Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
ผูกพันรัก...สุดท้ายด้วยน้ำตา (So many tears) กดไลค์แฟนเพจอัณณ์ศญาได้ที่ http://www.facebook.com/unsaya
อัณณ์ศญา
บทที่ 17 All my heart อัพแล้ว 100 % กว่าคนแต่งมันจะอัพ อิอิ
20
20/03/2554 12:31:13
4376
เนื้อเรื่อง


 


 




 




บทที่ 17 All my heart

สวัสดีปีใหม่ 2554 นะคะ
ขอให้น้องๆ ทุกคนมีความสุข
สุขภาพแข็งแรง และทำตามความฝันได้สำเร็จนะคะ
เดินทางปลอดภัย ไปไหนอย่าประมาทน้า เป็นห่วงๆ
เอารอยยิ้มของซีวอนมาฝาก ^__^




แวะทักทายเจ้ได้ที่
http://www.facebook.com/apinya2329


           

            เมื่อท้องฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อยๆ...ภายในผับ Cheers! ก็ยิ่งแน่นขนัดไปสมาชิกในครอบครัว KM เพราะอีกไม่นานศิลปินของค่ายเพลงนี้ทั้งหมดก็จะรวมตัวกัน เพื่อแสดงคอนเสิร์ตครั้งใหญ่ที่สุดของ KM Entertainment บริษัทที่ทำให้เกิดยุคทองแห่งวงการเพลงเกาหลี...ท่ามกลางแฟนเพลงทั้งในเกาหลีและประเทศต่างๆ ในแถบเอเชีย ถึงแม้จะอยู่ต่างวงภายใต้บริษัทเดียวกัน แต่พวกเขาทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นบอยแบนด์ เกิร์ลกรุ๊ป หรือนักร้องเดี่ยว ล้วนแต่เป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่ยังไม่มีชื่อเสียง เพราะทุกคนล้วนผ่านการคัดเลือก และฝึกฝนจากการเป็นศิลปินฝึกหัด รวมทั้งซ้อมร้องและซ้อมเต้นมาด้วยกัน จนรู้นิสัยของสมาชิกในวงเป็นอย่างดี ดังนั้น...คำว่ามิตรภาพสำหรับพวกเขาจึงเป็นสิ่งสำคัญ และความยากลำบากที่ฝ่าฟันมาด้วยกัน ก็ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาแน่นแฟ้นมากขึ้น

            “ความจริงแล้ว...พวกเราก็อยากจะใช้ชีวิตแบบสบายๆ ตามใจ อยากพักก็ได้พัก อยากดื่มก็ได้ดื่ม หลังจากที่ต้องซ้อมหนักมาด้วยกันเป็นแรมเดือน” เสียงของยอนฮวาบอก ในขณะที่ลีมินากำลังเหลียวมองไปรอบกาย เพราะถัดจากโต๊ะของกลุ่ม Sappheiros และ Missy Chic ก็มีกลุ่มศิลปินวงอื่นๆ กำลังสังสรรค์กันอยู่

            “ถึงแม้บริษัทจะเข้มงวดกับพวกเราไปบ้าง แต่ KM ก็ทำให้พวกเรามายืนตรงจุดนี้ได้ ไม่งั้นป่านนี้ผม ก็คงจะกลายเป็นมนุษย์เงินเดือนไปแล้ว” โซวอนบอก สายตายของเขายังคงจับจ้องใบหน้าสวยของมินาอย่างไม่วางตา ถึงเธอจะตัวเล็กไปนิด แต่ใบหน้าอ่อนหวานที่ยิ่งดูยิ่งใสซื่อบริสุทธิ์ของมินา ก็ทำให้เขาแทบจะไม่เป็นตัวของตัวเอง

            “มนุษย์เงินเดือนที่คุณว่า...หมายถึงเงินเดือนนับพันล้านรึเปล่าคะ” มินาบอกก่อนยิ้มให้โซวอนด้วยรอยยิ้มเริงร่า ถึงแม้ชายหนุ่มตรงหน้าเธอ จะเป็นถึงลูกชายของเจ้าของห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในเกาหลี แต่เขากลับเลือกที่จะทำตามความฝันของตัวเองด้วยการเป็นนักร้องและนักแสดง แล้วตั้งใจและมุ่งมั่นจนประสบความสำเร็จ ด้วยเหตุผลนี้เองที่ทำให้เธอประทับใจเขา แต่ก็ยังน้อยไปกว่าความสุภาพและความมีน้ำใจของโซวอนที่มีต่อเธอ

            “หะ...เหรอครับ พ่อคงไม่จ้างผมแพงขนาดนั้นแน่ๆ สงสัยผมคงต้องกลับไปเป็นเด็กปั๊มแทนแบบเมื่อก่อน” โซวอนยิ้มเขินๆ แล้วยกมือเกาแก้มแล้วเอียงคอครุ่นคิดถึงเรื่องราวในครั้งนั้น

            “แบบเมื่อก่อน ? แล้วเมื่อก่อนคุณเป็นยังไงเหรอคะ” ดวงตาคู่ใสที่ฉายแววหมองหม่นของมินาเต็มไปด้วยคำถาม

            “ฉันเล่าให้ฟังเองน่าจะได้รสชาติมากกว่านะ มินา...เธอรู้ไหม ว่าตอนเด็กๆ โซวอนเขาดื้อแค่ไหน ถึงขนาดแอบไปทำงานเป็นเด็กปั๊ม เพราะอยากหาเงินได้ด้วยตัวเอง แต่ท่านประธานแห่งชเวยองกรุ๊ปดันมาพบลูกชายตัวเองในขณะที่รอเติมน้ำมันซะก่อน โซวอนก็เลยโดนลงโทษตามระเบียบ แต่เขากลับนำเงินที่ได้ไปบริจาคให้โบสถ์แทน” ยอนฮวาเริ่มพูดถึงความหลังเมื่อครั้งโซวอนเป็นวัยรุ่นให้มินาฟัง เพราะเธอกับโซวอนเรียนโรงเรียนเดียวกันมาตั้งแต่เด็กๆ จนกระทั่งจบมหาวิทยาลัย

            ลีมินานั่งนิ่งเพื่อฟังเรื่องราวของโซวอนด้วยความประทับใจยิ่งขึ้น เมื่อนึกถึงช่วงก่อนวัยอายุยี่สิบปีของเขา ซึ่งเป็นช่วงเวลาแห่งการพลิกผันอย่างหนักของชีวิตชเวโซวอน ทั้งๆ ที่พ่อของเขาอยากจะให้ไปเรียนต่อด้านการบริหารที่มหาวิทยาลัยในต่างประเทศ แต่โซวอนกลับเลือกที่จะทำตามความฝันของตัวเอง ด้วยการเข้าร่วมคัดเลือกมาเป็นศิลปินฝึกหัดของทางบริษัท KM ซึ่งทำให้เด็กนักเรียนมัธยมปลายธรรมดาแต่ที่บ้านมีฐานะร่ำรวย และใช้ชีวิตไปตามทางที่พ่อกับแม่คอยลิขิต กลายมาเป็นสมาชิกลำดับที่ห้าของวง Sappheiros ที่ได้มีความสุขและสนุกกับสิ่งที่ได้เลือกเอง

            “เอ่อ ! เกือบลืมอีกอย่าง...เรื่องรักแรกของโซวอน อุ๊บ !!!” แต่ยังไม่ทันที่ยอนฮวาจะอ้าปากเล่าต่อ เธอก็รีบถอยห่างโซวอนทันที เมื่อเริ่มเห็นแววตาเย็นเยือกของเขามองมา ยอนฮวาได้แต่อึกอักและพูดไม่ออกในบัดดล เมื่อเผลอพูดถึงเรื่องบางอย่างที่ไม่บังควร

            “ยอนฮวา..เงียบน่า! เธอพูดมากไปแล้ว” โซวอนพูดเสียงเข้มและทำท่าเหมือนจะแยกเขี้ยวใส่มินา แต่ถ้าเขาทำได้ ป่านนี้ยอนฮวาคงศีรษะหลุดออกจากบ่าไปแล้ว จนเธอต้องรีบพูดแก้เมื่อเห็นว่าเพื่อนรักกำลังทำหน้ามุ่ย

            “ใจเย็นๆ นะ ฉันแค่อยากจะช่วยให้พวกเธอสองคนเรียนรู้กันเร็วขึ้นไง ในเมื่อจะคบกันก็น่าจะได้รู้ทุกเรื่อง แหะๆ อย่าโกรธกันนะ...โซวอน”

            “ไม่เป็นไรคะ เรื่องนี้ไม่ต้องเล่าให้ฉันฟังก็ได้ค่ะ เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัวมากๆ แล้วฉันกับคุณโซวอนก็เป็นแค่เพียงเพื่อนกันเท่านั้นเอง” มินาบอกพร้อมกับยิ้มเจื่อนๆ จนทำให้โซวอนดูจะหน้าซีดลงไปด้วยความผิดหวัง เพราะยิ่งเข้าใกล้เธอมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งห้ามความรู้สึกหวาดหวั่น ว่าตัวเองคงไม่สามารถหยุดความรู้สึกรักนี้ได้ แต่โซวอนก็ยังพยายามที่จะฝืนหัวเราะออกมา เพราะว่าเขาไม่ใช่พวกที่จะยอมแพ้อะไรง่ายๆ อยู่แล้ว

            “นายขำอะไร!  เมื่อกี๊ยังทำหน้าสลดอยู่เลย” ยอนฮวามองโซวอน

            “ยอนฮวา...เงียบน่า!” โซวอนปราม

            “ โอ๊ย! เจ็บนะ! อีตาซิมบ้า...มือหนักชะมัด” ยอนฮวาร้องเมื่อโซวอนเอามือมาตีหน้าผากเธอ แล้วก็บ่นพึมพำด้วยความน้อยใจ เพราะโซวอนจะแสดงความสุภาพต่อทุกคน แต่ยกเว้นกับเธอเท่านั้น คงเป็นเพราะเขาสนิทกับเธอมาตั้งแต่เด็กๆ และยอนฮวาก็ห้าวเกินกว่าผู้หญิงทั่วไปที่โซวอนเคยรู้จัก แต่ทันใดนั้นโซวอนก็แกล้งลูบหัวเธอเบาๆ เป็นเชิงปลอบ จนสาวสวยจอมโวยวายยอมสงบลง

            ลีมินามองพฤติกรรมของคนทั้งสองด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มน้อยๆ สายตาที่ทั้งคู่มองสบกัน แม้จะไม่ใช่ความหวานแหววอย่างแน่นอน แต่มันก็ทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองเหมือนเป็นคนนอก โซวอนไม่ได้มีความอ่อนโยนต่อยอนฮวาเลยสักนิด แต่กระนั้นก็ยังทำให้เธอรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างเจือปนอยู่ในความสัมพันธ์นั้น โดยเฉพาะจาก...ยอนฮวา

            “ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ...” มินาเริ่มรู้สึกปวดศีรษะทันทีที่เธอเริ่มใช้ความคิดกับภาพที่เห็นตรงหน้า เมื่อบอกแล้วมินาก็รีบเดินออกไปจากวงสนทนาทันที โซวอนทำท่าจะลุกตามแต่ยอนฮวากลับดึงมือเขาไว้ก่อน

            “อย่าตามไปเลยน่า กินเหล้าเป็นเพื่อนฉันดีกว่า เพราะท่าทางคืนนี้...นายคงจะผิดหวังมากๆ สินะ”

            “ฉันก็กำลังจะเดินไปเอาเหล้ามาเพิ่มไง”

            “บ้าน่า! เดี๋ยวก็มีคนเอามาให้ นั่งลงเดี๋ยวนี้เลย เพราะฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย”

            “เรื่องอะไรอีก...นี่เธอยังพูดออกมาไม่หมดอีกเหรอเนี่ย” โซวอนยันตัวลุกขึ้นนั่งบนโซฟานุ่ม ยอนฮวาจับมือเขาไว้แล้วพูดว่า

            “ไม่มีนายอยู่เลยสักนิด...ในแววตาของเธอ ถ้าไม่อยากเจ็บอีก...ก็เลิกคิดกับมินาเกินเพื่อนซะ”

            “ฉันไม่มีทางหยุดแน่ๆ ไม่มีทางที่ฉันจะปล่อยมือจากมินา ฉันจะคอยดูแลและปกป้องผู้หญิงคนนี้ จนกว่าเขาจะไม่ต้องการฉัน  และเธอควรเลิกทำเหมือนว่ารู้ทันความคิดของคนอื่นได้แล้ว ฉันรู้ว่าเธอจบจิตวิทยามา...แต่อย่าเอาความสามารถของเธอมาใช้กับความรักของฉัน” โซวอนยิ้มเจื่อนๆ แล้วจับไหล่ทั้งสองข้างของยอนฮวา ราวกับอยากให้เพื่อนเข้าใจความรู้สึกของตัวเอง

 

            ความรู้สึกของเธอไม่น่าพลาด ความสัมพันธ์ของโซวอนและยอนฮวามันดูแปลกๆ เอ...หรือว่าเธอจะคิดมากเกินไป เพราะสุดท้ายก็ไม่รู้ว่าเธอจะตั้งข้อสงสัยไปทำไม รู้แต่...ว่าเธอไม่น่ามางานนี้เลย ลีมินานึกเสียใจในขณะเดินไปยังห้องน้ำที่อยู่บริเวณริมขวาสุดของร้าน  เพราะเสียงพูดคุยเซ็งแซ่กับเสียงดนตรีที่เริ่มดังกำลังกระทบเข้ามาที่หูเธอจนแทบชา แล้วในที่สุดมินาที่พยายามเบี่ยงตัวหลบผู้คนก็มาถึงบริเวณท้ายสุดของร้าน

            แต่ถัดจากจุดที่เธอยืนอยู่ไม่ไกลนัก....มินาที่เอาแต่เดินใจลอยก็เริ่มหันมองซ้ายมองขวาท่ามกลางบรรยากาศมืดทึบ และได้ยินเพียงเสียงเพลงแค่คลอมาเบาๆ ร่างกายที่แสนเบาหวิวของเธอก็รู้สึกสั่นสะท้านขึ้นมาทันที เมื่อแสงจันทร์จากภายนอกช่วยสะท้อนเข้ามาให้เธอเห็นภาพตรงหน้าเกือบที่จะชัดเจน

            ชายหนุ่มผมสีบอร์นทองกำลังคว้าเอวของสาวเสิร์ฟมาแนบชิด ก่อนที่จะกดริมฝีปากลงประกบกับหล่อนเป็นจังหวะที่แสนเร่าร้อน ฝ่ามือร้อนผ่าวกำลังลูบไล้ไปตามผิวเนื้อนวลแรงๆ จนอีกฝ่ายถึงกับแทบจะหมดเรี่ยวแรงที่จะทรงตัวยืนอยู่ได้

            “กวากวา,,,”

            ตอนนี้ลีมินารู้สึกมึนงงยิ่งกวาดื่มโซจูเข้าไปนับสิบแก้ว แต่หัวใจของเธอกลับเริ่มเต้นแรงจนแทบหายใจไม่ออก และมันคงจะเป็นเช่นนี้อีกในทุกครั้งที่ได้เจอเขา ร่างของผู้หญิงคนนั้นถูกผลักออกห่างทันที เมื่อกวากวาเริ่มรู้สึกตัว ว่ามีใครอีกคนกำลังยืนชมบทรักที่เขากำลังแสดงให้กับหญิงสาวที่เพิ่งจะรู้จักได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง

           

                 เท้าน้อยๆ ของมินาตั้งใจจะถอยห่างออกมาอย่างเงียบๆ แต่สานตาดุดันของกวากวากลับหันมาจ้องเธอไว้เสียก่อน ราวกับจะสะกดให้มินายืนนิ่งอยู่กับที่เพื่อรอการลงโทษจากเขา ที่เธอบังอาจเข้ามาขัดจังหวะ ส่วนสาวเสิร์ฟที่สุดแสนเย้ายวนก็ได้แต่ยืนหอบแล้วรีบหายใจเพื่อสูดอากาศเข้าปอดจนทรวงอกอวบอิ่มสะท้อนขึ้นลงอย่างแรง ก่อนที่จะถูกชายหนุ่มยิ้มหยันให้แล้วเอ่ยปากไล่เธอออกไปอย่างไม่ใยดี

            “ออกไปได้แล้ว...เพราะฉันเบื่อเธอแล้ว”

            “แต่ฉัน...ฉันยังอยากจะไปต่อกับคุณ” เธอพยายามอ้อนวอนเสียงแผ่ว เพราะยังติดใจในรสรักที่เขาเพิ่งจะมอบให้ ในขณะที่กวากวายังคงนิ่งเงียบไม่พูดจา จนเส้นความอดทนที่มีขาดผึง แม้จะไม่อยากพูดให้เปลืองน้ำลาย แต่ผู้หญิงที่ดื้อด้านเพื่ออยากจะมีอะไรกับเขามากเกินไป...มันก็เป็นความรู้สึกที่น่าเบื่อที่สุด แถมยังโชคร้าย...ที่มีผู้หญิงที่ชอบวนเวียนเข้ามาอยู่ในความคิดของเขาบ่อยๆ อย่างลีมินามาพบเข้าอีก...กวากวาคิด

            “ฉันบอกให้ออกไป!!! และนี่...ค่าเสียเวลา” เสียงตวาดของคนเจ้าอารมณ์ที่กำลังโยนเงินจำนวนหนึ่งลงไปที่พื้น จนหญิงสาวคนนั้นกลัวจนลนลาน และพยายามหาทางออกในความมืด จนเธอวิ่งชนเข้าไปที่ไหล่ของลีมินาอย่างจัง จนร่างบางที่กำลังยืนนิ่งด้วยความงุนงงล้มลงไปอย่างแรง ภาพของหญิงสาวร่างเล็กที่กำลังกัดฟันแน่นด้วยความเจ็บ ทำให้กวากวาต้องรีบวิ่งมาที่เธอทันที เขารู้ว่ามินาคงจะเจ็บมากแต่เธอกลับปิดปากเงียบจนเขาแปลกใจ

            “ปล่อยฉันเถอะค่ะ...ฉันลุกขึ้นเองได้” มินาบอก ก่อนที่จะพยายามลุกขึ้นยืน แต่ด้วยแรงกระแทกนั้นทำให้เธอรู้สึกเจ็บมากจนข้อเท้าขวาขยับแทบไม่ได้เลย

            “อย่าอวดดีให้มันมากนัก” เสียงแผ่วๆ ของกวากวากระซิบ จนมินาเริ่มลังเลที่จะพยายามลุกขึ้นด้วยตัวเอง แล้วเอื้อมมือไปจับไหล่ของเขาไว้อย่างขยาด เพราะเธอยังไม่อยากจะเข้าใกล้คนที่ชอบทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะ

            “ขอบคุณมากนะคะ...ฉันยืนเองได้แล้ว” เธอบอกขณะที่มือเล็กๆ กำลังขยำเสื้อของเขาจนเป็นรอยยับ เพื่อบรรเทาความปวดที่ข้อเท้าและไหล่ ถึงมินาจะไม่บอกว่าเจ็บมาก แต่กวากวาก็พอจะรับรู้ได้ เพราะปากเธอบอกว่าไม่อยากให้เขาช่วย แต่มินากลับจับไหล่เขาไว้แน่น จนเหมือนเธอกำลังโอบกอดเขาไว้อยู่

            “งั้นก็ปล่อยฉันสักทีสิ เธอกำลังทำให้ฉันมีอารมณ์...อีกครั้ง” กวากวาพูดเพื่อแกล้งแหย่มินาเล่น แต่กลายเป็นว่าเขากำลังสร้างความโมโหให้กับเธอมากขึ้น

            “นี่คุณ !!! พูดแบบนี้หมายความว่าไง โอ๊ย !!!” มินารู้สึกไม่พอใจทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น จนลืมตัวเผลอเอามือออกจากไหล่ของกวากวา จนร่างบางแทบเซแล้วจะล้มลงไปอีกครั้ง โชคดีที่กวากวาคว้าเอวบางของเธอเอาไว้ทัน

            “ฉันพูดเล่นน่า...ก็บอกแล้วไงว่าอย่าอวดเก่ง” กวากวาบ่นอุบอิบ เมื่อเห็นเจ้าของใบหน้าหวานมีสีหน้าจัดเล็กน้อยที่แก้มเนียน  ถึงแม้มินาจะรู้ว่าเขาคงแกล้งพูดแหย่เธอเล่น แต่ภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ต่างหากที่เป็นสาเหตุให้เธอโมโหเขา มินาคิดด้วยความรู้สึกรังเกียจชายหนุ่มตรงหน้า ผู้ชายที่คิดจะเอาเปรียบผู้หญิงและไม่เป็นสุภาพบุรุษอย่างเขา ทำไมถึงชอบเข้ามาอยู่ในความคิดของเธอเสมอๆ หญิงสาวคิดอย่างโกรธจัด

            “ปล่อยฉันนะ !” มือเล็กนุ่มนิ่มพยายามผลักดันร่างสูงให้ออกห่างจากตัวเธอ แต่เขากลับคว้าหมับจับมือนุ่มของเธอขึ้นมาแทน ร่างบางพยายามจะบิดมือของตัวเองออกจากมือแข็งแกร่ง แต่คนชอบฉวยโอกาสตรงหน้ากลับไม่ยอมปล่อยตัวเธอออกไปง่ายๆ

            “โวยวายอยู่ได้ ! เธออยากให้ไอ้โซวอนมาเห็นเธออยู่ในอ้อมกอดของฉันมากนักรึไง” ว่าแล้วร่างสูงก็ช้อนตัวมินาขึ้นมาแนบอกโดยไม่รอให้เธอได้ตั้งตัว ทั้งๆ ที่คนถูกกระทำพยายามดิ้นหนีสุดแรงเกิด

            “ถ้าอย่างนั้นคุณก็ปล่อยฉันสักทีสิ จะได้ไม่มีใครมาเข้าใจผิด” มินาพยายามโวยวายเสียงดังไปทั่วบริเวณ จนกวากวาต้องอุ้มเธอเข้ามาหลบในห้องน้ำหญิง แล้วแขวนป้ายห้ามเข้าในขณะที่แม่บ้านกำลังทำความสะอาด

            “คำขอร้องจากเธอ...มันใช้กับฉันไม่ได้หรอก เพราะฉันไม่ใช่คนดีอย่างไอ้โซวอนนั่น ในเมื่อเธอทำให้ฉันหมดอารมณ์ที่จะสานต่อกับคนอื่น เธอก็ต้องชดใช้ !” กวากวาพูดขึ้นมาด้วยความนึกสนุกที่จะแกล้งมินา ผู้หญิงที่ชอบทำหน้าตาใสซื่อเวลาที่อยู่กับคนอื่น แต่พออยู่กับเขากลับชอบแผลงฤทธิ์และขี้โวยวาย

            “ฉันไม่ได้ตั้งใจมาขัดความสุขของคุณนะ คุณต่างหากที่อยากจะสุขโดยไม่เลือกสถานที่” ริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อยังขยับตะคอกใส่เขาไม่ยอมหยุด เมื่อเห็นว่ากวากวาเดินไปล็อกประตูห้องน้ำไว้อย่างแน่นหนา พลางส่งสายมายังเธอเขม็งด้วยความโกรธจัด

            “นี่เธอมันความจำเสื่อมจริงๆ หรือว่าแค่อยากจะปั่นหัวผู้ชายขี้สงสารอย่างไอ้โซวอนกันแน่” ชายหนุ่มมองตาหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา ราวกับว่าเขากำลังต้องการสะกดจิตคนฟังให้พูดความจริง

            “ไม่มีความจำเป็นที่ฉันต้องทำแบบนั้น และฉันก็ไม่เคยคิดที่จะปั่นหัวใคร แต่ถ้าฉันกับคุณโซวอน...เราจะรู้สึกลึกซึ้งต่อกัน มันก็ไม่เกี่ยวกับคุณสักนิด”มินาพยายามชี้แจงอย่างตรงไปตรงมา จนชายหนุ่มตรงหน้าถึงกับมองตาเธอไม่กระพริบ เธอกำลังทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนนอก ที่กำลังทำตัวก้าวก่ายเรื่องของเธออยู่ ไม่ว่าเขาจะพยายามสักแค่ไหน ก็คิดไม่ออกว่าทำไมต้องต่อสู้อย่างยากลำบากกับความรู้สึกของตัวเอง ว่าทำไมเขาต้องรู้สึกหงุดหงิดใจทุกครั้งที่เห็นเธออยู่กับโซวอน ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้กำลังเข้ามาทำให้เขารู้สึกโดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย

            “คุณมองอะไร” มินาทำหน้าหวาดๆ เมื่อเห็นกวากวามีท่าทีที่เปลี่ยนไป เพราะเขาเอาแต่จ้องมองเธอราวพินิจด้วยความสงสัย

            “ฮะ...ฮ่าๆ พูดได้ดีนี่” ชายหนุ่มแกล้งหัวเราะขึ้นมาเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกของตัวเอง ภาพของความเย็นชาที่เปลี่ยนไปกำลังสร้างความประหลาดใจให้เธอย่างมาก

            “นี่! คุณขำอะไรนักหนา สิ่งที่ฉันพูดไปทั้งหมดมันตลกนักรึไง” มินามองคนที่เอาแต่ยิ้มอย่างงงๆ รอยยิ้มเล็กๆ ของกวากวากำลังทำให้เขาดูดียิ่งขึ้นกว่าเดิมนับร้อยเท่า จนไม่แปลกที่เขาสามารถกระชากใจเพศตรงข้ามได้อย่างไม่ยากเลย ใบหน้าขาวเกลี้ยงเกลาแบบชาวจีนกับผมสีบอร์นทองกำลังทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของมินาสั่นไหว จนเธอต้องเหลือบมองหน้าเขาด้วยความประหม่า

            “ใช่ ! เพราะทั้งหมดมันตลกสิ้นดี ผู้หญิงแบบเธออย่างมากก็เป็นได้แค่ของเล่นชั่วคราวของไอ้โซวอนเท่านั้น” ร่างสูงตรงเข้าจับตัวร่างบางผลักไปที่ผนังห้องน้ำ แต่ เผียะ !

            “คุณมันเป็นผู้ชายที่แย่ที่สุดเท่าที่ฉันจะรู้สึกได้” มือเล็กของมินาตบหน้ากวากวาเข้าอย่างแรง จนคนถูกตบอึ้งไปชั่วขณะ นี่เป็นอีกครั้งแล้วที่เธอกล้าตบหน้าเขา กวากวาคิดด้วยความฉุนกึกขึ้นมา

            “แล้วถ้าคุณเข้าใจอย่างนั้น ฉันก็ไม่มีอะไรที่จะต้องอธิบายอีก แล้วก็ขอโทษนะคะด้วยที่เข้ามาขัดจังหวะความสุขของคุณ” มินาพยายามฝืนมองหน้ากวากวาอย่างไม่กลัวเกรง

            “เธอกล้าตบฉัน แต่รู้ไหมว่าสิ่งที่เธอทำมันไม่ได้ทำให้ฉันเจ็บปวดเลยสักนิด” ตอนนี้สายตาของกวากวาดูแข็งกร้าวมากกว่าเดิม ความสามารถในการควบคุมตัวเองของเขากำลังจะขาดผึงอีกครั้ง แล้วมือหนาก็รั้งแขนนิ่มไว้กับผนัง ก่อนจะมองใบหน้าสวยด้วยแววตาดุดัน

            “เป็นแบบนี้ก็ดี...เพราะถึงคุณจะเจ็บ ฉันก็จะได้ไม่รู้สึกผิด นี่คุณ ! ปล่อยฉันนะ !” มินาพยายามสะบัดแขนหนี แต่ก็ไม่พ้นเจ้าของมือหนาแข็งแกร่ง และยิ่งเมื่อกวากวาก้มลงมาหาเธอใกล้ๆ ก่อนจะสัมผัสริมฝีปากอุ่นไปตามต้นคอของเธออย่างวาบหวาม ลมหายใจอุ่นๆ และเส้นผมของเขากำลังทำให้เธอรู้สึกขนลุกซู่

            “อย่านะ !” มินาหลับตาแน่นแล้วกลั้นหายใจทันทีเมื่อกวากวาประกบริมฝีปากกับเธออย่างแนบแน่น จนตัวเธอเย็นวาบทั่วร่าง และไม่กล้ากระดุกกระดิก ความรู้สึกที่แนบแน่นและเนิ่นนานอย่างดูดดื่มจากเขากำลังจะทำให้สติและวิญญาณของเธอหลุดลอย แต่ร่างกายเธอกลับร้อนดั่งไฟร้อนแรง เมื่อมินากำลังจะพ่ายแพ้ให้กับอารมณ์ของตัวเอง

            กวากวาค่อยๆ ก้มศีรษะลงไปตามร่างกายของมินาราวต้องมนต์ ด้วยความต้องการเธอจนแทบคลั่งด้วยหัวใจที่เต้นรัวด้วยความรู้สึกหลงใหล จนลมหายใจของเขาแทบติดขัดราวกับจะขาดใจตายอยู่แล้ว มินานั้นสวย... เธอสวยมากๆ จนไม่แปลกที่เขาหรือโซวอนจะหลงใหลในจิตวิญญาณที่หลั่งไหลอยู่ในตัวเธอ  ถึงมินาจะดิ้นอยู่ใต้ร่างที่กดเบียดทับไว้อย่างไร ก็ไม่สามารถต้านทานริมฝีปากของกวากวาที่กำลังปลดปล่อยความรุนแรงไปตามแก้ม และไล่ลงมาตามซอกคอ

            “กวา...กวา หยุดนะ !” เสียงใสๆ พยายามห้ามปราม เมื่อนิ้วมือของเขากำลังแทรกไปตามจุดสัมผัสปลุกเร้าภายใต้เสื้อสีดำแขนยาวของเธอ แต่กวากวากลับไม่ยอมหยุดที่จะตักตวงความหอมหวานและความนุ่มนวลจากเธอ แล้วจู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นมาทำลายความเงียบ จนมินาสะดุ้งเฮือกและกลับมามีสติอีกครั้ง ผิดกับกวากวาที่ค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างช้าๆ แล้วก้มมองมายังมินาที่เอาแต่ยืนเหม่อ เพราะหัวสมองของเธอกำลังตื้อตันไปหมดจากการกระทำของเขา

            “ฉันไม่เคยคิดที่จะแตะต้องตัวเธออีก แต่มันเป็นเพราะเธอยั่วโมโหฉันก่อน” กวากวาพูดออกมาเศร้าๆ สิ่งที่กล่าวออกไปไม่ได้ออกมาจากใจของเขาเลย ทั้งๆ ที่เขาอยากจะบอกมินาออกไปว่าต้องการเธอเท่านั้นตลอดมา และแค่อยากจะกอดเธอเอาไว้อย่างเงียบๆ โดยที่ไม่ต้องคิดถึงเรื่องราวอื่นใดในหนหลัง เพื่อให้มีเขาแค่คนเดียวที่ได้อยู่กับเธอ ด้วยความรู้สึกทั้งหมดนี้เอง...ที่ทำให้เขาไม่อาจจะควบคุมจิตใจและการกระทำของตัวเองได้

            “ไม่มีเหตุผลเลยสักนิด...ในสิ่งที่คุณทำกับฉัน” หยดน้ำตาหลั่งรินออกมาจากความทรงจำที่แสนเลือนราง  มินาร้องไห้ต่อหน้ากวากวา เมื่อสมองของเธอเริ่มหวนกลับไปนึกถึงภาพของใครคนหนึ่งที่กำลังจ้วงจาบอย่างหยาบคายต่อริมฝีปากของเธอ ซึ่งไม่ต่างไปจากภาพในชีวิตจริงเมื่อครู่ ที่เพียงแค่คิด...มันก็ทำให้เธอรู้สึกเจ็บที่หัวใจขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ จนน้ำตาหลั่งรินเป็นสายราวกับดวงดาวบนฝากฟ้าที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดมิด ก่อนที่เธอจะเอื้อมมือไปเปิดประตูแล้วจะพยายามเดินออกจากห้องน้ำไปทั้งๆ ที่ยังเจ็บข้อเท้าอยู่ กวากวาพยายามเรียกเธอเอาไว้ แต่สุดท้ายก็ไม่มีสิ่งใดที่จะหยุดยั้งมินาไว้ได้อีก

            ปั้ง !!!

            เสียงอันดังสนั่นซึ่งเกิดจากการที่กวากวาชกเข้าไปยังประตูที่ถูกเปิดค้างไว้อย่างแรง จนมือของเขาเต็มไปด้วยเลือดซึมออกมาอย่างช้าๆ  ไม่มีความเจ็บปวดใดๆ อีกแล้วที่จะทำให้เขารู้สึกได้ เพราะมีลีมินาคนเดียวเท่านั้นที่ทำให้เขาต้องรู้สึกเจ็บปวดโดยไร้บาดแผล เมื่อนับวันเธอยิ่งจากเขาไปไกลแสนไกล...เกินเอื้อมถึง

(อัพครบร้อยแล้วค่ะ ^^...ช่วยทักทายกันบ้างนะคะ
ขอกำลังใจบ้างอะไรบ้าง ในวันที่แสนเหนื่อยล้า Y_Y)

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 3 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
กวากวา  ดิบ ป่าเถื่อน ปากแข็ง เเละเลวได้อีกนะ
จากคุณ ploy/(P2ploy) อัพเดตเมื่อ 24/07/2554 19:31:19
ความคิดเห็นที่ 2
เป็นงัยกวากวา นู้สึกรึยัง

555555555

สะใจอ่ะ

แต่กวากวาก็น่าสงสารนะ
จากคุณ น้ำฝน/(namfonwuzun) อัพเดตเมื่อ 15/07/2554 20:19:16
ความคิดเห็นที่ 3
ชอบกวากวา กับมินาอ่ะ
จากคุณ Min_Min/(Maewnoiover) อัพเดตเมื่อ 29/06/2554 06:51:21
ความคิดเห็นที่ 4
เอ่อ ตกลงเรื่องนี้เป้ฯเรื่องของกวากวากับมินาใช่ไหมค่ะ
จากคุณ ปอ/(helikopter) อัพเดตเมื่อ 22/06/2554 16:06:16
ความคิดเห็นที่ 5
ตอนนี้อ่านแล้วร้องไห้เลย (เวอร์มาก) อิอิ
สนุกมากค่ะ
จากคุณ กิ๊ฟ/(pkoasuna) อัพเดตเมื่อ 03/05/2554 22:08:18
ความคิดเห็นที่ 6
สนุกค่ะ
จากคุณ mine/(che_wa) อัพเดตเมื่อ 30/03/2554 00:56:24
ความคิดเห็นที่ 7
จาเป็นกำลังใจให้
สู้ๆๆนะคะพี่สาว
จากคุณ ammy/(luk_ki101) อัพเดตเมื่อ 23/03/2554 13:07:08
ความคิดเห็นที่ 8
สู้ๆค่า
จากคุณ การ์ตูน/(magic_toon) อัพเดตเมื่อ 20/03/2554 11:36:39
ความคิดเห็นที่ 9
หายไปนายเลย

อัพคะ
จากคุณ ฝน/(parnfon) อัพเดตเมื่อ 19/03/2554 19:37:00
ความคิดเห็นที่ 10
ทำไมมันเศร้าอ่ะ T^T
จากคุณ การ์ตูน/(magic_toon) อัพเดตเมื่อ 17/03/2554 10:41:05
หน้าที่ 1 จาก 3 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 382 ท่าน