Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
copyright
sweetcorn
So Sad
9
01/01/2533 00:00:00
1083
เนื้อเรื่อง

8

 

     ทริปเที่ยวทะเลจบลงไปอย่างรวดเร็ว -*- ซึ่งฉันก็ยังรับการเปลี่ยนแปลงของมันแทบจะไม่ทัน รวดเร็ว...รวดเร็วซะเหลือเกิน!

     ฉันนั่งเท้าค้างอยู่ที่โต๊ะทานอาหารในห้องของตัวเองแบบเซ็งๆ ฉันมีทางเลือกบ้างมั้ยเนี้ย!

     “ทีตอนชวนไป ไม่ยอมไป ตอนนี้จะมานั่งเศร้า”

     กรีนเดินเข้ามาเปิดตู้เย็น แล้วมันก็หยิบน้ำออกมาเท ระหว่างเทมันก็หันมาบ่นใส่ฉัน สาธุสำลักซะยัยเพื่อนบ้า!!

     “อึก อึก แค่ก แค่ก-*-”

     สม !!!

 

     ฉันเบนสายตาจากหน้ายัยกรีนออกไปนอกหน้าต่าง ข้างนอกข้างท้องฟ้าแจ่มใส อากาศคงสดใส สมกับเป็นเช้าวันใหม่จริงๆ

     บราวนี่คงจะอยู่ที่ไหนซักแห่งบนพื้นโลกนี้ เขาไปทำธุระอะไรของเขาน๊า...

 

     ติ๊ด...ติ๊ด...ติ๊ด...

     O-<!!

     เสียงโทรศัพท์ดังเข้ามาในโซนประสาทของฉัน หาว...ใครโทรฯมาเนี้ย

     “ค่ะ”

     ฉันรีบกดรับเพราะกลัวเปลืองเงินค่าโทรฯกลับ จนไม่ได้ดูว่าใครโทรฯมา

     “เฮ้...เป็นไงบ้างน้องสาว”

     O-o!!

     พอได้ยินเสียงจากปลายสายอาการงัวเงียของฉันมันก็หายไปหมดสิ้นทันที

     ร้อยวันพันปีไม่เคยคิดจะติดต่อมาหาฉันแล้ววันนี้พี่นึกยังไงถึงได้โทรฯมาหาฉันได้เนี้ย น้ำจะท่วมประเทศไทยไหมเนี้ย!

     “เห้ย! เป็นไรมากปะนะ”

     เพราะคงตกตลึงนานไปหน่อยพี่ชายตัวดีถึงได้แหกปากเรียกฉันซะดัง หูฉันจะพังไหมเนี้ย

     “หะ หา พี่คิกไงถึงโทรฯมาเนี้ย”

     ฉันไม่รอช้ายิ่งคำถามใส่พี่ชายตัวดีทันที

     “พี่ชายจะคิดถึงน้องสาวมั้งไม่ได้รึไงจ๊ะ”

     เหอะ! ฉันฝันไปรึป่าวเนี้ย พี่ชายที่เอาแต่จีบสาวไปวันๆๆจะมาคิดถึงน้องกะโปโลอย่างฉันเนี้ยนะ

     “พี่มีอะไรรึป่าวคะ”

     ถามตรงๆ เลยดีกว่า มันต้องมีอะไรแน่ๆเลย

     “แห่ รู้ทันเราซะงั้น คืองี้มารับพี่ที่สนามบินหน่อย ตอนนี้เลย”

     “ห๊า...พี่อยู่ไทยหรอ แล้วพี่มาทำไม”

     “ฉันมาเพราะแกนั่นแหละเร็วด้วย...ปิ๊บ”

      “พะ พี่”

     -*-

     จะรีบวางไปไหนของเขาเนี้ย มาเพราะฉัน? ฉันทำอะไรอีกเนี้ย ต้องมีเรื่องแน่เลยไม่งั้นพี่ชายตัวดีของฉันคงไม่แจ้นมาเมืองไทยโดยไม่ได้บอกหรอก

     พี่ชายของฉันชื่อว่าโซล เป้นภาษาอิตาลีที่แปลเป็นไทยว่าพระอาทิตย์ มันก๊คล้ายๆกับชื่อของฉันนั่นแหละ

     พอมาถึงห้องพี่ชายของฉันก็กระโดดเข้าห้องนอนหลับไม่สนใจใครเลย ฉันถามอะไรก็ไม่ยอมเล่าให้ฟัง ปัดจะนอนอย่างเดียวพี่นะพี่

     กรีนเลยต้องกลับไปนอนที่บ้านระหว่างที่พี่ฉันค้างที่นี้ ตอนแรกยัยนี่ก็จะไม่ยอมไป เพราะมันคลั่งไคล้พี่ชายของฉันมาก...ถึงมากที่สุด ฉันต้องใช้ความพยายามแทบตายกว่าจะบังคับมันได้

    

     “หาว....- -

     คนที่ฉันกำลังนั่งจ้องมองมานานแสนนานกำลังลุกขึ้นแล้วหาวออกมาได้อย่างน่าเกลียดมาก ฉันละสายตายจากพี่ชายที่สุดจะทุเรศของตัวเอง ไปมองนาฬิกา 21.35น. โหอะไรกันเนี้ยเขาจะนอนกินบ้านกินเมืองไปไหนของเขาตั้งแต่ช่วงสายๆแล้วมาตื่นเอาตอนนี้เนี้ยนะ

     ฉันยกมือขึ้นมาเท้าคางดูพี่ของฉันกับท่าทางอุบาทว์ๆนั้น ไม่รู้สาวๆหลงเข้าไปได้ยังไง-*-

     “0_o

     พอหันมาเห็นว่าฉันกำลังนั่งมองอยู่ พี่ก็เลยหยุดบิดขี้เกลียดแล้วนอนลงไป แล้วถามฉันว่า

     “มีไรก็ถามมาซิ”

     เข้าประเด็นแป๊ะ!

     “ที่ว่ามาที่นี้เพราะเรื่องของหนู เรื่องอะไรหรอคะ”

     “ถามทำไมอะ”

      “-[]-”

     จะบ้าตาย แล้วจะให้ฉันถามทำป้าอะไร

     “เป็นห่วงแกนะซิ”

     “ห่วงเรื่องอะไรคะ หนูอยู่คนเดียวเกือบจะปีหนึ่งเต็มๆแล้วนะคะ แล้วก็อยู่ได้ด้วย ยัยกรีนก็อยู่เป็นเพื่อน”

     “ก็ตอนนั้นนะฉันไม่ห่วง แต่ตอนนี้ฉันห่วงแล้วนี้ อย่าถามมากเลยน่า เรื่องของผู้ใหญ่”

     อะไรของพี่เนี้ย! บอกกันมั้งไม่ได้รึไง! ถึงอยากรู้ฉันก็ได้แต่เก็บคำถามมากมายพวกนั้นไว้ในใจ เพราะรู้ว่าต่อให้ถามให้ตายพี่ก็ไม่มีวันบอกหรอก

     “หิวอะ มีไรให้กินมั้ง”

     พอลุกขึ้นมาได้ก็หิวเลยนะ-*-

     “บะหมี่อะ พี่กินๆได้ไหมละ”

     “อืม เอามาก็ได้หิวจนไส้จะกิ่วแล้ว-*-“

     พี่พูดพลางเอามือลูบท้องตัวเอง

 

     แสงแดดเคลื่อนตัวเข้ามาปลุกฉันให้ตื่น แสงพวกนี้ก็เหมือนยัยกรีนชะมัด วันพักผ่อนก็ยังจะให้รีบตื่นอีก

     ฉันเลยดึงผ้าขึ้นมาคลุมหัวตัวเองเอาไว้

     ปัง...ปัง...ปัง...

     เสียงคนเคาะประตูห้องของฉัน ขี้เกลียดลุกชะมัด ใครก็ได้ไปเปิดมันที

     ปัง...ปัง...ปัง...

     โอ๊ย! ทำอะไรอยู่นะถึงไม่ไปเปิดซักทีเนี้ย!

     เสียงเค้าประตูดังอยู่ซักพักหนึ่งก็เงียบไป คงมีคนไปเปิดแล้วละ

     ตุบ! ตับ! ตุบ! ตับ! 

     O_o!

     เสียงอะไรอะ ทำไมเหมือนว่ามีคนกำลังทุบอะไรซักอย่างเลย แต่ห้องนอนของฉันมันอยู่ไกลจากประตูห้องมาก เลยได้ยินอะไรไม่ค่อยจะชัดเจนซักเท่าไร คงเป็นเสียงห้องข้างๆมั้ง

     “แก มาที่นี้ทำไม”

     “มันเรื่องของฉัน”

     ทำไมเสียงของคนห้องข้างๆ มันเหมือนเสียงของพี่ฉันกับบราวนี่จังเลยอะ

     “อย่ามายุ่งกับน้องของฉัน มีอะไรแกก็มาทำกับฉันซิ!

     O_O!!

     ชัดเลยเสียงของพี่ฉัน อย่าบอกนะว่า 2 คนนี้กำลังทะเลาะกัน

     ฉันรีบลุกขึ้นมาจากที่นอนแล้วรีบวิ่งมาที่ส่วนที่จัดเป็นห้องรับแขกทันที แต่ไม่ทันที่ฉันจะได้ปรากฏตัวบราวนี่ก็โพลงพูดขึ้นกับพี่ฉัน

     “น้องของแกหรอ ฉันจะทำแกจะทำไม ยิ่งน้องแกเสียใจเท่าไร ฉันยิ่งสะใจวะ”

     ตุบ!

     พอเขาพูดจบน้ำตาของฉันมันก็ไหลออกมา เจ็บฉันเจ็บที่หัวใจ ทำไมมันเหมือนมีคนเอามีดมากรีด ใครเอามีดมากรีดหัวใจฉัน

     ฉันทรุดตัว เอาหลังพิงกับพนัง น้ำตาพากันไหลออกมาอย่างพลั่งพลู

     “แกออกไปจากชีวิตน้องฉันซะ อย่าทำอะไรเธอ”

     “มันเรื่องของฉันวะ น้องแกรักฉันไปแล้ววะ เสียใจด้วย น้องแกมันโง่”

     ทำไมๆ ที่ฉันได้ยินมันไม่จริงใช่ไหม? เขาหลอกฉัน เขาหลอกให้ฉันรักเขา ที่เขาเข้ามาสนิทกับฉันเพราะเขาหลอกฉัน

     “หยุด หยุดซะทีToT

     ฉันตะโกนออกไปให้คนตรงหน้าทั้ง 2 คนหยุด ภาพที่เห็นตอนนี้มันเป็นภาพสีน้ำ สีน้ำตา!

     พี่ของฉันกำลังเงื่อมือจะฉกหน้าของบราวนี่ อีกมือหนึ่งของพี่ก็กำคอเสื้อของบราวนี่ไว้ ส่วนบราวนี่สภาพของเขาตอนี้ไม่ต่างอะไรกับนักมวยที่ฉกแพ้ เขาช้ำไปทั้งหน้า ซึ่งต่างจากพี่ของฉันที่มีรอยช้ำแค่นิดเดียว

     “หยุด หยุดกันซักทีฮือๆๆๆ”

     ร่างกายของฉันมันทำไมอ่อนไปหมดอย่างนี้ เรี่ยวแรงมันหายไปไหนหมด ขาของฉันมันไม่มีแรงพอ ที่ฉันพยุงให้ฉันยืนต่อไปได้ ฉันนั่งลงกอดเข่าแล้วร้องไห้อยู่อย่างนั้น พี่วิ่งเข้ามาปลอบฉัน ส่วนบราวนี่ เขาเดินออกไปอย่างไม่ใยดีฉันเลยแม้แต่น้อย...

    

 

 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 493 ท่าน