Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
copyright
sweetcorn
11
11
01/01/2533 00:00:00
1146
เนื้อเรื่อง

10

     บริกรชายคนเดิมถือถาดที่มีบราวนี่ซันเดย์ 4 ที่มาเสิร์ฟที่โต๊ะของบราวนี่ และเดินมาเสิร์ฟที่โต๊ะของฉัน

     เขาสั่งบราวนี่ซันเดย์ทำไมกัน!

     ฉันกินไปมองคนตรงข้ามไป บราวนี่เอาแต่นั่งจ้องจานเค้กตรงหน้าของเขา เขาไม่ทำแม้แต่จะเอื้อมือไปหยิบช้อนตักมันเข้าปาก แววตาของเขาดูเศร้ามาก

     พอทุกคนทานเสร็จ พี่โซลก็เรียกบริกรมาเก็บเงิน แล้วเราก็กำลังจะลุกจากโต๊ะ แต่ทว่าถ้าทางเดินที่จะไปประตูไม่มีบราวนี่นั่งอยู่ฉันคงจะรีบลุกแล้วออกไปจากร้านนี้อย่างรวดเร็ว

     “เป็นอะไร ซัน”

     พี่โซลหันมาถามเพราะเห้นว่าฉันยังไม่ยอกลุกซักที

     “เอ่อ ปะ เปล่าคะ”

     เมื่อมองเห้นว่าบราวนี่กำลังมองไปข้างนอกร้านแล้วฉันเลยรีบลุกแล้วรีบเดินตามพี่โซลไปทันที

ฉันกำลังจะเดินผ่านโต๊ะของบราวนี่แล้ว หึบ ฉันกลั้นหายใจ แล้วพยายามทำตัวให้เล็กลงเท่าทีจะทำได้ แล้วก้มหน้าให้มากที่สุด

     แต่ทว่า...

     หมับ!

     O_o!!

     ในระยะเส้นผ่ายาแดงแปดแท้ๆ ฉันจะเดินผ่านไปจากเขาได้อยู่แล้วเชียว แต่เขากลับเอามือมาดึงข้อมือของฉันให้หันหน้าไปสบตากับเขา

     “ปะ ปล่อย!

     ฉันตวาดใส่เขา

     “หลบหน้าฉันทำไม”

     บราวนี่ไม่สนใจในสิ่งมี่ฉันถามเลยแม้แต่นิดเดียว แต่เขากลับถามฉันด้วยสายตาที่ดูดันและจริงจัง

     ฉันหันไปมองพี่โซลเพื่อจะขอความช่วยเหลือแต่พี่โซลก็หายไปไหนแล้วไม่รู้

     “ปล่อยนะ”

     ฉันยืนยันคำเดิมและพยายามที่จะแกะมือของเขาออกจากแขนของฉัน แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย

     “ตอบฉันก่อน”

     แววตาของเขาดูสั่น แต่เขาก็พยายามเก็บมันไว้ไม่ให้ใครรับรู้

     “เราไม่มีอะไรต้องพูดกัน ปล่อยฉัน”

     ฉันเบนหน้าไปทางอื่น เพราะกลัวว่าถ้าฉันพูดประโยคนั้นออกมาตอนที่มองหน้าเขา น้ำตาของฉันมันต้องออกมาแน่

     “แต่ฉันอยากคุยกับเธอ”

     เขายังคงดึงดันที่จะพูดคำเดิม

     “ปล่อยฉันเถอะ แค่นี้นายยังไม่พอใจอีกหรือไงT^T

     น้ำตาของฉันมันไหลออกมาแล้ว กลั้นไม่ไว้ไม่ได้แล้ว

     “ปล่อย!

     เสียงของลูซิเฟอร์ดังมาตั้งแต่หน้าประตูร้าน คนทั้งร้านเลยหันมามองพวกเราเป็นตาเดียวกัน แต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้บราวนี่สนใจเลย เขายังคงมองหน้าฉันเหมือนเดิม

     ลูซิเฟอร์เดินเข้ามาแล้วดึงมือฉันออกจากการถูกจับกุมของบราวนี่แล้วเอามือของเขาจับมือฉัน แล้วพาเดินออกไปจากตรงนั้นโดยที่ไม่สนใจบราวนี่เลย

     ตุบ!

     ฟุ่บ!

     ลูซิเฟอร์ล้มลงไปนอนอยู่กับพื้อของร้านอาหารที่เป็นพรมอย่างดี แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้ความเข็บทุเลาลงเลย ปากของเขามีเลือดด้วย

     “ลูซิเฟอร์!

     ฉันเรียกชื่อเขาด้วยความตกใจ แล้วนั่งลงข้างเพื่อประคองให้เขาลุกขึ้น แต่

     บราวนี่เอื้อมมือมาฉุดข้อมือฉันให้ลุกขึ้น แล้วดึงฉันไปไว้ใกล้ตัว

     “อย่ามายุ่งกับยัยนี่ ยัยนี่เป็นผู้หญิงของฉัน”

     บราวนี่ชี้หน้าอันเย็นชาของลูซิเฟอร์ แล้วตวาดเสียงดังลั่น ทำให้ผู้คนเบนความสนใจมาที่พวกเราอีกครั้ง

     “หรอ!

     ลูซิเฟอร์พูดหน้านิ่ง ก่อนจะปัดให้เสื้อดูเข้าที่เหมือนเดิม

     “เพราะฉะนั้นนายอย่ามายุ่งกับเธอ”

     บราวนี่เน้นอีกครั้งเมื่อเห็นว่าลูซิเฟอร์ไม่สนใจสิ่งที่เขาพูด

     ตอนนี้ฉันกำลังยืนอยู่กลางสนามศึกประสาท ของคน2คน ที่กำลังใช้ระบบประสาทเป็นอาวุธที่ใช้ฟาดฟัน กันอย่างดุเดือด

     “แต่ฉันต้องเอาตัวเธอกลับ”

     ลูซิเฟอร์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ สุดแสนจะเย็นชา แล้วเดินมาคว้าข้อมือของฉันและพยายามดึงให้ฉันกลับเข้าไปอยู่ใกล้ตัวเขา แต่

บราวนี่ก็ออกแรงดึงฉันไว้อีกทางหนึ่ง

      “ฉันบอกแล้วไง อย่ายุ่งกับเธอ”

     “ปล่อยเธอซะ ถ้านายไม่ปล่อยอย่าหาว่าฉันไม่เตือน^^

     ลูซิเฟอร์ พูดพร้อมๆกับแสยะยิ้มอันน่ากลัวแต่มีเสน่ห์ใส่บราวนี่

     “ปล่อ...โอ้ย”

     บราวนี่ยังไม่ทันจะได้พูดจบลูซิเฟอร์ก็ปล่อยมัดใส่เขาจนล้มลงไปกองอยู่กับพื้นเรียบร้อย บริกรชายที่จะเข้ามาห้ามในตอนแรก ถอยกรูดออกห่างเขา 2 คนไปเลยทีเดียว

          ลูซิเฟอร์เลยใช้โอกาสนี้พาฉันเดินออกมา แล้วรีบขึ้นรถแล้วออกตัวทันที ฉันมองที่กระจกเห็นบราวนี่วิ่งตามมา แต่พอเขาเห็นว่ารถของลูซิเฟอร์ออกมาแล้ว เขาเลยทึ้งหัวตัวเอง แล้วสบถอะไรบางอย่างกับตัวเองก่อนจะวิ่งเข้าไปเอารถของตัวเอง

     ฉันมองกระจกจนกระทั่งไม่สามารถมองเห็นการกระทำของ

บราวนี่ได้อีก แต่ฉันก็ยังไม่ละสายตาจากกระจกที่สะท้อนภาพที่เห็นเคลือบด้วยน้ำตาของฉัน!

 

     “โซลมันกลับไปคอนโดฯแล้วนะ มันให้เธอกลับกับฉัน”

     หลังจากที่เงียบมานาน ลูซิเฟอร์ก็เป็นคนทำลายความเงียบลง

     เขาพาฉันขับรถวนไปมาเพื่อที่จะให้บราวนี่ตามไม่ทัน พอเขาแน่ใจว่ามันเป็นอย่างที่เขาคิดแล้ว รถคันหรูราคาเหยียบล้านก็มาจอดอยู่หน้าบ้านหลังใหญ่สีขาว มีคนเดินออกมาเปิดประตูให้ลูซิเฟอร์ จากนั้นลูซิเฟอร์ก็เดินมาเปิดประตูให้ฉัน ฉันยังคงร้องไห้แล้วไม่พูดอะไร ลูซิเฟอร์พาฉันเข้าไปในบ้านของเขา ก่อนที่จะสั่งให้แม่บ้านจัดห้องให้ฉัน

     “คืนนี้นอนที่นี้แล้วกัน”

     “อือ”

     ฉันรับคำสั้นๆ แต่น้ำตามันก็ยังไม่หยุดไหล ทำไมนะคนเราถึงห้ามน้ำตาไม่ให้ไหลได้

     T///T

     อยู่ๆ ลูซิเฟอร์ก็เดินเข้ามานั่งลงตรงหน้าฉัน ก่อนที่เช็ดน้ำตาให้ฉัน

     ฉันเหมือนเด็กยังไงก็ไม่รู้แหะ

     “ยิ้มหน่อยซิ^^

     ลูซิเฟอร์พูด แล้วส่งยิ้มที่เป็นกำลังใจมาให้ฉัน

     “อือ^^

     ฉันยิ้มตามที่เขาพูด แต่น้ำตามันก้ยังไหลอยู่ดี

     “งั้นขึ้นไปนอนซะนะ”

     ลูซิเฟอร์เอื้อมมือมาขยี้ผมของฉัน ก่อนที่จะลุกขึ้น แล้วเรียกให้แม่บ้านพาฉันไปที่ห้องๆ หนึ่ง ซึ่งประตูของห้องนี้ เป็นสีน้ำเงินเข้ม พอก้าวเท้าเข้าไปในห้องได้ทุกอย่างในห้องเป็นโทนสีน้ำเงินหมดแทบจะทุกอย่าง แต่ฉันคงไม่มีอารมณ์มานั่งชมความสวยงามของสไตล์การตกแต่งของห้องนี้นักหรอก ฉันเลยยัดตัวเองเข้าไปใต้ผ้าห่มที่หนานั่น แล้วนอนคิดเรื่องวันนี้ซ้ำไปมาจนเผลอหลับไปเมื่อไรก็ไม่รู้

 

 

    

    

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 315 ท่าน