังคนที่มองพวกเราอยู่ เขาย่อตัวแล้วอุ้มฉันขึ้นไปด้านบน เดย์รอให้ฉันอาบน้ำสระผมใหม่ให้เสร็จแล้วสวมเสื้อผ้าใหม่ก่อนจะให้ฉันเดินตามเขาลงไปที่ลานฝึกอีกครั้ง

            “-_- ไม่มีอะไรจะอธิบายเกินไปว่าผู้หญิงที่น่ากลัวอย่างเธออีกแล้วล่ะ

            นายน่ารักตายแหละฉันเบ้ปากเชิดหน้าไปด้านข้างพลางกอดอกเมื่อสายตาเจอกับศัตรูนัมเบอวัน! เพราะอัตราเกลียดขี้หน้าทะลุขึ้นจอบัญชีดำแซงยัยเด็กแอ๊บแบ๊วขาดลอยภายในสองชั่วโมง -_-**

            แน่นอน

            โกหกหน้าตาย -_-^”

            พอได้แล้วทั้งสองคนนั่นแหละ =_=” < ที่รักฉัน

            แต่!! ยัยนี่ / แต่!! ไอ้นี่

            เฮ้ยนี่เธอ =_= ใช้สรรพนามกับฉันสุภาพหน่อย ฉันไม่ใช่ญาติสนิทเธอนะไอ้หางวัวหันมาเดือดร้อนกับสรรพนามที่ฉันใช้กับเขาต่อ

            “…”

            นี่เธอ!! ”

            เงียบ!!! ”

            “…”

            คำเดียว เด็ดขาดค่ะ ฉันและพ่อหางวัวเงียบเป็นป่าช้าเพราะแฟนฉันน่ากลัวกว่า YOY

            โธ่เว่ย นี่กะจะไม่ให้ฉันมีบทกับคนอื่นบ้างหรือไงฮะ =____=”

            งานงอก แฟนฉันไม่มีบทค่าคุณไรเตอร์ถั่วงอก YOY~

 

            นี่คือเทล และนี่คือนาร์ชา

            ยินดีที่ไม่รู้จัก” < สามัคคีปฏิเสธการแนะนำของมิดเดย์ขาดลอย ยู่ฮู้ +O+U

            “…”

            เดย์! / พี่! ” ฉันและไอ้หัวทองค้านพร้อมกันเมื่อเดย์คว้ามือฉันและมือของของเขามาจับกันอย่างแน้นแฟ้นขนมาด้วยความขยะแขยงเต็มร้อย

            อย่าให้มันมากนัก ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น

            “…”

            พวกเธอจะต้องทำงานกันไปอีกนาน รู้จักกันไว้ซะ

            ไม่จริง!! ”

            “=_= จริง เพราะนายมีหน้าที่สอนนาร์ชาเกี่ยวกับศาสตร์การต่อสู้ป้องกันตัวและเอาตัวรอดต่างๆ

            แต่พี่ก็สอนได้นิ! ”

            ฉันจะต้องตัวติดกับแฟรี่

            ว่าไงนะ!! ” จุดเดือนฉันพุ่งขึ้นบ้าง ฉันผลักเทลออกไปไกลและกระชากแขนเดย์ให้หันมาสบตากัน         นาร์ล เทลลุยงานอันตรายมาเยอะกว่าเดย์ เทลสามารถสอนนาร์ลได้ทุกอย่างทำให้นาร์ลมีชีวิตรอดไปจนกว่าเรื่องยุ่งๆ พวกนี้จะจบ อยู่กับเทลนาร์ลจะปลอดภัยกว่า

            แต่กับเดย์ก็ได้! เดย์ก็เรียนมาตั้งเยอะทำไมเดย์จะสอนนาร์ลไม่ได้

            เดย์พึ่งจะเรียนจบมาเองนะนาร์ลอีกอย่างงานนี้อันตรายขึ้นเรื่อยๆ จะให้เดย์ดูแลทั้งแฟรี่และนาร์ลไปพร้อมกันไม่ได้หรอก

            ไม่มีทาง นาร์ลจะไม่ยอมให้ยัยเด็กนั่นอยู่ใกล้เดย์! ”

            ไม่เอาน่านาร์ล มันคืองานนะ

            และยัยเด็กนั่นคิดกับเดย์แค่งานมั้ยล่ะฮะ! ”

            เอาล่ะเว่ย เรื่องงานกับแฟนนี่มันสวนทางกันตลอดสิน่า = =;;”

            หุบปาก! ใครบอกให้นายเสนอหน้าฮะ!! ”

            ฉันหันไปวีนแตกใส่เทลที่ดันเสร่อไม่เข้าท่าก่อนจะกลับมาเคลียร์เรื่องตัวเองต่อ

            อย่าเดินหนีนาร์ลแบบนี้! ” ฉันวิ่งเข้าไปขวางเดย์ที่ทำท่าจะเดินหนีฉันไปโดยปล่อยให้ปัญหามันคาราคาซังแบบนี้

            คุยกันตอนนี้ก็ไม่รู้เรื่องหรอกเพราะนาร์ลกำลังโกรธ

            ใช่! แต่เดย์จะต้องตอบตอนนี้ว่าเดย์จะดูแลนาร์ล

            ไม่ได้ แฟรี่ต้องเดย์เท่านั้น มันคือหน้าที่ตั้งแต่แรกแล้ว

            “ ‘มันสำคัญมากหรือไงฮะ! ”

            “…”

            ตอนนี้ฉันเดือดจนถึงขั้นใช้คำว่า มันกับบุคคลที่สาม ปกติถ้าไม่จำเป็นฉันจะไม่ใช้เด็ดขาด และเพราะนั่นเดย์รู้มาตลอดว่าฉันไม่เคยทำแบบนี้เขาจึงหยุดและมองหน้าฉันนิ่งแทน

            “…”

            “…”

            เดย์…” ฉันชะงักเมื่อจะวิ่งตามเดย์ที่เดินหันหลังให้ ฉันมองแผ่นหลังเขาที่หยุดนิ่งไม่ไหวติงใดๆ อาการแน่นอกกำเริบจนฉันหายใจไม่สะดวก ความร้อนพุ่งขึ้นทำให้ฉันแสบคอและแก้ม

 

            อย่าให้เดย์ต้องตอบ เพราะนาร์ลก็รู้ว่ามันจะทำร้ายจิตใจนาร์ล

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TO BE CONTINUED...

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
สงสานาร์ชามาก
จากคุณ Neko_Mimi/(piyanan123) อัพเดตเมื่อ 31/05/2554 21:49:38
ความคิดเห็นที่ 2
ตอนนี้มันจัง -..-
กลางๆเหมือนเดย์เป็นพ่อกำลังดูลูกทะเลาะกัน ~~
จากคุณ ๛~๑ThE_sKy๑~๛/(dark_sky) อัพเดตเมื่อ 17/04/2554 11:17:01
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 256 ท่าน