Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
copyright
sweetcorn
12
12
01/01/2533 00:00:00
1067
เนื้อเรื่อง

11

         

     ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

     เสียงเคาะประตูห้องนอนของฉันดัง ทำให้ค้องตื่นทั้งๆที่ไม่อยากจะตื่น ใครกันมาเคาะแต่เช้าเชียว

     O_o!

     พอตื่นเต็มตาแล้วก็นึกขึ้นได้ นี่มันไม่ใช่ห้องฉันนี่หว่า?

     ฉันกวาดสายตามองไปรอบๆพร้อมๆกับคิดว่าตัวเองมาอยู่ได้ยังไง ในขณะเดียวกัน เสียงเคาะประตูก็ยังไม่ยอมหยุดลงเช่นกัน

     ฮ๋อ!

     คิดออกแล้วละ แต่ตอนนี้ต้องไปเปิดประตูซะแล้ว

     ฉันรีบพรวดพราดลงจากเตียงมาอย่างรวดเร็ด เพราะรูว่าตัวเองเสียมารยาทมาก ที่ให้เจ้าของบ้านมายืนคอยนานอย่างนี้

     “พึ่งตื่นหรอ”

     ลูซิเฟอร์ยืนพิงผนังด้านนอก โดยที่ใช้มือขวาเคาะประตู ส่วนตาก็มองอะไรไม่รู้ ตอนฉันเปิดประตูออกมา เกือบโดนมือเขาเคาะหัวแทนประตูซะแล้ว ดีนะเอามือรับไว้ทัน -*-

     “อะ อืม”

     “อาบน้ำซะนะ ฉันรอกินข้าวอยู่^^

     ลูซิเฟอร์หันกลับมายืนตรงข้ามกับฉัน แล้วย่อตัวลงเอาขยี้หัวฉันเหมือนกับว่าฉันเป็นแมวของเขายังไงยังงั้นเลย

     “อืมม! ^^;

     “อะ นี้เสื้อผ้าเอาไปใส่ซะ”

     พูดจบลูซิเฟอร์ก็ยัดเสื้อผ้าใส่มือฉัน ก่อนจะเคลื่อนย้ายร่างที่สูงโปร่งลงบันไดไป

     ฉันยืนมองจนร่างนั้นลับตาไป

     คน ๆ นี้เป็นใคร ทำไมถึงดีกับฉันขนาดนี้นะ

     ฉันหมุนตัวกลับเข้าห้องแล้วปิดประตูลงเบาๆ แล้วเอาเสื้อผ้าไปวางไว้บนเตียง

     ทำไมพี่ไม่เป็นห่วงฉันเละเนี้ย ปกติต้องโทรจิกแล้วเนี้ยถ้าฉันไม่กลับไปบ้าน

     ฉันเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าที่ว่างอยู่หัวเตียงมาควานหาโทรศัพท์ แล้วกดเปิดเครื่อง ตั้งแต่เหตุการณ์วันนั้นฉันก็ปิดมือถือมาตลอดเลย

     ติ๊ด!

     พอเครื่องเปิดเสร็จก็มีข้อความเข้ามาหลายฉบับ คงเป็นพี่ที่โทรฯมาแล้วฉันปิดเครื่องไว้ ถึงได้มีข้อความค้างเยอะขนาดนี้

     ข้อความจาก : บราวนี่

     เธออยู่ไหน ไอ้บ้านั่นมันพาเธอไปไหน

     บราวนี่! เขาส่งข้อความมาหาฉันทำไม?

     ฉันกดเลื่อนอ่านข้อความมากมายที่บราวนี่เป็นคนส่งมา เขาจะส่งมาทำไมในเมื่อเขาก็แก้แค้นพี่ได้แล้ว จะมายุ่งกับฉันอีกทำไม แค่นี้ฉันยังเจ็บไม่พออีกหรือไง

     ฉันเงยหน้าขึ้นมองไปข้างบน เพื่อที่จะไม่ให้ตัวเองต้องเสียน้ำตาให้เขาอีก

     ใช่ฉันต้องเข้มแข็ง!

    

     ห้องโถง

     ลูซิเฟอร์นั่งรอฉันอยู่ที่โต๊ะทานข้าวขนาดใหญ่และหรูหรานั้นอยู่กลางห้องโถง พอแม่บ้านเห็นว่าฉันมาถึงแล้ว ก็เดินมาพาฉันไปนั่งข้างลูซิเฟอร์ ก่อนจะตักข้าวให้เราสองคน

     “กินซิ^^

     ลูซิเฟอร์หันมาบอกฉัน เขาส่งยิ้มที่ฉันรู้สึกว่ามันคุ้นตา เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน มันเป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นที่คอยปลอบฉันตอนที่ฉันร้องไห้เมื่อเด็กๆ

     “คะ”

     ฉันรับคำ ก่อนจะก้มหน้าก้มตากิน แต่พอกินไปได้แค่ 4-5 คำ ฉันก็กินต่อไม่ได้ซะแล้ว ก็ซุปถ้วยนั้นต้องใส่พริกไทยแน่เลย ฉันถึงรู้สึกแสบลิ้นขนาดนี้ เหมือนกำลังมีไปอยู่ในปากฉันเลยงะ

     ฉันรีบยกแก้วน้ำขึ้นมา แล้วเทเข้าปากไปเพื่อให้หายเผ็ด

     “เป็นไรรึป่าว อิ่มแล้วหรอ”

     ลูซิเฟอร์ละสายตาจากจานข้าวของตัวเอง แล้วหันมามองหน้าฉัน เมื่อเห็นว่ากินน้ำไปจนหมดแก้ว

     “มะ ไม่ใช่ ฉันเผ็ด >,<

     “หะ กินน้ำซิกินเยอะๆ เลยนะ ซาริใครเป้นคนทำซุปนี้ ฉันบอกแล้วไม่ใช่หรอว่าห้าใส่แม้แต่พริกไทยเม็ดเดียวนะ”

     ลูซิเฟอร์รีบเทน้ำให้ฉัน แล้วหันไปดุแม่บ้านที่กำลังยืนถือถาดเสิร์ฟข้าวอยู่

      เขารู้ว่าฉันกินเผ็ดไม่ได้ แม้แต่พริกไทยเม็ดเดียว คน ๆ นี้เป็นใครกันแน่!

     ฉันกินน้ำไปหลายแก้วกว่าจะหายเผ็ด แม่บ้านคนนั้นก็โดนลูซิเฟอร์สวดไปหลายบทจนเหงื่อตกเลยทีเดียว

     “ฉันบอกแล้วไม่ใช่รึไง ว่าห้ามใส่วัตถุดิบที่เผ็ด แม้แต่พริกไทยเม็ดเดียวนะ ทีหลังหัดจำซะบ้างซิ ไปได้”

     “ขอโทษคะ^^;

     แม่บ้านคนนั้นหันมากล่าวคำขอโทษฉัน แล้วโค้งตัวให้ลูซิเฟอร์ ก่อนจะเดินหายเข้าไปในครัว

     “หายเผ็ดรึยัง”

     ใครก็ได้บอกฉันทีว่าลูซิเฟอร์คนนี้เป็นใครกันแน่ ลูซิเฟอร์คนนี้ใช่คน ๆ เดียวกันกับคนที่โวยใส่แม่บ้านเมื่อครู่รึป่าว หรือว่าเป็นลูซิเฟอร์ที่สุภาพ อ่อนโยนคนนี้กันแน่

     “หายแล้วคะ”

     ฉันตอบไปเพราะกลัวว่าจะมีลูซิเฟอร์อีกแบบโผล่ออกมาให้ฉันตกใจอีก ทั้ง ๆ ที่ความแสบร้อนยังหายไปจากปากของตัวเองไม่หมด

     “ดูซิน้ำตาไหลเลยเนี้ย^^

     “-///-”

     ลูซิเฟอร์เดินมานั่งลงข้างฉันแล้วเอื้อมมือมาปราดน้ำตาที่กำลังปริ่มออกมา ไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงรู้สึกว่าหน้ากำลังอยู่ในเตาอบ ร้อนผ่าวไปทั้งหน้าเลย

     O_O

     O_O

     เพราะบังเอิญหรือฟ้าตั้งใจ ตาของเราเลยตรงกันพอดี หัวใจของฉันเต้นรัวเหมือนมีใครเอากองมาตีอยู่ข้างในนั้น วินาทีนี้ฉันไม่ได้ยินเสียงอะไรนอกจาก...เสียงของหัวใจตัวเอง

     พอรู้สึกตัวว่าหน้าของฉันกับลูซิเฟอร์ อยู่ห่างหันแค่เซ็นเดียวเท่านั้น ฉันรีบเบนหน้าหนีทันที

     “เอ่อ เดี๋ยวโซลมันจะมารับเธอตอนบ่ายนะ”

     ลูซิเฟอร์ยกมือขึ้นมาเกาหัวตัวเองเก้ ๆ กัง ๆ

     ฉันเลยยิ้มให้เพื่อเป็นการแก้เก้อ

 

 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 473 ท่าน