Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
copyright
sweetcorn
13
13
01/01/2533 00:00:00
1032
เนื้อเรื่อง

12

     พี่โซลเดินนำฉันเข้าไปในห้อง แล้วทิ้งตัวนอนกับโซฟาสีดำ ฉันรีบปิดประตู แล้วเข้าไปนั่งใกล้ ๆ พี่โซลแล้วส่งยิ้มหวานให้

     “มีไรว่ามา”

     พี่โซลหันมามองอย่างรู้ทันว่าฉันต้องการอะไร

     “ลูซิเฟอร์คนนั้นเป็นใครคะ”

     ไม่พูดพร่ำทำเพลงฉันรีบยิงคำถามใส่พี่ชายตัวเองทันที

     “ก็เป็นคนสนิทของพ่อกับแม่ไง”

     “ไม่ใช่คะ ลูซิเฟอร์คนนั้นเป็นอะไรกับเรา”

     ฉันดึงแขนพี่โซลให้หันหน้ากลับมาเผชิญกับฉัน เพราะรู้ว่าพี่โซลจะต้องโกหก ถ้าทำแบบนี้

     “เห้อ! ก็ได้ เธอจำตอนที่เรายังเป้นเด็กได้มั้ยละ”

     “จำได้คะ”

     “เราอยู่ที่สิงคโปร์กันที่บ้านพ่อ มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งมันรุ่นเดียวกับฉัน เข้ามาเล่นกับเรา และคุณแม่ก็รักมันมาก”

      “...”

     ฉันเงียบฟังสิ่งที่พี่โซลกำลังพูด และคิดย้อนกลับไปตามที่พี่โซลบอก

      “เด็กคนนั้นบ้านอยู่ติดกับเรา และก็มาเล่นกับเราทุกวัน ตอนแรกันหมั่นไส้มันมาก”

     “เพราะอะไรคะ”

     ฉันถามเพื่อให้พี่โซลเล่าต่อ

     “ก็เธอเอาแต่ร้องหามันเวลาร้องไห้  มันจะเข้ามาปลอบเธอทุกครั้งและทุกครั้งเธอก็เงียบและกลับมาหัวเราะเหมือนเดิม”

     “...”

     “พี่รู้สึกเหมือนว่ามันจะมาแย่งหน้าที่พี่ไปจากพี่เลย จนกระทั่งเธออายุ 12 ปี ซึ่งตอนนั้นพี่ก็น่าจะประมาณ 18มั้ง เราต้องย้ายมาอยู่บ้านคุณยายเพราะท่านเสีย”

     “...”

     “เธอเสียใจมากที่จะไม่ได้เจอเด็กคนนั้นอีก ส่วนไอ้หมอนั้นมันก็เสียใจเหมือนกัน”

     “หนูอยากรู้ว่าลูซิเฟอร์เป็นใครนะคะ ไม่ใช่อยากรู้เรื่องนั้น”

     ฉันพูดขึ้นเพราะกลัวว่าพี่โซลจะนอกเรื่องไปมากกว่านี้

     “เด็กคนนั้นก็คือลูซิเฟอร์”

     O_O

     โอ้มายก็อด....

     มันเป็นไปได้ยังไง ลูซิเฟอร์คือพี่ชายใจดีคนนั้นหรอเนี้ย ฉันลืมไปได้ยังไงเนี้ย

     “เธอนะไม่รู้ชื่อมัน แต่เธอเล่นกับมันฉันยังทึ่งเลย หึ”

     “จริงหรอคะเนี้ย”

     “อืม ไม่งั้นฉันไม่ยอมปล่อยเธอไปค้างบ้านมันหรอก”

     จริงซิ พี่โซลถึงได้ไม่โทรฯจิกให้ฉันรีบกลับ  ฉันถึงได้รู้สึกคุ้นกับรอยยิ้มนั้นจังเลย รอยยิ้มที่อบอุ่น รอยยิ้มที่คอยปลอบฉันตอนฉันร้องไห้

     ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!

     เสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้นระงับขอบเขตของความเงียบ ก่อนที่มันจะคลอบคลุมพื้นที่ในใจของฉันไปมากกว่านี้

     บราวนี่

     พอฉันเห็นชื่อหน้าจอ ฉันก็รีบกดตัดสายทิ้งไปทันที ไม่อยากคุยกับเขาอีกแล้ว

     “ใครหรอ ทำไมไม่รับละ”

     พี่โซลหันมาถามฉันเพราะเห้นว่าฉันไม่รับโทรศัพท์

     “เบอร์แปลกนะคะ”

     “ไอ้บราวนี่ละซิ รับไปเถอะมันรู้ความจริงทุกอย่างแล้ว พี่ไม่ว่าหรอก เพราะพี่ต้องรีบไปโทรฯง้อสุดที่รักของพี่อีก”

     พี่โซลพูดแล้วก้ทำท่าทางเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจ แล้วเดินเข้าห้องของตัวเองไป

     ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!

     บราวนี่โทรฯเข้ามาอีกแล้ว จะรับดีมั้ยนะ

     ฉันวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะ แล้วนั่งกอดเข่ามองชื่อที่โชว์บนหน้าจอ

     อยู่ ๆ น้ำใส ๆ มันก็เอ่อออกมาอาบแก้มของฉันเต็มไปหมด ใช่ฉันยังคิดถึงบราวนี่อยู่ ฉันยังรักเขา แต่ที่เขาทำไว้ฉันก็ยังไม่เคยลิมว่ามันเจ็บแค่ไหน

     บันทึกพิเศบ : บราวนี่

     ผมโทรฯหาเธอหลายครั้งแต่เธอก็กดตัดสายตลอด เธอไม่ยอมรับสายผมเลย เธอคงจะไม่อยากจะเจอหน้าผมเพราะสิ่งที่ผมทำกับเธอมันก็เจ็บแสบมากพอที่จะทำให้เธอเกลียดผมได้

     “ฮัลโหล”

     ผมโทรฯไปร้อยกว่าสายจนสุดท้ายยัยตัวดีของผมก็รับ

     “เธอเป็นไงมั้ง”

     “หึ! ฉันจะเป็นอะไรละ! ก็แค่โดนหลอก!

     น้ำเสียงที่ดูประชดประชันถูกกลอกเข้ามาทางโทรศัพท์ หูผมแทบพังแน่ะ

     “เอ่อ ฉันขอเจอเธอได้มั้ย ฉันรู้ความจริงแล้วนะ”

     ผมพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเป็นมิตรที่สุด ไม่รู้มาก่อนเลย ว่าการง้อมันยากอย่างนี้นี่เอง

     “ฉันไม่อยากเจอหน้านาย”

     “ฉันอยากเจอเธอ”

     ผมยังไม่เลิกพยายาม

     “นายจะหลอกอะไรฉันอีกละ ยังไม่พออีกหรือไง”

     ฟังดูก็รู้ว่างานใหญ่เลยนะเนี้ย ที่ต้องง้อยัยนี้นะ

     “ฉะ...”

     ไม่ทันที่ผมจะได้พูดอะไร ซันเดย์ก็ตัดสายไปซะงั้น หรือว่าเธอจะเกลียดผมจริง ๆ ซะแล้ว ไม่นะ

     เพราะความใจร้อนของผมเองที่รักน้องตัวเองมากเกินไป จนไม่สนใจความรู้สึกของเธอ ถ้าผมคิดให้มากกว่านี้ ทั้งผมและเธอก็คงจะไม่ต้องไม่เสียใจกับเรื่องอย่างนี้หรอก

     ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!

     เสียงโทรสัพย์ของผมดังขึ้นแทนที่ความเงียบ แต่เป็นเบอร์ของใครก็ไม่รู้

     “ครับ”

     ผมกดรับ และพูดด้วยน้ำเสียงสุดเซ็ง

     “บราวนี่ใช่รึป่าว”

     ผมตกใจมากเมื่อปลาสายเป็นผู้ชาย ที่สำคัญ มันเป็นใคร

     “ใคร”

     “แกไม่ต้องถามมาก ถ้าแกรักวันเดย๋จริง ฉันจะช่วย”

     ประเด็นที่ผมได้ยินมันสำคัญกว่าว่าหมอนี้เป็นใครผมเลยดีใจ และกระตือรือร้นจนลืมไปว่าไม่รู้จักมัน

     “ฉันรักยัยนั้นมาก”

     “อืม”

     ปลายสายพูดเรื่องแผนการให้ผมฟัง คนที่โทรฯมาคือพี่ชายของยัยนั้นกับคนที่ชื่อลูซิเฟอร์อะไรนั้นนะ 2 คนบอกว่าจะช่วยผมที่เหลือก็แค่ให้ผมทำตามแผนที่พวกมันคิด

จบบันทึกพิเศษ : บราวนี่

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 423 ท่าน