Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Heart Dangerous รักอันตราย นายหมายเลข1 >> ไม่รู้ยังจำกันได้ไหมหลังจากห่างหายไปครึ่งปี(ใครมันจะไปจำแกได้ ฮ่าๆ) แต่ตอนเย็นจะกลับมาอัพต่อค่ะ Stor 7 Na**
ภูตจิ๋ว
Dangerous : STORY 01
4
03/01/2554 11:09:25
2968
เนื้อเรื่อง

>
I  met  you, baby.

ผมเจอคุณแล้ว...ที่รัก

Heart  Dangerous  story 1

        เสียงหายใจที่ไม่สม่ำเสมอจากคนข้างหลังเป่ารดหัวฉันอยู่  แผ่นหลังของฉันแนบติดกับแผงอกของชายหนุ่มที่ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร  รู้สึกเหมือนกับว่าก้อนเนื้อที่หน้าอกด้านซ้ายของเขาเต้นแรงมากเมื่อมาสัมผัสกับหลังของฉัน  บ้าจริง!  แล้วทำไมฉันถึงไม่ทำอะไรซักอย่างล่ะ  มัวแต่ยืนแข็งทื่อเป็นก้อนหินอยู่ได้

            ตึกๆๆ

            เสียงฝีเท้าหลายสิบคู่กำลังวิ่งมาทางนี้  ฉันรู้สึกว่ายิ่งพวกนั้นใกล้เข้ามาเท่าไหร่มือที่ทำหน้าที่ปิดปากฉันไว้ก็ยิ่งรัดแน่นมากขึ้นเท่านั้น  ให้ตายสิ!  ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกล่าเลย  เอ๊ะ!...ถูกล่า...ถูกล่า!!  อย่าบอกนะว่าเขากำลังถูกล่าน่ะ  โอย~  ตายๆ  แล้วฉันเกี่ยวอะไรด้วยล่ะเนี่ย

            กึก!

            มีคนอยู่แถวนี้

            เสียงของใครบางคนลอยออกมาจากที่ที่ฉันคิดว่าไม่ใกล้ไม่ไกล

            เหอะ  นายอย่าบอกนะว่าเพราะไอ้ร่มลายสุดอุบาทเนี่ยหล่นอยู่เลยทำให้นายเชื่อว่ามีใครอยู่แถวนี้   บางทีมันอาจจะมีใครทำตกไว้ก็ได้

            อ๊ากกก!!...ปากเสีย!  นั่นมันร่มลายปิกกาจูสุดที่รักของฉันเลยนะ  กล้าดียังไงถึงมาเรียกปิกกาจูน้อยๆของฉันว่าอุบาท  ไอ้บ้า!  ฮึ่มๆ!~

            แต่ลางสังหรณ์ฉันไม่เคยพลาด!”  เสียงจากชายคนแรกดังขึ้นกว่าเดิมนิดหน่อย  เหมือนกับพยายามข่มอารมณ์ตัวเองไว้  ฉันอยากเห็นหน้าหมอนี่จัง  เสียงโคตรหล่อเลย!!~

            สวบๆ~

            เสียงย่ำเท้าใกล้เข้ามายังต้นไม้ที่ฉันอยู่  ก่อนจะหยุดกึก!  เหมือนกับสะดุดอะไรบางอย่าง

            มีอะไร

            ไม่มีอะไร

            นายเสียงหล่อตอบกลับไป  แต่เสียงของเขาเย็นขึ้นกว่าเดิม  สงสัยอากาศจะหนาว~  จะไม่ให้หนาวได้ไงก็ฝนมันยังไม่หยุดตกเลย  ดีนะที่ฉันอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่เลยไม่เปียกเท่าไหร่

            นั่นไง  ฉันบอกแล้วว่าไม่มีอะไร

            อือ

            งั้นเราไปตามหากันต่อเถอะ  ฉันว่ามันคงจะหนีไปไม่ไกล  เลือดโชกซะขนาดนั้น  หึๆ

            ไม่ต้อง  ปล่อยมันไป...

            แต่ว่า...

            กลับ!!!”

            เสียงนั่นตวาดลั่นจนขนาดฉันยืนอยู่ตรงนี้ยังขาสั่นผับๆเลย  ฉันไม่ชอบเสียงดังนะเพราะมันทำให้ฉันกลัวมากๆ  บทสนทนาเงียบไปราวสิบวิ  ก่อนจะมีเสียงหนึ่งเอ่ยขึ้น...

            ก็ได้  นายเป็นราชานี่~  ตามคำบัญชาทุกประการ!!”

            แล้วเสียงเท้าหลายสิบคู่ก็แผ่วเบาลงเรื่อยๆจนไม่ได้ยินเสียงใดๆ  นอกจากเสียงลมหายใจของคนตัวสูงที่ยืนหายใจรดหัวฉันอยู่  เสียงหายใจของเขาแผ่วลงเรื่อยๆไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน  สงสัยพวกนั้นจะไปกันหมดแล้ว  เขาก็เลยตื่นเต้นน้อยลง  อิอิ  ( ยังจะมีเวลามาขำอีกยัยเต้าหู้  -_- )

            ไปซะ!”

            ร่างของฉันเซไปข้างหน้านิดหน่อยด้วยแรงผลักที่เบาหวิวจากคนข้างหลัง  ฉันทรงตัวอยู่ได้พักหนึ่งก็ต้องถอนหายใจอย่างโล่งอก  แล้วก็นึกอะไรขึ้นมาได้อย่างหนึ่ง  ตอนนี้ฉันควรจะอยู่ที่บ้านกับไอ้ชาเย็นสิ  ควรจะได้นั่งกินบะหมี่เกี๊ยวกุ้งกับน้ำเต้าหู้ร้อนๆไม่ใช่เหรอ  แล้วฉันมาทำอะไรที่นี่กันน!!

            ฉันหันไปดูคนข้างหลังอย่างระแวดระวังก็พบว่าเขากำลังยืนหลังพิงต้นไม้เอามือกุมที่ท้องของตัวเอง  ฉันสังเกตได้ว่าร่างกายเขาสั่นผิดปกติดูจากลมหายใจที่หนักหน่วงนั่น  ทำให้ฉันคนที่ขี้สงสัยไปซะทุกเรื่องอดไม่ได้ที่จะขยับเท้าไปหาเขา  แม้จะรู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังกลัวมากแค่ไหนก็ตาม

            นาย... ฉันไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี  เฮ้อๆ แย่จัง ทำไมต้องมาใบ้กินตอนนี้ด้วยเนี่ย  มันไม่ใช่ฉันเลยนะ

            สายตาคมกริบนั่นตวัดมามองฉันนิดหน่อย  แค่นิดเดียวก็ทำให้ฉันถึงกับผงะได้

            แสงไฟจากข้างถนนสาดส่องเข้ามาพอที่จะทำให้ฉันเห็นร่างนั่นได้  ถ้าไม่ใช่เพราะความมืดฉันว่าตอนนี้ทั้งหน้าทั้งตัวเขาซีดมากเลยล่ะ  เกิดอะไรขึ้นกับเขาเนี่ย!  และที่ไม่เข้าใจอีกอย่างคือทำไมฉันจะต้องสนใจเขาด้วย  เขาเกือบลากฉันมาเจอเรื่องซวยๆนะเมื่อกี้น่ะ   แต่ก็ไม่รู้ทำไมเท้าฉันถึงได้ขยับไปข้างหน้าเรื่อยๆนะ  แม้มันจะไปอย่างช้าๆก็ตาม  หรือว่าต่อมความอยากรู้อยากเห็นของฉันมันจะเดือดพล่านขึ้นมาอีกล่ะ!

            ไปซะทีสิ...

            เสียงนั้นพูดอย่างอ่อนแรง  แต่มันก็ชัดเจนทุกคำพูด

            ฟึ่บ!~

            จู่ๆร่างของเขาก็ทรุดตัวลงกับพื้นอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ  อะไรข้นๆเหนียวๆไหลลงมาตามมือของเขาที่ทำให้รู้ว่ามันออกมามากจนมือเขาบังไว้ไม่อยู่แล้ว  ของเหลวนั่นทำให้ทำให้ฉันตกใจจนเป็นอัมพาตไปเลย

            ละ...เลือด!  งั้นหรอ!!

            เอาไงดีล่ะ  ฉันควรจะไปจากที่นี่ใช่มั๊ย  และคำตอบคือ ใช่!  เพราะมันปลอดภัยที่สุดสำหรับฉันตอนนี้  แต่จะปล่อยไว้อย่างนี้น่ะเหรอ  เธอไม่ใช่คนใจร้ายซักหน่อยเต้าหู้!  แล้วสำนึกในด้านดีของฉันก็บอกให้รู้ว่าฉันต้องช่วยเขา  พวกนั้นคงไม่กลับมาแล้วล่ะ  ไม่เห็นจะเป็นอะไร

            ฉันเดินไปหาเขาอย่างรวดเร็วแล้วนั่งลงข้างๆเขา

            นะ...นาย...  เสียงของฉันสั่นเล็กน้อยไม่อยากจะบอกเลยว่าตอนนี้ฉันกลัวแค่ไหน  นั่นมันเลือดนะ!  และมันก็เยอะมากด้วย

            ยังไม่ไปอีกรึไง  น่ารำคาญจริง!  อย่ามายุ่งจะได้มั๊ย

            เห็นทีว่าจะไม่ได้

            ฉันทำท่าจะเอื้อมมือไปหาเขา

            แกร๊ก!

            แต่ก็มีอะไรบางอย่างมาสัมผัสที่สีข้างของฉัน  ฉันตัวแข็งนิ่งไปเลย  นี่เขาคิดจะเอาปืนมายิงฉันหรือไงกัน  ฉันจะช่วยเขานะ

            ฉันบอกให้เธอไปซะ  ไม่ได้ยินหรือไง!”

            ฉันเหลือบสายตาไปมองปืนที่กำลังจ่อที่ข้างตัวฉันอยู่  ความโกรธของฉันพุ่งพล่านขึ้นมาบดบังความกลัวเมื่อกี้ไปหมดเลย

            คิดจะขู่ฉันหรือไง

            ฉันไม่ได้ขู่  ถ้าเธอยังไม่ไปฉันยิงเธอแน่

            โอเค  นายจะยิงฉันก็ได้นะ  แต่ต้องหลังจากที่ฉันช่วยนายเสร็จก่อน

            ฉันไปเอาความกล้าที่ไหนมาต่อรองเขาล่ะเนี่ย  เฮ้อ...ไม่เข้าใจตัวเองจริงๆ  ฉันควรจะอยู่ที่บ้านกับไอ้ชาเย็นไม่ใช่เหรอตอนนี้ojt

            ฉันไม่สนใจปืนและสายตาที่อำมหิตนั่น  ใช่  เขาอาจจะว่าฉันสอดไม่เข้าเรื่องก็ได้  แต่ทำยังไงได้ล่ะ  จะให้ฉันวิ่งหนีไปแล้วทิ้งคนที่กำลังเจ็บปางตายอยู่อย่างนี้น่ะเหรอ  ฉันคิดว่าพวกคุณก็คงจะไม่ทิ้งเขาไว้เหมือนกันแน่  เชื่อสิ  ฉันทายถูกใช่มั๊ยล่ะ

            ปืนค่อยๆลดระดับลงเรื่อยๆในขณะที่ฉันเอื้อมมือไปจับมือของเขาข้างที่กุมท้องไว้ออก  มาถึงตรงนี้ฉันก็รู้สึกสั่นๆแล้วเหมือนกัน  พอเห็นเลือดสีแดงนั่นมันทำให้หน้าฉันมืดไปชั่วขณะ  โอยย  ตาลายชะมัด

            ตอนนี้เขานอนหอบหายใจหลังพิงกับต้นไม้  ปล่อยให้ฉันทำอะไรก็ได้  แล้วจะให้ฉันทำอะไรล่ะ  ทำไมสมองมันตื้อไปหมดเลยตั้งแต่เห็นเลือด  อ้อ!  ก่อนอื่นฉันต้องห้ามเลือดไม่ให้มันไหลก่อน  ฉันลงทุนฉีกขุดนอนลายปิกกาจูของตัวเอง  แงๆ  บ๊าย บาย  ชุดนอนชุดโปรดของฉัน  ฉันพันแผลของเขาไว้ด้วยอาการที่สั่นๆเป็นระยะๆ  มันได้ผลทีเดียวเลือดไม่ค่อยไหลแล้ว 

            ฉันจะพานายไปโรงพยาบาล

            ไม่ต้อง!  ฉันไปไม่ได้

            ไปได้สิ  ฉันจะพานายไปไง

            เขาส่ายหัวไปมาช้าๆ

            ไม่  ถ้าอยากจะช่วยจริงๆ  โทรหาเบอร์นี้  บอกให้มันมารับฉัน

            เสียงของเขาแผ่วลงกว่าเดิมอีก  ให้ตายเถอะ  นายอย่ามาตายข้างๆฉันนะ

            ฉันรับโทรศัพท์มา  แล้วกดโทรออกทันที

            ( แกอยู่ไหนวะ!!! )

            ฉันตกใจมากเมื่อปลายสายกดรับอย่างรวดเร็ว  ทั้งที่ฉันยังไม่ได้ยินเสียงเรียกซักตู๊ดเดียว

            คือว่า...

            ( แกอยู่ไหน  บอกมาเดี๋ยวนี้นะเว้ย!!!! )

            อ๊ากกกกกก!!  ก็กำลังจะบอกอยู่นี่ไงฟะ!!  ฮึ่ยย!  รู้แล้วว่าอยู่ไกลกัน  แต่ทำไมต้องแหกปากขนาดนี้ด้วย  ฉันไม่ได้หูหนวกนะ!!

            หุบปากซะ!! ไม่งั้นเพื่อนนายจะได้ตายจริงๆด้วย

            ปลายสายเงียบไปจริงๆด้วย  นี่ฉันเสียงดังเกินรึเปล่านะ  แหะๆ

            ( เธอเป็นใคร )

            ไม่ต้องรู้หรอก  เอาเป็นว่าเพื่อนนายกำลังแย่มากๆ

            ขืนให้ฉันแนะนำตัว  มีหวังเพื่อนเขาได้ตายไปก่อนแน่ๆ

            ( แล้วมันอยู่ที่ไหน  บอกมาเร็วๆ  ไม่งั้นเธอตาย )

            โธ่เว้ยย  ขู่จริงๆเลย  สมกับที่เป็นเพื่อนกันจริงๆ

            ที่...

            แล้วฉันก็บอกที่อยู่เขาไป  หมอนั่นวางหูใส่ฉันโครมใหญ่หลังจากที่ฉันบอกที่อยู่เสร็จ  ฉันอยากจะว้ากใส่หน้าหมอนั่นจริงๆหูเกือบแตก

            ทำอย่างนี้ทำไม  อยากตายนักหรือไง

            ทั้งที่รู้ว่าตัวเองไม่มีแรงแล้วยังจะพูดมากอีก

            ใครจะอยากตายกัน  ฉันก็แค่จะช่วย

            ทั้งที่ฉันขู่จะฆ่าเธอเนี่ยนะ  เฮอะ!”

            ฉันก็ยังงงกับตัวเองอยู่เหมือนกัน  แต่ต่อให้คนที่นอนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่นายแต่เป็นผู้ชายเสียงหล่อที่ตามล่านายอยู่ฉันก็ต้องช่วยอยู่ดี…”

            ฉันหันหน้าไปมองเขาตรงๆ  ก็เห็นว่าเขาก็กำลังมองฉันอยู่เหมือนกัน  ถึงแม้ว่าจะมีเพียงแค่แสงไฟจากริมถนนเท่านั้นที่กำลังสาดส่องเข้ามา  แต่มันก็ทำให้ฉันรู้ว่าผู้ชายคนนี้หล่อเหลาเอาเรื่องทีเดียว

 

            เช้าวันใหม่  พ่อกับแม่ก็ยังไม่กลับ  ไม่รู้ไปงานเลี้ยงรุ่นกันถึงประเทศไหนป่านนี้แล้วยังไม่กลับมาอีก  พ่อกับแม่ฉันน่ะรักกันมาตั้งแต่สมัยมัธยมเลยนะ  ฮี่ฮี่  น่าอิจฉาใช่มั๊ยล้า~

            วันนี้ก็ต้องตื่นแต่ไก่โห่เพราะต้องไปโรงเรียน  เมื่อคืนก็กลับดึก  ไอ้ชาเย็นมันตกใจแทบตายตอนที่เห็นสภาพฉันตอนกลับมาบ้าน  ก็คงจะต้องตกใจอยู่หรอก  เห็นเพื่อนตัวเองกลับมาในสภาพที่ชุดนอนขาดรุ่งริ่งเหมือนเพิ่งโดนหมาฟัดมา  ทั้งเนื้อทั้งตัวก็เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด  แถมยังเปียกโชกอีกต่างหาก  แต่ว่าไอ้ประโยคแรกที่มันทักฉันนี่สิ

            บอกมา  ใครเป็นพ่อเด็ก!! ‘

            แค่นี้แหละเลือดฉันก็พุ่งปรี๊ดดเลย  ฉันไม่ได้โดยใครกระทำชำเรามาซักหน่อย  ฉันเพิ่งไปทำความดีมาต่างหาก  สภาพฉันมันส่อไปทางนั้นขนาดนั้นเชียว -_-  มันก็เลยขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่แล้วก็ถามว่าเกิดอะไรขึ้น  ไอ้ฉันมันก็ไม่ใช่นางเอกแสนดีที่จะเก็บความลับแล้วเอาแต่ทุกข์อยู่คนเดียว ฉันก็เลยเล่าให้มันฟังทุกช็อตเลย  ไม่มีขาดแต่ไอ้ที่เกินมาน่ะไม่แน่  กะจะให้มันทุกข์เป็นเพื่อนฉันซะเลย  ฮิฮิ  ก็เราสองคนเพื่อนสนิทกันมากเลยไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องปิดบังนี่  เรื่องของมันมันก็เล่าให้ฉันฟังทุกเรื่อง(มั้ง...)เหมือนกัน

            ฉันขี่จักรยานไปโรงเรียนเป็นประจำทุกวัน  ถึงฉันจะอยู่อินเตอร์ไฮฯก็เถอะ  แต่ใช่ว่าคนที่เรียนที่นั่นจะรวยทุกคนนี่  ยกตัวอย่างฉันเป็นต้นไง ^o^

            รถจักรยานหยุดจอดอยู่ที่บ้านหลังใหญ่หลังหนึ่ง  เจ้าขนฟูมันมารอฉันอยู่ที่หน้าบ้านแล้ว  ฮ้า~  คิดถึงมันจังเลย  ฉันจอดจักรยานไว้แล้วเดินไปหามันที่อยู่ในรั้วของบ้านหลังนั้น  ฉันไม่ได้รู้จักมักจี่กับคนบ้านนี้หรอก  แต่ฉันน่ะรู้จักกับหมาบ้านนี้ต่างหากล่ะ  โฮะๆ

            ไง  เจ้าขนฟู  คิดถึงฉันหรือเปล่า  ฉันคิดถึงแกมากเลยนะ

            ฉันเอื้อมมือไปขยี้หัวมัน  ซึ่งมันก็แลบลิ้นเลียมือฉันแผล็บๆแล้วก็กระดิกหางไปอย่างดีใจ  หวังว่าท่าทางอย่างนี้มันคงจะคิดถึงฉันเหมือนกันนะ   ฮ่าๆ  นี่ฉันไปเข้าใจภาษาหมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย

            ไหนดูซิวันนี้ฉันมีอะไรมาฝากแก...

            ฉันพูดเหมือนกับพูดกับคนๆหนึ่งที่หวังว่ามันคงจะเข้าใจที่ฉันพูด  ฉันควานหาของบางอย่างในกระเป๋าหนังสือ  เอ...อยู่ไหนน้า~

            ฮ้า~~  เจอแล้ว  แกชอบมันรึเปล่า

            ฉันยื่นอาหารสุนัขอัดแท่งที่เป็นรูปกนะดูกออกมาให้มัน

            โฮ่ง!

            มันเห่าตอบกลับมาเป็นเชิงว่า  ขอบคุณฮะ  น่าจะอย่างนั้นอ่ะนะ  อิอิ

            ฉันลุกขึ้นยืนหลังจากที่นั่งดูมันแทะกระดูกนั่นอยู่นาน  เจ้าขนฟูมันโตเร็วจังสูงเกือบเอวฉันแน่ะ  สงสัยฉัยจะต้องลองเปลี่ยนไปกินอาหารหมาดูบ้างแล้วเผื่อจะสูงขึ้นบ้าง  ไม่ใช่ฉันว่าฉันอยากจะสูงอะไรมากมายนะ  แต่ 158 เซน ติดต่อกันมาสี่ปีเนี่ยไม่ไหวจิงๆ

            ฉันไปเรียนล่ะ  หวังว่าแกคงจะอวยพรให้ฉันโชคดี

            ฉันเข้าไปขยี้หัวมันอย่างอดไม่ได้  แล้วก็รีบไปโรงเรียนก่อนที่มันจะสาย  แต่พอยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูก็พบว่า  มันสายแล้ววววว~~!!!!!!!!!!

 

 

            พวกนั้นไม่ยอมเลิกแฮะ

            ดูสิยังจะตามมาอีก

            เอาไงดียัยเต้าหู้

            เฮ้ออ...ตกลงจะมีเรื่องให้ได้ใช่มั๊ย

            ฉันถอนหายใจอย่างเซงจัด  ข้าวเที่ยงไม่ทันได้ลงกระเพาะก็มียัยพวกผีจูออนหน้าขาววอกมาดักรออยู่ ซะแล้ว  ที่หน้าขาวไม่ใช่เพราะขาวใสธรรมชาติหรอกแต่เพราะยัยพวกนี้ดันใช้  ตีแน่ ตบทีเดียวอยู่น่ะสิ  เฮ้อๆๆ  อยากจะบอกพวกหล่อนด้วยใจจริงว่าแป้งน่ะเขาเอาไว้ทาไม่ใช่อาบมาโรงเรียนแทนน้ำ  จะโบ๊ะไปถึงหนายยกันแม่คู้นน~~!!

            นี่  ขอเหอะ  ไว้คราวหลังจะได้มั้ย  ฉันเพิ่งจะทานข้าวเที่ยงมานะไม่อยากจะสำรอกออกมาเพราะเห็นหน้าพวกเธอหรอก  เสียดายข้าวจานละยี่สิบน่ะ

            ยัยส้มกระแทกแดกดันยัยพวกนั้นจนหน้าเขียวเพราะความโมโห  ตอนนี้ฉัน  ยัยส้ม  ยัยแอปเปิ้ล  และยัยองุ่นสามสาวผลไม้แห่งห้อง  ม.5/3  กำลังปะทะกันทางสายตากับยัยพวกผีจูออนแห่งห้อง  ม.5/5  ไม่มีอะไรหรอกก็แค่ศึกระหว่างห้องน่ะ  เป็นเรื่องปกติพวกเรามีเรื่องกันประจำอยู่แล้ว

            นี่ๆพวกแก๊~~  ไปดูกันเห็นเขาว่าราชาแห่งอินเตอร์ยูฯ  มาที่โรงเรียนเราด้วยแหละ

            จิงเหรอ  กรี๊ดด!!  แปลกจัง  ปกติไม่เห็นเคยมา

            เห็นว่ามาตามหาใครก็ไม่รู้น่ะ

            ใครกันนะ...  แต่ช่างเถอะไปดูกันๆเห็นว่าหล่อโคตรอ๊ะ!!”

            เสียงของเด็ก ม.ต้น  กรี๊ดกร๊าดกันใหญ่  อะไรของพวกเขานะเที่ยงนี้กินโทรโข่งเป็นอาหารกันหรือไง  เสียงแหลมบาดแก้วหูชะมัด

            ฉันส่ายหน้าไปมาก่อนจะหันหน้าไปเผชิญกับยัยผีจูออน  แต่พวกนั้นเอาแต่เหวอน่ะสิ  ไม่ได้สนใจพวกเราเลย  แต่กลับกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่อย่างกับญาติใครเสีย

            ราชา!คิง! น่ะเหรอ  อ๊ายยย  มาที่นี่เหรอ

            เอากันเข้าไป  ยืนเต้นกันอยู่นั่นแหละ

            พวกแกโชคดีไปที่วันนี้พวกเรามีธุระ  ไว้เจอกันวันหลังก็แล้วกัน

            ใครกันแน่ที่โชคดียะ  พูดให้มันถูกๆ   แล้วพวกนั้นก็พากันลงบันไดไป  อะไรกันฉันงงไปหมดแล้วนะ  ฉันหันไปหาสามสาวผลไม้กะจะถามว่ามันเรื่องอะไรกัน  แต่ก็ต้องตกใจเมื่อสามสาวก็มีอาการไม่ต่างไปจากยัยผีจูออนพวกนั้นเลย

            คิงงั้นหรอ...

            แห่งอินเตอร์ยูฯเนี่ยนะ...

            มาที่นี่จริงๆน่ะเหรอ...

            ฉันขมวดคิ้วหนักขึ้น  พลางทำท่าเป็นห่วงเป็นสามสาว  อยากจะบอกจริงๆว่าตอนนี้หน้าเธอเหมือนโดนผีหลอกเลย

            ไป!  ไป!  ใช่  พวกเราต้องไป

            ยัยองุ่นว่าก่อนจะวิ่งไปทางบันไดพร้อมกับสองสามที่เหลือ  แต่อีกหนึ่งสาวอย่างฉันนี่แหละที่กำลังยืนงงเป็นไก่ตาแตก  ยัยวิ่งไปก่อนจะหยุดกะทันหันแล้วหันมามองฉันที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม

            ยัยเต้าหู้   แกไม่ไปหรือไง

            ไม่อ่ะ  ทำไมต้องไปด้วย

            ก็ไปดูคิงไง

            ใครคือคิง?”

            ยัยส้มตบหน้าผากตัวเองหนึ่งทีแล้วมองฉันอย่างเอือมระอา

            ให้ตายสิฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าแกจะไม่รู้จักคิง  ยัยกบในกะลาครอบเอ๊ยย!!~~”

            แล้วยัยนั่นก็เดินดุ่มๆมาหาฉันแล้วลงมือลาก  อ้าวเฮ้ย!!  จะพาไปไหนล่ะเนี่ย

            จะพาฉันไปไหน!”

            ก็จะพาแกไปดูคิงแห่งอินเตอร์ยูฯไง!!”

 

 

            โอยย...  อยากจะบ้า  แดดเปรี้ยงขนาดนี้ยังจะลากฉันมาดูใครก็ไม่รู้อีก  ยัยส้มจับมือฉันไว้แน่นแล้วลากฉันผ่านดงกระทิงที่กำลังตีวงล้อมดูอะไรกันอยู่อย่างไม่สนใจสายตาอาฆาตของกระทิงทั้งหลายที่โดนหล่อนเอาก้นกระแทกหน้าจนล้มลงไปหลายคนแล้ว

            ฉันออกจะทึ่งนิดๆที่เราสามารถมายืนอยู่ด้านหน้าสุดได้  ต้องยกนิ้วให้สามสาวเลย  พวกเธอเจ๋งจริงๆ

            ใครชื่อ  สิโรตา  ออกมา!!”

            เสียงนุ้มทุ้มของใครบางคนที่ฟังแล้วคุ้นหูดังขึ้น  ฉันเงยหน้ามองคนๆนั้น  แล้วก็ต้องผงะกับความหล่อของเขา  แสงจากดวงอาทิตย์กระทบเรือนผมสีดำขลับนั่นสะท้อนออกมาวิ้งๆเข้าตาฉัน  เอ...  เขาตามหาคนชื่อ  สิโรตา  หรอ  ใครกันนะยัยนั่น

            คนนั้นแหละ  เดอะคิงออฟอินเตอร์ยูฯ  คนที่มีอำนาจที่สุดแห่งอินเตอร์ยูนิเวอร์ซิตี้

            หมอนั่นน่ะเหรอ  ไม่ต้องบอกก็รู้แล้ว  รัศมีเจิดจ้าซะขนาดนั้น  แสงจากผมสีดำนั่นยังสะท้อนเข้าตาฉันวิ้งๆเลย

            ใครชื่อ  สิโรตา!!!”

            ทำไมฉันรู้สึกว่าเสียงนี้มันคุ้นๆนะ

            สิโรตา  สิโรตา ... ใครกัน

            สามสาวหันมามองฉันตาโต  ในขณะที่ฉันเอามือเกาคางตัวเองแล้วพึมพำชื่อนั้นเบาๆ  ฉันขมวดคิ้วมองพวกหล่อนอย่างสงสัย

            มะ...มีอะไรเหรอ

            สิโรตา  ชื่อเธอไม่ใช่หรอ << แอปเปิ้ล

            อ๊ะ!  อะไรนะ

            ชื่อเธอ..?”<<องุ่น

            “OoO”

            อย่าบอกนะว่าลืมชื่อตัวเอง”<<ส้ม

            โอ๊ะโอ!”

            ฉันหันมองข้างหน้าก็พบว่าสายตาสีดำเรียวคมกำลังมองฉันสลับกับกระเป๋าสตางค์รูปปิกกาจูสีฟ้าที่ถูกคลี่ออกไปมา  นั่นมันกระเป๋าฉันไม่ผิดแน่  ฉันทำมันหายเมื่อคืน  บ้าจริง!!  อย่าบอกนะว่า...  ใช่ เสียงนั้น  อย่าบอกนะว่าเขาคือนายเสียงหล่อเมื่อคืนน่ะ  อ๊ากกกก  เผ่นๆไอ้เต้าหู้เผ่นนน!!  แต่ขามันไม่ขยับอ๊า!!~~

            เขาลดกระเป๋าลง  แล้วกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างน่ากลัว  ริมฝีปากเผยอขึ้นเล็กน้อยเป็นคำว่า เจอแล้ว

            จับเธอ!!”

            มีผู้ชายสี่ห้าคนวิ่งมาทางนี้  สามสาวผลไม้ตาลีตาเหลือกทำอะไรไม่ถูก  แต่ฉันนี่สิกำลังจะแย่...

            อ๊ากกกกกก!!!  ปล่อยฉันนะไอ้พวกบ้า!!”

            ฉันโดนผู้ชายสองคนหิ้วปีกไปหาคิง  เขากำลังมองฉันอยู่ด้วยสายตาของผู้ชนะ

            นี่  ของเธอ!”

            เขาชูกระเป๋าสตางค์ของฉันขึ้นแล้วแกว่งไปมาต่อหน้าฉัน  ใช่  ของฉันแล้วไง

            ...

            ไม่ใช่หรอกเหรอ  ว้า~  แย่จัง

            ฉันเม้มปากแน่นโดยที่ทำอะไรไม่ได้

            ...

            ไอ้เบอร์หนึ่งเป็นไงบ้างล่ะ  หลังจากที่เธอช่วยมันเมื่อคืน!!”

            ฉันผงะกับเสียงตวาดนั่น  ฮือๆเขาจะเสียงดังทำไมกัน  เขาจิตไม่ปกติหรือไงเปลี่ยนอารมณ์เร็วจริงๆ

            ได้  ไม่ยอมพูดใช่มั๊ย  งั้นถ้าอย่างนี้ล่ะจะพูดได้รึยัง...

            ฉันมองเขาอย่างสงสัยว่าจะทำอะไรกันแน่  พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่ถูกหิ้วออกมา  หน้าตาเขามีบาดแผลหลายๆจุด  แต่ที่ทำให้ฉันช็อคจนลืมโลกไปเลยก็คือผู้ชายคนนั้น  ไอ้ชาเย็นน!!...

            ฉันตวัดสายตามามองหน้าคิงอย่างโกรธๆ  รู้สึกเหมือนตัวฉันสั่นสะท้านไปทั้งร่างเพราะความโมโห  แต่เขากลับแค่ยิ้ม  ยิ้มเยาะ

            อะฮ้า...ต้องขอโทษทีที่ทำหน้าเพื่อนเธอเป็นแผล  พอดีว่าเพื่อนเธอคงจะรักเธอมากถึงขนาดยอมโดนซ้อมแทนที่แค่บอกว่าเธออยู่ไหนมันก็น่าจะง่ายกว่า  หึหึ

            ฉันหันไปมองหน้าชาเย็นอีกครั้ง  รู้สึกว่าหัวใจตัวเองเต้นแรงมาก  คิงหัวเราะเยาะในลำคอนั่นทำให้อะดีนารีนฉันพุ่งพล่าน  เขาเห็นว่าการปกป้องเพื่อนฝูงเป็นเรื่องตลกอย่างงั้นเหรอ

            ฉันใช้แรงทั้งหมดสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม  และมันได้ผลฉันหลุดออกมาได้  ฉันย่ำเท้าไปหาคิงช้าๆ  ดูเหมือนเขาจะตกใจนิดหน่อย  นิดหน่อยจริงๆเพราะตอนนี้เขากลับมาทำหน้าแบบเดิมอีกแล้ว

            สั่งพวกของนายให้ปล่อยเพื่อนฉันซะ!!

            ฉันพูดอย่างโมโห  และเขาก็ดูเหมือนจะไม่พอใจอะไรบางอย่างด้วย  แหงสิ  เขาเป็นราชานี่  คงจะไม่มีใครที่จะกล้ามาสั่งเขาหรอก  เฮอะ!  แต่คนอย่างฉันสนเรื่องพันนั้นที่ไหนกันล่ะ

            เธออยู่ในฐานะที่จะกล้ามาสั่งฉันเหรอ!!!”

            เขาตะคอกกลับมาด้วยเสียงที่ดังกว่า

            แสดงว่าไม่สินะ  ได้!!”

            ฉันไม่ปล่อยให้เขาทำหน้างงนาน  ฉันเดินฉับๆเข้าไปหาไอ้ชาเย็นโดยที่ยังมีลูกน้องของคิงจับชาเย็นอยู่สองคน  ฉันเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าพวกนั้น  พวกมันมองฉันอย่างหวาดระแวง

            ปล่อยเพื่อนฉันเดี๋ยวนี้นะ!!!”

            ฉันตวาดใส่หน้าพวกนั้นเสียงดัง  จนทำให้พวกมันผงะและลังเลอยู่ว่าจะปล่อยดีมั๊ย  ฉันไม่รอช้าใช้จังหวะที่พวกนั้นเผลอใช้เท้าเตะเข้าที่หน้าแข้งของพวกมันอย่างเต็มแรง

            "ยัยบ้าเอ๊ยย!!!  อยากตายนักใช่มั๊ย

            หมอนั่นปล่อยชาเย็นแล้วหันมาบีบคางฉันแทน  โอ๊ย  ไอ้บ้าเจ็บนะเฟ้ยย!

            โฮ่ง! โฮ่ง!!

            เสียงสุนัขที่ไหนก็ไม่รู้ดังขึ้นเรียกความสนใจจากทุกคนได้ดีรวมทั้งฉันด้วย  นั่น...นั่น  มันเจ้าขนฟูนี่น่า OoO  มันกำลังวิ่งมาทางนี้ด้วยความเร็วสูง  และโดยที่ไม่มีใครคาดคิดมันกระโจนโถมตัวเข้ามาทางนี้  เพียงแต่คนที่กำลังจะโดนขย้ำไม่ใช่ฉันแต่เป็นผู้ชายคนที่เคยบีบคางฉันอยู่และตอนนี้เขาล้มลงไปนอนแผ่หลาอยู่บนพื้นโดยมีเจ้าขนฟูคร่อมอยู่ข้างบนแยกเขี้ยวยิงฟันใส่ผู้ชายคนนั้นอยู่อย่างผู้ชนะ

            เจ้าขนฟู  ไม่  อย่าทำร้ายเขา

            และเหมือนมันจะเข้าใจที่ฉันพูด  มันหันมามองหน้าฉันแล้วลงจากตัวผู้ชายคนนั้น  เมื่อรู้ว่าปลอดภัยแล้วหมอนั่นก็รีบลุกขึ้นแล้วรีบวิ่งหนีไป  โดยมีเสียงของเจ้าขนฟูเห่าไล่เป็นระยะๆ

            แกมาช่วยฉันเหรอ  ไม่เป็นไรใช่มั๊ย

            มันเข้ามาเลียหน้าฉันอย่างกับต้องการอวดว่า  ผมเก่งใช่มั๊ยฮะแม่   ใช่  แกเก่งมาก

            เชสเตอร์!”

            เสียงเฉียบขาดของคิงเรียกอะไรบางอย่าง  เจ้าขนฟูหันไปตามเสียงเรียกนั้น  แล้วมันก็ผละออกจากฉันวิ่งไปหาคิง  อย่าบอกนะว่านั่นมันหมาของเขาน่ะ  คิงนั่งลงลูบหัวเจ้าขนฟูอย่างเอ็นดู  แต่สายตานั่นไม่ได้มองไปที่เจ้าขนฟูเลย  แต่มันกลับมองมาที่ฉัน

            โอยย...ยัยบ้า  ฉันว่าหมาไม่เป็นไรแล้วล่ะ  เมื่อไหร่แกจะมาดูฉันซักที

            ฉันสะดุ้งนิดๆเมื่อได้ยินเสียงโหยหวนของใคร  เอ๊ะ!  จริงสิ  ไอ้ชาเย็นนี่

            เป็นไงบ้าง

            ฉันคุกเข่าลงข้างมันแล้วช่วยพยุงตัวมันขึ้นมานั่ง  ชาเย็นทำหน้าเหยเกแทนคำตอบ

            แกโง่รึเปล่า

            ช่ายเซ่~  ฉันมันโง่

            ชาเย็นแกล้งสะบัดหน้าอย่างงอนๆ

            พอๆเลย  นี่ไม่ใช่เวลา  ลุกไหวนะ  ไปกัน

            ฉันพยุงตัวชาเย็นให้ลุกขึ้น  กำลังจะพามันไปห้องพยาบาล  แต่ก็มีเสียงฝีเท้าวิ่งเข้ามา  แล้วก็ดึงข้อมือของฉันไว้ด้วยแรงมาหาศาล

            เธอยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น  เธอต้องไปกับฉันก่อน!!”

            เขาจะเอาแต่ใจมากเกินไปแล้วนะ  คิดว่าเป็นราชาแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นหรอ  ฉันกำลังจะแหกปากใส่หน้าเขา  แต่...

            “เห็นทีว่าจะไม่ได้แล้วว่ะคิง  ยัยนั่นมีนัดแล้ว ... ขอโทษที่ทำให้รอนะ...ที่รัก!!”


" alt="" />" alt="" />









++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เฮ้อ...เมื่อคืนเกือบไม่ได้นอน  เพราะมัวแต่แต่งนิยายอยู่
ท่านแม่ก็เรียกตั้งแต่ไก่ขัน
"แกไม่ไป รร. หรอไง  นี่มันจะเที่ยงแล้วน๊า!!~~"
เลยนั่งน้ำลายยืดตลอดคาบเรียน
วันนี้ก็เลยโดนเพื่อนมันจับได้ว่าแต่งนิยายอีกแล้วใช่ม๊ะ
แกอย่ามารู้ใจชั้นซักเรื่องเถอะ  ขอร้องล่ะ!!~

                                                     
15 พ.ย. 53

88888888888888888888888888888888888888888

โหวตหน่อยน๊าถ้าช๊อบ  เม้นซักนิสสถ้าจะติชม

Thanks.
+++++++++++++++++
See  U  Next  Part  งุงิ งุงิ


********************

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 2 จาก 3 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
แต่งเก่งนะคร่ะ   ไปออกเป็นเล่มได้เลยย
จากคุณ หมิว/(55mew55) อัพเดตเมื่อ 14/12/2553 19:32:43
ความคิดเห็นที่ 2
อ้ายยยยยยยย><

อยากให้มีคนมาตามหามั่งอ่ะ

อิจฉาเต้าหู้^^
จากคุณ namtey/(tey_4546) อัพเดตเมื่อ 11/12/2553 16:55:57
ความคิดเห็นที่ 3
+1 เลยคะำี่ดาว:)

สู้ๆๆคะ
จากคุณ NuSaizs/(saimen) อัพเดตเมื่อ 11/12/2553 12:41:09
ความคิดเห็นที่ 4
+1 เลยคะำี่ดาว:)

สู้ๆๆคะ
จากคุณ NuSaizs/(saimen) อัพเดตเมื่อ 11/12/2553 12:41:09
ความคิดเห็นที่ 5
เบอ 1 น่ารักกกกกกกก > <

อ๊ายยยยย ที่รัก !!

+ 1 ไปโลดดด
จากคุณ ตะวัน/(lukminy_yamrolL) อัพเดตเมื่อ 05/12/2553 20:14:43
ความคิดเห็นที่ 6
คิงนี่ก็แหม  โหดจังนะ

จากคุณ เจเจ /(frery_JJ) อัพเดตเมื่อ 05/12/2553 12:00:33
ความคิดเห็นที่ 7
อัพไวๆนร้า
จากคุณ นุ่น/(noonbabong) อัพเดตเมื่อ 30/11/2553 19:07:35
ความคิดเห็นที่ 8
เม้น ๆ ๆ

โหวต ๆ อัพ ๆ ( ' ' ) v     
จากคุณ หลิว/(bobby2722) อัพเดตเมื่อ 27/11/2553 18:09:39
ความคิดเห็นที่ 9
รีบอัพนะคับ หนุกมาก
จากคุณ rotmay/(rotmaysishompool) อัพเดตเมื่อ 21/11/2553 20:33:09
ความคิดเห็นที่ 10
อ ัพเถอะค่ะ     อั พ  ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

อยากอ่านมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
จากคุณ ไข่มุก/(mookandmik) อัพเดตเมื่อ 21/11/2553 17:05:46
หน้าที่ 2 จาก 3 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 208 ท่าน