Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Stop the Time หยุดเวลาไขนาฬิการัก
Dreamer
1st Secret : It's because of that clock!!
2
09/10/2554 21:54:56
425
เนื้อเรื่อง

ฉันพูดพลางแงะรองเท้าผ้าใบออกจากปลายเท้าเรียวสุดจะสวยงาม แต่เริ่มส่งกลิ่นฉึ่งๆชวนขนลุก เอ๊ะ! ทำไมบ้านมันเงียบแบบนี้นะ ป๊ากับม๊าไปไหนหว่า แล้วไหนจะเจ้าน้องชายตัวแสบของฉันอีกล่ะ? -*- แปลกจัง ปกติพอฉันกลับมาทีไรก็ต้องอยู่บ้านกันพร้อมหน้าพร้อมตาสิ หายไปไหนกันเนี่ย

 

ฉันเดินหาทุกคนรอบบ้าน แต่ก็ไม่พบแม้แต่เศษเล็บขบของใครทั้งสิ้น นี่มันอะไรกันเนี่ย T_Tทำไมทุกคนถึงหายไปไหนไม่บอกแบบนี้ล่ะ ท่าทางเพิ่งจะออกจากบ้านกันไปไม่นานด้วย เพราะหม่าม๊ายังตั้งหม้อตุ๋นเปล่าค้างไว้เตรียมทำอาหารบนเตา และน้องชายของฉันก็ยังทิ้งPSPที่เปิดเครื่องทิ้งไว้ แถมยังวางทิ้งไว้บนโต๊ะกินข้าวอีกแน่ะ ทั้งๆปกติแล้วมันจะต้องเก็บเข้าที่ รักษาอย่างดี ปานจะยกพานถวายขึ้นหิ้ง

“โอ๊ยยย หิวจังเลยยย TOT”


หลังจากที่ฉันเก็บกระเป๋าและเปลี่ยนชุดนักศึกษาเป็นเสื้อยืดคอกลมกับกางเกงขาสั้น ที่ดูยังไงก็เหมือนตัวที่ตาแป๊ะขายโอเลี้ยงหน้าปากซอยใส่แล้ว ฉันก็มาเปิดตู้เย็นดูเพื่อหาของกินประทังชีวิตดับความหิวโหย แต่เฮ้ย! O_O ของกินมันหายไปไหนหมดเนี่ย!? ไหนจะเจลลี่กับนมเปรี้ยวบีทาก้อนที่มีไขมัน 0% ที่ฉันเพิ่งซื้อมาสดๆร้อนๆเมื่อสามวันก่อน (นั่นคือสดๆร้อนๆนะ) ใครมันบังอาจกินขนมของช้านนนน T^T

อืม...จากสภาพการณ์แล้ว ไม่น่าจะมีหัวขโมยตัวไหนกล้ามาแหยมขโมยของกินสุดหวงของฉันไปนะ ไม่ได้การแล้ว! ต้องโทรหาหม่าม้าเพื่อรายงานด่วน! ฉันหยิบโทรศัพท์บ้านกดเบอร์จึ้กๆๆแล้วโทรออกทันที...เอ๋? ทำไมมันเงียบไร้การตอบรับแบบนี้ล่ะ? แม้แต่เสียงตู๊ดๆระหว่างรอสายยังไม่มีเลย พอลองโทรหาป๊าก็เหมือนกัน อีตาน้องชายก็ดันไม่ได้เอามือถือไปซะนี่

เฮ้ออ... ฉันโยนมือถือลงบนโซฟาอย่างเซ็งๆ ก่อนที่ตัวฉันจะล้มตัวลงนอนตาม เฮ้อ!! หม่าม๊าไม่อยู่แล้วฉันจะเอาอะไรกินล่ะเนี่ย T_T ชีวิตนี้ช่างโหดร้ายย~
 
 
สิบนาทีผ่านไป...
“ฉันยังต้องรออีกนานม้ายย!? ต้องรอแม่อีกนานมั้ยย!? ถึงจะได้กินข้าวเป็ดย่าง หมูแดง และมันไก่~ TOT”
 
สามสิบนาทีผ่านไป
“หม่าม๊า!!!!! ลูกสาวหิวจนไส้ขดแล้วน้า T^T” ฉันเริ่มสติแตกไปแล้ว เริ่มครวญครางและทุบโซฟาอย่างบ้าคลั่ง
 
อีกสิบนาทีต่อมา

“อ๊ากกก หิวไม่ไหวแล้วโว้ยย!!”

ฉันร้องลั่นพลางกลิ้งตัวตกลงจากโซฟาสู่พื้นทันที =_=;; ไม่ไหวแล้ว! ฉันไม่ได้กินข้าวมาตั้งแต่เที่ยง เพราะต้องไปซ่อมวิชาแคลคูลัสที่ฉันตกด้วยคะแนนที่น่าอนาถใจ T^T ตังก็ไม่มี (และถึงมีก็ไม่ใช้) รถก็ไม่เหลือให้ฉันเลยสักคัน ในตู้เย็นก็ไม่มีอะไรให้กิน นี่กะจะให้ฉันแทะโซฟาแทนข้าวรึไงเนี่ยย!?
 
 
แกร๊งๆ กิ๊งๆ ครืดดด~

ในขณะที่ฉันกำลังจะอ้าปากเตรียมงับโซฟานั่นเอง หูก็ได้ยินเสียงเลื่อนเปิดประตูรั้วหน้าบ้าน ชะอุ๋ย! มากันแล้วใช่มั้ย? หม่าม๊าที่ร้ากก หนูหิวข้าววว TTOTT
ฉันรีบกลิ้งดุ๊กๆตกโซฟาแล้ววิ่งไปเกาะขอบหน้าต่าง แล้วก็ต้องขมวดคิ้วอย่างงงงวยเมื่อทอดสายตาไปยังประตูใหญ่หน้าบ้าน -*-
นั่นมันตัวอะไรล่ะเนี่ย ยิ่งมองไม่ค่อยจะเห็นอยู่ ฉันขยับแว่นที่ใส่อยู่นิดหน่อย แล้วภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็คือเงารางๆของผู้ชายคนหนึ่ง รูปร่างไม่สูงมากนักกำลังเลื่อนประตูบ้านเข้ามาในความมืด จะว่าเป็นพ่อหรือน้องชายฉันก็คงจะไม่ใช่เพราะคนที่ฉันเห็นตอนนี้ออกจะเตี้ยเกินไปสักแปดสิบล้านเมตรได้

ถ้าอย่างงั้น...นี่มันญาติใครกันล่ะเนี่ย?

โอ้มายก๊อช! หรือว่า...นี่จะเป็นขโมย!? O_O!!
 

ตึก...ตึก...

เสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ มาพร้อมกับเสียงหัวเราะ(อย่างโรคจิต)

“หึๆๆ ฮ่าๆ โฮ่ะๆ ฮี้ๆๆๆ”

อุ๊ยตายว้ายกรี๊ด! เนื่องจากเป็นโจรธรรมดายังไม่สะใจพอ มันจึงกลายเป็นโจรโรคจิตค่าท่านผู้ชมม TOT นี่ถ้ามันเกิดอยากจับฉันทำมิดีมิร้าย ตัดแขน ตัดขา แร่เนื้อส่งขายตามท้องตลาด อิฉันจะทำเยี่ยงไรล่ะนี่ ฟงแฟนก็หาไม่ได้ ข้าวก็ยังไม่กิน ไม่ได้ๆๆๆ ฉันจะไม่ยอมตายจนกว่าจะได้กินอิ่มนะเฟ้ยย >O< อ๊ากก!! ไม่ย๊อม ไม่ยอมจริงๆนะ ฉันต้องรีบไปหาที่ซ่อนก่อนที่มันจะมาถึงประตู!

ฉันวิ่งตึงตังไปปิดไฟทั้งบ้านด้วยความเร็วแสง แล้วเหลือบซ้ายเหลือบขวาอย่างรุกรี้รุกรน อ๊าก!! ซ่อนที่ไหนดีเนี่ย! T_T บ้านฉันยิ่งเป็นแบบบิ๊วอินท์ทั้งหลังอยู่ ที่ซ่อนก็ไม่มี แค่ที่จะนั่งยังแทบจะหาไม่ได้เลยเนี่ย ซวยจริงๆเลย... เอ๊ะนั่น O_O! ตู้นาฬิกายักษ์ที่คุณปู่เอามาให้มาตั้งอยู่ตรงนั้นได้ยังไงอ่ะ นึกว่าป๊าเอาไปเก็บในห้องเก็บของแล้วซะอีก แต่ตอนนี้ช่างมันเถอะ! แค่ตู้นั่นใหญ่มีขนาดกว้างใหญ่ไพศาลให้ร่างอันอวบอึ๋มของฉันเข้าไปซ่อนได้ก็พอแล้ว!

แอ๊ดดดด~

กรี๊ดด อย่าเพิ่งเข้ามานะ ยังยัดหัวเข้าไปไม่ล่ายยยย TOT

“ฮึๆๆๆๆ”

ฉันซึ่งหลบอยู่ในตู้นาฬิกาบรมโคตรโบราณของคุณปู่เรียบร้อย สามารถมองเห็นทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในบ้านได้อย่างปลอดภัย ตอนนี้ไอ้โจรโรคจิตมันเข้ามาในบ้านฉันแล้วล่ะทุกคนT^T ทำยังไงดีเนี่ย นี่ถ้าป๊าอยู่นะ ป่านนี้คงเอาปืนลูกซองไล่ยิงหัวมันกระจุยไปแล้วล่ะ -_-!! แต่ทำไมทุกคนต้องมาหายไปวันนี้ด้วยนะ ปล่อยให้ลูกสาวสุดสวยมาเผชิญชะตากรรมสุดระทึกจนฟันกกระทบกันดังกึกๆแบบนี้ได้อย่างไร กระซิกๆ

เอาล่ะๆ เลิกฝุ้งซ่านได้แล้ว >_<; ไอ้โจรโรคจิตเดินเข้าไปรื้อค้นของของบ้านฉันหน้าตาเฉย หนอยแน่!! แกเป็นใครมาจากไหนยะมาจับของในบ้านฉันเนี่ย!? ฉันที่ได้แต่โวยวายอยู่ในใจและส่งสายตาอาฆาตเคียดแค้นแสนทรมานให้กับไอ้โจรบ้า ที่ตอนนี้กำลังเล่นกับเครื่องเล่นสเตอริโอแบบครบเซตและทีวีพลาสมาสี่สิบสองนิ้วในห้องรับแขกอย่างสนใจ อ๊าก!! นี่ฉันเพิ่งทำความสะอาดไปแท้ๆ  โธ่ถัง~ เชื้อโรคติดเข้ามาอีกแล้ว T^T

“ฮึๆๆๆ ฮ่าๆๆๆ”

หัวเราะอะไรนักหนาวะเนี่ย!? หัวเราะจนคนหน้าตาดีอย่างฉันจะถอดไส้ออกมาฟาดหน้าแกอยู่แล้วนะ =O=; ตอนนี้มันเริ่มหยิบนู่นหยิบนี่มาเล่นแล้ว (มันเอาPSPสุดโปรดของน้องฉันไปเล่นแล้วเก็บใส่กระเป๋าตัวเองเฉยเลยอ่ะ ถ้าเรย์มันรู้เข้าคงขาดใจตาย TOT) อ่ะจ้ะๆ ทำตัวตามสบายนะ ไม่ต้องเกรงใจ คิดซะว่าเป็นบ้านของตัวเอง =_=; 

อ๊ะ! ตอนนี้หมอนั่นกำลังหยิบอะไรสักอย่างออกมาจากกระเป๋าแล้วล่ะ! O_o

“อะโฮะๆๆๆ -V-“

ดูคล้ายๆกับซีดีอะไรสักอย่างนะ เสียงหัวเราะของหมอนั่นพัฒนาจากแบบโรตจิตไปเป็นแบบคนบ้าแล้วอ่ะ แค่หัวเราะไม่พอ ยังเอาหน้าไปถูๆไถๆกับกล่องซีดีนั้นด้วยความรักยิ่ง นั่นมันแผ่นอะไรหว่า O.o น่าสงสัยจัง หมอนั่นปล่อยให้ฉันงงอยู่ไม่นาน ก็จัดการเปิดเครื่องเล่นสเตอริโอแล้วใส่แผ่นลงไปอย่างเสร็จสรรพ =_=;;
ภาพที่ปรากฏบนจอทีวีทำให้ฉันช็อคไปสองวินาที ก่อนที่จะหายไปกลายเป็นตัวหนังสือเลื่อนขึ้นมาแทน ฮะ..เฮ้ย!! นี่มันชื่อหนังบ้าอะไรฟะเนี่ย!? O..O!
 
‘รักแค้น แรงพิศวาส!!’
 
ม่ายๆๆๆ >_<;; แค่ชื่อเรื่องฉันก็ทนดูไม่ได้แล้ว นี่ฉันยังไม่บรรลุนิติภาวะเลยนะ มันผิดศีล ผิดจรรยาบรรณ ผิดคุณธรรม ผิดผัวผิดเมีย แล้วก็ผิด....เอ่อ ผิด...OoO!! โอ้แม่เจ้าโว้ยย!! อะสับบะเรเฮ่ บะดึมบึมสบรึ๋ยกึ๋ยแอ๊กก!~ =O=;; (ภาษาอะไรของมันเนี่ย?)
 
‘อย่าจากผมไปนะซอนจู... ผมรักคุณ ผมต้องการคุณ...’
‘โอ้เซจิน...ผมก็รักคุณเหมือนกัน ผมไม่สามารถทนแรงรักอันร้อนแรงที่ผมมีต่อคุณได้อีกแล้ว!’
‘โอ้ววว...ฉันรักนายเหลือเกิน...’
 
โอ๊ยยยย ทนฟังไม่ไหวแล้วโว้ยยย =.,= ภาพพร้อมเสียงที่ถูกเปิดอยู่ทำให้ฉันขนลุกไปหมดทั้งตัว เพราะไอ้โจรโรคจิตวปริต(ผิดเพศด้วย TOT) แท้ๆเลย ที่ทำให้สาวบริสุทธ์อย่างฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ TT^TT ตอนนี้หมอนั่นกำลังจ้องทีวีตาจนตาจะทลักออกมานอกเบ้า แล้วแลบลิ้นออกมาอย่างหื่นๆ =__=;; อ.ม.จ.มากๆ (อ.ม.จ. = โอ้แม่เจ้า)

แต่จะว่าไป...ดูๆไปมันก็มันส์ดีนะ อะโฮะๆๆ =..= เอ๊ยย ไม่ใช่!

และก่อนที่ฉันจะสติแตกไปมากกว่านี้ เสียงระฆังบอกเวลาจากนาฬิกาก็ดังซะลั่นบ้าน นี่เป็นสาเหตุหลักที่ว่าทำไมพ่อของฉันถึงอยากเก็บนาฬิกาเรือนนี้ไว้ในห้องเก็บของยังไงล่ะ เพราะมันจะตีบอกเวลาทุกๆชั่วโมง แถมตีทีนี่บ้านสั่น กระจกร้าวไปสิบแปดบาน หลังคาบ้านทุกหลังในหมู่บ้านแทบปลิว -_-;; คงไม่ต้องบรรยายอะไรมากมายนะว่า ฉันที่นั่งอยู่ในนาฬิกาจะได้ยินเสียงระฆังโป๊งเป๊งนี่ชัดแค่ไหน
 
เป๊งง!! เป๊งง!! เป๊งง!!~

เออ ตีมันเข้าไป ตีจนกระดูกค้อน ทั่ง โกนจะไหลมารวมตัวกับกะโหลกฉันอยู่แล้วนะ! ทำไมมันต้องมาครบทุ่มนึงเป๊ะๆตอนที่ฉันนั่งอยู่ในนี้พอดีด้วยเนี่ย แถมตีครั้งเดียวไม่พอ มันดันต้องตีให้ครบเจ็ดครั้ง โอ้มายกู๊ดเนสส!! T^T
 
เป๊งง!! เป๊งง!! เป๊งง!!

เสียงระฆังจากนาฬิกาได้ปลุกไอ้โจรโรคจิตให้ออกจากภวังค์ หมอนั่นตกใจและพยายามจะวิ่งหนีเสียงนาฬิกา แต่กลับวิ่งชนเสาบันไดจนกระเด็นกระดอนมานอนอยู่หน้าตู้นาฬิกาที่ฉันซ่อนตัวอยู่ =O=; อะไรมันจะบังเอิญขนาดน้านนน! หมอนั่นต้องเห็นฉันซ่อนอยู่ในนี้แน่ๆเลย TOT
เจ้าโจรใจทรามจ้องตาฉันผ่านกระจกตู้นาฬิกาและแสยะยิ้มแลบลิ้นแผลบๆ อย่างชั่วร้าย มันหยิบเก้าอี้ไม้เล็กๆมากระแทกประตูอย่างบ้าคลั่ง จนกระจกที่แข็งแรงเริ่มมีรอยร้าว ฉันที่อยู่ข้างในก็ได้แต่ร้องกรี๊ดดังลั่นด้วยความกลัวจนขี้หด เหงื่องี้แทบจะไหลย้อนรูขุมขนกลับเข้าไปรวมกับต่อมใต้สมอง

โอ้วว... ลาก่อนนะคิมบอมที่รัก ฉันยังไม่ทันได้มีโอกาสได้ไปงานมีทแอนด์กรี๊ดของเธอเลย เอริสขอลาตาย ณ บัดนี้ อาเมน...
อ๊าก!! ไม่สิๆๆๆ ฉันจะตายไม่ได้นะ T^T ฉันควรทำไรสักอย่างก่อนที่ตู้กระจกจะแตกสิ คิดๆๆๆๆ
 

เป๊งง!!~

เสียงระฆังครั้งสุดท้ายดังขึ้น พร้อมกับความโล่งอกของฉัน(ที่กระจกมันแข็งแรงพอและหูยังไม่หนวก -.-) แต่ทันใดนั้นเอง แสงสว่างสีขาวก็วาบออกมาจากตู้นาฬิกากระแทกตาฉันและไอ้โจรโฉด จนถึงกับต้องยกมือมาปิดตาด้วยความเสียว เอ๊ย! แสบตาอย่างแรง
สติสัมปัชชัญญะของฉันเริ่มเลือนรางลงไปทุกที...ทุกที... สิ่งที่ฉันรู้สึกเป็นสิ่งสุดท้ายก็คือเสียงกระซิบแหบต่ำของใครบางคนที่ฟันดูคุ้นเคยเหลือเกินดังก้องเข้ามาในหู และแรงดูดมหาศาลเหมือนใครเอาที่ดูดฝุ่นซุปเปอร์เทอร์โบมาดูดหัวฉัน =O=;; ใครก็ได้...ช่วยฉันที...
 
แวบบบบ!~
 
“ในที่สุดเจ้าก็มา... ”
 


 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 175 ท่าน