Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Black Floral
Secret เด็กข้างบ้าน
Black Floral 1
4
30/03/2554 15:07:32
1505
เนื้อเรื่อง

1

I’m Narsha and no one know who I am

 

 

รักแท้คือการแย่งชิง

รักไม่จริงคือการเสียสละ

 

 

            เมื่อวานแกไปไหนมาฮะ! บอกว่าจะมาถ่ายตอนบ่ายก็ไม่เห็นหัว! ”

            “…”

            ใช่! พวกฉันต้องเสียเวลานะเฟ่ย คนทำงานก็เยอะ จะเอาแต่ใจแกอย่างเดียวไม่ได้นะเว่ยยย

            ใช่! แกก็อยู่ตั้งปีสี่ ถ่ายเสื้อผ้ามาร่วมเกือบห้าปีแกยังไม่เข้าใจหัวอกของคนที่รองรับอารมณ์ที่เปลี่ยนวันละไม่รู้กี่รอบของแกเลยหรือไงวะ! ”

            “=.,= ใจเย็นๆ ฉันขอโทษๆ

            ขอโทษแล้วมันหายมั้ยฮะ

            เออน่า เดี๋ยววันนี้ฉันให้ถึงสี่ทุ่มเลยอ่ะ ถ่ายในสตูดิโอไม่ใช่เหรอ       

            ใช่ แกมีชุดทั้งเซตเครื่องแบบนักเรียนญี่ปุ่น เกาหลี ชุดแฟชั่นหน้าหนาว และยังจะชุดแส็กสีดำที่จะเป็นต้นแบบให้กับนิตยสารด้วย

            งั้นเจอกันสองทุ่ม

โป๊ก!

            “>O< โอ้ย ทำบ้าไรฮะ! ” ฉันทำตาหยีเพราะความเจ็บรีบหันไปเอาเรื่องกับคนที่พึ่งจะกระโดดตบหัวฉันคล้ายจะฟันฉับลูกกระท้อน =[]=

            แกนั่นแหละมันบ้า บ้าขนานแท้ หนอยยยให้เวลาถึงสี่ทุ่มแต่มาสองทุ่ม ไอ้…! แล้วมันจะครบเซตมั้ยฮะ แกแคนเซิลพวกฉันมาหลายวันแล้วนะ ยังไงวันนี้แกก็ต้องกลับบ้านเกือบห้าทุ่ม มาที่สตูดิโอก่อนห้าโมง! ถ่ายเอาท์ดอร์ถึงทุ่มแล้วต่อในสตูดิโอ เสร็จแล้วแกจะไปทำกับข้าวให้แฟน รับขวัญแฟน พาแฟนไปซื้อเสื้อผ้าหรือทำบุญเก้าวัดมันก็เรื่องของแก!!! ” เพื่อนชายที่เป็นบอสใหญ่งานของฉันเดือดดาลใส่ความมาเป็นชุดราวกับกลัวว่าถ้าเก็บต่อไปสมองอาจจะตีบตันจนระเบิดกลายเป็นน้ำพุร้อนได้ -_- ยังไม่พอ เพื่อนร่วมงานและเพื่อนนางแบบของฉันอีกสองคนก็ลงเห็นพ้องต้องใจกับบอสด้วย ฉันจึงตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

            ขนาดนั้นเลยเหรอ -..-”

            เออสิ! หรือแกจะให้ฉันรัดคอแกตายตอนนี้เลยดีมั้ยฮะ

            “T_T ยอมแล้วจ้าฉันโบกธงขาว ถึงยังไงตอนนี้ก็ไม่มีใครขวางอารมณ์บ้าหมูของลิฟมันได้ หล่อแล้วดุอย่างนี้เพื่อนที่สนิทที่สุดของมันอย่างฉันก็ย่ำแย่เหมือนกันนะ แกน่าจะมีแฟนนะลิฟเพื่อนเอ๋ย แกจะได้ใจเย็นบ้าง ดูอย่างฉันสิพอมิดเดย์กลับมา ข่าวเหวี่ยงในโลกไซเบอร์ของฉันก็ลดลงไปเกือบจะ 0% คิคิ ความรักทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป >O<

            ฉันทำหน้าบูดสงบศึกเดินออกจากวงสนทนาที่โต๊ะอาหารในห้องอาหารของมหาวิทยาลัยก่อนจะเดินไปที่จุดโปรดที่สุดเหมือนเป็นกิจวัตรที่ต้องทำ ฉันนั่งลงบนโขดหินและสูดอากาศให้เต็มปอด มหาวิทยาลัยของฉันตั้งอยู่บนเกาะซึ่งแยกตัวจากแผ่นดินนิวยอร์กออกมา นับว่าค่าเรียนแพงมหาศาลแน่นอนแต่แน่แหละ พ่อแม่ฉันจ่ายได้ชัวร์ =_= ส่วนที่ๆ ฉันนั่งสูดอากาศแจ่มใสอยู่คือหาดทรายขาวที่น้อยคนนักจะมาทนนั่งเหมือนฉันได้ เพราะนอกจากจะไม่มีอาหารตาของสาวๆ มาเดินว่อนเป็นแคทวอร์กแล้ว อากาศยังดูเหนียวๆ เพราะน้ำทะเลที่เค็ม ส่วนมากพักเที่ยงอย่างนี้หนุ่มๆ คงจะอยู่ในยิมเล่น

บาสกันอยู่ชัวร์ป๊าบบ

            เฮ้ออ ไหนดูหน่อยเผื่อจะมีสไตล์ที่เกิดจากไอเดียใหม่

            ฉันดึงหนังสือแฟชั่นเสื้อผ้าที่รวมเหล่าไอดอลกับเสื้อผ้าใหม่มากมายเดือนล่าสุดมาอ่านและแน่นอนหนึ่งในคอลัมน์นั้นต้องมีรูปฉันซึ่งอยู่ในท่าโพสแสนจะสุดแหวกแนวกับแว่นตาดำปิดตาไม่สื่อให้เห็นว่าแสดงอารมณ์อะไรอยู่แต่ตั้งใจให้รูปถูกโฟกัสที่เสื้อผ้ามากกว่า สไตล์เสื้อผ้าของฉันนำความนิยมแปลกๆ ใหม่ๆ มาสู่วัยรุ่นในเมืองแฟชั่นแห่งนี้มาก มันคือไอเดียของเด็กวัยรุ่นที่อยู่ปีสี่ทั้งหมดแค่สิบคน พวกเราเริ่มทำแบบนี้ตั้งแต่เกือบจะขึ้นปีหนึ่ง พวกเรากลายเป็นเพื่อนซี้กัน ตอนแรกๆ พวกเราก็แค่กะว่าจะโพสลงในอินเตอร์เน็ตตั้งเป็นเว็บขายเสื้อผ้าธรรมดาๆ แต่พอนานขึ้นพวกเราก็ได้รับความนิยมมากขึ้นและพวกเราที่ถูกรู้จักในชื่อ GOTIC’s ก็แพร่หลายไปทั่วจนได้ลงทั้งหนังสือพิมพ์และสื่อต่างๆ มากมาย น่าเสียดายที่ว่า =___= ในบรรดานางแบบในกรุ๊ปเรา ฉันมักจะถูกตราหน้า ย้ำว่า ถูกตราหน้า ว่าเป็นนางแบบจอมเหวี่ยงสุดๆ หน้าตาอย่างกับตุ๊กตาแต่ทำตัวเหวี่ยงอย่างกับแมงมุมแม่ม่าย  คอมเม้นท์ที่ฉันเห็นในตอนนั้นฉันยังจำได้ดีทุกคำ พวกกลวงๆ ก็แบบนี้แหละไม่มีอะไรทำวันๆ เอาแต่ติคนอื่น สงสัยเห็นข้อเสียตัวเองเยอะเกินเลยติไม่ออกกระมัง -.,-

            พอฉันเปิดไปท้ายสุดคอลัมน์ GOTIC’s ก็ปรากฏชื่อนางแบบทั้งหลาย ดูให้ชัดๆ คนที่สองจากซ้ายก็คือฉัน           

           

            Narsha ( MODEL ) 22

          Height : 173

          Weight : 48

          Waistline : 22

           

 

            บางคนคงจะสงสัย ฉันพึ่งได้ข่าวมาว่าชื่อฉันเหมือนนักร้องคนหนึ่งที่เกาหลี ก็แน่ล่ะ ก็ชื่อนี้มาจากเกาหลีจริงๆ นาร์ชา แปลว่า บิน เป็นคำเกาหลีแท้ และแม่ก็คิดว่ามันเหมาะกับฉันมากๆ เพราะคำว่าบิน ดูเหมือนอิสระไม่มีวันจบสิ้นจริงๆ ฉันเป็นคนนิวยอร์กโดยสายเลือด ฉันเติบโตในเมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยแสงสีแต่ฉันกลับชอบที่จะอยู่กับธรรมชาติมากกว่า บางทีอาจจะเป็นเพราะฉันเบื่อกับชีวิตที่วู่วาบแบบนี้ นั่นคือเหตุที่ฉันมักจะไปประเทศไทยบ่อย ไปทีไรก็ไม่พ้นจังหวัดกระบี่ ที่นั่นสวยมากจริงๆ ฉันคิดว่าถ้าเกิดใหม่ได้ฉันก็อยากจะเป็นคนไทย และที่นั่นก็เป็นที่ๆ ฉันกับมิดเดย์เจอกันครั้งแรก มิดเดย์เป็นแฝดชายของเพื่อนสนิทฉันนั่นคือมิดไนท์ เดย์เกิดที่นิวยอร์กแต่เป็นลูกครึ่งอเมริกัน-ไทย ฉันหลงรักเขาจริงๆ ถึงมิดเดย์จะเจ้าชู้ แต่เขาก็อบอุ่นและใส่ใจฉันมาก พอขึ้นปีหนึ่งฉันก็ขอเขาเป็นแฟนและเราก็คบกันจนเมื่อสองปีที่แล้วเขาต้องเดินทางไปญี่ปุ่นเพื่อฝึกงานบางอย่างที่เกี่ยวกับตำรวจสากล ฉันก็ไม่ได้สนใจมากหรอกอีกอย่างฉันก็ไม่อยากบังคับอะไรเขาด้วย เพราะอย่างน้อยนี่ก็คือทางที่เขาฝันเอาไว้ แต่ตอนนี้เขากลับมาและพร้อมจะเป็นตำรวจสากลสุดเท่ ฉันว่ามันต้องเป็นอะไรที่ดีเอามากๆ เลย ><

            กลับมาเรื่องส่วนตัว ยอมรับว่าฉันฐานะค่อนข้างรวยจัด -_- แต่ฉันไม่ยอมให้คำว่า รวย มาบังโอกาสที่จะทำงานที่ฉันชอบได้ พ่อแม่ฉันเป็นสัตว์แพทย์ประจำโรงพยาบาลสัตว์เอกชน ตอนแรกๆ พวกเราก็ฐานะปานกลางนี่แหละจนเพราะความพากเพียรและความซื่อสัตย์ทำให้จากคลินิกเล็กๆ กลายเป็นโรงพยาบาลใหญ่ประจำนิวยอร์กไปแล้ว จากฉันที่เป็นเพียงเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ก็กลายเป็นคุณหนู แต่ฉันดีใจมากที่พ่อแม่ฉันไม่ได้กลายเป็นคนหลงตัวเองอย่างใครต่อใครหลายคน ท่านยังคงทำงานเหมือนเดิมในฐานะผู้ช่วยชีวิตสัตว์ และท่านก็ปล่อยให้ฉันได้ทำในสิ่งที่ชอบถึงจะเคยมีข่าวว่าฉันเหวี่ยงวีนไปถึงไหนต่อไหน แต่หลายครั้งที่ท่านมักจะถามฉันก่อน และทุกครั้งที่มีเรื่องก็ล้วนแต่ไม่ใช่ฉันที่เป็นคนก่อเหตุ ฉันจึงรักพ่อแม่ฉันมากและไม่เคยแม้แต่จะคิดว่าแปลกแยกเหมือนเด็กหลายคนที่พ่อแม่ไม่มีเวลาให้ ฉันรู้อะไรต่ออะไรดี ฉันยังคงทำตัวเหมือนเดิมไม่ว่าจะรวยหรือจน ฉันคิดว่ามันวิเศษที่สุดแล้วที่จะรู้จักตัวเอง อิอิ ^.^ ฟังมาค่อนข้างเยอะแล้วคงจะคิดล่ะสิว่าฉันเป็นคนดีภายใต้หน้ากากแสนวีนใช่มั้ยล๊า~

            ผิดเลยจ่ะ ^^+

 

            ที่จริงในชีวิตฉันยึดหลักอยู่อย่างนึงนั่นก็คือ

 

            ฉันเป็นคนพวกที่เกลียดจริงๆ เลยกับไอ้พวกคนที่ชอบประเมินคนอื่นไปทั่ว

            เชื่อฉันสิ ไม่มีใครมาบอกเราได้หรอก ว่าความจริงแล้วเราเป็นคนยังไง

            เพราะเมื่อใดที่คุณตอบพวกเขาว่า จริงเหรอ เราเป็นคนแบบนั้นจริงๆ เหรอ

            เมื่อนั้นแหละ คุณก็จะกลายเป็นอย่างที่พวกนั้นว่าจริงๆ

 

 

 

            แต่อย่าเข้าใจผิดไปซะหมดนะว่าจริงๆ แล้วฉันเป็นคนยังไง เพราะในโลกนี้ล้วนมีแต่ทฤษฏีมากกว่ากฏอยู่แล้ว

            ^_^

           

           

 

            คิดอะไรอยู่ล่ะฮะ

            “O_O เปล่านี่

            “-_- ทำหน้าเหม่อเป็นหมาอย่างนี้ ชัวร์เลยแกกำลังคิดคำพูดบ้าๆ บอๆ กับตัวเองทำตัวเป็นนักปรัชญาคำพูดอีกสินะ

            “*_* เกลียดจังคนรู้ทันฉันทำหน้าเขินนนรีบเอามือสะบัดผมสีบลอนด์ใส่ เทียร์ เพื่อนสาวคนสนิทในมหาลัยเดียวกับฉัน เธอเป็นหนึ่งในกรุ๊ปธุรกิจแฟชั่นเสื้อผ้าเช่นกัน เพราะเธอมีหน้าที่แต่งผมแต่งหน้าให้กับพวกนางแบบ

            เธอนี่ทำตัวเป็นเด็กไปได้ ว่าแต่ -_- ท่าโพสเธอดูแจ่มขึ้นเลยนะ ฉันว่าเรียกเรตติ้งคนดูได้อีกหลายเลยแหละ แต่ดูจากที่ถ่ายเป็นเซตๆ มานี่ฉันว่าชุดแส็กในไนท์ปาร์ตี้ดูเข้ากับเธอดีนะ เพราะเธอแต่งหน้าจัดๆ ก็สวย ฉันชอบ ^_^”

            ก็เพราะบุคลิกฉันด้วยละมั้ง โฮะๆ ^O^”

            “+_+ ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมชาวเน็ตหรือคนอื่นๆ ถึงหาว่าเธอเป็นจอมเหวี่ยงจอมวีนนะ ในเมื่อตัวจริงเธอเนี่ยก็แค่เด็กกะโปโลธรรมดาเทียร์ทำตาหรี่แล้วยกมือเชิดหน้าฉันขึ้นเล็กน้อยเพื่อเติมลิปสติกสีแดงสด

            เข้าใจเถอะเทียร์ ในโลกนี้ไม่มีใครรู้จักฉันจริงๆ หรอก *.*”

            เข้าใจเถอะนาร์ชาเทียร์หยุดหายใจพลางส่ายหน้าเล็กน้อยบางทีทุกคนไม่เข้าใจต่างหากว่าตัวจริงๆ ของเธอคือแบบนี้ และแบบนั้น

            “=___=^^ เอาเป็นว่าฉันเข้าใจละกัน ตอนนี้ก็สี่ทุ่มกว่าแล้วนะ ฉันง่วงมากเลยรีบๆ ถ่ายให้เสร็จเถอะ

            ใช่ สถานที่ๆ ฉันอยู่ ณ ตอนนี้คือสตูดิโอของพวกเราเอง ถึงจะไม่ใหญ่มากแต่ก็พอรับคนได้ประมาณสิบกว่าคนแบบสบายๆ เลยแหละ เฮ้อเหนื่อยชะมัด กลับบ้านฉันคงต้องล้างหน้าเป็นบ้าเป็นหลังแน่เครื่องสำอางเริ่มทำให้ฉันแพ้แล้ว TOT~

 

 

 

            บ๊ายยยบายย แล้วเจอกันทุกคน ^O^”

            พรุ่งนี้วันศุกร์เราไม่มีเรียนไม่ใช่เหรอ ไปเที่ยวกันป๊ะ

            ม่ายอ่า -O- ฉันคงต้องหลับ

            เสียงยานขนาดนั้น =_= รีบๆ กลับบ้านไปนอนเลยปะ ขี่มอเตอร์ไซต์ไหวเปล่า

            บายมากกก =..=” ฉันบอกลาเพื่อนๆ ที่แยกย้ายกันกลับบ้าน แต่ระหว่างทางที่ฉันควบมอเตอร์ไซต์อยู่ในถนนที่ยังคงมีรถรามากมายแล่น สายตาอันแหลมคมยิ่งกว่าเหยี่ยวของฉันก็เหลือบไปเห็นเงาของบุคคลๆ นึงที่คุ้นตามากก ยิ่งส่วนสูงและสีผมชัดเจนอย่างนั้น นั่นมัน O.O!

            นั่นมันมิดเดย์นี่นา เดย์มาทำอะไรตรงตรอกที่ร้างผู้คนแบบนั้นนะ ดูทำหน้าซิเคร่งเครียดเชียว คงไม่ใช่ว่ามานัดพบกับสาวสวยที่พกมาจากญี่ปุ่นหรอกนะ -_- อย่างนี้มีสืบบ

ปัง!

            เสียงประตูคล้ายประตูโกดังขนาดไม่ใหญ่มากถูกปิดลง ฉันจึงรีบทะยานตัวเข้าไปหลบที่ถังขยะขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่หน้าประตู หัวใจฉันแลกเปลี่ยนก๊าซจากภายนอกถี่มาก ไม่ใช่เพราะตื่นเต้น แต่เพราะกลิ่นขยะที่จะทำให้ฉันล้มคอพับนั่นแหละ =_=;;

พลึ่บ!

            “…”

            อย่าบอกนะว่าฉันคิดจะแกะรอยแฟนที่มาแอบนัดพบหญิงแต่ตอนนี้ตัวเองดันมาถูกตามล่าด้วย บ้านาร์ชา! คิดเป็นละครไปได้ คงไม่มีไรหรอก =.,=

พลึ่บ!

            T^T มั้ง..

ฟิ้ววว ตุบ!!

            เวรเอ้ย!! ”

            ฮึ่ย แกนึกว่าเล่นกับตุ๊กตาบาร์บี้อยู่หรือไงไอ้พวกเถื่อน!! ” ฉันตะโกนด่าไปหนึ่งรอบหลังจากถอดรองเท้าผ้าใบเขวี้ยงใส่หัวพวกมันก่อนจะรีบจรลีใช้แรงมหาศาลถีบประตูโกดังแล้วหายเข้าไปในความมืด พอเข้ามาได้ฉันก็แอบสงสัยนะ ตัวฉันแค่นี้ทำไมถีบประตูเหล็กได้ โอ้เยี่ยม แรงฉันมักมาในยามวิกาลเสมอ กร๊ากๆ *O*U

            พอเข้ามาแล้วฉันก็แปลงกายเป็นซามูไรทันที ดาบไม่มีมีแต่ท่อนไม้หน้าสาม มันก็ทุ่นๆ กันได้แหละ ฉันกระโดดยึ๋งๆ หลบตามกล่องลังขนาดใหญ่มากมายจนสุดท้ายเมื่อแสงจันทร์จากภายนอกโกดังสาดเข้ามาตรงจุดๆ นึงฉันก็รีบวิ่งเข้าไปตรงนั้นแต่ไม่ทันจะพ้นเขตความมืดดวงตาก็ได้เห็นสิ่งๆ นึงที่ฉันคิดว่ามีคงจะมีแค่ในหนังเท่านั้น แน่ล่ะ! มันจะมีวิทยาการที่ทดลองมนุษย์โดยการยัดคนเป็นๆ ใส่ในขวดโหลพอดีตัวได้ยังไง!!! +O+ โดยที่ในนั้นก็มีแต่น้ำเต็มไปหมด คนก็ลอยตุ๊บป่องเป็นปลาทองใกล้ตาย แต่ที่อยู่ได้ก็เพราะเครื่องช่วยหายใจประหลาดๆ ซ้ำร้ายสิ่งที่ทำให้ฉันอึ้งเป็นปลาทองช็อคก็คือ คนที่อยู่ในนั้นเป็นผู้หญิง ! ร่างกายเธอถูกห่อหุ้มด้วยบางอย่างที่เป็นสีเดียวกับผิวของเธอ ดวงตาที่หลับสนิทค่อยๆ ลืมขึ้นมองหน้าคนที่ยืนอยู่นอกขวดโหลตรงหน้าเธอสองคนก่อนจะค่อยๆ เคลื่อนมาสบตากับฉันที่ยืนอยู่ในความมืดก็ตาม

            เฮือก! และเธอก็ยิ้มให้ อย่างสยองขวัญสุดๆ =[  ]=!!

           

            เดี๋ยวผมมา

            เอ้า! เดย์จะไปไหนละเนี่ย ฉันที่เห็นว่ามิดเดย์ซึ่งยืนอยู่กับชายวัยกลางคนๆ หนึ่งกำลังจะเดินจากไปเท้าทั้งสองข้างก็ถูกสั่งการให้วิ่งไปหาเขาแต่ไม่ทันที่จะย่ำเท้าครั้งที่หนึ่งเสียงกริ๊กพิพากษาชีวิตฉันก็ดังขึ้นอย่างรวดเร็ว

กริ๊ก

            “…”

            อย่า ขยับ

            สำเนียงอังกฤษแปล่งๆ ทำให้ฉันไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองว่าคนที่ยืนอยู่ข้างหลังคุมชีวิตฉันอยู่เป็นนินจาสำนักไหน รู้แต่ว่ามันตัวใหญ่และเร็วกว่าฉันมาก มือมันใหญ่จนรวบแขนฉันข้างนึงได้อย่างไม่ยากเย็น

            เดินไปข้างหน้า ช้าๆ

            ฉันทำตัวอย่างว่าง่าย ฉันค่อยๆ เดินออกจากความมืดสู่แสงสว่างของพระจันทร์ที่อีกไม่ช้าก็จะกลายเป็นแสงสวรรค์ T^T ฉันลืมไปเลยว่าความกลัวคืออะไรเพราะตอนนี้ฉันเหงื่อแตกพลั่กไปหมด ฉันไม่กลัวแค่หัวใจเกิดอยากแด๊นซ์เป็นจังหวะฮิพฮอพเฉยๆ ทางที่ดีอย่าทำอะไรปลาทองช็อคอย่างฉันเลย

(_ _;; )Y

            มาจนได้สินะ

            “…” ชายวัยกลางคนพูดเหมือนรู้ว่าจะมีคนบุกรุกเข้ามาอยู่แล้ว หรือไม่ก็อาจจะได้ยินเสียงตะโกนของไอ้ตัวบึ๊กนี่ตอนที่โดนฉันเขวี้ยงรองเท้าใส่ น่าแปลก เขาแทบจะไม่หันมามองตัวประกันที่เหงื่อแตกพลั่กจนจะก่อตัวเป็นคลื่นสึนามิถล่มญี่ปุ่นอีกระลอกอย่างฉันด้วยซ้ำ

            ฆ่านังนั่นซะ ! ”

            “…”

            ไม่งั้นนังนี่ตาย!! ” ไอ้ตัวบึ๊กตวาดจนฉันสะดุ้งแต่ชายวัยกลางคนที่มองมนุษย์น้ำในขวดโหลยังไม่สะทกสะท้านอะไร เขายังคงมองและยิ้มอยู่อย่างนั้น ใช่ซี่ ใครจะไปร้อนรนเท่าคนที่โดนปืนจ่อกะโหลกอย่างฉันล่ะ =_=^^

กริ๊ก

            “>_<!! เฮ้ยอย่านะ

            แกคิดว่าแกจะกล้าฆ่าสาวน้อยคนนี้ได้อย่างนั้นเหรอ ^^”

            เดชะบุญ ตาเฒ่าหันมาเจรจากับมันแล้ว TOT ถึงจะยังไม่ห่วงชีวิตฉันก็เหอะ ถึงจะมีเรื่องวีนเรื่องเหวี่ยงแต่ฉันก็จิตใจดีไม่อยู่อย่างไร้ประโยชน์รกโลกหรอกนะ ช่วยหน่อยย T^T และว่าที่สามีฉันหายไปไหนนะอย่าบอกนะว่าถูกจับได้ว่ามาเดทกับ…=_= มนุษย์น้ำยิ้มสยองแล้วเผ่นแนบไปแล้ว

            ฆ่านังนั่นในขวดโหลน้ำได้แล้ว!! ”

            นึกว่าจะมีแค่ฉันคนเดียวที่เรียก ขวดโหล พี่ช้างนี่ก็คิดเหมือนกันแฮะ - -^ ( เปลี่ยนสรรพนามเผื่อมันจะเอ็นดูชีวิตเรา )

            ฉันคงจะทำตามให้ไม่ได้หรอก

            หรือจะให้เห็นว่าสมองนังนี่กระเด็นใส่หน้าแกซะก่อน!! ”

            “…”

กริ๊ก!

            “>O< ช่วยด้วย!! ”

            หุบปาก! ”

            โอ้ย!!! เจ็บนะ! ” ผมฉันถูกกระชากจากไอ้ช้างหัวล้าน! มันเล่นกระชากผมที่โคดยาวของฉันอย่างไม่ใยดี แม่เจ้าโว้ย ทำกับผมฉันขนาดนี้! ฮึ่ย

            ว่าไง ครั้งที่สามฉันจะไม่เตือน

            “^____^ ยิงให้จบๆ ไปเถอะ

            “O_O เฮ้ยลุงทำไมพูดแมวเรียกพี่อย่างนี้อ่ะ” < ฉัน

            แกขอฉันก็จัดการให้ ^_^” < ไอ้ช้างหัวล้านตัวเหม็น!!

            ว่าแล้วสถานการณ์ที่ชีวิตฉันถูกทิ้งขว้างก็มาถึง ฉันกลืนน้ำลายอึกจนเจ็บหน้าอกเมื่อเสียงกริ๊กครั้งสุดท้ายดังขึ้น สมองฉันปิดทำการเรียบร้อยพร้อมกับที่ดวงตาได้ถูกบีบเกร็งให้เหลือเล็กนิดเดียว

 

ปัง!!!

            “…”

            “…”

           








To be Continues..

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
แห ยังงัยเนี่ย
จากคุณ ampzajaX/(ampzajaX) อัพเดตเมื่อ 03/03/2555 01:18:15
ความคิดเห็นที่ 2
อะไรจะเกิดขึ้นต่อไปเนียะต้องติดตาม
จากคุณ ปอ/(helikopter) อัพเดตเมื่อ 24/06/2554 20:12:54
ความคิดเห็นที่ 3
นางเอกมาตอนเดียวตายหรอ=_=
จากคุณ มิ้น/(mintza88) อัพเดตเมื่อ 21/06/2554 21:34:55
ความคิดเห็นที่ 4
จากคุณ Neko_Mimi/(piyanan123) อัพเดตเมื่อ 31/05/2554 21:37:51
ความคิดเห็นที่ 5
ติดตาม!!!
จากคุณ eye/(pullip40) อัพเดตเมื่อ 26/03/2554 09:40:59
ความคิดเห็นที่ 6
จะเป็นยังไงต่อล่ะเนี่ย 0-0 ~~~
จากคุณ ๛~๑ThE_sKy๑~๛/(dark_sky) อัพเดตเมื่อ 25/03/2554 20:28:37
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 213 ท่าน