Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Stop the Time หยุดเวลาไขนาฬิการัก
Dreamer
2nd Secret : what is!??
3
09/10/2554 22:11:14
412
เนื้อเรื่อง
 
ท่ามกลางบรรยากาศยามเย็นที่แสนสงบ สายลมพัดปลิ้วพลิ้วไหวลู่ไปตามใบไม้ หมู่นกการ้องเรียกหาผัว เอ้ย! ร้องเพลงประสานเสียงกันอย่างไพเราะเสนาะหู แต่แล้วจู่ๆฝูงนกที่กำลังโผบินโฉบเฉี่ยวไปมาเหมือนรถสปอร์ตเหาะได้ก็ต้องแตกรังกันกระเจิง เมื่อมีวัตถุก้อนใหญ่เท่าบ้านตกทะลุเมฆลงมากลางวง!
 
ก้อนหินยักษ์ที่กำลังอยู่ในสภาวะดิ่งนรก ตกลงมาจนตูดกระแทกกับต้นไม้จนกิ่งหักไปแปดสิบแปดกิ่ง แล้วกระเด้งไปชนกับเสาไฟถนนจนหักครึ่งท่อน จากนั้นก็เอาหัวไปโหม่งกับหลังคารถลากของชาวบ้านผู้บริสุทธิ์จนเกือบทะลุเป็นหลุมบนพระจันทร์
 
“%^&*)&T$&#@&)!!??!” (“O_O! คุณคะ!? เมื่อกี้มันอะไรน่ะ!!?!”)

“^$(@+)((#&(%_*(&@$! @#$&)_)%+$(%&(!!” (O_O!! ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน เหมือนอะไรบางอย่างตกลงมาบนรถของเรานะ!!”)

“@#$&)!!! &(*))+**&^%^?  %*(()!” (โอ้มายก๊อชช!! แล้วมันคืออะไรกันแน่เนี่ย!?  ตกมาจนหลังคายุบซะเหมือนหลุมบนหน้าคุณเลยอ่ะ! T^T)

"฿$%*)_%$! $%*_()*(*^%%#!!!!” (ผมก็ไม่รู้! หรือว่ามันจะเป็นจรวดปรมาณูจากนอกโลก!!!!)

“#$%T^&) [email protected]*)!! O)*&Q#@#!!!” (โอ๊ววว! แย่แน่ๆ คนขับรถ! เหวี่ยงมันลงไปจากรถเราเดี๋ยวนี้!!
“@$#%*!!” (ได้เลยครับเจ้านาย!!)
 

เฟี้ยววว~ ตุบๆๆๆ ตึกๆๆๆ โป๊กก!

“โอ๊ยยยย~ อะไรกันเนี่ย T_T”

ฉันค่อยๆพยุงตัวลุกขึ้นยืนจากพื้นพลางยึดต้นไม้ข้างๆเป็นหลัก เพราะสมองส่วนซีรีเบลลัมโดนกระทบกระเทือนอย่างแรงจากการกระแทก ทำให้ฉันเสียความทรงตัว T^T โอ๊ยยย สงสัยฉันคงกระแทกโดนต้นไม้นี่แน่ๆเลย เจ็บชะมัด!

แล้วนี่ฉันมาทำอะไรอยู่ที่ไหนล่ะเนี่ย เอ... จำได้รางๆว่าฉัน(เคย)แอบอยู่ในตู้นาฬิกานั่นนี่นา... แล้วไหงตอนนี้ฉันมาอยู่ในป่าดงดิบได้ล่ะ? T_T หน้าฉันคงเป็นเหมือนไข่ต้มมึนอยู่แน่ๆ สงสัยว่านี่คงเป็นความฝัน หรือไม่งั้น ไอ้โจรบ้านั่นทุบกระจกตู้จนแตก แล้วจับตัวฉันไปฆ่าข่มขืน (ต้องมีข่มขืนด้วยเนี่ย =_=;) แสดงว่าตอนนี้ฉันก็ตายไปแล้วใช่มั้ย? โอ้ม่ายยย TT^TT

ตุบ!! โป๊ก!

“แว้ก!! นี่มันลูกอะไรวะเนี่ยย =O=;;”


             ฉันร้องลั่น เมื่อลูกอะไรสักอย่างร่วงลงมาจากต้นไม้ตามแรงโน้มถ่วงของโลก แล้วกระแทกอย่างจังบนหัวอันสวยงามของฉัน T^T อีกหน่อยฉันคงจะความจำเสื่อมอ่ะ ทำไมชอบโดนอะไรมากระแทก กระทบ กระเทือนหัวอยู่เรื่อยเลย งามไส้จริงๆ ฮือๆ
เดี๋ยวก่อน...ที่ฉันยังมีความรู้สึกเจ็บแบบนี้ แสดงว่าฉันยังไม่ตายใช่มั้ย? >O<

แล้วนี่ฉันอยู่ส่วนไหนของประเทศไทยวะเนี่ย นี่ถามมาจากใจเลยนะ T_T เอ๊ะ หรือว่านี่คือดาวอังคาร O_O? ตอนนี้รอบๆตัวฉันนอกจากจะเต็มไปด้วยต้นไม้ ต้นไม้และต้นไม้แล้ว ด้านหน้าของฉันเป็นวิวทะเลสาบ แต่มันไม่ใช่ทะเลสาบธรรมดานะ เพราะน้ำในทะเลสาบสีชมพู =_=; เจ๋งไปเลยจอร์จ!

            แต่เมื่อมองข้ามไปทางด้านหลังมันกลับเป็นทะเลทราย แน่นอนว่ามันไม่ธรรมดาเพราะมันเป็นสีฟ้าค่ะพี่น้อง! สุดยอดไปเลยซาร่า! นี่ฉันอยู่หนายยยย!!??
ฉันแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีส้มจางๆ อีกไม่นานก็มืดแล้วอ่ะ T_T แล้วพอมืดมันก็จะมองไม่เห็นทางใช่ปะ พอมองไม่เห็นทางฉันก็จะหลงป่า แล้วฉันก็จะอดตาย TOT


แง่มๆๆ แจ๊บๆๆ

O_o! เสียงอะไรน่ะ!?

“อุ๊ยตายย กระต่ายป่านี่นา >_<”


น่ารักจังเลย!! เจ้าตัวสีขาวขนปุยๆ หูยาวๆกำลังนั่งแทะลูกอะไรสักอย่างที่ไม่ใช่แครอท ฉันเดินเข้าไปใกล้ขึ้นและยื่นมือออกไปหวังจะลูบหัวเจ้าขนปุย 

          แต่ก็ต้องตกใจจนแทบจะยกมือหนีไม่ทัน เมื่อเจ้ากระต่ายน้อยหันมาแยกเขี้ยวยาวเป็นวาสีแดงสดให้ TOT แถมในมือมันยังไม่ใช่ผลไม้เหมือนที่ฉันคิดเอาไว้ด้วย แต่มันคือหัวใจของหมาป่าที่นอนจมกองเลือดอยู่ข้างหน้า ว้ากกก!!!! =[]=;
เจ้ากระต่ายโหดโยนหัวใจหมาป่าทิ้งอย่างไม่ใยดี แล้วเริ่มแยกเขี้ยวจนเหงือกบานออก ก่อนจะมุ่งเข้ามาหาเหยื่อตัวใหม่ (ฉันไง TOT) ฉันค่อยๆเดินถอยหลังไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ 

             แง้! ใครจะไปรู้ว่าไอ้เจ้านี่ไม่ใช่กระต่ายป่าผู้น่ารัก แต่กลับเป็นไอ้ตัวขนหน้าโหดฆ่าเลือดสาดไปได้ล่ะ TT^TT ฮะ...เฮ้ย! มันเริ่มออกตัววิ่งแล้วอ่ะ แล้วฉันจะอยู่ทำไม เผ่นสิโว้ยย!!
 

แฮ่กๆๆๆ =O=;



นี่เป็นครั้งแรกที่หญิงสาวร่างบาง หน้าตาสละสลวยผมสวยระทวยใจอย่างเอริสาต้องรู้จักและเข้าใจคำว่า “วิ่งจนหางจุกตูด” และ “บุกป่าฝ่าดง” จนบรรลุปรุโปร่งทุกรูขุมขน =_=;

            นี่ฉันวิ่งมาถึงดาวอังคารรึยังนะ? ทำไมรู้สึกเหมือนว่าวิ่งมาจนจะชนะโอลิมปิกโลกแบบนี้วะเนี่ย TOT และแล้วฉันก็หนีเจ้ากระต่ายจนพ้น แถมยังหลุดออกมานอกป่ามายังลานหินกว้างใหญ่ไพศาลพอดีด้วย ขอบคุณพระเจ้าที่ยังเหลือโชคให้คนอย่างฉันบ้าง ฮือๆๆ TT_TT
ฉันทรุดตัวลงนั่งที่โขดหินก้อนใหญ่ที่สุดแถวๆนั้นด้วยความเหนื่อยอ่อนอย่างแรง โหยย...เสื้อเปียกเหงื่อชุ่มเลยอ่ะ ยิ่งใส่เสื้อเหลืองแป๊นแหลนมาแบบนี้เห็นชัดเป็นบ้า ยิ่งตรงใต้จั๊กแร้นะ...อย่าให้เซด เป็นวงเบ้อเร่อเลยอ่ะ -..- ทุเรศจัง

แล้วเหตุการณ์ประหลาดก็เกิดขึ้นอีกครั้งเมื่อฉันรู้สึกถึงอะไรบางสิ่งที่อยู่ใต้ก้นของฉันเริ่มขยับ =_=;;

กรรรร!!!

“แว้กกกก!! แม่จ๋า! =O=;;”

ฉันรีบเด้งตัวลุกไปปีนต้นไม้ทันที นี่มันตะ...ตัวอะไรอีกวะเนี่ย? เสียงอย่างกับเสือ แต่มีหัวเหมือนเต่า T^T นี่แสดงว่าฉันเข้าใจผิดคิดว่ากระดองสีเทาๆของมันเป็นก้อนหินสินะ งั้นแสดงว่าไอ้ก้อนหินที่อยู่รอบๆทั้งหมดนี่ก็เป็น...

กรรรรร!!! แง่งงง!!! แฮ่!!!

ให้มันได้อย่างนี้สินิวตัน TOT

ชีวิตนี้เอริสาจะหนีสัตว์ประหลาดต่อไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด มีใครสนใจแต่งหนังสือเรื่องฉันไปขายมั้ย ติดต่อได้เลยนะ รับรองว่าเรื่องราวเล่าได้สมจริงเหมือนมาสัมผัสเอง T^T

ฉันเริ่มถอยหลังช้าๆทีละก้าวตามฟอร์มเก่าอีกครั้ง ตอนนี้พวกเตือเส่า(เต่าเสือ)มันตื่นกันหมดแล้วอ่ะ ซะซวยอีกแล้ว บอกฉันทีว่าฉันกำลังฝันอยู่ จะโกหกก็ได้ ไม่ว่ากัน TOT

แง่งงง!!

O_O แว้กกก เจ้ากระต่ายหน้าเลือดโผล่มาข้างหลังตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย นี่ใช่มั้ยที่เขาเรียกว่า “หนีเสือปะจระเข้” ในเคสของฉันคงจะเป็น “หนีไอ้เตือเส่าปะไอ้หน้าขน” สินะ =_=;; กลับไปทอปภาษาไทยแน่ๆเลยฉัน

ฉันหยุดอยู่กับที่โดยฉับพลัน สงสัยฉันจะได้มาตายเอาที่นี่สินะ T^T ชีวิตฉันคงถึงคราดแล้วล่ะ ลาก่อนทุกคน ขอบคุณที่มาอ่านเรื่องบ้าๆของฉันจนถึงหน้านี้ อย่าลืมฉันนะ แล้วฝากบอกคิมบอมทีว่าฉันรักเค้าที่ซู๊ดด~ (เกี่ยวมั้ยย??)

แต่แล้วก็มีเสียง(หล่อๆ)ดังขึ้นอย่างขวานผ่าซาก! +O+ (ยังมีอารมณ์มาบ้าผู้ชาย)

“!#[email protected]()#!!!”

ฮะ? พ่อรูปหล่อเขาพูดว่าอะไรน่ะ?? นั่นมันภาษาอะไรล่ะนี่ ฟังแล้วรู้สึกอย่างกับว่าได้กลับไปอยู่กับมนุษย์ยุคหินอีกครั้งอย่างไงอย่างงั้นเลย อุกกักๆๆๆ >O<;

“!$&*)!+!*&#$!!”

พ่อรูปหล่อพูดขึ้นพลางส่งสายตาอย่างหงุดหงิดมาทางฉัน แต่เมื่อตาเราสบกัน เขาก็พลันเปลี่ยนเป็นยิ้มหวานกระชากใจ เล่นเอาสาวน้อยสุดสวยแสนจะอินโนเซนส์อย่างฉันแทบจะระทวยเป็นกองขี้ให้เจ้ากระต่ายหน้าโหดขยี้เล่น >///< 

            แอร๊ววว~ คนอะไรยิ้มได้น่ารักน่าหยิกน่าจิกน่าฟัดแบบนี้นะ!

“%@[email protected]*_&#! @^#_!”

“=O=;”

อยากจะบอกจังเลยว่าที่เขาพูดมาทั้งหมด ฉันไม่เข้าใจเลยแม้แต่คำเดียว =_=;

พ่อหน้าหล่อจัดการบ่นพึมพำอะไรสักอย่าง แล้วก็มีดาบเล่มเท่าบ้านโผล่ออกมาจากอากาศO.O อู๊วว มันชักจะเริ่มแฟนตาซีเกินไปนิดนึงส์แล้วนะ ยัง...แค่นั้นยังไม่พอ ดาบเล่มนั้นแยกตัวออกมาเป็นสิบๆส่วนแล้วจัดการพุ่งตรงไปหาบรรดาเตือเส่าทั้งหลายอย่างแม่นยำ โดยที่นายหน้าหล่อแค่บ่นพึมพำๆแล้วพยักหน้าไปซ้ายทีขวาทีเท่านั้น โอ้แม่เจ้า...เท่ระเบิ๊ดดด! >O<

ไม่นานเหล่าสัตว์ประหลาดก็ถูกจัดการโดยสิ้นคราบไคล ยะฮู้ว! >_< ฉันที่ตั้งใจจะไปซบอกขอบคุณพ่อหน้าหล่อสักทีสองทีก็เดินร่า (หน้าด้าน) เข้าไปหาเขาทันที อู๊ยยยย...มองใกล้ๆยิ่งหล่ออ่ะแม่เจ้า! 
  

             เขามีผมสีม่วงอมน้ำเงินนิดๆ (ไปย้อมที่ร้านไรมาเนี่ย อยากไปทำมั่งๆ) มีดวงตาโตกลมสีน้ำเงินเข้ม ยิ่งเวลาที่แสงแดดส่องกระทบจะเปล่งประกายประหลาดๆออกมาได้สวยเหลือเชื่อ ผิวขาวดูเนียนราวสำลี ปากบางสีระเรื่อกำลังคลี่ยิ้ม ในขณะที่เขากำลังก้มลงไป...เอ่อ...ตัดหัวใจของเจ้ากระต่ายและเจ้าเตือเส่าตัวที่ฉันเคยนั่งบนกระดองออกมาใส่กล่อง =_=;
              เอ่อ อ่า... ย่ะ...ยังไงก็ตาม ฉันก็ต้องไปขอบคุณเขาก่อนอยู่ดีนั่นแหละ

“อ่ะ...เอ่อ...”

“O_o?”

พ่อหน้าหล่อทำตาโตเท่าไข่เป็ด พลางมองฉันอย่างสงสัยปนไม่แน่ใจ(ว่าเป็นคนหรือเปล่า?) กรี๊ดๆๆ ข้าพเจ้าล่ะไม่อยากจะเชื่อว่ามีคนทำตาเหมือนเอเลี่ยนแล้วยังหล่อกระแทกตับไตไส้พุงและมดลูกได้ขนาดนี้ ><//

“ขะขอบคุณ...”


ตี๊ดดดด!!
สะเสียงอะไรเนี่ย!? T^T ขัดจังหวะได้อีก คนกำลังเข้าได้เข้าเข็มแท้ๆ (อะไรของเธอเนี่ย?)

นายหน้าหล่อทำท่าสะดุ้งสะดิ้งก่อนจะหยิบอะไรสักอย่างเป็นแผ่นกลมๆก่อนที่จะพึมพำอะไรสักอย่างไป จากนั้นนายนั่นก็หันมาพูดอะไรไม่รู้กับฉัน ก่อนจะจากไปอย่างรีบร้อน =O=; อ่ะ...อ่าว เดี๋ยวสิ!

ฟิ้ววววว!

แล้วหมอนั่นก็วิ่งหายไปกับสายลมและศพเต่า =_=; อะไรกันฟะเนี่ยย!!?

ฉันตัดสินใจเดินตามทางที่นายหน้าหล่อวิ่งไป เผื่อว่าจะออกจากไอ้ป่าบ้าๆนี่ได้ซะที แล้วมันก็เป็นจริงตามที่ว่า โอ้เยย! ฉันอยากจะจูบคนทั้งโลกจริงๆเลย ให้ตายเหอะ! >O<

ฉันเริ่มลดความเร็วลงจากวิ่งเป็นเดินเตาะแตะๆไปตามทางเดินที่ปูด้วยหินสีๆอย่างสวยงาม ระหว่างทางยังคงไร้ซึ่งผู้คน จะว่าไป...นายหน้าหล่อเมื่อกี้ก็เป็นมนุษย์เพียงตัว เอ๊ย! คนเดียวที่ฉันเห็นนี่นา (เห็นแต่ตัวบ้าอะไรก็ไม่รู้ TOT) นี่มันเมืองอะไรกันแน่เนี่ย!?

“โอ้ววว~ I wanna come home… Let me go homeee~ TOT”

ฉันเริ่มแหกปากร้องเพลงรบกวนโมเลกุลของธาตุอากาศไปเรื่อยๆอย่างเซ็งๆ ฮือๆๆ ครอบครัวฉันก็หายไป แล้วนี่ฉันก็มาโผล่อยู่ไหนก็ไม่รุ้ ฉันจะทำยังไงดี๊~? โอ้เยยย~

แล้วบางสิ่งก็พลันมาพันรอบข้อเท้าจนทำให้ฉันสะดุดหกล้มคมำหน้าทิ่มพื้น อ๊ากก! ไม่ดั้งก็หน้าฉันเนี่ยแหละต้องแหกกันไปสักข้าง

“$^*@#($_*(&^!!!!” (นี่เธอมาทำอะไรที่นี่น่ะ!!!!)

“O_O!”

มาอีกแล้วไอ้ภาษาประหลาด =_=; ฉันหยุดกึก แล้วค่อยๆหันไปมองต้นเสียง...ก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากัน พลางขยับแว่นตาและจ้องด้วยความไม่แน่ใจ
เขาพูดว่าอะไรน่ะ แล้วน่ะ...นี่มัน...คนหรือเปล่า? =O=;

สิ่งที่ฉันตรงหน้าคือ...คน เอ่อ ไม่เชิงจะเป็นคนอ่ะ เขาคือร่างที่ฉันไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นตัวอะไร ตาเรียวเฉียบคมมีขนตาสีแดง (คนที่ไหนจะมีขนตาสีแดง จริงมะ? =O=) ยาวทะลุจอ จมูกโด่งอย่างกับสันเขื่อน ปากสีชมพูระเรื่อกับใบหน้าขาวราวสำลีชุบแป้ง ตัวสูงเหมือนยักษ์วัดดอน มีจอนเหมือนยักษ์วัดแจ้ง (อันหลังนี้ไม่ใช่ละ) และตอนนี้เขากำลังยืนเอานิ้วชี้กรีดกระเด้งมาจ่อที่หน้าฉันอย่างหาเรื่อง

เอ๊ะ!! หมอนี่มันเป็นใครแล้วมีสิทธิ์อะไรมาชี้หน้าฉันเนี่ย ไม่เคยเห็นคนสวยมากรึยังไงห๊ะ?? -_-!! แล้วดูพี่ท่านแต่งตัวเข้าสิ...จะไปออกรบที่ไหนไม่ทราบ? ไม่มีเทรนเอาซะเลย -..-

“หะ...หา? นายว่ายังไงนะ”

“^*&(_)^&%&%!!?? ^&(*_)#$!!! &&**((_)_(*#!!” (เธอพูดอะไรวะ!? เฮ้ย!! จับยัยต่างด้าวนี่ไปหาเจ้าชายเดี๋ยวนี้!!)
            
หมับ!

เฮ้ย!! O_O อยู่ดีๆ พวกของนายหน้างู (ก็มองหน้าเขาแล้วทำให้ฉันนึกถึงงูนี่) ก็กรูกันเข้ามาล็อคแขน ล็อคขาฉัน ยังไม่จบแค่นั้น พวกนั้นยกร่างฉันขึ้นสูงจนทำให้หน้าฉันเกือบกระแทกกิ่งไม้ด้านบน =_=; ฮู่ววว ดีนะที่ยังไม่โดน ไม่งั้นหน้าบุบยุบเป็นแอ่งแบ่งเป็นสองเสี้ยวแน่ๆเลย 

            แล้วพวกนั้นก็จับฉันยัดเข้ากรง ย้ำว่ากรงจริงๆค่ะพี่น้อง TOT งามไส้อะไรเช่นนี้ และไม่นานกรงก็ถูกลากออกไป ด้วยพาหนะหน้าตาคล้ายจิ้งจกสีเขียวสะท้อนแสงแต่มีจุดสีชมพูแป๋นตามตัว และมันก็มีแปดขา =_=;; นี่ฉันหลุดมาอยู่เมืองบาดาลหรือเปล่าเนี่ย?

ขบวนรถลากลูกกรงเหล็กหรรษาวิ่งผ่านถนนนู้นที ถนนนี้ที เลี้ยวซ้ายทีขวาทีกันเป็นว่าเล่น จนทำเอาฉันที่พยายามจะจำเส้นทางมึนตึ้บ ฮ่วย!! นี่พวกแกจะพาฉันไปไหนเนี่ย ไอ้พวกดึกดำดึ๋ย!=O=!! รู้มั้ยว่าฉันลูกใคร? ถ้าแกรู้แล้วแกจะหนาว (เพราะพ่อฉันทำร้านขายแอร์ -..-)

อา...แล้วเราก็เข้ามาถึงเมืองหลวง หลังจากที่ผ่านไม้ผ่านป่ามานาน มีคนเป็นร้อยเดินขวักไขว่ไปมาตามข้างถนน อย่างกับกองทัพมดแน่ะ แล้วแต่ละคนก็ล้วนแต่งตัวประหลาดๆไม่แพ้นายเสื้อขนหมานั่นเลยล่ะ ส่วนใหญ่ใส่ด้วยสีมืดๆทึมๆกันทั้งนั้น ผิดกับฉันที่ตอนนี้ใส่สีเหลืองแป๋นแล๋น -..- จนชาวบ้านที่เห็นขบวนรถหรรษาของเราต้องเหลียวหลังหันกลับมามอง (เพราะฉันสวยอ่ะเด้~)

ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็นเป้าสายตามากๆเลยนะ ฮึ่ย! ดูยัยป้ากลุ่มนั้นสิ ต้องนินทาฉันอยู่แน่ๆเลย เอ๊ะ ไม่ๆๆ พวกนั้นอาจจะกำลังชื่นชมสไตล์การแต่งตัวสุดจะล้ำของฉันก็ได้นะ >O<

“+%!#&^&^(^%$#(/>??” (นั่นมันตัวอะไรน่ะ??)

เห็นมั้ย!? เชื่อฉันรึยังว่ายัยพวกนั้นชมฉันจริงๆ >O< อะโฮะๆๆ ไม่ต้องทำสายตาชื่นชมขนาดนั้นก็ด้ายยย ฉันเขินนน อิ๊วๆๆๆ (ไม่ได้รู้อะไรเล้ยยย =_=;)
กึงๆๆๆ กึกๆๆๆๆ

ฟันฉันกระทบกันดังกึกๆเนื่องมาจากถนนที่มีหลุมบ่อตามทางเล็กน้อยถึงปานกลาง =_=;ร่างของฉันสั่นขึ้นลงเหมือนเขย่ากล่องไมโล ฉันเลยจำต้องจับซี่ลูกกรงไว้ไม่ให้ตัวสั่นไปมากกว่านี้ จนหัวหลุดออกมากระโดดเล่น

“นี่!!! ปล่อยฉันไปเดี๋ยวนี้นะ!!! พวกนายเป็นใครกัน มีสิทธิ์อะไรมาทำกับฉันแบบนี้!?”
ฉันเริ่มโวยวายลั่น ทำให้ลูกสมุนสองสามคนของนายหน้างูที่ขี่สัตว์เลื้อยคลานชนิดหนึ่งขนาบข้างกรงของฉันหันมามอง

[email protected])(@(*$%“ (พูดอะไรวะ ไม่รู้เรื่อง -_-)

แล้วหมอนั่นก็หันกลับไป แล้วยังเร่งความเร็วผ่านกรงไปด้านหน้า ทำให้ฉันกระแทกมือลงไปบนพื้นกรงที่ทำจากไม้ด้วยความอัดอั้นตันใจ

“โธ่เว้ย! ให้ตายสิ! ฉันอยู่ที่ไหนกันแน่เนี่ย!? TOT”



 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 169 ท่าน