Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
สายใยรักพรางใจ::ขวัญศิระ
Tiger_Saturn/พรรษ
ตอนที่ 2 งอน-ง้อ (เอาไว้ให้ชิม :)
3
04/03/2554 09:50:58
766
เนื้อเรื่อง

ตอนที่ 2 งอน-ง้อ (เอาไว้ให้ชิม :)

         

“สวัสดีค่ะหม่อมป้า ยอดมาหาพี่ใหญ่ค่ะ”

ยอดขวัญพนมมือไหว้หม่อมศรีพรรณอย่างนอบน้อม เมื่อเดินทางมาถึงบ้านพิทักษ์พงษ์ ในรุ่งเช้าของอีกวัน

“อ้าว!...ชายใหญ่เดินทางไปที่เหมืองตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้วนี่ลูก” คำบอกเล่าของผู้เป็นป้าทำให้ยอดขวัญถึงกับขมวดคิ้ว

“ไปที่เหมืองเหรอคะ แต่เมื่อวานเราคุยเรื่องไปเที่ยวเกาะกันแล้วนะคะ”

“เห็นออกไปพร้อมกับท่านพ่อของยอดนั่นแหละลูก ชายใหญ่ไม่ได้บอกหนูหรอกเหรอ“ หม่อมศรีพรรณย้อนถามหลานสาว

“เปล่าค่ะ...ไม่ได้บอก ท่านพ่อก็ไม่เห็นบอกอะไรกับยอดสักคำ” ยอดขวัญพูดกับหม่อมป้าของเธอด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอด มีท่าทางผิดหวังระคนน้อยใจ

“ป้าได้ยินว่าที่เหมืองมีปัญหา ท่านพ่อของหนูเลยอยากให้พี่ใหญ่ไปเห็นปัญหาด้วยตนเอง จะได้ศึกษางานไปในตัว มันออกจะปุบปับน่ะลูก ยอดลองโทรหาพี่ใหญ่ดูสิ”

ยอดขวัญปฏิบัติตามคำแนะนำของหม่อมป้าของเธออย่างว่าง่าย ยกโทรศัพท์แนบหูอยู่ครู่ใหญ่ใบหน้ายิ่งงอง้ำกว่าเดิม

“โทรไปก็ไม่ติดหรอกค่ะ หลังเขาออกอย่างนั้น” คำบ่นของหลานสาวทำให้หม่อมศรีพรรณรู้สาเหตุของใบหน้างดงามที่งอง้ำ

“อย่าน้อยใจไปเลยลูก หนูกินอะไรมารึยัง” หม่อมศรีพรรณรีบเบนหลานสาวออกนอกเรื่อง

“ยังค่ะ ยอดว่าจะมากินข้าวกับพี่ใหญ่” ยอดขวัญเอ่ยด้วยน้ำเสียงละห้อยท่าทางน่าสงสาร

“งั้นมากินข้าวกับป้าดีกว่ามา ท่านลุงออกจากบ้านตั้งแต่เช้า ชายใหญ่ก็ไม่อยู่ ป้าไม่มีเพื่อนกินข้าวเลยลูก” หม่อมศรีพรรณปลอบใจหลานสาว พร้อมคว้าข้อมือพาร่างบางเข้าไปในบ้าน

.......

 

เหมืองพลอยของ พีพีเจ็มส์ ตั้งอยู่บนพื้นที่กว่า 100 ไร่ ในจังหวัดกาญจนบุรี โดยบริเวณนั้นถูกขุดเป็นหลุมขนาดใหญ่ ลึกไม่น้อยกว่ายี่สิบถึงสามสิบเมตร อาจขุดลึกถึงจุดที่พบน้ำบาดาลแล้วจึงหยุด กว้างพอ ๆ กับอ่างเก็บน้ำหรืออาจจะใหญ่กว่า ดินที่ได้จากการเปิดหน้าเหมืองจะถูกขายเป็นดินถมที่หรือสร้างสนามกอล์ฟ

ที่เหมืองนี้ทั้งรถขุดดิน รถบรรทุก ทำงานในหลุมเหล่านั้นไม่ต่ำกว่าสิบคัน โดยจะขุดดินซึ่งมีแร่พลอยใส่รถบรรทุก รถบรรทุกจะขนดินไปยังโรงงานที่อยู่ในบริเวณเดียวกัน ดินเหล่านั้นจะถูกส่งไปในรางน้ำ ไหลเข้าเครื่องเหวี่ยงซึ่งมีลักษณะเป็นท่อตะแกรง ภายในฉีดด้วยน้ำตลอดระยะทางยี่สิบเมตร เพื่อแยกส่วนประกอบของดินออกจากแร่พลอย แร่พลอยที่ได้จะถูกนำไปคัดแยกประเภทแล้วขายเป็นพลอยดิบ

พลอยดิบบางส่วนจะถูกนำไปเผา ซึ่งเป็นขั้นตอนการเพิ่มมูลค่าของพลอย แต่ละแห่งก็จะมีเทคนิคแตกต่างกัน จนไปสู่ขั้นตอนการเจียระไน ที่เหมืองแห่งนี้มีช่างเจียระไนที่มากฝีมืออยู่หลายคน ลักษณะงานส่วนใหญ่คือฝ่ายผลิต ส่วนบริษัทในกรุงเทพฯ จะจัดการในส่วนของ การตลาด การออกแบบ การนำเข้าและการส่งออก ไปจนถึงฝ่ายผลิตชิ้นงานบางส่วน ชั้นบนยังมีโชว์รูมเครื่องประดับ เพชร พลอย ซึ่งในส่วนของเพชรยังต้องนำเข้ามาบางส่วน

ปัญหาที่พบไม่จบไม่สิ้นในเหมืองพลอยคือ...ขโมย

ดีหน่อยที่พีพีเจ็มส์มีคนที่ไว้ในได้อย่าง น้าเสมอดีตนายทหาร ลูกน้องของหม่อมเจ้าพลวัฒน์มาช่วยดูแลงานในตำแหน่งนายเหมือง แม้มีขาที่เดินไม่ปกตินักอันเป็นผลมาจากการต่อสู่ในสมรภูมิ แต่นั่นไม่เป็นปัญหาสำหรับหน้าที่รับผิดชอบในปัจจุบัน

“สวัสดีครับ น้าเสม” ศิระพนมมือไหว้ผู้อาวุโสกว่าโดยไร้ท่าทีถือเนื้อถือตัว จนคนถูกไหว้รีบพนมมือรับไหว้แทบไม่ทัน ด้วยระลึกเสมอว่า นั่นคือโอรสในหม่อมเจ้าพลวัฒน์ เจ้านายตน

“อ้าว!...สวัสดีครับคุณใหญ่ กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับนี่” น้าเสมเห็นศิระมาแต่เล็กแต่น้อย ทำให้รู้ใจกันดีพอควร

“เมื่อวานครับ”

“อ้าว แล้วนี่ฟิตจัดเหรอครับ กลับมาเมื่อวานก็มาลุยเหมืองเอาวันรุ่งขึ้นเชียวหรือ” น้าเสมเย้าด้วยท่าทางปกติของคนอารมณ์ดี

“มาถึงตั้งแต่เมื่อคืนแล้วครับ แต่มันมืดซะก่อน กลัวจะคลำทางมาไม่ถูก ผมเลยพักในเมือง” ศิระตอบกลับทั้งรอยยิ้ม ราวกับจะบอกว่าเขาฟิตจัดกว่าที่น้าเสมคิด

หม่อมเจ้าผู้ถือศักดิ์เป็นน้าเขยอยากเปิดตัวหลานชายกับปัญหาที่แก้ไม่ตก จนลืมคำขอของธิดาคนเดียว เมื่อคืนศิระจึงต้องขับรถไปส่งหม่อมเจ้าสุรพันธ์ขึ้นเครื่องไปฮ่องกงก่อนจะขับรถมายังกาญจนบุรี

 

น้าเสมแนะนำให้คนงานทุกคนรู้จักกับศิระในฐานะผู้บริหารพีพีเจ็มส์ ทำการแนะนำตัวกันเรียบร้อย ทั้งสองก็มาถกถึงปัญหาที่เกิดขึ้น

“ผมแค่ตักเตือนไปนะครับคุณใหญ่ นี่ก็เป็นความผิดครั้งแรก หรือคุณใหญ่เห็นสมควรยังไง”

“ท่านอาสุระบอกว่าปัญหานี้แก้ไม่ตกสักทีหรือครับ”

“ครับ หลายครั้งแล้วครับ ตักเตือนก็แล้ว ไล่ออกก็แล้ว รายใหม่เข้ามาก็ยังมาทำอีก คงหวังรวยครั้งเดียว ไม่ได้คิดถึงอนาคตว่าการมีอาชีพมั่นคงมันดีแค่ไหน ผมคงใจดีไปหน่อย เวลาคัดแยกพลอย ผมเคยเห็นบางที่เขาเอาปืนมาคุมกันเลยนะครับ แต่ผมว่ามันดูเป็นการบังคับขู่เข็ญกันเกินไป”

“ไม่ต้องถึงกับเอาปืนมาขู่เข็ญกันหรอกครับ คนทำงานจะมือสั่นกันเสียเปล่า ๆ เราจะติดกล้องวงจรปิดเพิ่มอีกในหลาย ๆ จุด เมื่อกี้ผมก็เดินดูแล้วว่าจะเพิ่มตรงไหนบ้าง แล้วน้าเสมประกาศให้ทุกคนรู้โดยทั่วกันนะครับ หากมีการขโมยเกิดขึ้นอีกครั้ง ผมจะไม่หาว่าใครทำ แต่ผมจะให้ออกทั้งชุด ไม่ว่าใครจะมีเอี่ยวด้วยหรือไม่ก็ตาม เพราะฉะนั้น ทุกคนต้องช่วยกันเป็นหูเป็นตา”

“เอาอย่างนั้นเหรอครับ แล้วถ้าคนอื่นเขาไม่รู้เรื่องด้วยจริง ๆ ล่ะ”

“ผมถึงบอกให้ช่วยกันเป็นหูเป็นตาไงครับ ถ้ามองอย่างเห็นอกเห็นใจ เขาอาจจะเดือดร้อนจริง ๆ ถึงต้องขโมย ผมจะพิจารณาเรื่องสวัสดิการอื่น ๆ เพิ่มให้ เดี๋ยวผมขอไปดูอีกทีว่าตรงไหนขาด ตรงไหนต้องเพิ่ม แต่หากทำผิดเพราะโลภเราคงเก็บเอาไว้ไม่ได้” น้าเสมพยักหน้าเงียบ ๆ ขณะมองหน้าเจ้านายหนุ่ม ภูมิใจแทนหม่อมเจ้าพลวัฒน์ ท่านคิดไม่ผิดที่นำเด็กชายมอมแมมข้างถนนมาชุบเลี้ยงเป็นโอรส

ศิระโตเป็นผู้ใหญ่ที่เด็ดเดี่ยวพอตัว เขามีน้ำใจให้กับคนที่มีน้ำใจให้ แต่ก็ร้ายได้กับผู้ที่ไม่หวังดี

“ครับ ผมจะจัดการให้” เมื่อทราบถึงเหตุผลของอีกฝ่าย น้าเสมก็รับคำง่าย ๆ

“แล้วนี่คุณใหญ่จะอยู่ที่เหมืองกี่วันครับ ผมจะได้จัดการเรื่องที่พักให้ หรือจะกลับไปนอนในเมือง”

“พักที่นี่แหละครับ คงอยู่สักอาทิตย์สองอาทิตย์ กะจะดูงานทุกส่วนให้ถ้วนทั่วก่อนจะกลับไปจับงานในบริษัท” ไหน ๆ ก็มาแล้ว ศิระก็อยาจะดูให้ครบ

“แล้วคุณหญิงยอดขวัญล่ะครับ ปล่อยคุณใหญ่มาได้ยังไงกัน กลับมาทุกทีก็เห็นติดกันแจ ยิ่งวันสองวันที่ลงจากเครื่องแทบไม่ยอมปล่อยให้ห่างตัว”

คำถามง่าย ๆ ของน้าเสมนั้นทำให้ศิระจนปัญญาจะตอบ หากยอดขวัญจะคิดว่าเขาหนีมาก็คงไม่ผิด ทั้งที่วางแผนเอาไว้ดิบดีเขากลับผิดนัด

ทันทีที่ท่านอาบอกว่าอยากให้เขาเดินทางมาที่เหมืองเขาก็เห็นดีด้วย มาพบเจอปัญหาเสียบ้างจะได้รู้ว่าการทำงานไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ จนคิดได้ว่ามีนัด อยากจะโทรบอกยอดขวัญก็จนปัญญาเพราะที่นี่ไร้ซึ่งสัญญาณโทรศัพท์โดยสิ้นเชิง

แต่จะว่าไปก็ดีเหมือนกัน...หัวใจที่เต้นแรงทุกครั้งที่อยู่ใกล้เธอ จะได้กลับมาเต้นช้าลงในจังหวะปกติเสียบ้าง

…….

 

ในวันต่อ ๆ มายอดขวัญไปเรียนอย่างเซ็ง ๆ แล้วกลับบ้านด้วยใบหน้าบูดบึ้งอยู่ทุกวัน หลายวันมาแล้วที่พี่ใหญ่ไปที่เหมืองโดยที่เธอไม่สามารถติดต่อเขาได้เลยไม่ว่าจะทางใด

“พี่ใหญ่ไปที่เหมืองก็ไม่ยอมบอกยอด ท่านพ่อไปฮ่องกงยอดก็ไม่รู้ ยอดคงไม่ใช่คนสำคัญ ใคร ๆ ก็มองไม่เห็นหัว”

“โธ่ คุณหญิงขา อย่าน้อยใจไปเลยนะคะ คงมีธุระปุบปับกันทั้งคู่” พี่เลี้ยงรีบเอาของว่างมาวางตรงหน้า พลางปลอบใจคุณหญิงขี้งอน

“ยอดโทรหาหม่อมป้าดีกว่า ถามชัด ๆ ว่าพี่ใหญ่จะกลับวันไหนกันแน่” มือไวดังใจคิด ไม่นานเสียงปลายสายก็ตอบกลับมาเมื่อได้ยินคำถาม

“คงอีกสักอาทิตย์ล่ะลูก”

“ตั้งอาทิตย์เลยเหรอคะ น่าโกรธจริง ๆ เลยพี่ใหญ่เนี่ย ขอบคุณหม่อมป้ามากค่ะ” ยอดขวัญบ่นกับตนเอง ก่อนกล่าวของคุณคุณป้าแล้ววางสายไป

“จะไปก็ไม่บอก แถมไปตั้งนานอีก คอยดูเถอะ กลับมายอดจะงอนซะให้เข็ด” ยอดขวัญยังบ่นไม่เลิก

“งอนบ่อย ๆ ระวังคุณชายหนี้ไป แต่งงานนะคะ” ปรุง’..พี่เลี้ยงของยอดขวัญ หยอกเย้าคุณหญิงแสนงอนด้วยคำต้องห้ามที่ใคร ๆ ต่างก็รู้กัน

“ไม่มีทางหรอกค่ะ ผู้หญิงคนไหนถ้าคิดจะมาแต่งงานกับพี่ใหญ่ ต้องข้ามศพยอดไปก่อน”

“ทำอย่างกับเป็นเจ้าของคุณชาย” พี่เลี้ยงยังเย้าไม่เลิก

“แน่ล่ะ พี่ใหญ่เป็นของยอดคนเดียว” ยอดขวัญพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่ท่าทางราวกับเด็กหวงของ จนพี่เลี้ยงอย่างปรุงอดขำไม่ได้

 

จนเกือบจะครบหนึ่งสัปดาห์จริง ๆ แต่ศิระเดินทางกลับมาเร็วกว่าที่หม่อมศรีพรรณบอกเอาไว้ และรีบบึ่งรถมายังวังเปรมสิริทันที

“พี่ใหญ่” ยอดขวัญเอ่ยชื่อเขาด้วยใบหน้าบึ้งตึงทันทีที่ได้พบกันโดยบังเอิญเมื่อเธอถูกไล่ออกมาจากห้องครัว แต่เอ่ยเพียงเท่านั้นยอดขวัญก็เดินเลยผ่านศิระไปยังม้านั่งหน้าบ้านทำทีไม่เหลียวแลเขาอีก

ป้าจวบซึ่งเป็นคุณแม่บ้านของวังเปรมสิระ อยากเห็นนักว่าคุณหญิงจะทำอย่างไรกับคุณชายที่ผิดนัด จึงเดินออกมาดูและเห็นเพียงหลังไว ๆ ของคุณหญิง กับใบหน้าปลง ๆ ของศิระที่ยังยืนอยู่กับที่

“คงงอนน่ะสิคะ ก็คุณชายเล่นไปไม่บอกกล่าว” ป้าจวบชี้แจงกับศิระและเขาก็พยักหน้า เดาได้ไม่ยากว่ายอดขวัญต้องงอนอยู่แล้ว ก่อนจะเดินตามเธอออกไป

“ยอด...พี่ขอโทษ พี่มีของมาฝากยอดด้วยนะ”

“ทำไมรีบกลับล่ะคะ ไหนหม่อมป้าบอกว่าจะอยู่อีกอาทิตย์” ยอดขวัญประชดได้อย่างน่ารักด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอด

“คงเป็นเพราะ...พี่ทนคิดถึงยอดไม่ไหว” เหมือนเป็นเพียงคำหวานเอาใจ หากแต่มันคือความจริง เพราะตอนนี้ศิระรู้ดีแก่ใจ เขาจะทนอยู่ห่างจากยอดขวัญไม่ได้อีก หลังจากกลับมาเจอกันครั้งนี้ ระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์ที่เหมือง ไม่มีวันไหนที่เขาไม่คิดถึงเธอ

คำหวานนั้นทำให้ยอดขวัญยิ้มได้ที่มุมปาก ทั้งที่ยังหันหลังให้ แต่ยังอยากแกล้งต่อ “อย่ามาพูดเอาใจเลย คงลืมยอดแล้วล่ะสิ ยอดไม่ใช่คนสำคัญ ใคร ๆ ก็ไม่เห็นหัว”

“พี่จะลืมยอดได้ยังไง มันเป็นธุระด่วนจริง ๆ นี่มีขนมอร่อย ๆ มาให้ด้วยนะ” ศิระชี้ชวนให้ยอดขวัญมองขนมในตะกร้าที่เขาถือมือด้วย แต่เธอยังคงไม่สนใจ “หายโกรธเถอะนะจ๊ะ หรือจะให้ทำยังไงถึงจะหายโกรธ ถ้าพี่ทำได้พี่จะไม่ปฏิเสธ” จากที่ไม่มองหน้ายอดขวัญก็ค่อย ๆ หันกลับมามองหน้าเขา

“จริง ๆ นะคะ เพราะสิ่งที่ยอดจะขอพี่ใหญ่ต้องทำได้อยู่แล้ว” ศิระพยักหน้า

“แน่นอน”

“งั้น...พี่ใหญ่ต้องทานมื้อกลางวันกับยอดทุกวัน ดูหนังด้วยกันทุก ๆ วันเสาร์ แล้วพายอดไปเที่ยวในวันอาทิตย์ แล้วก็...”

“เดี๋ยว ๆ ๆ..” ศิระเอ่ยขัด “จะเอาทุกอย่างนั้นเลยเหรอ”

“แน่ะ...ก็พี่ใหญ่บอกว่า....” คนแสนงอนเอ่ยออกมาพร้อมคิ้วขมวดเมื่อถูกขัด และศิระก็ยอมจำนน

“โอเค ๆ ๆ พี่ทำได้ทุกอย่าง” ที่สุดศิระก็ต้องยอดรับคำนั้น ทำให้ยอดขวัญส่งยิ้มหวานมาให้

“ดีค่ะ” ยอดขวัญเดินไปรับตะกร้าขนมที่ศิระถือติดมือมาด้วย ก่อนจะเกี่ยวแขนชายหนุ่มเดิมเข้าไปในบ้านพร้อมกัน

“วันนี้ทานข้าวกับยอดนะคะ หม่อมแม่ไปงานเลี้ยง อีกนานกว่าจะกลับ”

“คงไปงานเดียวกันกับแม่พี่ ดีจังพี่มียอดเป็นเพื่อนกินข้าวด้วย”

ศิระเอ่ยกับยอดขวัญทั้งรอยยิ้มก่อนที่ทั้งคู่จะเดินเข้าไปในบ้านด้วยกัน

 

……………..

 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
สนุกกก
:)
จากคุณ MHIN :)/(vampineknight) อัพเดตเมื่อ 27/12/2553 15:11:50
ความคิดเห็นที่ 2
อัพไวๆๆนะคะ

อยากอ่านมากกกกกกกกก
จากคุณ peung/(11-2-52) อัพเดตเมื่อ 15/09/2553 22:26:30
ความคิดเห็นที่ 3
มาอัพเร็วๆนะคะ^^
จากคุณ รอสมี่/(rosmee14767) อัพเดตเมื่อ 14/09/2553 20:49:29
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 467 ท่าน