Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
กรงรัก...หัวใจปรารถนา (ทำมือ) จบแล้วจ้าา
com science23 / ลูกน้ำ / อ.ไอน้ำ
กรงรัก...หัวใจปรารถนา : บทที่ 3...Leaf...สูญเสีย...ครึ่งแรก
7
08/05/2554 16:19:47
3719
เนื้อเรื่อง





บทที่ 3

Leaf

สูญเสีย

 

            เพชรลดาเดินลงบันไดมาเจอพัชระนั่งนิ่งอยู่ที่โซฟาที่ห้องรับแขก หน้าตาเคร่งเครียดจนคนเป็นลูกอดเป็นห่วงไม่ได้ หญิงสาวถอนหายใจออกมาแล้วเดินไปหาบิดา แต่...เธอยังก้าวไปไม่ถึงโซฟาที่บิดานั่งอยู่ หญิงสาวก็หยุดชะงักเมื่อเธอได้ยินคำสนทนาของบิดากับผู้ชายคนหนึ่ง

            “คุณแน่ใจจริงๆแล้วน่ะ” เสียงนั้นที่เธอได้ยินทำให้หญิงสาวต้องรีบหลบมุม พลางแอบมองเจ้าของเสียงทุ้มที่เธอมองไม่เห็นเพราะเขานั่งหันหลังให้เธอ

            “ครับ แล้วจะบอกให้พลอยเตรียมตัวสำหรับการเป็นเจ้าสาวของคุณล่ะกัน”

            คริสโตเฟอร์ไม่พูดอะไรอีก แค่นี้เขาก็พอใจแล้วกับการที่ทำให้หญิงสาวคนหนึ่งมาเป็นของเขา  ก่อนที่ชายหนุ่มจะบอกกำหนดการของเขาให้กับว่าที่พ่อตาในอนาคตได้รับทราบ และยังได้สร้างความกดดันให้กับพัชระได้เป็นอย่างดี

            “ผมมานี่ก็หวังจะได้ฟังข่าวดีและก็ข่าวดีจริงๆ หวังว่าข่าวดีแบบสุดๆของผมคงไม่เกินอาทิตย์หน้านะครับคุณพ่อ เพราะผมต้องไปดูงานที่ต่างประเทศ”

            เขาบอกก็จะยืนขึ้นตัวตรง เมื่อเห็นว่าการเจรจาสิ้นสุดเรียบร้อยแล้ว ก่อนจะเดินออกไปอย่างไม่สนใจว่าคนที่นั่งอยู่จะตามมาส่งชายหนุ่มด้วยหรือไม่

            หลังจากที่คริสโตเฟอร์ขึ้นรถกลับไปเรียบร้อยแล้ว เพชรลดาก็หลบออกมาจากกำแพง หญิงสาววิ่งขึ้นบันไดไปด้วยความรู้สึกสับสนในชีวิต พลางถามตัวเองว่าเรื่องที่เธอได้ยินคงจะไม่เป็นจริง เธอได้ยินเสียงของบิดาเรียดชื่อของเธออยู่ทางด้านหลัง

            “น้องพลอย ลูก...”

            พัชระดังขึ้นตามลูกสาวขึ้นไป เมื่อเห็นว่าเพชรลดาคงได้ยินเรื่องที่เขาพูดกับชายหนุ่มผู้นั้นแล้วแน่ๆ พัชระตามขึ้นบันไดไปเมื่อได้ลำดับเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นได้แล้ว แต่พอขึ้นไปเกือบจะถึงแล้ว เขาก็ต้องสะดุ้งเมื่อเพชรลดาปิดประตูใส่หน้าของเขา

            อารมณ์ที่จะอธิบายให้ลูกสาวได้เข้าใจกลับกลายเป็นความโกธรและเสียใจคละกันไป โกธรที่ลูกสาวปิดประตูใส่โดยไม่ฟังอะไร และเสียใจที่ตนเองทำให้ลูกสาวที่น่ารักของเขาต้องเสียใจ แต่...ความโกธรของเขากลับมีมากกว่า พัชระจึงเคาะประตูอย่างแรง

            “น้องพลอยออกมาคุยกันให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้เลยนะ...เราไปเอานิสัยเสียๆแบบนี้มาจากไหนกัน”

            เพชรลดาได้ยินเสียงของบิดาตำหนิตนเองแล้วก็น้อยใจ หญิงสาวรีรุดไปที่เตียง พร้อมทั้งล้มตัวลงนอนคว่ำกอดหมอนเอาไว้ เมื่อความเดียวดายได้เข้ามาในใจ สิ่งหนึ่งที่เธอคิดก็คือเธอต้องรีบออกไปให้ไกลจากที่นี่ และจะไม่ยอมแต่งงานกับคนที่เธอไม่ได้รักด้วยอย่างเด็ดขาด แม้ว่าคนที่บังคับเธอจะเป็นบิดาบังเกิดเกล้าของเธอเองก็ตาม

            “พลอยออกมาเดี๋ยวนี้น่ะ”

            เสียงของพัชระทวีความโกธรมากยิ่งขึ้น เมื่อเขาไม่เห็นประตูที่ปิดตายนั้นจะเปิดออกมาสักที เขาจึงจัดการเรียกคนรับใช้ที่อยู่แถวๆนั้นให้เอากุญแจมาไขห้องนอนของหญิงสาว แต่ก่อนที่จะได้ทำเช่นนั้น หญิงสาวที่อยู่ในห้องก็รีบเปิดประตูออกมา น้ำตาที่ไหลรินออกมาด้วยความเสียใจแววตาที่มองเขานั้นต่างหากที่ทำให้พัชระรู้ว่าตัวเองได้เดินหมากผิดไปเสียแล้ว เพราะในแววตาคู่นั้นแสดงถึงความโกธรเกลียดชิงชังออกมาให้เขาได้รับรู้ ก่อนที่มันจะเป็นความเย็นชาไม่เหลือความน่ารักน่าเอ็นดูสำหรับเขาเลย

            “น้องพลอย”

            เสียงของพัชระอ่อนลงเมื่อได้เห็นเช่นนั้น ความรู้สึกผิดได้เกาะกุมเข้ามาในใจ และเสียงของหญิงสาวที่ดังเข้าในโสตประสาทของเขาก็มีแต่ความเย็นชา

            “มีอะไรเหรอค่ะ...”

            เพชรลดามองเลยไปที่แจกันที่อยู่ฝั่งตรงข้าม หญิงสาวไม่ยอมมองบิดาของตัวเองอีกเลย เธอพูดกับท่าน แต่สายตากับไม่ได้มองที่บิดาเลยสักนิด

            “พ่อไม่มี...”

            “ก็ดีค่ะ วันนี้หนูจะไม่อยู่ที่นี่นะคะ ขอตัวก่อนค่ะ”

            หญิงสาวพูดแทรกขึ้นมาก่อนที่จะทันได้ยินเสียงของพัชระ ก่อนที่หญิงสาวจะเดินลงบันได้ไปตามทางของเธอ โดยไม่หันมามองว่า คนที่เธอได้ทิ้งไปนั้นมองมาด้วยสายตาแบบไหน

            เพชรลดาปาดน้ำตาทิ้งไปเมื่อเห็นว่ามันไม่มีความสำคัญอีกต่อไป หญิงสาวเดินออกมาหน้าบ้านอย่างรวดเร็ว เธอไม่อยากจะเห็นหน้าบิดาที่กำลังเดินตามหลังเธออยู่ ความเสียใจน้อยใจที่บิดาพูดจารุนแรงกับเธอทำให้หญิงสาวไม่ได้หยุดยั้งความคิดสักนิด และเมื่อเห็นรถแท็กซี่ที่รับส่งผู้โดยสารข้างๆบ้าน หญิงสาวก็รีบแทรกตัวเข้าไปในรถพร้อมกับสั่งให้รถคันนั้นออกไปทันที

            พัชระมองตามรถแท็กซี่ที่วิ่งออกไป ความรู้สึกเจ็บหนึบที่หัวใจก็ทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้น มือทั้งสองข้างก็กุมอยู่ที่หน้าอกของตัวเอง ร่างทั้งร่างก็ค่อยๆทรุดลงกับพื้น เสียงเรียกหาเพชรลดานั้นเป็นเพียงแค่ลมหายใจที่ออกจากริมฝีปากเท่านั้น แม้ว่าเขาจะได้ยินเสียงของผู้คนที่แตกตื่นกัน แต่พัชระก็ไม่ได้ยินเสียงของลูกสาวของเขาเลย น้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาที่ปิดสนิท ก่อนที่ความรู้สึกจะจางหายไปไม่รับรู้สิ่งใดอีกต่อไป

 

            เหมือนเสียงหนึ่งแว่วเข้ามาในโสตประสาทของเพชรลดา ความรู้สึกต่างๆตีวนกันอยู่ในสมอง แม้ว่าสถานการณ์ต่างๆรอบตัวจะไม่เอื้ออำนวย แต่น้ำตาก็ไหลออกมาจากหางตาอย่างห้ามเอาไว้ไม่อยู่ เสียงสะอื้นก็ค่อยๆหลุดรอดออกมา จนคนขับรถต้องมองกระจกหลังอย่างสงสัย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมีเพียงสายตาเท่านั้นที่มองมา

            รถแท็กซี่จอดลงเมื่อถึงเป้าหมาย หญิงสาวจ่ายเงินไปตามมิเตอร์ที่ขึ้นราคาค่าบริการแล้วเดินลงมา พลางเช็ดน้ำตาให้เรียบร้อย เพชรลดาเงยหน้าขึ้นมองสถานที่ที่เธอมา ก่อนจะก้าวเข้าไปในประตูกระจกที่มีพนักงานเปิดประตูคอยเปิดประตูให้แก่ผู้ที่มาติดต่อเรื่องต่างๆ

            หญิงสาวกล่าวทักทายพนักงานเปิดประตูด้วยความเคยชิน เธอคุ้นกับสถานที่นี้เป็นอย่างดีเพราะเป็นที่ที่หญิงสาวมาผ่อนคลายความเครียด

            “สวัสดีครับคุณพลอย”

            “สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าอาจารย์มาหรือยังค่ะ”

            หญิงสาวถามพนักงานเปิดประตูที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีก่อนจะได้รับคำตอบจากเขา “มาแล้วครับ”

            “ขอบคุณค่ะ”

            เพชรลดาไม่รีรอเธอรีบบอกขอบคุณก่อนจะก้าวเดินไปที่ห้องฝึกซ้อมอย่างรวดเร็ววันนี้เธออยากจะเต้นบัลเลย์เพื่อให้ได้ลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ไปให้หมด หญิงสาวเปิดประตูห้องซ้อมเข้าไปโดยไม่ได้ดูว่าในขณะนี้ไม่ได้มีอาจารย์ของเธออยู่เพียงคนเดียวในห้อง

            ภาพตรงหน้าทำให้เพชรลดาเกิดอาการอึ้งไปชั่วขณะ จากนั้นสีหน้าก็ค่อยซับสีแดงกระจายไปทั่วใบหน้า อาจารย์ของเธออยู่ในสภาพที่ไม่ค่อยจะเรียบร้อยนัก และกำลังนั่งคร่อมตัวของผู้ชายคนหนึ่ง ที่สำคัญผู้ชายคนนั้นก็ไม่ได้สวมเสื้อ หญิงสาวรีบก้มหน้าก้มตา ก่อนที่เธอจะหันหลังเดินหนีไปจนเกือบจะกลายเป็นวิ่งหนีไป

            หญิงสาววิ่งมาจนกระทั่งถึงห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ใบหน้าที่แดงกล่ำไม่รู้เป็นเพราะเหนื่อยหรือว่าคิดถึงเรื่องของอาจารย์กับผู้ชายที่อยู่ในห้องนั้นกันแน่ แต่ที่แน่ๆก็คือเธอรู้สึกไม่ดีเลยแล้วแบบนี้หญิงสาวจะมองหน้าของอาจารย์ยังไงกันล่ะทีนี้ เพชรลดาคิดในใจโดยไม่รู้ว่าผู้ชายที่อยู่ห้องนั้นเป็นคนที่เธอต้องแต่งงานด้วย

           

เมื่อเพชรลดาเดินออกไป ชายหนุ่มที่ถูกอารมณ์เข้าครอบง้ำเมื่อสักครู่ก็รู้สึกตัว เขาจึงยกตัวของหญิงสาวที่นั่งคร่อมเขาขึ้นก่อนจะเก็บแกร่งกายของตัวเองให้เข้าที่เข้าทาง เมื่อบทรักที่แสนสนุกได้สะดุ้งลงเพียงเพราะประตูที่เปิดเข้ามาแล้วคนที่เปิดเข้ามาก็เป็นหญิงสาวที่ใฝ่ฝันอยู่ทุกเมื่อด้วยแล้ว ชายหนุ่มก็ไม่มีอารมณ์ที่จะสานต่อสิ่งที่ยังค้างคาอยู่ให้เรียบร้อย แต่ดูเหมือนหญิงสาวตรงหน้าจะไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น เพียงเพราะเธอยังไม่ได้ปลดปล่อยสิ่งที่อัดอั้นออกมา

            “ช่วยตัวเองไปก่อนน่ะครับคุณ”

            คริสโตเฟอร์เอ่ยออกมาเมื่อเห็นอาการทรมานจากพิษรักของเขา หญิงสาวหน้าแดงกล่ำด้วยความอับอาย ก่อนใช้นิ้วมือของตนกรีดไปที่กลีบดอกไม้งามที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำหวาน อาการทรมานทุรนทุรายเมื่อครู่ก็ค่อยๆลดลง ก่อนที่อาการเกร็งแข็งจะตามมาแสดงให้เห็นว่าเธอได้เหยียบแสงรุ้งที่พรั่งพรายไปด้วยดอกไม้ที่งดงาม กลีบดอกไม้งามของหญิงสาวก็มีน้ำหวานสีสวยเอ่อออกมาเพื่อให้ภมรหนุ่มได้ลิ้มรสชาติ แต่ภมรหนุ่มกลับไม่สนใจเดินออกไปที่ประตูเพื่อตามหญิงสาวที่วิ่งออกไปก่อนหน้านี้

คริสโตเฟอร์รู้สึกเหนื่อยใจอย่างบอกไม่ถูก เมื่อรู้ว่าผู้หญิงที่เปิดประตูเข้ามาขัดจังหวะของเขาเป็นใคร และเขาก็ไม่รู้ว่าเธอเห็นหน้าของเขาหรือเปล่านี่สิ ที่ทำให้เขาต้องคิดหนัก วันนี้เขาตั้งใจจะมาเคลียร์งานที่โรงเรียนที่เพชรลดาเรียนบัลเลย์ตั้งแต่เด็กๆโดยที่ไม่รู้ว่าเพชรลดาเรียนที่นี่ และเขาก็ไม่คิดว่าอาจารย์สาวคนนั้นจะเป็นอาจารย์ของหญิงสาว

            “วันนี้มันเป็นวันบ้าอะไรว่ะเนี่ย”

            ชายหนุ่มสบถออกมาอย่างอารมณ์เสีย เมื่อเช้าเขายังได้รับข่าวดีๆอยู่เลย แต่ทำไมตอนนี้มันถึงได้กลับเป็นแบบนี้ไปได้ ชายหนุ่มจัดการเสื้อผ้าของตัวเองเรียบร้อยแล้วก็เดินเข้าไปในห้องที่คิดว่าหญิงสาวอยู่

            แต่พอเขาเดินเข้าก็ใบหน้าของหญิงสาวที่ซีดเซียว มือบางของเพชรลดาถือโทรศัพท์ก่อนที่หญิงสาวจะวิ่งพรวดพลาดออกไปจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า และชนกับเขาคริสโตเฟอร์งงงันเล็กน้อยก่อนจะวิ่งตามร่างบางออกไปด้วยความเป็นห่วง

            “นี่คุณหยุดวิ่งก่อนได้ไหม”

            คริสโตเฟอร์จับแขนของหญิงสาวเอาไว้ เพื่อที่เธอจะได้ไม่วิ่งทะเล่อทะล่าให้รถชนเข้า แต่พอเขาจับแขนได้ไม่ทันไรเพชรลดาก็สะบัดแขนออกจากมือของเขา แล้วทำท่าจะวิ่งออกไปอีก เขาจึงต้องโอบกอดเอวของหญิงสาวพลางยกตัวของเธอขึ้นสูง ไม่ให้เท้าบางได้แตะกับพื้นก่อนที่เสียงเขาจะดังขึ้นมาเป็นการปรามหญิงสาวไปในตัว

            “นี่คุณ หยุดก่อน จะวิ่งไปให้รถมันชนหรือยังไง มีอะไรก็ใช้สติสิครับ”

            “ไอ้บ้า...จะจับฉันทำไม ฉันจะไปหาพ่อ....ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้....ปล่อย...”

            เสียงของหญิงสาวสั่นสะท้านในความรู้สึกของคริสโตเฟอร์ น้ำตาหยดหนึ่งไหลออกมาจากดวงตาคู่งามของหญิงสาว ไหล่บางที่สั่นสะท้านบนหน้าอกของเขาทำให้ชายหนุ่มต้องปล่อยตัวของหญิงสาว เพชรลดาเมื่อเท้าบอบบางแตะพื้นก็ทำท่าจะวิ่งออกไปอีก ชายหนุ่มจึงจับแขนเรียวของเธอเอาไว้แล้วกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเชิงสั่ง

            “เดี๋ยวผมไปส่งคุณเอง ถ้าขื่นให้คุณไปเองคงไปไม่ถึงกันพอดี บอกมาสิว่าคุณจะผมไปส่งที่ไหน”

            หญิงสาวสะบัดแขนออกแล้วหันหน้ามาเผชิญกับคริสโตเฟอร์ แล้วปาดน้ำตาออกจากใบหน้างาม ผู้ชายที่อยู่ในห้องซ้อมกับอาจารย์อย่างเขาจะมายุ่งอะไรกับเธอ

“อย่ามายุ่งกับฉัน”

หญิงสาวหมุนตัวออกไปเธอพยายามใช้สติให้มากที่สุดในขณะที่เดินออกมา ก่อนจะโบกรถแท็กซี่แถวนั้นให้จอดลง แล้วขึ้นรถไปที่โรงพยาบาลที่บิดารักษาตัวอยู่

            ชายหนุ่มเดินตามร่างบางห่างๆเมื่อเห็นเธอขึ้นรถไปแล้ว เขาก็หยิบโทรศัพท์รุ่นใหม่ล่าสุดออกมา พร้อมกดโทรฯหาลูกน้องคนสนิทก่อนจะถามเรื่องราวของหญิงสาว

            “วันนี้มีอะไรผิดปกติที่บ้านของเพชรลดาหรือเปล่า”

 

ช่วงนี้ติดละครเลยไม่ค่อยอัพ 555+ ไม่ว่ากันนะคะ แต่เดี๋ยวเรื่อง ดวงใจอัคนี ก็จบแล้วอ่ะ ไม่อาจให้ไฟขาจบเลยอ่ะ T^T ช่วงนี้ก็เรียนหนักอีกต่างหาก โปรเจ็กซ์สุ่มหัวไปหมด ฮือๆๆเดี๋ยวเจอกันอีกทีนะคะ เมื่อมีเวลานั่งเขียนนิยาย 555+

 

22 พ.ย. 53 เขียนบทที่ 3 ครึ่งแรก

23 พ.ย. 53 อัพบทที่ 3 ครึ่งแรก

  

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 12 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 6
จากคุณ http://thevoiceofbattle.com/lipitor.html/() อัพเดตเมื่อ 14/02/2555 23:31:34
หน้าที่ 1 จาก 12 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 376 ท่าน