Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
กรงรัก...หัวใจปรารถนา (ทำมือ) จบแล้วจ้าา
com science23 / ลูกน้ำ / อ.ไอน้ำ
กรงรัก...หัวใจปรารถนา : บทที่ 1...Goodnight...ราตรีสวัสดิ์...ครี่งแรก
3
08/05/2554 16:18:18
873
เนื้อเรื่อง






บทที่ 1

Goodnight

ราตรีสวัสดิ์

 

                “ท่านประธานค่ะ มีคนมาขอพบค่ะ” เสียงของเมรินเลขาชายหนุ่มดังเข้ามาจากโอเปอเรเตอร์ชายหนุ่มที่กำลังนั่งทำงานอยู่คิ้วขมวดหนาเป็นปื้นเข้าหากัน ก่อนจะถามเมรินออกไปด้วยความสงสัย

                “ใคร...”

                “คุณพัชระ กิตตินุกูลค่ะ” เมรินแถลงว่าน้ำเสียงชัดเจนก่อนจะฟังคำสั่งของเจ้านายของเธอ

                “ให้ไปรอผมที่ห้องรับรอง อีกสิบนาทีผมจะไปพบกับเขา” คริสโตเฟอร์วางโทรศัพท์ลงก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ทำงานของเขามือก็ควงปากกาหมุนไปมา ชายหนุ่มยิ้มออกมาเมื่อกับดักที่เขาวางไว้จะได้ผลเร็วขนาดนี้

                เมื่อได้รับคำสั่งจากท่านประธานเมรินก็ลุกขึ้นเต็มความสูงของเธอ แล้วกล่าวกับอีกฝ่ายว่า

                “ท่านประธานเชิญคุณพัชระที่ห้องรับรองค่ะ” เสียงนอบโน้มสุภาพกล่าวออกมา หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งเดินนำพัชระไปที่ห้องรับรองที่คริสโตเฟอร์ได้สั่งเอาไว้

ประตูห้องรับรองที่ห้องไม่ใกล้ไม่จากห้องของท่านประธานเท่าไรแต่ภายในห้องของคริสโตเฟอร์มีประตูที่เชื่อมกับห้องรับรองนี้อยู่แล้ว

“เชิญค่ะ จะรับชาหรือกาแฟดีค่ะ” เมรินถามพัชระหลังจากที่เห็นอีกฝ่ายนั่งลงบนโซฟานุ่มเรียบร้อยแล้ว

“เป็นชาจะดีกว่าครับ” พัชระตอบกลับไป

“ค่ะ รอสักครู่นะคะ” เมรินตอบรับพร้อมก้าวเดินออกไปจากห้องรับรอง

พัชระกำมือตัวเองแน่น เมื่อความตื่นเต้นเข้ามาทักทาย เขาเห็นข่าวจากทางโทรทัศน์ซึ่งอาจจะทำให้บริษัทที่กำลังจะพังครืนลงมา มีความหวังและทางออกอยู่บ้าง เขาไม่ต้องการให้บริษัทที่สร้างมาตั้งแต่รุ่นพ่อรุ่นแม่มาล้มละลาย จึงต้องหาทางอยู่รอด โดยการเข้ามาหยิบยืมอำนาจเงินตราของบริษัทบารอนกรุ๊ป หากจะต้องให้อีกฝ่ายเข้ามาเทกโอเวอร์บริษัทของเขาก็ยอม

                บารอนกรุ๊ปของคริสโตเฟอร์เป็นเหมือนธนาคารระดับโลก เมื่อชายหนุ่มที่มีนามว่าคริสโตเฟอร์จับธุรกิจด้านไหนก็ดูเหมือนจะรุ่งเรืองขึ้นมาโดยทันที

                และดูเหมือนคริสโตเฟอร์กำลังสนใจงานธุรกิจด้านสิ่งทอที่เขากำลังมีปัญหาของพัชระอยู่ และเนื่องด้วยชายหนุ่มออกมาให้สัมภาษณ์กับนักข่าวด้านธุรกิจว่า กำลังสนใจธุรกิจเกี่ยวกับงานสิ่งทออยู่ ทำให้พัชระไม่อาจจะนิ่งเฉยอยู่ได้ เขาจึงเดินทางจากบริษัทมาที่นี่บารอนกรุ๊ป สำนักงานย่อยแห่งนี้โดยหวังจะได้ร่วมงานกับคริสโตเฟอร์

                ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามาในทางประตูที่เชื่อมติดกับห้องทำงานของชายหนุ่ม พัชระมองชายหนุ่มที่ก้าวเข้ามา ก่อนจะลุกขึ้นยืน เพียงแต่ชายหนุ่มคนนั้นบอกว่า

                “ไม่เป็นไร เชิญตามสบาย” คริสโตเฟอร์เดินเข้ามานั่งฝั่งตรงข้ามกับพัชระ ท่วงท่าแสนสบายของชายหนุ่มนักธุรกิจคนนี้ทำให้คนที่มองดูอยู่รู้สึกผ่อนคลายไปได้มาก  เสียงประตูดังขึ้นมาสองสามทีก่อนที่เมรินจะก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับชุดชาที่จัดเอาไว้เป็นดี หญิงสาววางชุดชาเอาไว้ก่อนรินน้ำชาใส่แก้วชาที่เตรียมไว้ให้ หลังจากนั้นเธอก็เดินถอยหลังจากไป สายตาคมดุจ้องมองพัชระ ก่อนที่ชายหนุ่มจะเอ่ยปากกับเขาดูน้ำเสียงเชิญชวน

                “เชิญดื่มน้ำชาในยามบ่ายครับ”

พัชระจิบน้ำชาเพื่อเป็นมารยาท แล้วเมื่อจ้องมองใบหน้าคมคายของชายหนุ่มผู้นี้เขาก็ลงความเห็นอย่างไม่คิดอะไรเลยว่า คริสโตเฟอร์เป็นผู้ชายที่เฟอร์เฟคทุกระเบียบนิ้ว ไม่ว่าจะเป็นเครื่องหน้า ทรงผม รวมกระทั่งถึงการแต่งกายของชายหนุ่มด้วยแล้วเนี้ยบอย่างไม่มีที่ติ

“คุณพัชระ มีอะไรจะพูดกับผมหรือเปล่าครับ” ชายหนุ่มถามขึ้น ดวงตาคมดุพราวระยิบ

“คุณคริสโตเฟอร์สนใจงานทางด้านสิ่งทออยู่หรือครับ” พัชระถามด้วยความหวังว่าสิ่งที่ชายหนุ่มได้ออกไปทางโทรทัศน์เมื่อหลายวันจะเป็นความจริง เขารอคำตอบจากคริสโตเฟอร์ด้วยหัวใจที่เต้นรัว หลังจากรอฟังคำถามของพัชระทำให้ชายหนุ่มวางแก้วชาที่พึ่งจิบอยู่เมื่อครู่ลงกับโต๊ะ ก่อนจะเอ่ยออกไป

“เปล่าหรอกครับ” เขายิ้มก่อนจะเห็นสีหน้าที่ซีดลงไปถนัดตาของพัชระ “แต่ถ้า...”

พัชระมีสีหน้าที่ดีขึ้นหน่อย แต่ก็ไม่ได้คาดหวังกับคำตอบมากนัก

“คุณพัชระมีข้อแลกเปลี่ยน... ผมก็อาจจะสนใจ”

“ข้อแลกเปลี่ยน...” พัชระยังคงงุ่นงงกับคำตอบของชายหนุ่มตรงหน้า “ครับ ทำธุรกิจแบบนี้มันก็ต้องข้อแลกเปลี่ยนเป็นธรรมดาใช่ไหมครับ”

“เออ...ไม่ทราบว่าคุณคริสโตเฟอร์ต้องการอะไรเหรอครับ”

 

“พลอย” เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้หญิงสาวที่กำลังจะเข้าร้านกาแฟหันมามอง ก่อนที่เธอยิ้มหวานกลับไปให้ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า

“พี่หนึ่ง” เพชรลดาตรงเข้ามากอดตะวันด้วยความดีใจ ตะวันยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมาโอบกอดร่างเล็กๆของหญิงสาวไว้ หลังจากที่กอดกันแล้ว หญิงสาวก็ชวนให้ตะวันเข้าไปในร้านกาแฟทันที

“พี่หนึ่ง เป็นยังไงบ้างค่ะ” หลังจากรอเด็กเสิร์ฟก้าวถอยห่างออกไป เพชรลดาก็ชวนชายหนุ่มพูดคุย

“พี่ก็สบายดีจ๊ะ... แล้วพลอยมาทำอะไรที่นี่เหรอ” ตะวันถามหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ทำให้เขาเห็นเครื่องหน้ากระจุ๋มกระจิ๋มน่ารักของหญิงสาว กับเรือนผมสีน้ำตาลทองที่หญิงสาวเพิ่งไปทำสีมาใหม่

“พลอยก็มาหางานทำน่ะค่ะ” หญิงสาวบอกชายหนุ่มด้วยสีหน้าเศร้าๆก่อนจะแลบลิ้นสีชมพูออกมาเมื่อเห็นชายหนุ่มเรื่องหญิงสาวพูด

“ล้อเล่นค่ะ พี่หนึ่ง” เพชรลดาหลบมะเหงกของตะวันยกใหญ่ ก่อนที่หญิงสาวจะเอ่ยความจริงออกมา

“คุณพ่อให้พลอยมาตามพี่เพชรกลับบ้านค่ะ ไม่รู้พี่เพชรจะอะไรนักหนากับงานราชการ คุณพ่อเกรงว่าพี่เพชรจะตายซะก่อนที่มีหลานให้คุณพ่อมั้ง ถึงให้พลอยมาตามกลับไป”

พันตรีเพชรรัตน์ กิตตินุกูล คือคนที่หญิงสาวพูดถึงด้วยหน้าที่การเป็นทหารของเพชรรัตน์ทำให้ผู้เป็นบิดาไม่ค่อยชอบใจเท่าไรนัก เพราะหวังจะให้ลูกชายดูแลบริษัทต่อจากตน ซึ่งเพชรรัตน์ก็คำสัญญากับพัชระเอาไว้ว่า ถ้าบริษัทมีปัญหาจริงๆ ก็ค่อยให้มาตามกลับไป

จนกระทั่งตอนนี้บริษัทกำลังจะล้มละลายเพชรรัตน์ก็ยังไม่ยอมลาออกจากงานราชการ ทำให้พัชระกลุ้มใจ จึงส่งบุตรสาวที่ไม่เคยยอมให้ห่างหายไปไกลตามพี่ชายกลับมา โดยอ้างกับหญิงสาวที่ไม่รู้เรื่อง กลัวว่าตาเพชรจะไม่มีลูกมีเมียก็เลยให้หญิงสาวมาตามกลับ

แต่หญิงสาวก็รู้เจตนาของพัชระดี ถึงบิดาจะไม่บอกเธอ เพื่อให้เธอสบายใจก็ตาม หญิงสาวสังเกตเห็นว่าช่วงหลังมานี้บิดาไม่ค่อยกินข้าวกินปลาและยังโหมงานอย่างหนักจนกระทั่งดึกดื่นก็ยังไม่ยอมนอน และจากความเป็นห่วงที่บิดาทำงานหนักนั้นเอง หญิงสาวก็ได้รู้ว่า

แท้จริงแล้วบริษัทของบิดากำลังจะถูกฟ้องล้มละลายเนื่องจากมีกรรมการอาวุธโสคนหนึ่งยักยอกเงินไปเกือบร้อยล้านเป็นเวลาหลายปี ทำให้ต้องหยิบยืมธนาคารในการทำกำไรให้กับบริษัท โดยที่ไม่รู้ว่าเงินนั้นไม่ได้ตกอยู่กับบริษัทแต่กับเข้ากระเป๋าของกรรมการอาวุธโสคนนั้นที่ชิงฆ่าตัวตายไปก่อนหลังจากเรื่องแดงขึ้นมา โดยมีพนักงานฝ่ายบัญชีบางคนกระทำการลับๆอยู่เบื้องหลัง

แม้ว่าจะผ่อนผันโดยการประนอมหนี้กับทางธนาคารไว้แล้ว ก็ไร้วี่แววที่จะนำเงินที่ยืมมาคืนให้ทางธนาคารและดอกเบี้ยก็พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆอยู่ตลอดเวลา ทำให้บิดาต้องวิ่งวุ่นเพื่อหาเงินมากอบกู้กิจการคืนมา แต่ดูเหมือนโชคจะไม่เข้าข้างบิดาเอาเสียเลย เมื่อเลยกำหนดการประนอมหนี้ไปแล้วและทางธนาคารคงเห็นว่า ได้ให้เวลามามากพอแล้วเลยยื่นหนังสือราชการมาถึงที่บริษัท

และคงจะเป็นเพราะเรื่องนี้ทำให้บิดาต้องตามตัวพี่ชายของเธอให้กลับมาช่วยงานที่บริษัทโดยด่วน แต่เธอคิดว่า พี่ชายคงไม่อยากมายุ่งกับเรื่องธุรกิจแม้จะเสียดายไปบ้างก็ตาม หญิงสาวคิดแล้วก็เศร้า ก่อนจะปัดความคิดนั้นออกไปแล้วถามตะวัน

“แล้วพี่หนึ่งล่ะค่ะมาทำอะไรที่นี่”

ตะวันมองหญิงสาวด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะตอบคำถามของเจ้าตัวออกไป

“พี่ก็อยู่ที่นี่ ร้านนี้ก็เป็นร้านของพี่เอง”

 

ดวงตาของหญิงสาวเบิกกว้างขึ้นมาเล็กน้อย แล้วก็กวาดสายตามองร้านกาแฟที่ดูอบอุ่น อ่อนหวาน และเป็นธรรมชาติด้วยแล้วหญิงสาวก็ได้กลิ่นของความรักลอยขึ้นมา ก่อนที่เธอจะหันกลับมามองชายหนุ่มตรงหน้าที่แต่งตัวออกแนวคาวบอย ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของตะวันตั้งแต่แรกที่รู้จักด้วย

“เซอร์ไพร์สจัง...พี่หนึ่ง” หญิงสาวสบสายตาคมกริบที่เจือแววอบอุ่นของตะวันแล้วเธอก็รู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาในใจ ก่อนจะมองชายหนุ่มเต็มตาอีกครั้งพร้อมกับเอ่ยแซวเจ้าของร้าน

“เอ๋...พี่หนึ่งเปิดร้านเพื่อมัดใจพี่ปูหรือเปล่า”

ตะวันมองเพชรลดาก่อนยื่นมือไปยีผมสีน้ำตาลทอง “รู้ดีจริงเชียว...”

“แหม...ก็พี่ปูชอบนี่นา พลอยไม่รู้ก็เป็นไปไม่ได้แล้ว ว่าแต่พี่ปูเป็นไงมั่งค่ะ พลอยไม่ได้ไปเยี่ยมที่ไร่เลย”

เพชรลดาถามถึงมัทนา ภรรยาสาวสวยของตะวัน ที่เป็นรุ่นพี่ของเธอที่มหาวิทยาลัยซึ่งชายหนุ่มก็ตามจีบรุ่นพี่สาวของเธอ จนกระทั่งแต่งงานกับชายหนุ่มแล้ว ข่าวคราวของทั้งสองก็เงียบหายไป แล้วเธอก็มาเจอตะวันอีกครั้งในวันนี้

“พลอยจะแอบไปกินองุ่นของพี่หรือไงกัน...”

“ฮ่าๆ...”

เสียงใสหัวเราะดังออกมาเมื่อตะวันพูดถึงเรื่องเมื่อก่อนหน้านี้ ที่เธอชอบแอบลักเล็กน้อยกินองุ่นในไร่ของชายหนุ่ม ก่อนที่เสียงหัวเราะของเธอจะคลายลง...

“กินนิดหน่อยก็ไม่ได้ พี่หนึ่งก็เห็นพลอยตั้งแต่เกิด ทำไมแค่นี้ก็งกกับน้องนุ่ง” หญิงสาวสะบัดหนีตะวันอย่างงอนๆ

“น้องนุ่งละตัวดีเลย... โอ๋ๆ...พลอยก็อย่ามองพี่แบบนี้สิ เดี๋ยวพี่เลี้ยงมื้อนี้ให้พลอยก็ได้”

เมื่อเห็นหญิงสาวทำหน้างอเข้าไปพร้อมกับส่งสายตาค้อนๆมาให้ ทำให้ตะวันต้องรีบง้อหญิงสาวเป็นการด่วน ก่อนที่เจ้าตัวแสบจะทำให้เขาได้ทะเลาะกับมัทนาอีก เขาเข็ดจริงๆ ไม่อยากจะคิดถึงวีรกรรมของเพชรลดาในช่วงที่ยังอยู่มหาวิทยาลัยเลยสักนิด และก็ไม่อยากจะโกธรกับมัทนานานด้วย และช่วงนั้นไร่ก็มีปัญหาจุกจิกสารพัดไหนจะเรื่องคนรักอีก ยิ่งคิดก็ยิ่งกลุ้ม...

“จริงน่ะ...ห้ามหลอกพลอยนะ”

“จริงๆ”

“งั้นพลอยขอเค้กนี่อีกอันนะคะ จะเอาไปให้พี่เพชร”

หญิงสาวชี้เค้กวานิลลาตรงหน้า ก่อนจะได้รับการตอบรับจากเจ้าของร้านหนุ่มใจดี ที่แบ่งเค้กอีกอันให้ด้วยแล้ว เธอก็ยิ้มอย่างดีใจก่อนขอตัวลาไปตามเพชรรัตน์ ก่อนที่จะเย็นไปมากกว่านี้

“อย่าลืมไปเที่ยวไร่พี่ด้วยนะ.. ฝากบอกไอ้เพชรด้วยนะว่าพี่คิดถึงมัน...เราก็ดูแลตัวเองดีๆด้วย”

“ค่ะ...พี่หนึ่งบอกพลอยตั้งแต่อยู่ในร้านแล้ว จนกระทั่งมาอยู่นอกร้านแล้ว...”

หญิงสาวขยับตัวก่อนจะหันมาโบกมือลาชายหนุ่ม แล้วเดินไปตามทางเดินที่มีผู้คนขวักไขว่ จนกระทั่งลับร่างของหญิงสาวแล้ว เขาจึงตัดสินใจกลับเข้าไปร้านตามเดิม

 

ครึ่งแรกค่ะ พระเอกยังไม่เจอนางเอกอีกและตัวละครยังไม่หมดเท่านี้นะคะ ต้องติดตามตอนต่อไปว่าจะเป็นยังไง จะบอกว่าพระเอกมันหื่นนะ  ฮ่าๆๆ แนวเรื่องนี้เป็นแนวโรมานซ์-ดราม่านะ รับรองได้เลยค่ะเรื่องเสียน้ำตาแน่ๆ แต่ยังไม่เสียตอนนี้หรอกค่ะ ครึ่งหลังนี้อยากจะให้ทำใจหน่อยนะ เตรียมผ้ามาซับเลือดสักนิดก่อนยังดี ฮ่าๆ

30 ต.ค.53 พิมพ์บทที่ 1 65%

31 ต.ค.53 UP บทที่ 1 ครึ่งแรก

 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
กรี๊ดดดด......

   พระเอกเจ้าเล่ห์อ่ะ>< หุๆๆ นี้มุกเป็นคนที่หื่นมากแน่เลย ฮ่าๆๆๆ
จากคุณ MuKTuK/(morakot2542) อัพเดตเมื่อ 23/11/2553 16:58:29
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 223 ท่าน