Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
SE'XY GUYs ♠ เผลอรักร้าย นายสุดเลว
ลิตเติ้ล ? เนม''
?What boy like you want is to have some fun!
8
13/11/2553 15:13:52
1799
เนื้อเรื่อง


 

-6-

What A boy like you want is to have some fun!

ผู้ชายอย่างคุณ ต้องการแค่ความสนุกเท่านั้น!

 

           









            ฉันนั่งมองเข็มนาฬิกาบนฝาผนัง เข็มของมันค่อยๆ กระดิกเคลื่อนที่ไปเรื่อยๆ เป็นเวลานานร่วมชั่วโมงแล้วที่ฉันเอาแต่จ้องมันแบบนี้ ฉันละสายตาจากมันเมื่อคิดว่ามองไปก็คงไม่เกิดอะไรขึ้น

            รอบๆ ห้องนี้ มีเพียงโต๊ะ โซฟา แจกัน โทรทัศน์ ดอกไม้ แต่ไม่รู้ว่าผู้ชายเจ้าของห้องหายตัวไปไหน หลังจากที่เขาทิ้งคำถามไว้กับฉัน จู่ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดัง แล้วเขาก็เดินเลี่ยงออกไปที่ไหนซักที่ ซึ่งก่อนหน้านั้นเขาพูดกับฉันว่าอีกครึ่งชั่วโมงซินน์จะมารับฉัน แต่นี่มันเลยเวลามาเกือบชั่วโมงแล้ว ป่านนี้ยังไม่เห็นแม้แต่เงาผมของซินน์เลย

            ฉันถอนหายใจออกมาแรงๆ ระบายความเบื่อ เซ็ง และหดหู่ แต่ไม่นานร่างสูงของเธิร์ดบีก็เดินกลับเข้ามา ฉันหันไปมองหน้าเขาก็เห็นเขาเดินตรงมาหาฉันอย่างรีบร้อน

            “นินิน เข้าไปในห้องฉันก่อน” พี่บีพูดพรางรวบข้าวของของฉันไปไว้ในมือแล้วโยนมันเข้าไปในห้องนอนของเขา ฉันมองตามเขาไปงงๆ ไม่เข้าใจว่าเขากำลังจะทำอะไร แต่จู่ๆ เสียงกริ๊งหน้าประตูก็ดัง.. คงมีคนมาหาเขาน่ะ

            “เข้าไปในห้อง แล้วอย่าออกมาถ้าฉันไม่ได้เป็นคนเรียก” เขาพูดแล้วดึงตัวฉันให้ลุกขึ้นก่อนจะผลักให้เข้าไปอยู่ในห้องของเขา

            “ล็อคห้องซะ!” พูดแค่นั้นเขาก็ดันประตูปิดทันที ฉันจัดการกดล็อคประตูตามที่เขาบอก แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังไม่เข้าใจเขาอยู่ดี ทำไมจู่ๆ พี่บีถึงได้ร้อนรนขนาดนั้น แล้วคนที่มากดกริ๊งหน้าประตูนั่น ใช่ซินน์รึเปล่า?

            ฉันเดินออกห่างจากประตู ภายในห้องนอนของเขามีแต่สเก็ตบอร์ดเต็มไปหมด ทั้งรูปภาพ โมเดล หรืออะไรก็ตามที่เกี่ยวกับสเก็ตบอร์ด มันรวมกันอยู่ในห้องของเขา เรียกได้ว่าเป็นพิพิธภัณฑ์ได้เลยล่ะ ฉันเดินไปจับนู้น มองนี่เล่นเรื่อยเปื่อย ก่อนจะหยุดอยู่ตรงปลายเตียงนอนโทนสีน้ำตาล ฉันยืนสำรวจมัน ชั่งใจเล็กน้อยว่าควรจะทำยังไง เดินเข้าไปนอนเกลือกกลิ้งเล่น หรือจะเดินผ่านไปเหมือนว่าไม่ได้เห็นมัน

            จะว่ายังไงดีล่ะ.. เคยแอบชอบใครมั้ยล่ะ? ความรู้สึกเมื่อเวลาเห็นอะไรก็แล้วแต่ที่คนที่ชอบใช้ ตัวเราเองก็อยากจะเข้าไปใช้ร่วมด้วย เอิ่ม.. กรณีของฉันก็แบบนั้นล่ะ แต่ก็นะ.. ฉันไม่ควรจะทำแบบนั้น มันเสียมารยาท และมันก็ไม่ดีเอาซะเลย ฉันควรจะเลิกหัวใจเต้นกับคน 2 คนนี้ซักที

ถ้าทำได้ อย่างน้อยฉันก็คงจะทรมานน้อยลง

ฉันเดินวนไป วนมา หยิบโมเดลมาเล่นบ้าง แก้อาการเบื่อ.. เวลาผ่านไปนานพอสมควรที่ฉันเข้ามาอยู่ในนี้ ฉันไม่รู้ว่าข้างนอกกำลังทำอะไร และใครที่มาหาเธิร์ดบี แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรจนได้ยินเสียงทุบประตูห้องเสียงดัง ฉันรีบวางโมเดลลงกับที่แล้วเดินไปที่ประตู หมายจะเอื้อมมือไปเปิดประตูแต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงของคนด้านนอก

“ฟรอนต์! ทำอะไร” เสียงของพี่บีพูดขึ้น แต่ประตูก็ยังถูกทุบไม่หยุด

ฉันยืนมองบานประตูนั้นใจสั่น ฟรอนต์เหรอ? ผู้หญิงที่เป็นเพื่อนกับเรย์ใช่มั้ย? แล้วเธอมาทำอะไรที่นี่!?

“ทำอะไรเหรอ? บีถามฟรอนต์ว่าทำอะไรเหรอ!!?” เสียงแหลมที่ผ่านประตูเข้ามาทำให้ฉันแน่ใจว่าเธอต้องเป็นคนเดียวกันกับที่ฉันเคยเจอ และตอนนี้เธอคงจะกำลังโกรธมากจนตะโกนออกมาเสียงดังขนาดนั้น

ไม่แน่ใจว่าที่เธอกำลังอาละวาดต้นเหตุมาจากฉันรึเปล่า? และถ้าเป็นแบบนั้น เหอะ.. ไม่ต้องบอกเลยว่าชีวิตของฉันมันจะเละขนาดไหน ฉันหยุดยืนอยู่หน้าประตูเฝ้าฟังการเคลื่อนไหวภายนอก ในใจก็ภาวนาอย่าให้มีเรื่องอะไรอีกเลย

“แล้วฟรอนต์จะทำอะไร” เสียงพี่บียังคงถาม ตอนนี้ประตูที่ถูกทุบในตอนแรกได้เงียบเสียงลงแล้ว

“แล้วบีทำอะไรล่ะ บีเอาใครที่ไหนมาซ่อนไว้! คิดว่าฟรอนต์โง่รึไง”

“ใจเย็นได้มั้ย จะเสียงดังทำไม?

“แบบนี้ยังจะให้ฟรอนต์ใจเย็นอีกเหรอ! จะให้ฟรอนต์ใจเย็นไปถึงไหน แฟนตัวเองเอาผู้หญิงที่ไหนมากกเอาไว้ ยังจะให้ฟรอนต์ใจเย็นงั้นเหรอ? สมองบีมันเห็นแก่ตัวนะที่คิดได้แต่แบบนี้” ฟรอนต์อาละวาดเสียงดังลั่นจนฉันที่อยู่ข้างในได้ยินชัดเจน แล้วแบบนี้คนข้างๆ ห้องเขาไม่ได้ยินกันรึไง

ฉันไม่มีเวลาคิดอะไรต่อเมื่อเสียงทุบประตูดังขึ้นอีกครั้ง ลำพังแค่เรื่องดริฟท์ฉันก็เหนื่อยจะแย่ แล้วถ้าฟรอนต์ ซึ่งฉันค่อนข้างแน่ใจว่าเธอคงจะเป็นแฟนพี่บีแน่ๆ ถ้าเธอมาเห็นฉันอยู่ในห้องนอนของแฟนตัวเอง รับรอง.. จากที่หายใจด้วยตัวเอง ต่อจากนี้ฉันคงจะต้องใช้เครื่องช่วยหายใจแทนแน่ๆ

“เปิดประตูเดี๋ยวนี้!!” เธอตะโกนเข้ามา ฉันรีบหันซ้ายหันขวามองหาที่หลบ โอ๊ย.. ฉันเหนื่อยนะรู้มั้ย สู้กับยัยเรย์นรกแตกนั่นยังไม่พอ ฉันยังต้องมาหลบฟรอนต์แฟนเธิร์ดบีอีกคน มันเกิดอะไรกับชีวิตฉันเนี่ย!

เสียงประตูที่ถูกกระหน่ำทุบแบบไม่ยั้งมือทำให้สมองที่ไม่ค่อยจะมีมันของฉันเริ่มจะคิดอะไรไม่ออก ฉันวิ่งไปหลบหลังตู้เย็นแต่ก็นึกขึ้นได้ว่าถ้าไฟช็อตขึ้นมาฉันคงแย่ ดังนั้นฉันจึงวิ่งเข้าไปหลบในห้องน้ำ แต่นั่นล่ะนรกเลย เพราะถ้าเป็นฉัน พอเข้าห้องมาได้ฉันก็จะตรงดิ่งเข้ามาดูที่ห้องน้ำทันที แล้วแบบนี้ฉันจะซ่อนที่ไหนเนี่ย!

“เตียงรกมาก! ฟรอนต์ เตียง มันรก” เสียงของพี่บีดังแทรกเข้ามา ฉันหันไปมองบนเตียง รกเหรอ? เขาเอาตรงไหนมามองมารกกัน ที่นอนจัดเป็นระเบียบซะขนาดนั้น แถวบ้านฉันเรียกว่า เรียบร้อยสุดๆ

แต่เอ๊ะ? เตียงรกงั้นเหรอ..

 

ในที่สุดประตูก็ถูกเปิดออก ฉันปิดปากเงียบและกลั้นหายใจเพื่อไม่ให้ใครได้ยิน เสียงฝีเท้าที่ดูเหมือนคนที่เดินเข้ามามีท่าทีรีบร้อนมาก และก็เป็นแบบที่ฉันคาดไว้ตอนแรก เสียงประตูห้องน้ำถูกเปิดออกอย่างแรง ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้เธอกำลังขุดขุ้ย พลิกหาตัวคนที่เธออยากเจอไปถึงไหน เสียงข้าวของที่ถูดปัดทิ้งลงพื้นทำให้ฉันสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อฝีเท้าของเธอเริ่มเดินใกล้เข้ามา

“ออกมา! แกจะหลบทำไม คิดจะแย่งของฉัน อยากได้ของๆ ฉันแล้วจะหลบทำไม หน้าด้าน!

เคยถามฉันมั้ยว่าฉันอยากจะได้ของๆ ใครรึเปล่า.. ฉันโดนคำนั้นด่ามาสองคนแล้ว ทั้งที่ฉันยังไม่ได้ไปแตะต้องของๆ พวกเธอเลยซักคน โลกนี้มันเอียงเกินไปรึเปล่านะ!!

“หยุดอาละวาดแล้วกลับบ้านไปสงบสติอารมณ์ซะฟรอนต์” พี่บีทิ้งลมหายใจออกมาหนักๆ แต่ข้าวของของเขาก็ยังถูกทารุณไม่เลิกลาซักที

“หยุดพูดซะบี เอามันไปซ่อนไว้ไหน เอามันออกมาให้ฟรอนต์เห็นเดี๋ยวนี้!

“ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ จะอาละวาดจนคอแตกก็ไม่เจออะไรทั้งนั้น กลับบ้านไปซะฟรอนต์..” เสียงของพี่บีอ่อนลงเหมือนกับเหนื่อยที่ต้องสู้รบกับแฟนตัวเอง ฉันลอบหายใจเข้าเพื่อกักเก็บไว้ล่อเลี้ยงตัวเองแต่ก็ต้องสะดุ้งเมื่อความรู้สึกเหมือนมีอะไรมาทับอยู่บนตัว นั่นทำให้ฉันกลั้นหายใจแน่นกว่าเดิม อยากจะบอกว่าถ้ายืดเยื้อกว่านี้ รับรองฉันขาดใจตายแน่ๆ.. ฉันไม่กล้าขยับตัวไปไหน ได้แต่นอนแข็งทื่อเป็นปูนปั้น

ตอนนี้ฉันนอนอยู่บนเตียงของเธิร์ดบี โดยใช้ผ้าห่มผืนหน้าคลุมตัวแล้วเอาตุ๊กตาตัวเล็กตัวน้อยมากองๆ ไว้รอบๆ เตียง จัดฉากให้เตียงรกเพื่อกลบเกลื่อนร่างกายของฉัน แต่ไอ้สิ่งหนักๆ ที่อยู่บนตัวฉันนี่ซิ หวังว่ามันคงจะไม่ทำให้ชีวิตฉันสั้นลงหรอกนะ

“อย่ามาไล่ฟรอนต์นะบี ฟรอนต์จะไม่ไปไหนจนกว่าฟรอนต์จะเจอมัน!

“ก็ตามใจ จะพลิกแผ่นดินหาหรือรื้อฝาพนังห้องยังไงก็ตามสบาย ถ้าเหนื่อยแล้วก็กลับบ้านไปสงบอารมณ์ซะ แล้วพรุ่งนี้ค่อยโทรฯคุยกัน” เสียงของบีดังอยู่ใกล้ตัวฉันมาก มากจนฉันรู้สึกเหมือนว่าสิ่งหนักๆ ที่ทับตัวฉันอยู่จะเป็นส่วนใดส่วนหนึ่งของเธิร์ดบี

ฉันได้ยินเสียงกระทืบเท้าปึงปังเดินออกไปนอกห้อง ก่อนจะมีเสียงกระแทกประตูปิดตามมา เมื่อมั่นใจว่าคนที่ออกไปเป็นยัยฟรอนต์ตัวร้ายฉันจึงรีบดึงผ้าห่มออกแล้วสูดลมหายใจเข้าปอดให้ได้มากที่สุด

“เตียงฉันรกกว่าที่คิดอีกแฮะ” เสียงของเธิร์ดบีทำให้ฉันชะงักลมหายใจ ตอนนี้บนตัวฉันมีหัวของเขาพาดอยู่ เขาเอาหัวของเขามาหนุนอยู่ที่กลางหลังของฉัน พอฉันทำท่าจะขยับลุกขึ้น เขาก็กลับทิ้งน้ำหนักลงมามากกว่าเดิม นั่นทำให้หัวใจของฉันทำงานหนักเป็นล้านๆ เท่ากว่าที่เคยทำอยู่ซะอีก

ฉันเอียงหน้าไปทางอื่น ทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรจะวางมือไว้ตรงไหน หายใจเข้าออกจังหวะช้าหรือเร็วเท่าไหร่ ตอนนี้สมองของฉันแทบจะสั่งการอะไรไม่ได้เลย บ้าจริง! ฉันเผลอตื่นเต้นไปกับผู้ชายอีกคนแล้วเหรอเนี่ย.. ทั้งที่แฟนของเขาเพิ่งจะมาอาละวาดแท้ๆ ฉันนี่มันผู้หญิงยังไงกัน

โอเค.. ฉันควรจะหักห้ามใจตัวเอง แล้วตบหน้าตัวเองแรงๆ ซักสอง สามที ตอนนี้เรื่องวุ่นวายมันชักจะเพิ่มพูนขึ้นมากกว่าเดิมซะอีก ขืนฉันยังเป็นแบบนี้ ความหวังที่จะมีชีวิตรอดคงหาไม่เจอ

ฉันตัดสินใจลุกขึ้นนั่งแล้วปล่อยให้พี่บีลื่นตกลงไปที่พื้นเตียงเมื่อไม่มีหลังของฉันให้หนุน พี่บีขมวดคิ้วมองมาที่หน้าฉันอย่างไม่พอใจ แต่ฉันก็แกล้งทำเป็นไม่เห็นแล้วรีบเดินออกไปนอกห้อง.. คิดว่าฉันทำถูกแล้วล่ะ

ฉันทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา กลับมามองนาฬิกาด้วยจิตใจที่หมกมุ่นอีกตามเคย นี่มันก็เลยเวลามาเป็นชั่วโมงๆ แล้ว เมื่อไหร่ซินน์จะมารับฉันซักที ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่นานๆ หรอกนะ และถ้าเป็นไปได้ฉันก็อยากจะนั่งแท็กซี่กลับหอเองเลยด้วยซ้ำ ติดก็แต่ตอนนี้ฉันไม่มีเงินเลยซักบาท อนาถตัวเองจริงๆ

ฉันสะดุ้งอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงกดกริ๊งที่หน้าประตู คราวนี้ฉันรีบกระโดดหลบไปตั้งด่านอยู่ตรงมุมโซฟาทันที เป็นใครอีกล่ะ ฟรอนต์ เรย์ หรือผู้หญิงคนอื่นๆ

“ทำอะไรน่ะ?” พี่บีเอ่ยถามเมื่อเห็นฉันมุดอยู่ตรงโซฟา เขาขมวดคิ้วเล็กๆ แล้วก็เดินเลยไปเปิดประตูโดยไม่ได้ใส่ใจฉันที่กำลังหลบภัยอยู่ บ้าเอ๊ย! ทำไมเขาเปิดประตูง่ายดายแบบนั้น หรือคิดจะแก้แค้นฉันที่ฉันทำเขาเมื่อกี้ โอ้.. ไม่นะ

ทันทีที่เสียงประตูถูกเปิด ฉันแทบจะไถลลงไปนอนราบกับพื้นทันที คราวนี้ฉันต้องโดนผู้หญิงพวกนั้นฆ่าหมกทรายแน่ๆ ทำไมเธิร์ดบีถึงใจดำกับฉันอย่างนี้นะ

“จ๊ะเอ๋!” ฉันผวาสุดตัว อ้าปากเตรียมจะกรี๊ดเพราะความตกใจ แต่ก็ต้องหุบปากทันที่เมื่อมองเห็นคนที่เข้ามาทำลายขวัญน้อยๆ ของฉัน เป็นซินน์นั่นเอง เขาโผล่มาซักทีหลังจากที่ฉันนั่งรอจนรากแทบจะทะลวงไปยังห้องข้างล่างอยูแล้ว

ฉันมองซินน์ที่กำลังกุมท้องตัวเองหัวเราะอย่างบ้าคลั่งในท่าทางทุเรศๆ ของฉัน โอ้.. จะบ้าตาย ซินน์ใช้มือปาดน้ำตาตัวเองที่มันเล็ดออกมาจากการหัวเราะ เขาหันหน้าไปมองเธิร์ดบีที่กำลังกดรีโมทเปลี่ยนช่องเรื่อยเปื่อย

“แกขโมยเด็กไอ้ดริฟท์มาทำไมว่ะ” ซินน์ถาม พี่บีวางรีโมทลงก่อนจะหันมามองหน้าฉัน ซินน์เองก็มองตามมา และนั่นทำให้ฉันเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย

“ขโมย?” พี่บีเอ่ยเสียงเรียบ ซินน์พยักหน้ารับแทนคำตอบ และยิ่งทำให้ฉันสับสนเข้าไปใหญ่.. พวกเขากำลังพูดเรื่องฉันรึเปล่าน่ะ

“ก็ฉันไปที่ร้านเฮียดร๊อฟฟ์ คิดว่าเธออยู่ที่นั่นแต่พอถามไอ้ดริฟท์ มันบอกว่าแกขโมยไป แล้วก็ด่าฉันว่าทำไมไม่ไปรับเธอกลับมา ปล่อยให้เธออยู่กับแกสองต่อสองนานแบบนี้ได้ยังไง บลาๆๆ มากมายจนหูฉันจะเป็นต้ออยู่แล้ว..”

“แล้วแกมัวไปทำอะไรอยู่ล่ะ ฉันบอกให้แกมารับเธอตั้งแต่ 2 ชั่วโมงที่แล้ว สมควรที่ไอ้ดริฟท์มันด่า..”

     “อ่าว.. นี่ฉันผิดเหรอวะ ฉันก็มีชีวิตลั่ลลาของฉันนะเว้ย ฉันไม่ใช่คนขับรถของพวกแกซะหน่อย น้อยใจเลยนะเนี่ย TT.” ซินน์อมแก้มป่อง เอามือกอดอกแล้วหันหน้าหนีเธิร์ดบี ฉันนั่งมองพวกเขาเถียงกันตาแป๋ว อยากจะถามว่าเขาคุยเรื่องอะไรกัน แต่ถ้านั่นไม่ใช่เรื่องของฉัน พวกเขาอาจจะคิดว่าฉันอยากรู้อยากเห็นเกินไปก็ได้ ดังนั้นฉันจึงเลือกที่จะเงียบและนั่งอยู่เฉยๆ

            ไม่นานเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ฉันหันหน้าไปมองเธิร์ดบีทันทีเพราะเขาเป็นคนเดียวที่ฉันได้ยินเสียงริงโทนโทรศัพท์ดังมากที่สุด แต่เสียงนั่นกลับกลายเป็นโทรศัพท์ของซินน์แทน

            “เออ! แค่นี้ต้องโทรฯตามด้วย โหหห ห.. เสียใจจริงๆ ทำไมมีเพื่อนเหมือนมีเจ้ากรรมนายเวรแบบนี้วะ ฉันไม่ใช่ขี้ข้านะเว้ย! วันหลังก็เรียกฉันว่าอีเย็น ไม่ต้องเรียกว่าซินน์หรอก!” ซินน์กรอกเสียงใส่โทรศัพท์พรางทำหน้าเหมือนเด็กกำลังจะร้องไห้ เขาใช้มือทุบลงบนโซฟาเหมือนโมโหอะไรของเขาไป

            “ก็อยู่นี่แหละ ทำไม?..... ฉันไม่ให้แกคุย..... ไม่!” ฉันเห็นซินน์หันมามองที่หน้าฉันก่อนจะหันกลับไปคุยโทรศัพท์ตามเดิม ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้เขาคุยกับใครและเกี่ยวอะไรกับฉันรึเปล่า แต่เหมือนลางสังหรณ์จะบอกว่ามรสุมใหญ่กำลังจะใกล้เข้าสู่ชีวิตฉันอีกแล้ว

            “ไม่!.........ฉันจะวางสายแล้ว.......... ฉันไม่กลัวแกหรอก ฉันจะฟ้องเฮียดร๊อฟฟ์ แค่นี้แหละ!” ซินน์รีบกดตัดสายทันที เขามองโทรศัพท์แล้วยิ้มออกมาอย่างผู้ชนะ แต่ซักพักสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นคนอมทุกข์ทันที เมื่อมีเสียงเมซเซจดังขึ้น เขาปล่อยโทรศัพท์ทิ้งลงพื้นแล้วดีดขาเหมือนเด็กถูกขัดใจที่ไม่ได้ของเล่นพรางโวยวาย ร้องไห้เหมือนไม่ใช่คนอายุ 20 กว่า

            ฉันละสายตาจากเขา แล้วเหล่ไปมองข้อความบนหน้าจอมือถือ อย่าหาว่าสอดรู้เลยนะ แต่ฉันแค่สงสัยว่าที่พวกเขากำลังคุยกันอยู่เนี่ย.. หมายถึงฉันรึเปล่าเท่านั้น

            และทันทีที่ฉันเห็นข้อความ หัวใจของฉันก็แทบจะเด้งหลุดออกมาจากอก ฉันมองข้อความบนมือถือเครื่องแพงเครื่องนั้นตาค้าง คอเริ่มแห้งผากเหมือนไม่มีน้ำล่อเลี้ยง ลมหายใจก็เริ่มจะติดขัด..

            นี่ตกลงฉันใกล้จะตายแล้วใช่มั้ย ฉันควรจะรีบตายก่อนที่เขาจะมาถึงใช่มั้ย!

 

MESSAGE..

 

ถ้าฉันไปถึงเมื่อไหร่.. ฉันจะจับแกฝังดินพร้อมกับนินิน

รอฉัน.. ถ้าไม่อยากโดนหนักกว่าเดิม!

Driff


     เสียงกริ๊งหน้าประตูทำให้ทั้งฉันและซินน์หันไปมองพร้อมกันทันที เขาคงมาถึงแล้ว..

            “ทำไงดีๆ ไอ้บี อย่าเปิดนะ ไม่งั้นฉันตายแน่ ทำไงดีเนี่ย!” ซินน์หันซ้ายหันขวา ลุกลี้ลุกลนหาที่หลบภัยวุ่นวายไปหมด ปากก็สั่งห้ามเธิร์ดบีไม่ให้เปิดประตู แต่พี่บีกลับเดินไปที่ประตูซะอย่างนั้น ตัวฉันเองก็ได้แต่นั่งทื่ออยู่กับที่ สติเหมือนจะหลุดลอยไปถึงไหนต่อไหน ที่ทำได้ตอนนี้คือนั่งรอรับชะตากรรมที่จะเกิดขึ้นเท่านั้น

            ร่างสูงย่างกรายเข้ามาภายในห้อง นั่นทำให้ซินน์ตาแทบถลนเมื่อเห็นเขา ซินน์วิ่งหลบดริฟท์เข้าไปอยู่ในห้องน้ำ แต่นั่นไม่ดีเลยเมื่อเป้าหมายของเขาดันเปลี่ยนมาเป็นฉันแทน

            เขาเดินตรงเข้ามาหาฉันทันทีที่สบตา สายตาราวกับเหยี่ยวกำลังล่าเหยื่อแบบนั้นทำให้ฉันไม่กล้าที่จะขยับลุกไปไหน ฉันไม่อยากจะเชื่อว่าตัวฉันเองกลัวเขาได้ถึงขนาดนี้ นั่นไม่ใช่นิสัยฉันเลยจริงๆ แต่ทำไมฉันถึงขยับไปไหนไม่ได้เลยล่ะ

            “มากับฉัน!” เขาพูดพรางกระชากแขนฉันให้ลุกขึ้น แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ลุกไปไหนพี่บีก็เดินเข้ามารั้งแขนของดริฟท์ไว้ เขาดึงมือของดริฟท์ให้หลุดออกจากการจับแขนฉัน

            “กาแฟมั้ย? พี่บีถามแล้วเดินกลับเข้าไปในครัว ซักพักก็เดินออกมาพร้อมถ้วยกาแฟหอมกรุน เขาวางมันไว้ตรงหน้าดริฟท์แล้วกดไหล่ดริฟท์ให้นั่งลงข้างๆ ฉัน ฉันรีบขยับออกห่างตัวเขาให้มากที่สุดแต่ก็ถูกสายตาของเขาตรึงไว้ให้อยู่กับที่

            พี่บีเดินไปนั่งโซฟาอีกตัว หยิบรีโมทกดเปลี่ยนช่องโทรทัศน์ไปดูสารคดีสัตว์ ฉันไม่รู้ว่าเขากำลังจะทำอะไร จะห้ามไม่ให้ดริฟท์พาฉันไปฆ่าหมกป่า หรือกำลังจะประหารชีวิตฉันด้วยสายตาโหดร้ายของดริฟท์กัน

            ภายในห้องทั้งห้อง มีเพียงแค่เสียงสิงโตในโทรทัศน์เท่านั้นที่คำรามอย่างไม่กลัวเกรงสถานการณ์ใดๆ ฉันนั่งมองมันวิ่งล่าเหยื่อตัวน้อยแล้วก็สังวรณ์ตัวเองในใจว่าฉันนั่นแหละที่เป็นเหยื่อตัวนั้น มันถูกสิงโตตะครุบตัวไว้อย่างง่ายดาย ไม่มีแรงสู้ ไม่มีทางหนี นี่แหละ.. ชะตากรรมของฉัน สุดท้ายมันก็ตายในที่สุด

            “กาแฟนเย็นแล้วนะ ใจของแกเย็นลงรึยัง..” เสียงพี่บีดังขึ้นลอยๆ เขาไม่ได้ละสายตาจากจอทีวีเลยซักนิด แต่ฉันก็สามารถรู้ได้ว่าเขากำลังพูดกับใครเมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจจากผู้ชายร้ายกาจอย่างดริฟท์ดังแทนคำตอบ

            “ไอ้ซินน์อยู่ไหน..” ดริฟท์ถามเสียงเรียบ พี่บีพยักเพยิดหน้าไปทางห้องน้ำ เห็นซินน์กำลังยืนเกาะขอบประตูแล้วโผล่หัวออกมานิดหน่อย แต่เมื่อเห็นว่าดริฟท์หันไปมองเขาก็รีบผลุบตัวกลับเข้าไปในห้องน้ำตามเคย

            “ฝากบอกมันว่าฉันจะมาคิดบัญชีที่หลัง” เขาว่า พี่บีพยักหน้ารับ

            “จะกลับรึยัง? ดริฟท์หันหน้ามามองฉัน ฉันสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเขาพูด น้ำเสียงราบเรียบไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ ทำให้ฉันไม่ไว้ใจในท่าทีแบบนี้เลยจริงๆ ฉันเหล่สายตาไปมองพี่บีแต่ก็เห็นเขานั่งนิ่งไม่ได้สนใจอะไรฉัน ฉันจึงได้แต่นั่งเงียบไม่พูดอะไร

            ดริฟท์ลุกขึ้นแล้วดึงให้ฉันลุกตามเขาไปด้วย เขาโบกมือลาเธิร์ดบีเล็กๆ และเธิร์ดบีก็พยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ ไม่นานร่างของฉันก็ถูกผลักให้เข้าไปนั่งอยู่ในรถของผู้ชายโหดร้ายคนนี้ เขาปิดประตูรถตามมาแล้วออกรถด้วยความเร็วสูง ไม่กี่นาทีรถของเขาก็มาจอดอยู่ที่ตึกสูงที่ไหนซักที่ ฉันมองตึกตรงหน้าสลับกับหน้าเขาไปมาอย่างสงสัย แต่ก็ไม่กล้าปริปากถามอะไรจนเขาเปิดประตูรถแล้วยืนมองฉันอยู่อย่างนั้น

            “ลงมาซิ..” เขากระแทกเสียงพูดอย่างหงุดหงิด นั่นทำให้ฉันรีบลงรถจนขาแทบจะพันกัน

            ดริฟท์เดินนำหน้าฉัน ส่วนฉันเองก็ได้แต่เร่งฝีเท้าเดินตามเขาไปให้ทัน เขาไม่รู้ตัวรึไงว่าเขาเดินเร็วแค่ไหนขาก็ยาวแบบนั้น ผู้หญิงขาสั้นๆ ตัวเตี้ยๆ แบบฉันจะเดินตามเขาทันได้ยังไง เขาพาฉันขึ้นลิฟท์มาหยุดอยู่ที่หน้าห้องๆ หนึ่ง มันหรูไม่แพ้คอนโดของพี่บีเลยทีเดียว

            ประตูห้องถูกเปิดพร้อมกับร่างของฉันที่ถูกดึงให้เข้าไปด้านใน ที่มีคงจะเป็นคอนโดคล้ายๆ กับพี่บี ต่างก็ตรงที่ตรงนี้สามารถมองเห็นแม่น้ำสายยาว วิวทิวทัศน์ที่งดงามในกรุงเทพได้อย่างดี ฉันหยุดยืนอยู่กลางห้อง ไม่รู้จะต้องทำตัวยังไง สรุปว่าตอนนี้ฉันเป็นหุนยนต์หรือคนกันแน่ ทำไมฉันถึงไม่เป็นตัวของเองเลยจริงๆ เรี่ยวแรง กับกล่องเสียงของฉันมันหายไปไหนกัน ฉันกำลังจะตายเพราะความกดดันของผู้ชายคนนี้รึไง

            “ย้ายมาอยู่ที่นี่ซะ ฉันจะพาเธอไปยกเลิกเรื่องหอ” ฉันเงยหน้ามองเขาอย่างตกใจ อ้าปากค้างเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด

            “ยกเลิก? ทำไม..” ดริฟท์เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของฉัน เขาก้มหน้าลงมาจนสันจมูกของเราชนกัน สายตาของเขากำลังสะกดจิตฉันทำให้ไม่สามารถละสายตาไปจากเขาได้

            “นินิน.. ฉันกำลังล่ามโซ่เธอไว้ เธอจะได้หนีฉันไม่ได้ไงล่ะ” เขาผละหน้าออกจากฉันเมื่อพูดจบ

            ฉันมองตามหลังเขาไปแล้วทิ้งลมหายใจออกมาสุดแรง ต่อจากนี้.. หายนะคงจะวิ่งเข้าสู่ตัวฉันไม่เว้นวินาทีแน่ๆ แล้วแบบนี้ฉันควรจะรับมือกับมันยังไง จะคิดหาทางหนีคงไม่มีทางนั้นแน่ จะคิดหาคนช่วยก็อย่าได้หวังเลย และฉัน... จะมีทางเลือกอะไรนอกจากสู้จนหัวจนฝา สู้จนหมดสิ้นกำลัง

            ฉันควรจะเลิกล่องลอย ทำตัวอ่อนแอแบบนี้ซักที พอกันทีนินิน! ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายฉันอีก ฉันจะไม่ยอมให้นายอีกแล้วดริฟท์ อย่าคิดว่านายจะร้ายได้คนเดียว ฉันจะร้ายให้นายปวดหัวเลยคอยดูซิ!

     ว่าแต่.. ฉันต้องย้ายมาอยู่ที่นี่กับใคร คนเดียว หรืออยู่กับเขา?

 

     ฉันนั่งมองร่างสูงของผู้ชายที่ได้ชื่อว่าชั่วร้ายที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอ เขากำลังนั่งสูบบุหรี่ดูหนังบู๊ แอ๊คชั่นตามสไตล์ผู้ชายโหด เถื่อน ของเขาไป ส่วนฉันก็นั่งเท้าคางมองหน้าไอ้ผู้ชายโรคจิตคนนี้ไม่วางตา ตอนนี้ฉันกำลังสาปแช่งเขาทางสายตาน่ะ

            “หน้าฉันเหมือนเซอร์ไอแซกนิวตันรึไง?” เสียงเขาถาม พร้อมกับสายตาที่เหล่มองมาอย่างหงุดหงิด

            เอาล่ะ.. ฉันปฏิญาณกับตัวเองไว้แล้วว่าฉันควรจะเลิกหัวหด ต่อไปนี้นินินตัวจริงจะโผล่มาแล้ว แต่ว่าก็ว่าเถอะ ฉันยังไม่กล้าหาญเท่าไหร่หรอกนะ ดูซิ.. แค่เขามองใจฉันก็ร่วงลงมาที่ตาตุ่มแล้ว

            “ก็ไม่เหมือนทั้งหน้าทั้งสมองนั่นแหละ!” ฉันกระแทกเสียงตอบอย่างอวดดีแล้วเสมองไปทางอื่น

            “เธอว่าฉันโง่เหรอ!” ฉันได้ยินเสียงเขาถามกลับมาอย่างฉุนๆ แต่ฉันก็แกล้งทำเป็นหูทวนลม แล้วหยิบเจ้าตุ๊กตาหนอนมาจิ้มพุงมันเล่นเรื่อยเปื่อย ฉันรู้ว่าเขาคงกำลังหงุดหงิด งุ่นง่านอยู่ไม่น้อยที่ฉันไม่สนใจเขา และอีกซักพักเขาก็คงจะใช้กำลังขู่ฆ่าฉัน เชื่อฉันซิ..

            แล้วมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ เมื่อหมอนใบโตที่เดิมมันวางประดับอยู่บนโซฟาถูกขว้างมาโดนหัวฉันจนตัวฉันเซล้มลงไปนอนราบกับพื้น ฉันลุกขึ้นมาตั้งหลักใช้มือลูบหัวที่มันเผลอไปกระแทกเข้ากับพนักพิงของโซฟา ก่อนจะค้อนสายตาไปที่ไอ้ผู้ชายเฮงซวยคนนั้น แต่ดูเขาซิ.. ทำไมเขาทำท่าไม่รู้ร้อนรู้หนาวแบบนั้นล่ะ ให้ตาย! น่าโมโหจริงๆ

            “นี่! นายขว้างหมอนใส่ฉันทำไม ปัญญาอ่อนเหรอ ห๊า!

            “แล้วต้องขว้างอะไรถึงจะไม่ปัญญาอ่อนล่ะ แจกันเอามั้ย ได้ซิ..ฉันจัดให้” ไม่ว่าเปล่า เขาเอื้อมมือไปคว้าแจกันที่มันตั้งสวยๆ ของมันอยู่บนโต๊ะตรงหน้าแล้วง้างมือทำท่าจะทุ่มใส่ฉัน แต่มันก็ช้ากว่าฉันไปเสี้ยววินาทีหนึ่งเพราะตอนนี้ฉันหยิบน้องหนอนตัวน้อยนั่นปาใส่หน้าเขาก่อน

            “นินิน!

            “ตะโกนทำไม ฉันไม่ได้อยู่บนหอไอเฟลซะหน่อย ชิ!

            “จำหน้าฉันไว้นะนินิน ถ้าคืนนี้เธอรอดไปได้ สาบานว่าฉันจะยอมให้เธอตบจนหนำใจเลยคอยดู!!

 

            Droff’’ Talk..

           

อ่า.. ผมชื่อดร๊อฟ โอเค.. แน่นอน ผมมั่นใจว่าคุณคงรู้จักผมแล้ว ผมมีน้องชายที่คลอดออกมาจากแม่คนเดียวกัน และพ่อคนเดียวกัน น้องชายของผมชื่อ ดริฟท์ คุณคงรู้จักเขา

ตอนนี้ผมกำลังยืนยิ้มให้ลูกค้าสาวๆ ที่วิ่งเข้ามาสั่งพิซซ่าที่ร้านของผมแทบจะทุกๆ ชั่วโมง เธอมักจะพูดกับผมเสมอว่าร้านของผมเป็นร้านพิซซ่าที่น่าประทับใจมากที่สุด แหงล่ะ.. เพื่อนน้องชายผมแต่ละคน ดีกรีความหล่อเกินร้อยกันทั้งนั้น ผมก็ดีใจนะที่พวกมันมักจะมาสุมหัวกันที่ร้านของผม เพราะมันดึงดูดลูกค้ามากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า แต่ผมก็เสียใจตอนที่มันสั่งอาหารจากร้านผมไปกินแล้วไม่จ่ายตังค์นี่ล่ะ เฮ้อ.. มันเป็นเรื่องที่แก้ยากจริงๆ

ดูอย่างตอนนี้ซิ.. ไอ้เด็กผู้ชายหัวทองจอมตะกละนั่น วันๆ มันเอาแต่กินกับเผาผลาญพลังงานด้วยการแหกปากโวยวายในเรื่องที่ไร้สาระเกินจะรับฟัง เมื่อตอนเช้ามันวิ่งเข้ามาในร้านผม แหกปากลั่นบอกว่าหิวข้าว พอได้ข้าวมันก็หายหัวไป แล้วพอมันหิว มันก็กลับมาอีกล่ะ ให้ตาย! ผมควรจะฆ่ามันแล้วเอาหนังหัวมันมาทำเป็นผ้ากันเปื้อนเลยดีมั้ย

“เฮีย.. ขอน้ำหน่อย น้ำแข็งสองก้อน โอเคนะ” ดูมันสั่งผมซิ มันคิดว่ามันเป็นลูกค้าเทวดารึไง แต่เชื่อเถอะ.. ผมก็ต้องบริการมันอยู่ดี

ผมเดินเอาน้ำไปวางให้มันก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ซึ่งมันก็ไม่ได้สนใจอะไรผมเลยซักนิด หนำซ้ำมันยังเลื่อนถาดพิซซ่าหนีผมแล้วเอาไปกกไว้คนเดียวอีกต่างหาก

“เฮีย ไอ้ดริฟท์มันเอานินินไปซ่อนไว้ไหน” ซินน์ถามหลังจากที่มันดื่มน้ำจนอิ่ม ผมเลิกคิ้วมองหน้ามัน

“ฉันจะไปรู้ได้ไง” ผมตอบ

จะว่าไป.. ผมละเบื่อจริงๆ ไอ้สันดานเอาแต่ใจของน้องชายผมเนี่ย ตั้งแต่เล็กจนโต ไม่เคยมีซักครั้งที่จะมีใครขัดใจมันได้ แม้แต่แด๊ดกับแม่ก็ไม่กล้าขัดใจ มีแต่ผมนี่แหละที่คอยเชือดเฉือนกับมันตลอด ดูอย่างเรื่องผู้หญิงที่ชื่อ นินิน นั่นซิ..

ผมไม่รู้ว่ามันคิดจะทำอะไร แต่สาบานได้ ถึงมันจะเอาแต่ใจแค่ไหน จะคบผู้หญิงทิ้งขว้างมากมายยังไง แต่มันก็ไม่เคยทำเลวกับใครเท่าเธอเลย ครั้งแรกที่ผมเห็นหน้าเธอ โอเค.. ยอมรับว่าเธอน่ารักมาก ผมก็คิดว่าเธอคงจะเป็นเด็กไอ้ดริฟท์ คบไม่กี่วันก็ทิ้งเหมือนทุกคนที่ผ่านมา แต่ไม่เลย.. มันยื้อเธอไว้ด้วยเหตุผลอะไรก็ไม่ทราบ ปากมันก็บอกไม่ได้คบ ไม่ใช่แฟน ไม่ใช่เด็กมัน แต่มันก็ไม่ปล่อยเธอไปซักที

ผมว่ามันบ้านะ ว่ามั้ย?

“อ่าว.. เฮียเป็นพี่ภาษาอะไรไม่รู้ว่าน้องตัวเองไปอยู่ที่ไหน”

“แล้วแกเป็นเพื่อนภาษาอะไรกลัวเพื่อนจนหัวหดจนไม่กล้าถามว่ามันไปไหน”

“ใครบอกกลัว มั่วชัดๆ!” ไอ้ซินน์แหกปากบอกผม ไม่รู้ว่าอยู่ใกล้กันแค่นี้มันจะตะโกนหาญาติมันรึไง

“เฮีย.. ตกลงว่าไอ้ดริฟท์มันจะเอายังไงกับนินอ่ะ ผมว่ามันแปลกๆ นะ ทำไมมันทำตัวมึนๆ ชอบกล คบก็บอกว่าคบ ไม่คบก็ไม่ต้องมาใส่ใจ แล้วนี่มันทำอะไรของมัน ผมงงอ่ะ” ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ ก็พอจะเดานิสัยของน้องตัวเองออก แต่ก็ไม่สามารถรู้ใจมันได้ว่ามันคิดจะทำอะไรต่อไป ถึงจะเกิดมาจากท้องเดียวกัน แต่เรื่องแบบนี้มันก็ยากจะเข้าใจนะ

เรื่องของหัวใจเนี่ย ต่อให้ใช้เวลาทำความเข้าใจซักกี่ปี ก็ไม่มีทางรู้ความหมายที่แท้จริงของมันหรอก.. เชื่อผมซิ

“เฮีย.. หรือว่าคนนี้มันจะจริงจัง” ซินน์ว่า หน้าตาของมันดูจริงจังจนน่าตลก แต่ผมก็ขำไม่ออกหรอกเมื่อลองคิดตามสิ่งที่มันพูด

“10 ชัวร์ 90 มั่วนิ่ม เดาใจมันไม่ออกจริงๆ หว่ะ”

“ไอ้บีน่าจะรู้ดีที่สุด สองคนนี้มันชอบส่งกระแสจิตแปลกๆ คุยกัน ไว้ผมจะไปคุยกับมันทีหลัง เออ แล้วไอ้เธียร์มันไปไหนของมันเนี่ย หายตูดไปสอง สามวันแล้วนะ ชิ! หนีหนี้แหงๆ”

ผมปล่อยให้ไอ้ซินน์มันบ่นร้อยแปดพันเก้าของมันไป.. ตอนนี้น้องชายของผมมันคงโตจนน่าจะคิดอะไรที่สร้างสรรค์ได้แล้วล่ะมั้ง หวังว่ามันคงจะไม่ทำอะไรเอาแต่ใจเป็นเด็กๆ อีก เพราะไม่อย่างงั้น..

คนที่จะซวยที่สุดก็ไม่ใช่ใครอื่นเลย ..นินิน เธอเป็นผู้หญิงที่มากับเคราะห์นะ ไว้ฉันจะทำบุญไปช่วยเธอทีหลังล่ะกัน

 

End.. Droff Talk!


 




  






คุยกันนิดนึงงง ง...
 

100% แล้วค่ะ

วันนี้ลงช้าไปนิดหน่อย (ไม่หน่อยแล้วมั้ง) 555 5. พอดีว่าเปิดเทอมแล้วงานมันยุ่ง เรียนก็หนัก ไหนจะเสียงเรียกร้องจากครอบครัวอีก มาเรียนเหมือนหนีออกจากบ้าน ไม่ยอมกลับบ้านจนที่บ้านโทรตามแล้วตามอีก 5555 5. เนมก็ว่าจะกลับบ้านซักสอง สามวัน ก่อน น..

เฮ้ออออ อ.. ชีวิตวุ่นวายเนอะ

 

เจอกันตอนหน้านะคะ รักทุกคน ม๊วฟ!


มีใครเคยสังเกตโปสเตอร์ตัวละครหน้าหลักบ้างมั้ยเอ่ย ? เนมเขียนชื่อ Q’me ไว้น่ะ คือจริงๆ ผู้ชาย 4 คนในเรื่อง ดริฟท์ เธิร์ดบี ซินน์ เธียร์ พวกเขาเป็นนักดนตรี ชื่อวงคือ Q’me เนอะ.. เนมอาจจะไม่ได้เน้นอะไรเกี่ยวกับดนตรีมากในเรื่องนี้ แต่จะเน้นไปทางเสก็ตบอร์ดกับรถยนต์ แบบว่าชอบอ่ะคะ 5555 5.

ส่วนเรื่องวงดนตรี เนมจะเอาไปเน้นในเรื่องของเธียร์ ซึ่งเนมตั้งใจจะเปิดเรื่องไว้ก่อน เนมจะเขียนเรื่องของผู้ชายคนนี้เป็นเรื่องต่อนะคะ เพราะว่าผู้ชายคนนี้มีเรื่องให้เขียนเยอะ 55 5

ที่บอกไว้ ไม่ใช่ว่าเรื่องนี้จะจบนะคะ ยังไม่ถึงกลางเรื่องเลย 555 5. ยังมีอีกยาวค่ะ ตอนนี้จะแค่ซอฟท์ลงมา ยังไม่หนักหนาอะไร รอดู 50% หลัง นางเอกเราจะเจออะไร เรื่องจะเป็นยังไงต้องคอยดู

ศัตรูของนินินเพิ่มมาอีกคนแล้ว ก็บอกแล้วผู้ชายเรื่องนี้มันเลว เอาเรื่องมาให้อีกคนแล้วเนี่ย 55555 5. ยังไงๆ ก็รอดูกันต่อไป ยังหาพระเอกไม่ได้เลย เดาๆ กันต่อไปเนอะ พระเอกคือใครกันน้าาา ;p

เจอกันตอนหน้านะคะ.. รักหนาแน่น ยังไงก็รัก รักนักอ่านของเนมทุกคน ไม่มีข้อยกเว้น ไม่มีลำเอียง รักทุกคนเท่าฟ้า เท่ามหาสมุทร 55555 5. เจอกันค่ะๆ

 

ช่วยเม้น ช่วยโหวต ช่วยให้โลกหายร้อนได้ 0.99999999% นะคะ ;)



.

  

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
ขอให้นินินรอดนะ จะได้ไปช่วยตบโฮกๆ

จากคุณ น้ำผึ้ง/(chophaka_honey) อัพเดตเมื่อ 18/07/2554 19:08:40
ความคิดเห็นที่ 2
ขอร่วมทำบุญให้นินินด้วยคนค่ะ
เเค่ดร๊อฟคนเดียวคนจะไม่พอ

จากคุณ Ribbin/(janing) อัพเดตเมื่อ 19/04/2554 21:29:28
ความคิดเห็นที่ 3
เย้ ๆๆ

นินิน สู้ๆๆ

จากคุณ maki jung/(samakiya) อัพเดตเมื่อ 06/11/2553 22:17:51
ความคิดเห็นที่ 4
ดีใจจังนินินกล้าขึ้นมาแล้ว
อย่ายอมเขามากนะ
จากคุณ maple/(tooktababy) อัพเดตเมื่อ 06/11/2553 11:30:07
ความคิดเห็นที่ 5
โหหหหห  ยังหาพระเอกไม่ได้

หมายความตามที่พูดจริงๆชิมิเคอะ

T^T

ไอ้เราก็ก่นด่าไอ้คนที่นึกว่าเป็นพระเอกมันทุกตอน

ชอบเธิร์ดบี แต่อยากให้ดริฟท์เป็นพระเอก

แอร๊ยยยย

แต่ช่างเถอะ

สนุกซะอย่าง

ใครจะเป็นก็จะอ่าน

ชอบบบบ

หลง

หลงไปแล้ว!


จากคุณ Noon !!/(Bire) อัพเดตเมื่อ 03/11/2553 15:21:51
ความคิดเห็นที่ 6
เราอยากให้คู่กับซินน์มากกว่านะ เพราะว่าถ้าคบกับซินน์คงไม่เจ็บปวด แต่ว่านี่ไม่ได้คบกับดริฟท์ก็ยังเจ็บปวดขนาดนี้ เลย ยังไงก็เอาใจช่วยนินินนะ
จากคุณ <^ KwAnG ^>/() อัพเดตเมื่อ 03/11/2553 11:25:03
ความคิดเห็นที่ 7
อ่านแล้วปวดตับแทนนินินมาก!!
แบบว่า โอย... โอยยย --; เจอแต่เรื่องแย่ๆ เกี่ยวกับผู้ชายที่ตัวเองแอบชอบ
แต่ดูเขาทำกะเธอ --;

แต่ละคนช่างสุดยอดดด ทั้งนั้น
ฟรอนต์นี่ก็น้าา ตอนแรกนึกว่าจะเฉยๆกว่าเรย์ แต่พอเจอกับตัวเองชีวีนแตกมาก!
อยากอ่านต่อค้าบบ ไรเตอร์ ถ้าว่างก็ช่วยปั่นที -..-

ตามอ่านครับๆ :D
จากคุณ เต้/(somebodys_me) อัพเดตเมื่อ 02/11/2553 20:07:36
ความคิดเห็นที่ 8
ตอนหน้า

นินินจะมีชีวิตรอดมั้ยเนี่ยยยยยยย
จากคุณ maki jung/(samakiya) อัพเดตเมื่อ 02/11/2553 09:09:46
ความคิดเห็นที่ 9
*คบ
**ชอบ
***ขี้หึง



โทษค่ะ
จากคุณ Noon !!/(Bire) อัพเดตเมื่อ 31/10/2553 23:44:09
ความคิดเห็นที่ 10
ฟรอนต์บกับบีได้ไง

ไม่อยากเชื่อ

แบบ...ไม่คิดว่าเค้าจะอบคนี้หึงและวีนเก่งแบบนี้เลย

สนุกมากเลยค่ะ

ลุ้นแทนนินินตลอด

ฮ่าๆๆ

รีบมาอัพให้เต็มไวๆเด้อ!


จากคุณ Noon !!/(Bire) อัพเดตเมื่อ 31/10/2553 23:42:28
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 172 ท่าน