Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Black Floral
Secret เด็กข้างบ้าน
Black Floral 2
5
03/04/2554 12:04:14
1132
เนื้อเรื่อง

2

He is Midday and no one can trust him

 

 

          “…”

            “…”

ตุบ

            เฮือก O[]O! ”

            หลังจากที่ยังมีสติดีว่าตัวเองยังไม่ตาย อาจจะแค่ถูกถ่วงเวลาให้ตายช้าลง สองวิต่อมาฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ถูกทำให้เป็นเกาะกำบังของใครๆ อีกแล้วจึงค่อยๆ ลืมตามองชายวัยกลางคนที่ยังคงยิ้มให้เหมือนเดิม แต่น้ำอะไรน่ะแฉะเต็มหลังฉันเลย -_- ฉันตัดสินใจหันไปด้านหลังพบว่าไอ้ลูกช้างล้มจมกองเลือดไปแล้วในสภาพที่ไม่น่าชม แต่ที่ฉันยังคงยืนได้เพราะฉันเห็นสภาพแบบนี้มาเยอะถึงจะไม่ใช่กับคนแต่ก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่กับพวกสัตว์ เฮือก! เลือดมันกระเด็นเต็มหลังฉันเลยอ๊า /=[]=\ แม่เจ้าโว้ย!! หยะแหยงมากกก และพอเงาของบุรุษคนหนึ่งได้หายลับไปกลายเป็นร่างที่เดินออกมาจากมุมมืดแทนได้สบตากับฉัน ฉันก็แทบสติหลุดออกจากร่าง

            นาร์ ชา

            มิดเดย์ O_O” เป็นครั้งแรกที่ฉันเรียกชื่อเต็มเขาอย่างจริงจังและชัดเจนในรอบสองปี เพราะดวงตาที่ส่อแววเย็นชาและแข็งกร้าวพร้อมๆ กันถูกสร้างขึ้นบดบังความอบอุ่นของผู้ชายคนๆ หนึ่งได้อย่างชัดเจน มิดเดย์อยู่ในสูทที่ดูเรียบร้อยในฐานะตำรวจสากล ผู้ชายร่างใหญ่เมื่อกี้ที่พึ่งจะเด๊ทไปก็เป็นฝีมือของมิดเดย์ไม่ผิด ฉันควรจะภูมิใจที่แฟนตัวเองได้ทำหน้าที่ได้อย่างยอดเยี่ยมในฐานะตำรวจที่ช่วยเหลือประชาชนและปกป้องคนรักของตัวเอง แต่เพราะคำพูดที่หลุดออกมาจากปากเขา ณ ตอนนั้นทำให้ฉันเปลี่ยนใจ

            เธอโง่มาก เธอตามฉัน บุกรุกสถานที่ส่วนบุคคล ขโมยข้อมูลลับสุดยอด พาศัตรูมา เกือบทำให้ตัวอย่างแปดเปื้อนและเกือบทำให้คดีใหญ่คดีแรกของฉันมีประวัติด่างพร้อย

            “…”

            เธอคิดว่าเธอวิเศษมากหรือไงถึงได้คิดจะวิ่งไล่ตามตำรวจพิเศษที่กำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ คราวหลังถ้าเธออยู่ในสถานการณ์ที่เสี่ยงยิ่งกว่านี้เธอคิดหรือไงว่าฉันจะขี่ม้าขาวมาช่วยเธอ หยุดเพ้อฝันแล้วกลับไปได้แล้ว

 

 

           

            สองวันผ่านไป

 

            นับตั้งแต่คืนนั้นฉันก็ไม่ได้คุยกับเดย์อีก ดูเหมือนเดย์จะโทรมาหาฉันสองครั้งแต่ฉันก็กดตัด เพราะอะไรน่ะเหรอ ฉันไม่รู้จะพูดหรือจะใช้เสียงกับเขายังไงน่ะสิ เหตุการณ์ครั้งนั้นทำเอาฉันมึนไปเลย แต่ยังไงฉันก็ผิดสินะ เฮ้อไม่น่าเกิดมาเป็นคนยอมรับเหตุผลและความจริงเอาซะเลย สรุปคือฉันต้องไปหาและขอโทษเขาใช่มั้ยเนี่ย  =_=^^

 

 

ติ๊งต่อง

 

            ครับ

            “…” ฉันยืนนิ่ง คำพูดที่เตรียมเอาไว้หลุดหายไปหมด ฉันได้แต่ยืนมองเด็กวัยรุ่นธรรมดาคนนึงที่อยู่ในชุดธรรมดากับผมเปียกสีดำแสดงให้เห็นว่าเจ้าตัวพึ่งตื่นและพึ่งจะอาบน้ำสระผมเสร็จ มิดเดย์หรี่ตาใส่ฉันทำเสียงขี้เซาก่อนจะยิ้มร่าออกมา

            “^O^ ที่ร๊ากกก

            “…”

            เข้ามาก่อนสิ พ่อกับเจ๊ไม่อยู่

            “…” ฉันเดินเข้าไปในบ้านหรูที่ถูกสร้างไม่เว่อร์มากนักแต่ให้เห็นถึงความคิดที่บรรเจิด เหมือนเป็นทั้งสำนักงานและบ้านในเวลาเดียวกัน ฉันชอบบ้านที่มีหน้าต่างเยอะให้เห็นทิวทัศน์รอบนอกยิ่งเป็นธรรมชาติยิ่งดี เหมาะที่ว่าบ้านหลังนี้เป็นอย่างที่ฉันคาดหวังไว้ ตั้งไกลเกือบจะนอกเมืองสุดๆ ของนิวยอร์ก

            นม ชา กาแฟ ไวน์ เบียร์ วอดก้า หรือชาเขียวนมสดของโปรดนาร์ลดีคร้าบ

            คือ...”

            อ้ำอึ้งเป็นอะไรหรือเปล่ารุงรังเดย์ทำแก้มป่องโผล่หน้าออกมาจากมุมครัวหลังตู้เย็นแต่ฉันส่ายหน้าก่อนจะเดินเข้าไปหาเขาใกล้ๆ

            เดย์ เหตุการณ์ตอนนั้นน่ะ

            “O_o?? ”

            นาร์ลขอโทษนะ

            “…”

            นาร์ลไม่น่าไปทำเรื่องยุ่งๆ แบบนั้นเลย ถึงจะไม่เข้าใจแต่นาร์ลรู้ว่ามันสำคัญกับเดย์มาก นาร์ลแคร์เดย์และเรื่องงานของเดย์มาก เพราะฉะนั้นขอโทษจริงๆ

            “…”

            เดย์วางมือบนหัวฉันแล้วยีผมเล็กน้อยอย่างเอ็นดูก่อนที่เขาจะเดินมาชิดตัว เชิดหน้าฉันขึ้นให้สบตาเขา

            ไม่เอาน่ารุงรังของเดย์ เดย์ชอบให้นาร์ลยิ้มนะ ^^”

            “…”

            อย่าโทษตัวเองอีกนะครับ ผมแคร์คุณนะ

            ทุกครั้งที่มีเรื่องผิดใจกันเดย์ก็จะพูดอย่างนี้ตลอดจบท้ายด้วยคำพูดแสนหวานที่แสนจะสุภาพตามประสาคนที่ (เคย) เจ้าชู้ เดย์ก้มหน้าลงเอาจมูกคลอเคลียแก้มฉันพลางทาบริมฝีปากที่หน้าผากฉันเบาๆ แล้วเคลื่อนลงมาประกบริมฝีปากฉันอย่างอ่อนโยน

ตึกตัก!

            O_O!!

            นาร์ล เป็นอะไรน่ะ

            โอ้ย!! ” ฉันสะบัดตัวออกจากอ้อมกอดของเดย์เมื่อรู้สึกถึงอาการผิดปกติในร่างกายของตัวเอง ร่างกายฉันร้อนมากจนฉันยืนไม่อยู่ ฉันเริ่มทุบตัวเองจนเดย์ต้องวิ่งเข้ามารั้งแขนฉันไว้ ดวงตาฉันเหม่อลอยก่อนจะแข็งกร้าว เหงื่อฉันแตกพลั่กและตัวก็เริ่มสั่น

            นี่มันอาการของพิษ

            เดย์ว่าไงนะ ผลัวะ!! ”

            นาร์ล!! มองเดย์ ห้ามหลับนะนาร์ล นาร์ล!! ” เดย์เบิกตากว้างเมื่อฉันกระอักเลือดออกมา

            เดย์..” ฉันพึมพำขณะที่ตัวล้มลงไปกับพื้น ภาพเดย์ที่เรียกฉันอยู่เลือนลางจับใจความไม่ได้ อาการร้อนทำให้สมองฉันเต้นตุบๆ เหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ฉันรู้สึกว่าเลือดกำลังไหลด้วยความเร็วสูงจนเส้นเลือดแตกออกมาทางข้อมือ

            นาร์ล!! อย่าหลับนะนาร์ล!! ”

            “…”

            นาร์ล นาร์ล!! ”

            “…”

            นาร์ล!! ”

            “…”

            “…”

 

 

 

 

 

บุ๋ม~

            “O..O”

            ฉันลืมตาขึ้นอีกครั้งอย่างรวดเร็วหลังจากที่ฝันถึงเรื่องราวประหลาดๆ ตอนนี้หน้าฉันถูกสวมด้วยเครื่องช่วยหายใจแปลกๆ ร่างกายใส่ชุดแปลกๆ เช่นกัน ตัวเองลอยอยู่ในภาชนะใสๆ ที่มีรูปร่างทรงรีตั้งซึ่งมีน้ำอยู่เต็ม โอ้ไม่! นี่ฉันกลายเป็นมนุษย์น้ำไปแล้วหรือไงเนี่ยยยยย >O<

            เธอตอบสนองแล้วครับ

ปังๆๆ

            เธอกำลังทุบ help tube ครับ

            ฉีดยาให้เธอ

ปัง!!!

            “4 3 2 1..ชีพจรอ่อนลง อัตราการเต้นหัวใจช้ากว่าปกติครับ เธอจะอยู่ในสภาพนี้ห้านาทีก่อนเข้าสู่ภาวะปกติครับ

            ตื่นมาก็ตอบสนองได้ขนาดนี้แถมจะพังอุปกรณ์ของฉัน ยัยนี่ร้ายไม่เบาศาสตราจารย์หญิงพูดด้วยความกังวลลึกๆ ก่อนที่ประตูห้องแล็บจะเปิดหลังจากร่างของร่างสูงผมสีดำได้เดินเข้ามา

            ว่าไง มิดเดย์

            “…” มิดเดย์พยักหน้านิดนึงให้กับศ.หญิง

            คนของเธอนี่ร้ายไม่เบานะ ถ้าจัดให้เป็นหน่วยชอบความรุนแรงยัยนี่คงอัดอาชญากรตัวใหญ่ๆ ได้สบาย

            “=_=^ เธอเป็นยังไงบ้างครับ

            ตอบสนองดีเกินไป ฉันให้ยาแล้วจะสงบจนกว่าพิษจะระเหยจากร่างกายหมด.หญิงกอดอกเดินตามมิดเดย์ที่เดินไปหาภาชนะใสที่มีฉันลอยอยู่ ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นหลังจากที่หัวใจถูกบังคับให้เต้นช้าลงจนรู้สึกว่าทำอะไรก็เหนื่อย ฉันกระพริบตาเพื่อจัดภาพให้ใสขึ้น น่าแปลกที่ฉันลืมตาในน้ำได้แต่ช่างเหอะฉันไม่สนใจหรอก ฉันค่อยๆ ลอยตัวเข้าไปชิดหน้ากระจกของขวดโหลมองหน้ามิดเดย์ที่ยืนมองฉันอยู่ใกล้ๆ ฉันยกมือนาบกับกระจกนั้นไว้ เดย์จึงยกมือนาบกระจกนอกนั้นตามช้าๆ

 

ตึก ตึก ตึก

            เสียงฝีเท้าของคนด้านนอกใกล้เข้ามา ฉันค่อยๆ หันไปมองร่างของหญิงสาวคนนึง เธอมีผมสีดำสนิท ผิวขาวและดวงตากลมสนิท เธอเดินมาชิดกับเดย์และมองฉันเช่นกัน รอยยิ้มหวานแบบนั้นทำให้ฉันจำได้ว่าเธอเป็นใคร แต่ครั้งนี้รอยยิ้มนั้นผิดปกติไปชั่ววินาที

            “…”

            เธอยิ้มให้ฉันหวานเหมือนทุกครั้งแต่ว่า หลังจากที่ยิ้มเสร็จและฉันจับความผิดปกติอันน้อยนิดนั้นได้มือของเธอที่วางแนบกับลำตัวก็คว้ามือของเดย์อีกข้างไปกุมไว้อย่างแนบแน่นซะแล้ว

            สวัสดีค่ะตัวอย่างลำดับสอง ฉันชื่อ แฟร์รี่ ^^”

 

            ยิ้มระรื่นไปเถอะยัยหน้าญี่ปุ่น ถ้าฉันออกจากไอ้ขวดโหลงี่เง่านี่ไปได้เธอจะได้ทำความรู้จักกับฉันเด็ดกว่านี้แน่ -___-+

 

 

โครม!!

            “O_O ใจเย็นน่าพ่อหนุ่ม กะอีแค่เราได้ตัวอย่างที่สองมาอย่างบังเอิญมันคงไม่ใช่เรื่องร้ายแรงหรอก ดีออกถ้าเกิดผิดพลาดอะไรขึ้นมา สินค้าเราก็มีตั้งสองอย่าง

            งานมันก็ยิ่งเสี่ยงขึ้นน่ะสิ ลุงก็คิดที่มันง่ายๆ สบายๆ คิดถึงคนทำบ้างมือทั้งสองข้างถูกกำนั่นแทบจะบดขยี้โต๊ะอะลูมิเนียมให้แหลกคามือ มิดเดย์ยืนทำหน้าเครียดกับเหตุการณ์ยุ่งๆ ที่เกิดขึ้น

            ยังไงเราก็ได้วัคซีนแล้ว ส่งไปปุ๊ปก็บูม! จบ เด็กอนุบาลก็ทำได้

            งั้นอดีตนาวิกฯ อย่างลุงไปทำก็คงจะใช้เวลาแค่ไม่กี่วันสินะ +_+ ฮะ ? ”

            “^^+ ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก

            อย่าเล่นน่า นี่มันเรื่องใหญ่อย่างที่มิดเดย์ว่าจริงๆ นะ แต่ฉันคิดว่าคงไม่มีใครสงสัยหรอกเพราะตอนนี้ข่าวที่พวกมันรู้มีแค่ว่าเรามีวัคซีนที่จุดระเบิดพวกมันได้แค่หนึ่ง เราได้เปรียบ ฉันว่าเรารีบทำจนกว่าจะมีคนปูดเรื่องใหม่นี้เถอะ.หญิงออกความเห็นบ้างลดความตึงเครียดในห้องได้มาก

            ทำไมต้องเป็นยัยนั่นด้วยมิดเดย์นั่งลงกับเก้าอี้และกุมขมับ

            หมายถึงคนของเธอน่ะเหรอ” < .หญิง

            “…”

            ฉันว่ายัยนั่นไม่ตายง่ายๆ หรอก เป็นแฟนเธอก็น่าจะรู้นิว่าต้องเจอกับอะไรบ้าง

            “…”

            หรือว่าไม่เคยรู้

            รู้แค่ว่าผมเป็นแค่ตำรวจสากลแต่ไม่ลึกขนาดนั้น

            เรื่องที่เธอเป็นเบื้องหลังสินะ

            “…”

            งั้นฉันคงต้องถามเธอแล้วล่ะว่าเธอจะยังคงทำเรื่องนี้ต่อไปอยู่มั้ย

            ทำสิ ก็ทำมาถึงขนาดนี้แล้ว

            งั้นฉันขอถามอีกครั้ง ถ้าให้เลือกว่าต้องส่งสินค้าให้ถึงปลายทางกับหันหลังกลับไปช่วยดอกไม้ของนายที่ถูกจับอยู่ นายจะเลือกทำอย่างไหน

            “…”

            ฉันหมายถึงในกรณีที่ บังคับ ให้นายพกวัคซีนไปสองชิ้น

            คุณฉลาดนะศาสตราจารย์ อย่าใช้คำถามจิตวิทยางี่เง่าแบบนั้นอีก

            “…”

            ถ้าไม่สำเร็จกับผลเสียที่ตามมา อันไหนมันน่าห่วงกว่ากันก็น่าจะรู้

            ซามูไรถูกฝึกให้ไร้หัวใจโดยทุ่มเททั้งชีวิตกับปลายดาบวาววับที่แหลมคมยิ่งกว่าคำพูดคน

            “…”

            เธอไม่ใช่ทั้งซามูไรและคนไร้หัวใจ แต่เธอเป็นเพียงแค่เงาๆ นึง เป็นเพียงเบื้องหลังของเรื่องเลวทรามทุกเรื่องที่ถูกสร้างให้มีฉากหน้าที่สวยงามในอีกแง่ที่ว่า คนอย่างเธอมันไม่มีวันเชื่อใจได้

            อย่ามาดราม่าน่ะ คุณคืออาจารย์ของผม คุณฝึกผม และพาผมไปในทางนั้น คุณรู้อยู่แก่ใจ

            ฉันรู้ มิดเดย์ แต่ฉันยึดหลักนึงอยู่เสมอ

            “…”

            คนที่ยิ้มไม่เป็นยังดูอันตรายน้อยกว่าคนที่แกล้งยิ้มอย่างจริงใจซะอีก

           

 

 

 

แอ๊ด~

            พวกเธอนั่นเอง

            นี่มันคุณลุงยิ้มเก่งคนนั้นนี่ +_+” ฉันเดินหรี่ตาเข้ามาในห้องพร้อมกับยัยเด็กแอ๊บแบ๊วที่ฉันเห็นเป็นแล้วต้องไหว้หาเจ้าที่

            ขอเถอะนาร์ชา ตอนนี้ฉันยังไม่อยากถูกเกี่ยวโยงเกี่ยวกับเรื่องยิ้มอะไรนักหรอกนะ

            รู้ชื่อฉันด้วย

            ไม่รู้แล้วจะเรียกได้มั้ย หน้าตาก็ฉลาดนะ แต่ก็แค่มุมมอง ข้างในคงจะโบ๋เป็นหลุม

            คงไม่ได้มีแต่ขี้เรื่อยเหมือนคุณลุงหรอกค่ะ

            เข้าใจเล่นนะนังหนู

            พอดีเชี่ยวชาญเลยล่ะค่ะ

            “…”

 

            พอน่า เธอนี่ยังไงนะเป็นนาวิกฯ แท้ๆ แต่ไปหาเรื่องกับวัยรุ่นตลอดอยู่ได้! ” .หญิงหันมาปรามอีกครั้งด้วยความระอา

            ฉันพูดกันสองคนนะ ทำไมคนที่โดนด่าเป็นฉันตลอดละเนี่ย

            พอได้แล้ว

            ครับศาสตราจารย์ T^T”

            เอาล่ะ ที่ฉันเรียกพวกเธอมาคงจะรู้อยู่แล้วว่าเรื่องอะไร ส่วนเธอนาร์ชา เธอคือ…”

            ส่วนเกิน” < ลุงยิ้ม ( อดีตนาวิก )

            หุบปาก

            “( =x= ) ขอรับ

            เธอคือตัวอย่างลำดับสอง ไวรัสที่เธอได้มาโดยบังเอิญมีส่วนที่เป็นวัคซีนของภารกิจ ไวรัสที่อยู่ในตัวของเธอตอนนี้ก็มาจากการที่เธอได้รับพิษจากเลือดของพวกลูกแก๊งของคนที่มันต้องการจะขัดขวางเรานั่นเองถ้าจะถามว่าได้รับมาตอนไหนนั้น ก็มาจากตอนที่เลือดมันกระเด็นติดเสื้อเธอนั่นแหละ มันจะอยู่ในตัวเธอไปจนกว่าเธอจะถ่ายตัวอย่างเลือดที่มีวัคซีนเมื่อถึงจุดหมาย ซึ่งปลายทางของเราคือบุคคลที่มีรหัสปลดล็อคระเบิด เราไม่สามารถเอ่ยนามเขาได้ เราต้องหาเขาเองเพื่อความปลอดภัย ฉันย้ำอีกครั้ง จนกว่าภารกิจจะถึงคำว่า จบสิ้น ก็ต่อเมื่อเลือดที่มีวัคซีนซึ่งเป็นหลักฐานปลดล็อคระเบิดได้หยดลงจุดทดสอบปฏิกิริยาแล้วเท่านั้น ระหว่างนี้จงระวังอย่าให้คนอื่นฆ่าเธอ

            “…”

            ฉันขอบคุณที่เธอยอมร่วมมือกับเรา เพราะถึงเธอจะไม่ให้ฉันก็คงต้องบังคับอยู่ดี แต่พอดีว่าเธอยอมรับซะก่อนอะไรๆ มันเลยง่ายขึ้น และก็อีกอย่างเหตุผลของภารกิจที่เธอต้องทำมีแค่นี้ ส่วนอะไรที่ลึกไปกว่านี้ฉันไม่อนุญาตให้ใครปากโป้งบอกแม้แต่คนเดียว

            “…”

            มันคือขั้นตอนความปลอดภัย ฉันหวังว่าเธอจะเข้าใจนะนาร์ชา

            ค่ะ ฉันเข้าใจ  ( ตอบด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจ )

            ส่วนแฟรี่ เธออย่าคิดว่าถ้ามีลำดับสองแล้วเธอจะปลอดภัย เพราะตอนนี้มีข่าวแค่ว่าเธอคือวัคซีนตัวเดียวของเรา เธอต้องยิ่งระวังตัวจนกว่าจะถึงจุดหมายเช่นกัน

            ค่ะ

            ผู้คุ้มกันในภารกิจคือ มิดเดย์ เริ่มออกเดินทางวันพรุ่งนี้ เสร็จเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี ไปได้

            “…”

            เดี๋ยวก่อน

            “…” ฉัน เดย์ และยัยเด็กแอ๊บ หันกลับมาหลังจากเสียงเรียกอีกครั้งของศาสตราจารย์หญิง

            ถึงที่นั่นแล้ว ฉันว่าเพื่อความปลอดภัยพวกเธอควรจะมีวิชาป้องกันตัวบ้างนะ ฉันจัดคนให้แล้วและก็ ภารกิจนี้สำคัญมากและอันตราย ถ้าถึงนาทีวิกฤตเธอต้องเลือกงานเสมอ เข้าใจใช่หรือเปล่า

            “…”

            ฉันถาม

            ครับ / ค่ะ / ค่ะ

            แต่กับมิดเดย์ฉันคงไม่ห่วงแล้วล่ะ ไปได้



 

 



TO BE CONTINUED..

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
มันงงอ่ะนะ????
จากคุณ เบนซ์/(19767) อัพเดตเมื่อ 22/07/2554 22:09:05
ความคิดเห็นที่ 2
เริ่มงง เรื่องราวมันเป็ฯยังไงเนียะ มันไม่ใช่เรื่องรักกุ๊กก๊กหรอค่ะ
จากคุณ ปอ/(helikopter) อัพเดตเมื่อ 24/06/2554 20:22:16
ความคิดเห็นที่ 3
งงๆอยุ่นิดนึงอ่าค่ะ(เค้างงคนเดียวอ่า=_=)แต่ก้สนุกดีค่ะ><
จากคุณ มิ้น/(mintza88) อัพเดตเมื่อ 21/06/2554 21:43:50
ความคิดเห็นที่ 4
เราเพิ่งเคยอ่านนิยายแนวนี้แฮะ ~~
อัพเร็วๆน้า ~~

จากคุณ ๛~๑ThE_sKy๑~๛/(dark_sky) อัพเดตเมื่อ 01/04/2554 20:00:58
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 222 ท่าน