Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Festival Love เทศกาลรักหักเหลี่ยมหัวใจยัยตัวแสบ
KMRmol
Festival Love เทศกาลรักหักเหลี่ยมหัวใจยัยตัวแสบ
1
01/01/2533 00:00:00
417
เนื้อเรื่อง

    “โอ๊ย! อะไรวะเนี่ย ฉันสบถออกมาเบาๆกับตัวเอง หลังจากที่นั่งทำงานวิชาฟิสิกส์อยู่นานคิดไม่ออกเว้ย! =.=* นี่ก็เลิกเรียนตั้งนานแล้วทุกคนกลับบ้านไปกันหมด เหลือแต่ฉันกับเทียนเพื่อนซี้คนเดียวของฉันที่อยู่ในห้อง -0- ให้ตายเถอะฉันเริ่มหงุดหงิดแล้วนะเฟ้ย!

    รีนัว ฉันว่ากลับกันเถอะมันเย็นมากแล้วนะยัยเทียนเซ้าซี้ฉันยกใหญ่  -_-

    เพิ่งจะ 6 โมงเองนี่ก็เหลืออีกแค่ข้อเดียวก็เสร็จแล้วนะรอแป๊บนึงฉันดึงแขนเทียนให้นั่งลงที่เดิม ทำไมฉันต้องเกิดมาโง่ฟิสิกส์ด้วยเนี่ย ถ้าไม่ใช่เพราะอาจารย์จะคัดเลือกให้ไปแข่งกับห้อง A นะฉันไม่มีทางรับงานนี้ไปทำหรอก -^- เชอะ!

     อย่าว่าฉันอย่างงั้นอย่างงี้เลยนะรีนัว ฉันว่ายังไงแกก็ไม่มีทางชนะโซเฟลหรอกไอ้บ้าโซเฟลเพราะไอ้หมอนี่เป็นตัวแทนของม.6 ห้อง A น่ะสิฉันเลยต้องเป็นตัวแทนของห้อง B ไปโค่นไอ้บ้านี่ให้ได้ ทำไมน่ะหรอ? ก็เพราะเทศกาลวาเลนไทน์ปีที่แล้วหมอนั่นบังอาจมากที่เอากล่องใส่แมลงสาบมาปล่อยใส่ซุ้มของฉัน ฉันเลยขายกุหลาบไม่ออกสักดอก T.T มันเลยทำให้ฉันอยากเอาชนะหมอนี่เต็มแก่พูดแล้วเจ็บใจนัก =-=*

       ฉันต้องชนะหมอนี่ให้ได้คอยดูสิฉันกลับมาจดจ่อกับโจทย์ฟิสิกส์อีกครั้ง ไม่ช้าก็เร็วแหละที่ฉันทำโจทย์ข้อนี้ได้ - -*

       งั้นฉันกลับก่อนล่ะ บายเทียนเดินออกไป ฉันก็ยังคงนั่งคิดโจทย์ฟิสิกส์ต่อ

  ~ปักๆๆๆๆๆๆๆๆๆ~

       เสียงตอกตะปูดังขึ้นจากห้องข้างๆแล้วก็มีเสียงของหล่นโครมคราม+ เสียงโต๊ะล้มตามมาแถมมีเสียงดังขึ้นเรื่อยๆจนฉัน...

       ทนไม่ไหวแล้วเว้ย !” ฉันตบโต๊ะแล้วลุกขึ้นเดินออกไปที่ห้องข้างๆทันที ใครมันบังอาจมาทำอะไรเสียงดังแถวนี้คนกำลังเครียดๆอยู่... ฉันเปิดประตูผ่างแล้วมองดูสภาพของห้องที่มีแต่คราบที่เลอะเทอะ กระป๋องสีกระจัดกระจาย แล้วก็อะไรอีกหลายๆอย่างที่ล้มระเนระนาดอยู่ทั่วพื้นห้อง ก่อนที่ฉันจะบรรจงด่าไอ้บ้าที่ยืนหันหลังให้ฉันอยู่บนเก้าอี้ที่กำลังยกรูปขึ้นไปแขวนอยู่

       ทำบ้าอะไรเนี่ยห๊ะ! หัดเกรงใจคนอื่นเค้าบ้างเซ่ หนวกหูชะมัดเสียงดังจนฉันทำงานไม่ได้แล้วนะเฟ้ย!!!” ฉันใส่ฉอดๆแต่ดูท่าทางไอ้บ้านี่จะไม่สนใจฉันสักนิดเลย รึว่าจะไม่ได้ยิน -.,- ฉันหยิบแปรงทาสีอันเล็กๆขึ้นมาก่อนจะปาไปที่หัวของไอ้นี่ อืมมมมมม...แปรงเล็กสุดก็อันนี้แหละ - -*มันค่อนข้างใหญ่ทีเดียว

~โป๊กกกกกกก ~

       โอ๊ยยยย! อะไรเนี่ยหมอนั่นดึงหูฟังออกก่อนจะคลำหัวตัวเองป้อยๆที่แท้ฟังเพลงอยู่นี่เองเลยไม่ได้ยิน - -* ฮะฮ่าฮ่าฉันนี่ก็ปาของแม่เหมือนกันแฮะ ^^

      ฮะฮ่าฮ่า ฮิๆๆๆฉันแอบขำเบาๆแล้วไอ้หมอนั่นก็หันมาทางฉัน O_O* ผู้ชายคนนั้นคือไอ้โซเฟลนี่เอง ยิ่งสะใจเข้าไปใหญ่ ^o^

      ทำบ้าอะไรของเธอเนี่ยห๊ะยัยแมลงสาบรีนัว!” หนอยยยยย!ยังกล้าเรียกชื่อฉันแบบนั้นอีกนะ วอนซะแล้ว -^-*

      นายนั่นแหละทำอะไรเสียงดังโครมคราม หนวกหูชะมัด!” ฉันจ้องหน้าโซเฟลเขม็ง ชิ! หล่อซะเปล่าแต่นิสัยแย่ที่สุด -_-

      แล้วไง?” หมอนี่ทำหน้าแอ๊บแบ๊วปนกวนตีนใส่ฉัน

      ตอกตะปูหรือตอกกำแพงกันแน่ดังอย่างกับจะทุบทิ้งแล้วสร้างใหม่!”

      หรอแล้วทำไม มายุ่งอะไรกับฉัน

      ไม่ได้อยากจะยุ่งนักหรอก ถ้านายไม่ทำเสียงดังรบกวนฉันจนทำงานไม่ได้ =.=”

      อ๋อ งานวิชาฟิสิกส์ใช่มั้ยล่ะ...ข้อสุดท้ายที่เธอทำไม่ได้นั่นเองหมอนี่พูดเย้ยๆใส่ฉัน ท่านรีนัวคนนี้ไม่เคยทำอะไรไม่ได้ แต่...กับงานฟิสิกส์ล่ะก็ไม่แน่ T-T

      นายรู้ได้ไง?”

      ไม่มีอะไรที่ฉันอยากรู้แล้วไม่รู้...ให้ฉันช่วยมั้ยล่ะ ^.^” ยังจะมายิ้มอีกนะไอ้โซเฟล

      ไม่ต้องมายุ่ง เชอะ!-_-” หมอนี่ยิ้มเย้ยฉันหนอยแน่ะ! =.=* ฉันได้แต่ยืนกำหมัดแน่นกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจอยากต่อยหมอนี่ชะมัด! -_-*

      มันก็ไม่แปลกหรอกที่เธอทำไม่ได้ เพราะโจทย์ข้อนั้นน่ะฉันเป็นคนคิดเอง...หึหึ เก่งใช่มั้ยล่ะ ^_^”

      ไอ้บ้าเอ๊ยฉันทนไม่ไหวแล้วนะเฟ้ย! ขอสักทีเถอะ...อ๊ากกกกกก!” ฉันปล่อยหมัดไปที่หน้าหมอนี่ทันที แต่ถ้ามันโดนก็แปลกแล้วแหละ -.-*ไอ้โซเฟลมันจับมือฉันทั้งสองข้างไว้ก่อนน่ะสิโฮกกกกกก! TT แล้วจู่ๆไอ้หมอนี่ก็กระชากฉันเข้าไปใกล้แบบว่า เอ่อติดกันเลยทำบ้าอะไรฟะ!!! แล้วมันก็ก้มหน้าลงมาคุยกับฉัน คงต้องใช้คำว่าก้มจริงๆนั่นแหละเพราะหมอนี่สูงตั้ง 180 ส่วนฉันแค่ 163 เอง T_T

      อยากชนะฉันขนาดนั้นเลยหรือไง? ...เรื่องมันก็นานแล้วนะยังจำมันได้อีกหรอ?ทำไมจะจำไม่ได้ฟะ! แมลงสาบทั้งหมดมีเป็นร้อยๆตัวบินได้ประมาณ 10 ตัวเชอะ!ทำไมจะจำไม่ได้ ดีนะที่ฉันไม่กลัวแมลงสาบ -O- ทำเอาคนแถวนั้นรวมถึงคนที่กำลังมุงซื้อกุหลาบจากซุ้มฉันอยู่ถึงกับกระเจิงไปเลย -.-* ฉันเถียงหมอนี่ในใจ

      ฉันจำได้ดีทีเดียวแหละ ชิ!” ฉันพูดพลางเบ้ปากใส่ไอ้โซเฟลแล้วเบือนหน้าไปทางอื่น

    ฉันก็จำประโยคนี้ได้เหมือนกัน^^...ไงจ๊ะรีนัวคนสวย...อุ๊ย! แมลงสาบเกาะอยู่ที่หัวเธอแน่ะไอ้โซเฟลล้อเลียนฉันอย่างสนุกสนาน ไอ้พวกแก๊งค์ปากเสียน่าจับถ่วงพวกนั้นเจอหน้าฉันทีไรก็พูดประโยคนี้ทุกทีแค่เปลี่ยนตำแหน่งเท่านั้นแหละ ชิ! แมลงสาบคงเกาะเต็มตัวฉันแหงๆ ไอ้พวกแก๊งค์ปากเสีย! น่าเอาแมลงสาบทั้งโลกมายัดปากซะให้เข็ด

      ฮึ่ยยยย! ถ้าไม่ใช่เพราะนายฉันคงไม่ถูกล้ออย่างงั้นหรอก เชอะฉันแลบลิ้นให้หมอนี่ 1 ทีก่อนจะสะบัดหน้าแล้วเดินออกจากห้องนี้ไป ฉันรีบยัดของลงกระเป๋าทันทีด้วยความอารมณ์เสียสุดๆ ฉันเดินปึงปังออกจากห้องแล้วลงบันไดไป ไม่ทงไม่ทำมันแล้วส่งเลยดีกว่า...ฉันตรงดิ่งไปที่ห้องอาจารย์ชไมพรทันที ดีนะที่อาจารย์ยังไม่กลับบ้าน -.-

      อาจารย์คะเอางานมาส่งค่ะ...หนูยอมแพ้ข้อสุดท้ายหนูทำไม่ได้

      แล้วใครบอกให้เธอทำเล่า ครูแค่ถ่ายเอกสารแล้วมันติดมาด้วยเฉยๆ (-.-  )(  -.-)” อาจารย์พูดแล้วส่ายหน้าเบาๆ แล้วฉันก็นั่งคิดไอ้ข้อนั้นมาตั้งนานเนี่ยนะ TT

      ก็อาจารย์ไม่ได้บอกนี่นา -.-ฉันบ่นพึมพำ อาจารย์หยิบเอกสารยื่นมาให้ฉันพร้อมกับซองขาว อะไรหว่า? ฉันรับเอกสารมามองอย่างงงๆ แต่ยังไม่ทันได้ถามอาจารย์ก็ตอบฉันซะแล้ว -.-*

      นี่คือทุนไปเรียนต่อที่อังกฤษ 1 ปีจ๊ะ มีคนสละสิทธิ์ไว้ให้เธอ เขาบอกให้ครูเอามาให้เธอวันนี้ครูยังงงๆอยู่เลยว่าทำไมต้องวันนี้คำตอบมันก็ทำให้ฉันตกใจยิ่งนักฉันไม่ได้ฝันไปใช่มั้ยเนี่ย T.T อยากจะเป็นลมซะเดี๋ยวนั้น

      ใครกันคะ?ฉันถาม มันคือความใฝ่ฝันทั้งชีวิตของฉันเลยนะเนี่ย แต่ใครกันที่ทิ้งมันไว้ให้ฉัน -3-

      ครูบอกไม่ได้หรอกเอาเป็นว่าเธอตกลงใช่มั้ย? ครูจะได้จัดการเรื่องทั้งหมดให้

      ขอบคุณค่ะ ^^ งั้นหนูลากลับก่อนนะคะฉันยิ้มแก้มปริแล้วเดินออกจากห้องมา ลัลล้า ลัลล้า ^3^ ฮิๆหิมะจ๋าเดี๋ยวท่านรีนัวคนนี้จะลงไปเกลือกกลั้วให้หายอยากเลยล่ะ ^O^

      ไง ถูกลอตเตอรี่หรอหน้าบานเชียวโซเฟลเดินวางมาดมาทางฉัน เชอะ!นี่ถ้าอารมณ์ไม่ดีนายตายแน่ =.=*

      ยิ่งกว่านั้นอีก ^^ ฉันได้ไปเรียนต่อที่อังกฤษแล้วฮิฮิ ทีนี้ฉันก็ไม่ต้องทนเหม็นขี้หน้าของนายละ...ถ้าฉันรู้ว่าเขาเป็นใครนะฉันจะเข้าไปจูบสักสอง สามทีแล้วก็หอมแก้มอีกสักที สองทีเอาแบบฟอดใหญ่ๆเลย ^.^

      เอาแบบนั้นเลยหรอ?...แล้วอย่าลืมที่พูดไว้ล่ะ หึหึโซเฟลแสยะยิ้ม รึว่าหมอนี่จะรู้ว่าเป็นใคร...ไม่มีทางอย่างหมอนี่จะไปรู้อะไร -.-*

      ฉันไม่เคยลืมคำพูดตัวเองอยู่แล้ว...ทำไรน่ะ!!!” จู่ๆหมอนี่ก็ลากฉันไปเฉยเลย ฉันพยายามเบรกตัวเองแต่แรงฉันคงสู้แรงโซเฟลไม่ไหวหรอก TT ช่วยด้วยค่าเขาจะปล้ำหนูกรี๊ดดดดดดดดด!!!

      พอดีฉันเอามอไซด์มากลับด้วยกันเลยดิไอ้หมอนี่พูดเองเออเองว่าฉันจะกลับด้วย แต่ฉันก็ทำอะไรไม่ได้แล้วแหละ -.,- เพราะหมอนี่อุ้มฉันขึ้นไปแล้ว T.T นี่มันช้อปเปอร์นะเฟ้ย!ไม่ใช่รถเก๋ง แล้วหมอนี่ก็ขึ้นมาควบรถออกไปในทันที ทำไมต้องจับฉันมานั่งหน้าด้วยเนี่ยยยยยยย!!!

      นี่เธอจับผมไว้หน่อยได้มั้ยมันเข้าปากฉัน สยายอย่างกับสาหร่ายทะเล -_-*”

      แล้วใครจับฉันมานั่งข้างหน้าเล่า!ไอ้บ๊อง ช่วยไม่ได้มืออีกข้างฉันจับผมไว้ยางดันมาขาดซะงั้น -.,-ส่วนอีกข้างก็เกาะรถแล้วฉันจะเอามือที่ไหนจับกระโปรงล่ะ -O-(TT) มีแต่คนมองฉันใหญ่เลย

      นี่นายจอดรถก่อน!กระโปรงฉันเปิดหมดแล้ว >///<” ฉันแหกปากโวยวาย แล้วจู่ๆหมอนี่ก็เบรกแบบไม่ให้สุ้มให้เสียง หัวฉันเลยไปโขกกับปากโซเฟลเต็มๆ

      โอ๊ยยย!ทำบ้าอะไรของเธอเนี่ยยัยเบ๊อะเจ็บชะมัดโซเฟลพูดพลางคลำปากไปด้วย   

      ก็นายนั่นแหละจู่ๆก็เบรก จะมาว่าฉันไม่ได้นะ

      ก็มันติดไฟแดงอยู่จะให้ฉันผ่ารึไงล่ะ? เอาค่าปรับมาดิเดี๋ยวจัดให้ 

      จะไปรู้มั้ยเล่าว่ามันติดไฟแดง...-+-*” ไอ้หมอนี่ทำอะไรจึกจักแถวๆหัวฉันก็ไม่รู้ -0-

      เดี๋ยวฉันมัดให้เธอจะได้มีมือไว้ปิดกระโปรง...แทบจะครอบหัวฉันอยู่และ-_-” โซเฟลรวบผมแล้วมัดด้วยผ้าเช็ดหน้าสีขาวให้ฉัน ขับอยู่ดีๆหมอนี่ก็จอดอีกและ -_-*

      นี่บ้านเธอใช่มั้ย?

      อืม ขอบคุณที่มาส่งแต่ทีหลังไม่ต้องนะ...เดี๋ยวแกะคืนให้ฉันจะดึงผ้าออกจากผม แต่ไอ้หมอนี่ดันโวยขึ้นมาซะก่อนอะไรของนายเนี่ย +3+

      ไม่ต้องๆ เก็บไปเถอะคิดว่าได้ยางเส้นใหม่ละกัน...ฉันไปละ^_^บายพูดจบหมอนี่ก็ขับรถออกไปทันทีไม่รอให้ฉันได้พูดอะไรสักคำ -.,- บางทีหมอนี่ก็ดูน่ารักเพี้ยนๆดีนะ^.^ฉันว่าผู้หญิงคนไหนที่ได้อยู่ใกล้หมอนี่คงตกหลุมรักซะทุกคนแหงๆ ฉันกระโดดเข้าบ้านด้วยความดีใจ ไอ้ฮันชีหมาพันธุ์โกเด้นที่ฉันเลี้ยงไว้ออกมาต้อนรับดูท่าทางมันจะอยากรู้ว่าฉันดีใจอะไร -O- ฉันลูบหัวมันก่อนจะเดินเข้าบ้านแน่นอนว่ามันต้องเดินตามฉันเข้ามาข้างในด้วย

      กลับมาแล้วจ้า!มีข่าวดีมาบอกด้วยนะ...เอ๋?ทำไมบ้านมืดงี้ล่ะสงสัยไฟดับ เชอะ!แล้วหายไปไหนกันหมดเนี่ย -O-

~ปังๆๆๆ~

      แฮปปีเบิธ์ดเดย์ทูยูๆ แฮปปีเบิธ์ดเดย์ๆ แฮปปี้เบิธ์ดเดย์ทู...ยู สุขสันต์วันเกิดครับพี่รีนัว ^__^” พีพีกับแม่เดินถือเค้กสตรอเบอรี่ก้อนใหญ่มาหาฉันแล้วไฟก็สว่างขึ้น วันนี้วันเกิดฉันฉันนี่นาลืมไปสนิทเลย...ฉันก้มลงเป่าเทียน 18 เล่มจนดับหมด

      แฮปปี้เบิธ์ดเดย์ ยัยเพื่อนตัวแสบ ^.^”

      ยัยเทียน!แกก็ร่วมด้วยหรอเนี่ยพวกฉันนั่งลงกินเค้กกันอย่างเอร็ดอร่อยดูแล้วร่วมๆ 2 ปอนด์ได้ ของขวัญชิ้นแรกของฉันเห็นจะเป็นทุนไปเรียนสินะ อยากรู้จริงๆว่าใคร

      นี่แก...รู้ป่าวว่าเค้กสุดโปรดก้อนเนี้ยะมีคนซื้อให้เป็นของขวัญ ^_^” ยัยเทียนพูดพลางตักเค้กเข้าปาก โผล่มาอีกแล้วไอ้พวกชายปริศนา =O=*

      ใครอีกล่ะ?...บอกฉันมานะ

      อุ๊ย! แม่โทรตาม...ลากลับก่อนนะคะคุณป้าเทียนลาแม่ฉันแล้วลุกพรวดพราดออกไปเลย

      เดี๋ยวสิยัยเทียนกลับมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อนเซ่!!!เชอะ...แม่หนูจะได้ไปเรียนต่อที่อังกฤษแล้วนะ^^

      แค่กๆๆ...O.Oจริงหรอลูก!!!แม่ดีใจด้วยนะ^_^” แม่ถึงกับสำลักเค้กเลยทีเดียว -0-*

      พีพี พี่ไม่อยู่ดูแลแม่ด้วยนะแค่ปีเดียวเอง

      ค้าบๆแล้วพี่จะไปเมื่อไหร่?น้องชายฉันถามเสียงเศร้า

      อาทิตย์หน้าแต่คงต้องไปก่อน 2 วันใจหายเหมือนกันแฮะที่ต้องไปกะทันหันแบบนี้ รู้สึกโล่งแบบแปลกๆ แม่ลุกไปหยิบกระเป๋าเดินทางไปใหญ่มาให้ฉันในที่สุดฉันก็มีโอกาสได้ใช้มันสักที ฉันรับกระเป๋ามาจากแม่แล้ววิ่งขึ้นไปที่ห้องทันที ฉันลากเสื้อผ้าและสิ่งที่กันหนาวต่างๆนานามาใส่ลงในกระเป๋า ฉันถอนหายใจเบาๆก่อนจะลุกไปอาบน้ำแล้วขึ้นนอน ไม่นานฉันผล็อยหลับไปในทันที...

~ปังๆๆๆๆๆ~     

      พี่ค้าบ 7 โมงครึ่งแล้วนะ!!!” เสียงของพีพีทำให้ฉันสะดุ้งสุดตัวฉันหันไปมองนาฬิกา O_O* อีก 10 นาทีก็จะ 7 โมงครึ่งแล้วให้ตายเถอะฉันต้องไปสายแหงๆเลย T.T ฉันรีบอาบน้ำแต่งตัวทันที ตอนนี้ผ้าเช็ดหน้าของโซเฟลกลายเป็นยางรัดผมของฉันไปซะแล้วแถมมันยังเข้ากับผมสีน้ำตาลของฉันด้วย ^^ ฉันวิ่งพรวดลงบันไดไปก่อนจะหยิบแซนด์วิชทูน่าเข้าปากแล้วออกไปใส่รองเท้า O.o ไอ้โซเฟลนี่มาทำอะไรอยู่หน้าบ้านฉันฟะ? -_-

      นายมาทำอะไร?ฉันถามขณะใส่รองเท้า เดี๋ยวนี้ไอ้หมอนี่ทำตัวแปลกๆแต่ก่อนชอบชวนฉันทะเลาะ เดี๋ยวนี้กลายเป็นสภาพบุรุษ (จอมปลอม) ซะงั้นอะ ^o^

      มารับคนตื่นสาย จะไปไม่ไปเนี่ยเร็วหน่อยโซเฟลตอบหน้าเฉยก่อนจะเร่งให้ฉันขึ้นรถ -0-

      ใครบอกให้นายมาไม่ทราบฉันเดินดุ่มๆออกไปแล้วโดดขึ้นไปนั่งดีนะที่หมอนี่ไม่จับฉันนั่งข้างหน้าอีก = =*

      ก็ที่ยืนอยู่นั่นไง...ไปนะไอ้น้องโซเฟลขับรถออกไปแบบเร็วโคตรๆ ฉันจะร่วงลงไปอยู่แล้วเนี่ยT_Tก่อนออกมาฉันแอบเห็นไอ้โซเฟลส่งซิกกับน้องฉันด้วยคิดอะไรกันรึเปล่าฟะ? =.=

      ขับให้มันช้าๆหน่อยได้มั้ยเล่า ฉันจะตกอยู่แล้วนะ!”ฉันตะโกนบอกโซเฟล จะถึงโรงเรียนมั้ยวะเนี่ยฉัน -.,-

      เกาะเอวฉันก็ได้นะ ใกล้ถึงโรงเรียนแล้วฉันจะบิดให้เร็วยิ่งกว่านี้อีก...ร่วงลงไปฉันไม่รู้ด้วยนะเอ้อแล้วหมอนี่ก็ทำจริงๆ ฉันเลยต้องจำใจเกาะๆไป เอวหมอนี่บางโคตรๆเลยอะ >.< แล้วประชาชีเค้าจะมองฉันยังไงเนี่ยแว้นกับสก๊อยซ์งั้นเรอะ T.T หมดกันภาพพจน์ฉัน นั่งรถกับหมอนี่ฉันเสียหายหลายล้าน -^-*

      เธอลงไปก่อนฉันจะเอารถไปซ่อนฉันโดดลงมาแล้วหวีผมเล็กน้อย

      นายนี่แหกกฎได้ตลอดเลยนะ...อ้อ อย่าลืมหวีผมด้วยล่ะเหมือนคนเพิ่งตื่นเลย ^^ ไปละฉันยีผมสีดำของโซเฟลก่อนจะเดินไป หมอนี่ค่อนข้างมีเสน่ห์ทีเดียวตาสีน้ำตาลเข้มของโซเฟลดูมั่นคง จริงจังและเด็ดเดี่ยว ฉันกวาดตามองบริเวณรอบๆยัยเทียนอยู่ไหนหว่า - -* แหม ไปนั่งซะมุมเชียว -O-

      ทำไมมานั่งซะมุมเลย หาตั้งนาน

      ไปเลยนะไอ้เพื่อนใจร้าย TT จะไปเรียนต่อไม่บอกฉันเลย...ไหนว่าจะอยู่ด้วยกันจนจบม.6 ไง ทำไมถึงมาด่วนจากฉันไปเล่า ToT” พูดเหมือนฉันตายไปแล้วยังไงอย่างงั้น -___-* เทียนเป็นเพื่อนที่เก่าแก่ของฉันเลยล่ะ เรารู้จักกันตั้งแต่ป.1 ทั้งชีวิตฉันก็มียัยนี่เนี่ยแหละที่รู้ว่าฉันเป็นยังไง

      ฉันแค่ไปเรียนต่อเองนะ คิดไรปะเนี่ย?!!!”

      บ้า! เอาเหอะฉันรู้ว่าแกไปอยู่นู่นคงไม่อดตายหรือถูกหลอกหรอก เพราะอังกฤษแกเทพโคตรฉันพูดอังกฤษได้แถมฟังเป็นด้วย...วิชาอิสระคาบสุดท้ายมาถึงสัปดาห์นี้ฉันต้องเรียนฟิสิกส์เพิ่ม ฉันกับเทียนเดินไปนั่งแถวริมหน้าต่างไอ้โซเฟลก็ดันมาเรียนวิชาเดียวกับฉันอีก แต่ดีนะที่หมอนี่นั่งอยู่แถวริมประตูพอไอ้หมอนี่เห็นฉันก็เลยยักคิ้วให้แบบกวนๆเท่ห์ตายแหละย่ะ -____-* ฉันเลยแลบลิ้นใส่ไป 1 ที ตอนนี้อาจารย์ชไมพรเข้าสอนแล้วห้องเลยค่อนข้างเงียบแต่ก็มีเสียงซุบซิบเล็กๆน้อยๆอยู่บ้าง อย่างน้อยก็ฉันกับเทียนนี่แหละที่ทำเสียงพวกนั้น -.-

      อะไรน่ะ?ฉันถามเพราะจู่ๆก็มีกระดาษตกแหมะอยู่ตรงหน้าเทียน ฉันเลยคว้ามาดู

      คนปาน่ะอยู่นู่นไอ้โซเฟลนี่เองที่ปามา ฉันเลยปากลับคืนไป ฉันสองคนปาไปปามาจนเพื่อนที่นั่งคั่นอยู่ตรงแถวกลางต้องก้มหัวหลบ

      2 คนนั้นน่ะจะปากันอีกนานมั้ย? ออกไปปากันต่อที่นอกห้องก็แล้วกันนะ...เชิญอาจารย์ที่กำลังเขียนกระดานอยู่พูดขึ้นทำเอาฉันเหวอเลย หันหลังอยู่แท้ๆสัมผัสเธอดีจริงๆ -O- ฉันเลยต้องออกไปยืนนอกห้องตามระเบียบระหว่างยืนฉันก็เถียงกับหมอนี่ตลอดอีตาคนบ้าทำให้ฉันต้องซวยไปด้วยเลย... 4 วันของฉันผ่านไปอย่างรวดเร็ว วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ฉันจะได้อยู่ที่นี่ฉันต้องกลับไปเช็คของในกระเป๋าซะหน่อย หลังเลิกเรียนฉันกับเทียนออกจากห้องช้าเหมือนเดิมเพราะมัวแต่คุย

      พรุ่งนี้แกก็ไปแล้วนี่นาใช่มั้ย?เทียนพูดขณะที่กำลังเดินออกมาจากห้อง

      อืมฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างหายไปจากชีวิตฉันยังไงก็ไม่รู้ ใช่สิวันนี้ฉันยังไม่เห็นหน้าโซเฟลเลยไม่แม้แต่เงา  

      แล้วอย่าแอบใจลอยคิดถึงใครล่ะ -o-”

      ไอ้ที่ว่าน่ะใคร?แฟนฉันก็ยังไม่มี แล้วจะให้ฉันคิดถึงใคร ยัยเทียนนี่แปลกๆอีกแล้ว = =*

      โซเฟลไง ^///^” คำตอบของเทียนทำเอาฉันเงียบไปเลย ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร +___+

      แกเอ๊ยยย ไม่ว่าผู้หญิงคนไหนก็เหอะฉันเชื่อเลยว่าถ้าได้มาอยู่ใกล้โซเฟลแบบแกล่ะก็ตกหลุมรักซะทุกคน...แม้แต่แกเองก็เถอะ ^__^” คำพูดประโยคสุดท้ายของเทียนมันทำให้ฉันสะดุดกึกเลยทันที...แม้แต่ฉันงั้นหรอฉันเงียบไปนานเลยทีเดียว

      อะไรหลายอย่างมักเกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว โดยเฉพาะความรัก ไปนะเทียนขึ้นมอไซด์วินไปแล้วทิ้งฉันให้ยืนงงกับความรู้สึกตัวเอง ฉันเริ่มคิดอะไรเรื่อยเปื่อยระหว่างเดินข้ามถนน...คำพูดของเทียนดังอยู่ในหัวฉัน

~ปี๊นนนนนนนนนนนนนนนนนนน~

      เสียงบีบแตรรถดังลั่นทำให้ฉันสะดุ้งแล้วหันไปมองทาง เสียงที่ได้ยิน มีรถคันหนึ่งกำลังพุ่งเข้าหาฉันอย่างรวดเร็วจะให้ฉันหลบมันก็คงไม่ทันแล้วแหละเพราะฉันไม่ใช่เดอะแมททริคซ์ ขาก็ก้าวไม่ออกแล้วด้วย T__T แล้วจู่ๆก็มีคนวิ่งพรวดลงมารวบตัวฉันไปฉันเลยรอดตายอย่างหวุดหวิด -O- ตอนนี้ในหัวสมองฉันว่างเปล่าเหมือนความจำเสื่อมชั่วขณะ ฉันไม่รู้สึกตกใจหรืออะไรทั้งนั้น แต่อีกฝ่ายที่ลงมาช่วยฉันกลับโวยใส่ฉันใหญ่

      เธอทำบ้าอะไรเนี่ยห๊ะ! อยู่ดีๆก็ลงไปยืนค้างอย่างงั้นเสียงของเขากระชากสติทุกอย่างของฉันกลับมาฉันเงยหน้าขึ้นไปมองผู้ชายคนนั้นทันที

      “O.O โซเฟล!” นายคือคนที่ทำให้ฉันเกือบตายแล้วก็ทำให้ฉันรอดตายในเวลาเดียวกัน ถ้าไม่ใช่เพราะฉันกำลังคิดถึงเรื่องของหมอนี่ที่เทียนพูดไว้ล่ะก็ฉันคงมีสติมากกว่านี้...แล้วจู่ๆสิ่งที่ฉันไม่ทันได้คิดและไม่เคยคิดก็เกิดขึ้น หมอนี่กระชากฉันเข้าไปกอดแบบแน่นมากๆ

      อย่าทำอะไรโง่ๆแบบนั้นอีกนะรีนัว...เสียงของเขาดูอ่อนลงมาก มันทำให้ฉันงงอยู่เหมือนกันว่าหมอนี่เป็นบ้าอะไรจู่ๆก็มากอดฉันแบบนี้ และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่หมอนี่เรียกฉันว่า รีนัว แบบโดดๆโดยที่ไม่มีคำว่าแมลงสาบหรืออะไรตามมา -0-

      ทำไมต้องมากอดฉันแน่นขนาดนี้ด้วย -///-ฉันถามแล้วทำหน้ากวนๆใส่ พอฉันพูดขึ้นหมอนี่ก็ค่อยๆปล่อยมือออก

      ก็ฉันตกใจนี่โซเฟลเดินไปที่รถแล้วโยนอะไรบางอย่างมาให้ฉันซึ่งมันก็มาคลุมหัวฉันพอดี -o-*

      ฉันให้พอดีไม่ค่อยได้ใช้เท่าไหร่ เสื้อตัวโปรดของฉันเลยนะ...ห้ามลืมเอาไปนะไม่งั้นฉันโกรธเธอแน่สิ่งที่โซเฟลให้ฉันคือเสื้อขนสัตว์สีครีมตัวใหญ่มันนิ่มมากเลยล่ะ แถมหอมด้วย(ฉันแอบดมตอนที่มันคลุมหัวฉัน >.<)

      ฉันใส่ได้ซะที่ไหนเล่า -^-” เสื้อตัวใหญ่มากใหญ่กว่าตัวฉันอีก = =*

      ใส่ไม่ได้ก็ต้องใส่...ขึ้นมาฉันไปส่งฉันแกล้งทำหน้ามุ่ยใส่โซเฟลก่อนจะขึ้นไปซ้อนท้ายหมอนี่ ไม่ช้าช้อปเปอร์คันโตก็มาจอดที่หน้าบ้านฉัน(อย่างปลอดภัย -O-) ตอนลงมาฉันขอบคุณหมอนี่ยกใหญ่ทั้งเรื่องเสื้อ เรื่องที่ลงไปช่วยฉันทำเอาหมอนี่อายเลยทีเดียว ^^ ฉันยิ้มๆให้โซเฟลก่อนเดินเข้าบ้านฉันวางเสื้อของโซเฟลบนกระเป๋าเดินทาง ก่อนฉันขึ้นนอนยัยเทียนก็โทรมาร่ำลาฉันยกใหญ่...

      รุ่งเช้าฉันตื่นตั้งแต่ 6 โมงครึ่ง พีพีออกไปเรียกแท็กซี่ให้ฉันทุกอย่างดูวุ่นวายและเร่งรีบไปหมด ฉันเก็บที่ชาร์จโทรศัพท์เข้ากระเป๋าสิ่งสุดท้ายที่ฉันจะลืมไม่ได้คือเสื้อของโซเฟล ฉันหยิบมาพาดบ่าก่อนจะหิ้วสัมภาระทั้งหลายแหล่ลงมาจากห้องพีพีกับแม่ช่วยฉันขนของขึ้นรถ

      โชคดีนะครับพี่ฉันหอมแก้มแม่แล้วขึ้นไปบนรถก่อนจะโบกมือลาให้ทั้งสองคน ฉันมาถึงที่สนามบินอย่างรวดเร็วทันเวลาขึ้นเครื่องพอดีเลยสัมภาระฉันถูกเก็บเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เครื่องบินลำใหญ่ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าฉันโทรไปบอกเทียนให้บอกหมอนี่ว่าฉันเอาเสื้อมาแล้ว ฉันรู้สึกว่าตัวเองง่วงมากๆเพราะเมื่อคืนฉันกึ่งหลับกึ่งตื่น -__-*...ฉันมาถึงที่นี่ตอนเกือบๆเที่ยงคืนของอีกวันเหนื่อยชะมัด -o-* มาถึงฉันก็ถูกพาตัวไปที่หอพักของโรงเรียนทันที บรึ๋ยยย!อากาศเย็นชะมัด

      พักกันห้องละ 3 คน มีห้องว่างพอดีเคธี่กับโรสจะดูแลเธอเอง...2 คนนี้ไม่เคยกลับไปพักที่บ้านในช่วงปิดเทอมเลย

      ขอบคุณค่ะครูโรซ่าพูดเร็วมากแต่ฉันพอจับใจความได้บ้าง ทั้งสองคนเชิญฉันเข้าไปในห้องตัวเธอสองคนใหญ่มาก ฉันเก็บข้าวของให้เข้าที่ก่อนจะนั่งพักบนเตียง 2 คนนี่มองฉันใหญ่เลย ใครคือเคธี่? ใครคือโรส? ฉันก็ไม่รู้ -.,-

      เอ่อ..มีไรหรอ?ฉันหันไปถามแบบเก้ๆกังๆ ถ้าฉันใช้ไวยากรณ์ผิดก็ขอโทษด้วยเน้อออ -/ \-

      โอ้ว!เธอพูดภาษาอังกฤษได้ด้วยหรือ?...ฉันเคธี่นะนี่โรสมหัศจรรย์มากเลยสิเนี่ยฉันไม่ได้ห้อยหัวให้ดูซะหน่อย -O-

      ฉันชื่อรีนัวน่ะ...แล้วทำไมพวกเธอยังไม่นอนอีกล่ะ?

      ปิดเทอมเราจะนอนกันกี่โมงก็ได้...แต่ถ้าเปิดเรียนแล้วต้องเข้านอนก่อน 4 ทุ่มโรสพูดพลางหยิบป๊อบคอร์นเข้าปาก                                          หลังจากถูก 2 คนนี่ถามถึงประวัติความเป็นมาอยู่นานฉันก็ได้ฤกษ์นอนสักที ตี 3 แล้วหรอเนี่ยพระเจ้า!แน่จริงชวนฉันคุยถึงเที่ยงคืนของวันพรุ่งนี้เลยสิ -0-*...ถึงวันเปิดเรียนสักทีนะ ฉันใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ตามปกติเหมือนเป็นคนดังยังไงก็ไม่รู้มีแต่คนเข้ามาทักวันๆก็ตอบอยู่แต่คำถามเดิมๆฉันไม่ได้ติดต่อที่นู่นนานเลยทีเดียวตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ ฉันรู้สึกว่าฉันคิดถึงโซเฟลอย่างบอกไม่ถูกฉันใส่เสื้อของหมอนี่ทุกวันเลย

      นี่ รีนัวฉันเห็นเธอใส่เสื้อตัวนี้ทุกวันเลยไม่เบื่อบ้างหรอโรสถามฉันขณะที่กำลังนั่งกินซุปเห็ดเป็นอาหารเช้าของวันนี้อยู่

      ไม่หรอก มันช่วยให้อุ่นขึ้นมากเลยล่ะ ฉันเลยชอบใส่ ^^”

      มีคนให้มาใช่ม้า? ^.^” เคธี่เสริมขึ้น ดูเหมือนสองคนนี่จะเดาพฤติกรรรมของฉันออกนะเนี่ย -0-

      อืม เพื่อนน่ะ...ซุปอร่อยดีนะฉันตอบไปพลางพยายามเบี่ยงเบนเรื่องเสื้อที่จะคุยกันต่อ แต่มันใช้ไม่ได้ผลกับสองคนนี่เลย -___-*

      เพื่อนจริงๆหรออออออออ?ทั้งคู่จับผิดฉันใหญ่ =o=*

      อื้ม เพื่อนจริงๆนี่ฉันพูดความจริงนะเนี่ยทำไมไม่เชื่อกันฟะ! ฉันกับโซเฟลคงเป็นได้แค่เพื่อนกันเท่านั้นแหละ กิจกรรมทางโรงเรียนของที่นี่หลายอย่างทำให้ฉันนึกถึงวันแรกตั้งแต่ที่ฉันเจอหมอนี่ทุกครั้งที่ฉันกับโซเฟลเจอหน้ากันก็ทะเลาะกันทุกที ไม่มีวันไหนที่ฉันไม่อยากเอาชนะหมอนี่เลยแต่วันนี้ฉันกับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกเวลามีหมอนี่อยู่ใกล้ๆ และเหมือนฉันขาดอะไรไปเมื่อวันที่ฉันไม่ได้ทะเลาะกับโซเฟล มันคงมีอะไรหลายอย่างในตัวฉันที่เปลี่ยนแปลงไปโดยที่ฉันไม่เคยรู้ตัว ตลอดเวลาที่ฉันวิ่งไล่เตะหมอนี่เพื่อนๆมักชอบล้อพวกฉันว่า ฉันเป็นแฟนกันตลกชะมัด ^o^ ฉันนั่งคิดเรื่องเก่าๆเล่นๆในขณะที่กำลังเรียนวิชาพละอาจารย์ปล่อยอิสระ คำพูดของเทียนกลับมาเตือนสติฉันอีกครั้งมันทำให้ฉันคิดว่า...ฉันรักหมอนี่เข้าเต็มๆซะแล้วล่ะ ///-o-/// แล้วขณะที่ฉันกำลังนั่งคิดเรื่อยเปื่อยอยู่นั้นก็มีวัตถุบางอย่างลอยมากระทบใบหน้าฉันอย่างแรง! ลูกวอลเล่ย์บอลนี่เองเจ็บโคตรๆเลยอ่ะ Y__Y*

      ขอโทษนะรีนัว! ฉันเรียกเธอแล้วนึกว่าเธอได้ยินซะอีกโรสกับเคธี่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาฉัน

      ไม่เป็นไรหรอกพอดีฉันไม่ทันระวังเอง ^^*” ฉันพูดพลางคลำหน้าไปด้วย

      ใจลอยคิดถึงใครอยู่หรอ?...เล่นกันไปก่อนนะเดี๋ยวฉันตามไป!!!” เคธี่ตะโกนบอกเพื่อนๆที่กำลังยืนรออยู่ ถามฉันแบบนี้อีกแล้ว = =*

       อ๋อ ไม่มีอะไรหรอกแค่คิดถึงเพื่อนที่นู่นเฉยๆน่ะแหะๆรู้สึกว่าฉันตอบไม่ค่อยจะตรงคำถามเลยแฮะ -__-*

       เพื่อนหรือแฟนจ๊ะอาการแบบนี้^o^ ฮิฮิโรสพูดยิ้มๆให้ฉันอย่างคนรู้ทัน ฉันเบื่อคนรู้ทันจริงๆเลย =.=*

       ท่าทางรีนัวจะแย่ซะแล้วสิฉันยิ้มให้ 2 คนนี่เล็กน้อย ก่อนที่เธอทั้งสองจะเดินไปเล่นวอลเล่ย์บอลต่อ -0- ดีนะที่สองคนนี่ไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านี้ขอบคุณที่พวกนั้นเรียกเคธี่กับโรสไปพอดี ฉันคงเป็นพวกรู้ตัวช้าอีกแล้วสิเนี่ยแย่จริงๆเลยฉัน @[email protected]* … หลายอาทิตย์ผ่านไปจนมาถึงอาทิตย์นี้ อาทิตย์สุดท้ายแล้วเดี๋ยวฉันก็จะได้กลับไปที่เมืองไทยซะทียัยเทียนคงจะเรียนจบไปตั้งแต่เมื่ออาทิตย์ก่อนแล้วสินะ เทศกาลวาเลนไทน์มาถึงโรงเรียนฉันดูคึกครื้นเป็นพิเศษมีกิจกรรมต่างๆมากมาย ฉันเข้าร่วมกิจกรรมบางอย่างพอเป็นพิธีก่อนจะปลีกตัวออกมาจากเคธี่และโรส 2 คนนี้ดูมีความสุขกับเทศกาลนี้มากเลยก็แหงล่ะทั้งสองคนนี้มีหวานใจมาคอยดูแลถึงที่ ^^ ฉันเดินเตะหิมะมาเรื่อยๆตามทางปีนี้ฉันคงไม่ได้ไปนั่งขายกุหลาบอยู่ที่ซุ้มให้ใครบางคนเอาแมลงสาบมาปล่อยใส่อีกแล้วล่ะ บ้าเอ๊ย! >_< ฉันคิดถึงหมอนี่อีกจนได้บ้าที่สุดเลยฉัน จะไปคิดถึงไอ้คนบ้านั่นทำไมกันนะ เชอะๆๆ!!! >///<

      ไอ้คนบ้า ไอ้คนนิสัยไม่ดี ไอ้...ฉันโวยวายถึงหมอนั่นสารพัดก่อนจะปั้นหิมะเป็นก้อนๆแล้วก็ปาไปที่ต้นไม้สุดแรง ฉันเดินออกมาห่างจากกลุ่มคนไกลพอสมควรหวังว่าคงไม่มีใครได้ยินเสียงฉันแล้วแห่ออกมาดูกันหรอกนะ = =* ระหว่างที่ฉันกำลังขว้างหิมะเล่นอยู่นั้นจู่ๆก็มีคนยื่นดอกกุหลาบสีแดงสดมาให้ฉันจากทางข้างๆสวยมากเลยทีเดียว ฉันมองดูมันก่อนจะรับมา

      ให้ฉันหรอ?...ขอบคุณนะ ^^” ฉันพูดเป็นภาษาอังกฤษไป แต่เขากลับตอบมาเป็นภาษาไทย =.=* ชิ!คนไทยก็ไม่บอก

      ถ้าไม่ให้คุณแล้วผมจะให้ใครล่ะครับ ^__^” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆที่ฟังดูคุ้นหูมากกกกก! เสียงของเขาเหมือนกับคนที่ฉันนึกถึงอยู่ตลอดเวลาฉันเงยหน้าขึ้นไปมองเขาทันที O_O! ซะ โซเฟล!!! นี่ฉันไม่ได้ตาฝาดใช่มั้ยผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าฉันคือโซเฟลเขากำลังยืนยิ้มให้ฉัน ความดีใจทำให้ฉันน้ำตารื้นขึ้นมาทันที T.T

      นายมาได้ยังไง?ฟังดูเป็นคำถามที่โง่มากเลยเสียงฉันสั่นไปหมด ฉันซับน้ำตาก่อนจะฉีกยิ้มให้โซเฟล

      นั่งเครื่องบินมาฉันคงไม่พายเรือมาหรอก ^__^…ฉันมาทวงสัญญาไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนหมอนี่ก็ยังไม่เปลี่ยนเลย

      สัญญา?สัญญาอะไรกันหว่า - -?

      ฉันคือชายปริศนาคนนั้นเองแหละ ^_^” ความจริงเปิดเผยทำเอาฉันเกือบช็อก ทำไมฉันถึงไม่เอะใจตั้งแต่แรกนะ -__-*

      ไอ้บ้าเอ๊ย >///<!” โซเฟลชี้ไปที่แก้มทั้งสองข้างฉันเลยต้องยอมรับความจริง ฉันหอมแก้มทั้งสองข้างของหมอนี่แบบฟอดใหญ่ตามสัญญาแก้มหมอนี่เย็นเจี๊ยบเลย ^^ แล้วฉันก็ >///< จูจุ๊บหมอนี่ไปอีก 2 ทีไอ้บ้านี่ยืนให้ฉันจูบแบบนิ่งๆเลยอะ  

       เหลืออีกทีนึงนะ ^^”

       อะไร ฉันบอกว่า 2 หรือ 3 ก็หมายความว่าฉันจะเลือกสองหรือสามก็ได้

       แต่ฉันเลือกสาม เร็วๆฉันจูบหมอนี่อีกที แต่ทีนี้หมอนี่จูบฉันกลับแบบว่าร้อนแรงมากแถมนานซะด้วย >.<

       อุ๊บส์ O///O!” หมอนี่จูบฉันนานมาก และฉันก็อายมากด้วย = =* แล้วหมอนี่ก็ผละตัวออกจากฉัน(ซะที -o-)

       ถึงเธอจะแพ้ฟิสิกส์ฉัน แต่เธอ...ชนะใจฉันนะรีนัว ^///^” พูดจบโซเฟลก็เข้ากอดฉัน วาเลนไทน์ปีนี้ของฉันเต็มไปด้วยกลีบกุหลาบที่แสนจะงดงาม มันคงไม่มีอะไรดีไปกว่านี้อีกแล้วล่ะ...โซเฟลนายคือผู้ชายที่เปลี่ยนแปลงชีวิตฉัน...ตลอดกาล

 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
อิอิ ไม่นึกว่าจะมีคนเข้ามาอ่านด้วยนะเนี่ย 55
จากคุณ ชมพู่/(NuMoNzA) อัพเดตเมื่อ 03/05/2554 19:11:52
ความคิดเห็นที่ 2
อ๊าาาาาา~ อยากได้มั่งจัง(แฟนอ่ะ)^^
จากคุณ keen/(lovesky) อัพเดตเมื่อ 15/10/2553 00:51:16
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 229 ท่าน